NSFWAlas-onse na ng gabi nang tuluyang humina ang ulan.
Nakatayo si Mara sa may bintana ng maliit niyang apartment, hawak ang mug ng kape na matagal nang malamig. Sa labas, basa pa ang kalsada at paminsan-minsan ay may dumadaang tricycle.
Tatlong beses nang nag-vibrate ang cellphone niya.
Paolo: Nakarating ka na?
Napangiti siya nang kaunti bago nag-type.
Mara: Oo. Ikaw?
Ilang segundo lang, nag-reply agad.
Paolo: Nasa baba.
Napakunot-noo si Mara.
Binuksan niya ang kurtina at sumilip.
Nandoon nga si Paolo, nakatayo sa ilalim ng awning ng building, basa ang buhok at hawak ang jacket niya.
Napailing siya.
“Ang kulit talaga nito.”
Pagbaba niya, hindi niya maiwasang mapansin kung gaano kalamig ang kamay ni Paolo nang makipagkamay ito sa kanya.
“Hindi ka ba natatakot na pagalitan kita?” biro ni Mara.
“Mas nakakatakot na hindi kita makita.”
Tumahimik siya.
Hindi niya alam kung biro iyon o seryoso.
“Bakit ka ba pumunta?”
Tumingin si Paolo sa kanya nang diretso.
“Gusto lang kitang makita.”
Simple lang ang pagkakasabi niya, pero parang masyadong mabigat para sa ganitong gabi.
Pareho silang natahimik.
Lumapit nang kaunti si Paolo. Hindi siya umatras.
“Okay lang?” mahina nitong tanong.
Tumango si Mara.
Dahan-dahan siyang hinalikan ni Paolo.
Maikli lang sa una—parang pareho silang nag-aalangan. Pero nang ngumiti si Mara pagkatapos, muling nagtagpo ang mga labi nila.
Sa pagkakataong iyon, mas matagal.
Nang maghiwalay sila, nakasandal pa rin ang noo ni Paolo sa kanya.
“Matagal ko nang gustong gawin 'yan,” bulong niya.
“Bakit ngayon lang?”
“Baka kasi ayaw mo.”
Napangiti si Mara.
“E paano kung gusto ko rin pala?”
Hindi na sumagot si Paolo.
Hinawakan lang niya ang kamay ni Mara.
At sa gabing iyon, sa pagitan ng mahinang tunog ng ulan at katahimikan ng apartment, pareho nilang napagtanto na may mga bagay na mas madaling sabihin kapag hindi na kailangang magsalita.
Nakatayo si Mara sa may bintana ng maliit niyang apartment, hawak ang mug ng kape na matagal nang malamig. Sa labas, basa pa ang kalsada at paminsan-minsan ay may dumadaang tricycle.
Tatlong beses nang nag-vibrate ang cellphone niya.
Paolo: Nakarating ka na?
Napangiti siya nang kaunti bago nag-type.
Mara: Oo. Ikaw?
Ilang segundo lang, nag-reply agad.
Paolo: Nasa baba.
Napakunot-noo si Mara.
Binuksan niya ang kurtina at sumilip.
Nandoon nga si Paolo, nakatayo sa ilalim ng awning ng building, basa ang buhok at hawak ang jacket niya.
Napailing siya.
“Ang kulit talaga nito.”
Pagbaba niya, hindi niya maiwasang mapansin kung gaano kalamig ang kamay ni Paolo nang makipagkamay ito sa kanya.
“Hindi ka ba natatakot na pagalitan kita?” biro ni Mara.
“Mas nakakatakot na hindi kita makita.”
Tumahimik siya.
Hindi niya alam kung biro iyon o seryoso.
“Bakit ka ba pumunta?”
Tumingin si Paolo sa kanya nang diretso.
“Gusto lang kitang makita.”
Simple lang ang pagkakasabi niya, pero parang masyadong mabigat para sa ganitong gabi.
Pareho silang natahimik.
Lumapit nang kaunti si Paolo. Hindi siya umatras.
“Okay lang?” mahina nitong tanong.
Tumango si Mara.
Dahan-dahan siyang hinalikan ni Paolo.
Maikli lang sa una—parang pareho silang nag-aalangan. Pero nang ngumiti si Mara pagkatapos, muling nagtagpo ang mga labi nila.
Sa pagkakataong iyon, mas matagal.
Nang maghiwalay sila, nakasandal pa rin ang noo ni Paolo sa kanya.
“Matagal ko nang gustong gawin 'yan,” bulong niya.
“Bakit ngayon lang?”
“Baka kasi ayaw mo.”
Napangiti si Mara.
“E paano kung gusto ko rin pala?”
Hindi na sumagot si Paolo.
Hinawakan lang niya ang kamay ni Mara.
At sa gabing iyon, sa pagitan ng mahinang tunog ng ulan at katahimikan ng apartment, pareho nilang napagtanto na may mga bagay na mas madaling sabihin kapag hindi na kailangang magsalita.