NSFW
erwords
Forum Veteran
Tahimik ang gabi sa Maynila. Sa labas ng condo, marahang bumubuhos ang ulan habang kumikislap ang mga ilaw ng lungsod. Nakatayo si Lia sa may bintana, nakatanaw sa malayo, habang hinihintay ang pagdating niya.
Ilang segundo pa, bumukas ang pinto.
“Late ka,” mahina niyang sabi, pero may ngiti sa labi.
“Traffic… pero sulit naman kung ikaw ang uuwian,” sagot ni Marco habang inilalapag ang susi at dahan-dahang lumalapit.
Nagtagpo ang kanilang mga mata — may halong hiya, pananabik, at matagal nang tinatagong damdamin. Huminto siya sa harap ni Lia, sapat lang ang lapit para maramdaman nila ang init ng isa’t isa.
“Bakit parang iba ang tingin mo?” tanong ni Lia, bahagyang kinakabahan.
“Matagal ko nang gustong gawin ‘to,” bulong ni Marco.
Maingat niyang hinawakan ang kamay ni Lia, parang tinatanong kung pwede. Hindi siya umiwas. Sa halip, mas lalo pa siyang lumapit. Nagtagpo ang kanilang mga noo bago tuluyang naglapat ang kanilang mga labi.
Sa una’y marahan lang ang halik — parang takot masira ang sandali. Pero habang tumatagal, mas lalong umiinit ang pakiramdam. Napahawak si Lia sa kwelyo ng polo ni Marco, habang ang mga kamay naman nito’y marahang dumadapo sa kanyang baywang.
Sa labas, patuloy ang pagbuhos ng ulan.
Sa loob, tanging tibok ng puso nila ang naririnig.
Nang maghiwalay ang kanilang mga labi, kapwa sila hinihingal. Napangiti si Lia at bumulong, “Mukhang hindi na tayo titigil sa halik lang.”
Ngumiti si Marco, bahagyang mapang-asar. “Depende… papayag ka ba?”
Hindi na siya sumagot. Sa halip, hinila niya ito pabalik sa isa pang halik — mas matapang, mas sigurado.
At sa gabing iyon, sa ilalim ng ulan, nagsimula ang isang kwento na hindi nila malilimutan.
Ilang segundo pa, bumukas ang pinto.
“Late ka,” mahina niyang sabi, pero may ngiti sa labi.
“Traffic… pero sulit naman kung ikaw ang uuwian,” sagot ni Marco habang inilalapag ang susi at dahan-dahang lumalapit.
Nagtagpo ang kanilang mga mata — may halong hiya, pananabik, at matagal nang tinatagong damdamin. Huminto siya sa harap ni Lia, sapat lang ang lapit para maramdaman nila ang init ng isa’t isa.
“Bakit parang iba ang tingin mo?” tanong ni Lia, bahagyang kinakabahan.
“Matagal ko nang gustong gawin ‘to,” bulong ni Marco.
Maingat niyang hinawakan ang kamay ni Lia, parang tinatanong kung pwede. Hindi siya umiwas. Sa halip, mas lalo pa siyang lumapit. Nagtagpo ang kanilang mga noo bago tuluyang naglapat ang kanilang mga labi.
Sa una’y marahan lang ang halik — parang takot masira ang sandali. Pero habang tumatagal, mas lalong umiinit ang pakiramdam. Napahawak si Lia sa kwelyo ng polo ni Marco, habang ang mga kamay naman nito’y marahang dumadapo sa kanyang baywang.
Sa labas, patuloy ang pagbuhos ng ulan.
Sa loob, tanging tibok ng puso nila ang naririnig.
Nang maghiwalay ang kanilang mga labi, kapwa sila hinihingal. Napangiti si Lia at bumulong, “Mukhang hindi na tayo titigil sa halik lang.”
Ngumiti si Marco, bahagyang mapang-asar. “Depende… papayag ka ba?”
Hindi na siya sumagot. Sa halip, hinila niya ito pabalik sa isa pang halik — mas matapang, mas sigurado.
At sa gabing iyon, sa ilalim ng ulan, nagsimula ang isang kwento na hindi nila malilimutan.
