NSFWPART 2: Sa Gitna ng Gabi
Hindi agad bumitaw si Mara sa kamay ni Paolo.Sa totoo lang, gusto pa niyang manatili roon—sa ilalim ng mahinang ilaw ng hallway, habang unti-unting humuhupa ang lamig ng gabing umulan.
“Umakyat ka muna,” sabi niya. “Baka sipunin ka pa niyan.”
Ngumisi si Paolo. “Concerned ka pala sa akin.”
“Wag kang feeling. Ayoko lang ng may magkasakit sa harap ng apartment ko.”
“Ah, gano'n ba?”
“Gano'n nga.”
Pero kahit nakasimangot si Mara, hindi niya maitago ang ngiting sumisilip sa mga labi niya.
Pagdating nila sa apartment, agad na kinuha ni Mara ang malinis na tuwalya at iniabot kay Paolo.
“Punasan mo 'yang buhok mo. Basa ka pa rin.”
“Pati ba ikaw, puwede kong punasan?”
Napatingin siya rito.
“Paolo!”
Natawa ang lalaki. “Joke lang.”
“Hindi ka talaga nadadala.”
“Hindi naman ako pumunta rito para madala.”
Saglit na nagtagpo ang mga mata nila.
At sa pagkakataong iyon, walang isa man sa kanila ang natawa.
Ibinaba ni Mara ang tuwalyang hawak niya. Nakatayo si Paolo ilang hakbang ang layo, ngunit sapat ang lapit para mapansin niya ang patak ng tubig na dumadaloy mula sa buhok nito pababa sa gilid ng mukha.
“Bakit ganyan ka tumingin?” mahina niyang tanong.
“Paano?”
“Parang may gusto kang sabihin.”
“Meron.”
“Ano?”
Dahan-dahang lumapit si Paolo.
“Na nahihirapan akong magpanggap na kaibigan lang kita.”
Napatigil si Mara.
Ilang buwan na rin silang magkaibigan. Si Paolo ang taong tinatawagan niya kapag hindi siya makatulog. Ang taong nakikinig sa mga reklamo niya sa trabaho. Ang taong laging may dahilan para dumaan, kahit wala namang mahalagang pakay.
At ngayon, bigla niyang naisip kung ilang beses na ba nitong itinago ang nararamdaman nito sa likod ng mga biro.
“Bakit hindi mo sinabi?” bulong niya.
“Dahil baka mawala ka sa akin.”
“Paano kung mas matagal na kitang hinihintay kaysa sa iniisip mo?”
Parang may kung anong nagbago sa mukha ni Paolo.
“Mara…”
Hindi na niya natapos ang sasabihin.
Si Mara na mismo ang lumapit at humawak sa kuwelyo ng suot nitong damit. Tumingala siya, hinayaan ang ilang segundong katahimikan bago muling hinalikan ang lalaki.
Sa pagkakataong ito, hindi na sila nag-alangan.
Gumanti si Paolo sa halik, isang kamay na marahang dumapo sa baywang ni Mara. Napahawak naman siya sa balikat nito, habang unti-unting nawawala ang natitirang distansya sa pagitan nila.
Nang maghiwalay sila para huminga, pareho silang bahagyang nakangiti.
“Sigurado ka ba rito?” tanong ni Paolo, mas seryoso na ngayon.
Hinaplos ni Mara ang pisngi nito.
“Kung hindi ako sigurado, sa tingin mo ba hahalikan kita nang dalawang beses?”
“Tatlo na nga yata.”
“Gusto mo bang bilangin natin?”
“Kung ikaw ang kasama, puwede.”
Napailing si Mara, pero bago pa siya makasagot, muli siyang hinalikan ni Paolo—mas banayad sa una, saka naging mas matagal nang kusang lumapit si Mara at niyakap siya.
Maya-maya, marahan silang napaupo sa sofa.
Nakasandal si Mara sa balikat ni Paolo habang ang mga daliri nito ay nakahawak sa kamay niya. Paminsan-minsan ay nagkakatinginan sila, at sa bawat pagkakataon, parang may bago silang natutuklasan sa isa't isa.
“May sasabihin ako,” ani Mara.
“Ano 'yon?”
“Wala akong balak na paalisin ka agad.”
Bahagyang umangat ang kilay ni Paolo.
“Talaga?”
“Pero huwag kang mag-isip ng kung anu-ano.”
“Wala naman akong sinasabi.”
“Paolo.”
“Okay, okay.”
Tumawa silang dalawa.
Ngunit nang yumuko si Paolo upang halikan siya sa noo, nawala rin ang pang-aasar sa mukha ni Mara. Hinawakan niya ang kamay nito at marahang pinisil.
“Dito ka lang muna,” bulong niya.
Tumingin si Paolo sa kanya, para bang gustong tiyakin na tama ang narinig.
“Hanggang kailan?”
Ngumiti si Mara at sumandal muli sa kanya.
“Hanggang sa ayaw na nating magpanggap.”
Sa labas, nagsimulang tumulo muli ang tubig mula sa bubong. Sa loob ng maliit na apartment, nanatili silang magkatabi, naghahalikan paminsan-minsan at nag-uusap tungkol sa mga bagay na matagal nilang kinimkim.
At nang gabing iyon, hindi na mahalaga kung sino ang unang umamin.
Dahil sa unang pagkakataon, pareho na silang handang alamin kung saan sila dadalhin ng nararamdaman nila.
Pero hindi pa alam ni Mara na may isang bagay na hindi pa sinasabi ni Paolo—at maaari nitong baguhin ang lahat sa umagang darating.
ITUTULOY…
PART 3: Isang Gabing Hindi Basta Malilimutan
Alas-dose na ng madaling-araw nang mapansin ni Mara na tahimik na si Paolo sa tabi niya.Nakahiga sila sa sofa, magkalapit ang mga katawan habang ang mahinang ilaw mula sa kusina ang nagbibigay-liwanag sa maliit na apartment. Nakasandal ang ulo ni Mara sa balikat nito, at paminsan-minsan ay nararamdaman niya ang marahang paghaplos ni Paolo sa kanyang buhok.
“Paolo?”
“Hmm?”
“Bakit parang ayaw mo pa akong bitawan?”
Bahagyang ngumiti ang lalaki. “Kasi baka paggising ko bukas, bumalik na naman tayo sa dati.”
Umangat si Mara upang tingnan siya.
“Paano kung ayoko nang bumalik sa dati?”
Saglit na natigilan si Paolo. Pagkatapos, marahan niyang hinawakan ang mukha niya at inilapit ang sarili.
“Sigurado ka?”
Sa halip na sumagot, hinalikan siya ni Mara.
Isang halik na walang halong biro. Walang pag-aalinlangan. At higit sa lahat, walang pagtatangkang itago ang matagal na niyang nararamdaman.
Niyakap siya ni Paolo sa baywang, at kusang pumikit si Mara habang muli silang naghahalikan. Nang maghiwalay ang kanilang mga labi, bahagya siyang napangiti.
“Ang tagal mong naghintay,” bulong niya.
“Hindi mo kasi alam kung ilang beses kong gustong gawin 'to.”
“E bakit hindi mo ginawa?”
“Dahil baka sampalin mo ako.”
Napatawa si Mara at bahagyang tinapik ang dibdib nito.
“Ang kapal ng mukha mo.”
“Pero ngayon, puwede na ba?”
Hindi sumagot si Mara. Hinawakan niya ang kamay ni Paolo at inilagay iyon sa kanyang baywang, saka siya muling lumapit upang halikan ito.
Doon tuluyang nawala ang mga salitang kanina pa nila gustong sabihin.
Sa pagitan ng maiikling halik at mahihinang tawanan, unti-unti nilang nakalimutan ang oras. Ang dating simpleng pagkakaibigan ay napalitan ng isang damdaming pareho nilang matagal na itinanggi.
Maya-maya, marahang inilayo ni Paolo ang mukha niya.
“Mara, may gusto akong itanong.”
“Ano na naman?”
“Puwede ba kitang ligawan?”
Napakurap siya.
“Ngayon mo talaga naisip itanong 'yan?”
“Gusto kong gawin nang tama.”
Nawala ang pang-aasar sa mukha ni Mara. Hinawakan niya ang kamay nito at pinaglaruan ang mga daliri.
“Akala ko ba, matagal mo na akong gusto?”
“Matagal na.”
“E di dapat alam mo na ang sagot.”
“Gusto ko pa ring marinig mula sa 'yo.”
Napangiti si Mara at dahan-dahang lumapit sa kanya.
“Oo, Paolo. Puwede mo akong ligawan.”
“Talaga?”
“Pero may kondisyon.”
“Ano?”
“Bawal kang mawala kapag naging mahirap na.”
Natahimik si Paolo. Hinawakan niya ang kamay ni Mara at hinalikan iyon nang marahan.
“Hindi ako nangangakong magiging perpekto ako,” sabi niya. “Pero nangangako akong hindi kita paglalaruan.”
Matagal na tumingin sa kanya si Mara bago tuluyang ngumiti.
“Sapat na muna 'yan.”
Muli silang nagyakap. Nang akayin siya ni Paolo pabalik sa sofa, kusang sumandal si Mara sa dibdib nito. Nagtagpo uli ang kanilang mga labi sa isang halik na mas banayad, mas panatag, at puno ng mga bagay na hindi na nila kailangang ipaliwanag.
Nang gabing iyon, pinili nilang manatiling magkatabi hanggang sa unti-unting lumiwanag ang langit.
At sa unang pagkakataon matapos ang maraming buwan ng pagtatago ng kanilang nararamdaman, nakatulog si Mara nang nakangiti.
Ngunit alas-sais ng umaga, nagising siya sa sunod-sunod na pag-vibrate ng cellphone ni Paolo.
Isang pangalan ang paulit-ulit na lumilitaw sa screen.
CLAIRE — 12 MISSED CALLS
Bago pa niya maitanong kung sino iyon, biglang nagmulat ng mga mata si Paolo.
Nang makita nitong hawak ni Mara ang cellphone, agad itong bumangon.
“Wag mong sagutin,” mabilis nitong sabi.
Napakunot-noo si Mara.
“Bakit? Sino si Claire?”
Hindi sumagot si Paolo.
Muling nag-vibrate ang cellphone.
Sa pagkakataong iyon, may pumasok na mensahe.
CLAIRE: Paolo, alam kong kasama mo siya. Pero kailan mo sasabihin sa kanya ang tungkol sa atin?
Unti-unting nawala ang ngiti sa mukha ni Mara.
Dahan-dahan niyang ibinaba ang cellphone at tumingin sa lalaking katabi niya.
“Paolo…”
Napayuko ito.
“Please, hayaan mong ipaliwanag ko.”
Tumayo si Mara, mahigpit na niyakap ang sarili, at pinilit pigilan ang panginginig ng kanyang boses.
“Sabihin mo muna sa akin ang totoo.”
Dahil sa unang pagkakataon sa gabing iyon, hindi na halik ang hinihintay ni Mara mula kay Paolo.
Kundi isang sagot.
ITUTULOY…