NSFWboombuga123
Leecher
SA ILALIM NG PAYONG — PART 1
Alas-onse na ng gabi nang tuluyang humina ang ulan.
Tahimik na ang buong café. Isa-isang pinapatay ng staff ang mga ilaw habang si Lia ay nakaupo pa rin sa may bintana, hawak ang cellphone at nakatingin sa basang kalsada.
11:07 PM.
Binuksan niya ang chat.
Lia: Nasaan ka na?
Seen.
Walang reply.
“Ang kapal talaga ng mukha,” bulong niya.
Ilang segundo lang, nag-vibrate ang phone niya.
Nico: Sa labas.
Napakunot-noo siya.
Lia: Saan sa labas?
Nico: Tingnan mo.
Napatingin siya sa bintana.
At doon niya siya nakita.
Nakatayo si Nico sa ilalim ng maliit na awning sa tapat ng café. Basa ang buhok, nakasukbit sa isang kamay ang itim na jacket, at mukhang ilang minuto nang naghihintay.
Napailing si Lia.
“Late na nga, nagpaulan pa.”
Kinuha niya ang bag niya at lumabas.
Pagbukas ng pinto, agad siyang sinalubong ng malamig na hangin.
“Hi,” sabi ni Nico.
“Hi?”
Napatingin siya sa relo niya.
“Alam mo bang alas-onse na?”
“Alam ko.”
“Sinabi mong darating ka ng alas-diyes.”
“Alam ko rin.”
“Then?”
Ngumiti si Nico.
“Worth the wait naman.”
“Wow. Ang kapal.”
“Pero hinintay mo pa rin ako.”
“Wala akong choice.”
“Meron.”
“Ano?”
“Umuwi ka.”
Napatingin si Lia sa kanya.
“Hindi ko ginawa.”
Saglit silang natahimik.
Napangiti si Nico.
“Exactly.”
“Ang yabang mo.”
“Pero ngumiti ka.”
“Hindi.”
“Ngumiti ka.”
“Hindi nga.”
“Lia.”
“Ano?”
“Ngumiti ka.”
Napailing siya, pero hindi na niya napigilang ngumiti.
“Okay. Fine.”
“Thank you.”
“Para saan?”
“Sa pag-amin.”
“Hindi ako umamin.”
“Sa ngiti mo.”
Napailing ulit si Lia.
“Bakit ba ako pumayag na makita ka ngayong gabi?”
“Dahil gusto mo.”
“Assuming.”
“Then sabihin mong mali ako.”
Hindi agad nakasagot si Lia.
Tumingin lang siya sa mga mata ni Nico.
At sa unang pagkakataon nang gabing iyon, nawala ang ngiti nito.
“Okay ka lang?” tanong niya.
“Yeah.”
“Sure?”
Tumango siya.
Lumapit si Nico nang kaunti.
“Kinakabahan ka?”
“Hindi.”
“Lia.”
“Okay. Konti.”
“Bakit?”
“Hindi ko alam.”
“Dahil sa akin?”
Hindi siya sumagot.
“Pwede kong hulaan?”
“Ang kulit mo.”
“Hindi sagot ’yan.”
Napangiti siya.
“Maybe.”
Saglit na tumahimik si Nico.
“Alam mo bang matagal ko nang gustong marinig ’yan?”
“Bakit?”
“Dahil matagal na rin akong kinakabahan kapag ikaw ang kausap ko.”
Napatingin si Lia sa kanya.
“Hindi halata.”
“Magaling lang akong magtago.”
“Talaga?”
“Hindi.”
“Hindi?”
“Kinakabahan ako ngayon.”
“Bakit?”
“Dahil may gusto akong gawin.”
Napabuntong-hininga si Lia.
“Anong gusto mong gawin?”
Hindi agad sumagot si Nico.
Sa halip, kinuha niya ang payong na dala niya at binuksan iyon.
“Samahan mo muna akong maglakad.”
“Ang mysterious mo.”
“Mas exciting.”
“Hindi ako mahilig sa mysterious.”
“Pero sumama ka.”
“Unfortunately.”
Magkatabi silang naglakad.
Makitid ang sidewalk kaya paminsan-minsan ay nagkakabanggaan ang kanilang mga balikat.
Sa ikatlong pagkakataon, napatingin si Lia.
“Sinadya mo?”
“Ano?”
“’Yung balikat.”
“Hindi.”
“Sure?”
“Baka gusto mo lang akong sisihin.”
“Excuse me?”
Ngumiti si Nico.
“Baka gusto mo rin.”
“Ang kapal talaga.”
“Pero hindi mo naman ako nilalayuan.”
Natahimik siya.
Tama ito.
Hindi siya lumalayo.
Maya-maya, huminto sila sa ilalim ng isang streetlight.
“Lia.”
“Hmm?”
“Pwede ba kitang tanungin nang seryoso?”
“Go.”
“Kung may gusto sa’yo ang isang tao…”
Tumigil siya.
“…gusto mo bang sabihin niya agad?”
“Depende.”
“Sa?”
“Kung gusto ko rin siya.”
Tumingin si Nico sa kanya.
“At kung hindi mo alam kung gusto mo siya?”
“Then kailangan niyang bigyan ako ng dahilan para malaman.”
“Paano kung binibigyan ka na niya?”
“Like what?”
“Like this.”
Lumapit siya nang kaunti.
Hindi siya hinawakan.
Hindi rin siya pinilit.
Naghintay lang.
“Lia…”
“Hmm?”
“Okay lang ba?”
Sandaling nagtagpo ang kanilang mga mata.
Tumango siya.
Dahan-dahang lumapit si Nico at hinalikan siya.
Maikli lang.
Mahina.
Parang tanong na naghihintay ng sagot.
Nang maghiwalay sila, pareho silang natahimik.
“Okay ka lang?” tanong niya.
Napangiti si Lia.
“Bakit parang ikaw ang kinakabahan?”
“Dahil baka sampalin mo ako.”
“Hindi naman.”
“Good.”
“Pero…”
“Ano?”
“Parang bitin.”
Natigilan si Nico.
“Anong sabi mo?”
“Wala.”
“Lia.”
“Hindi ko sinabi ’yon.”
“Sinabi mo.”
“Baka narinig mo lang sa ulan.”
Napangiti siya.
“Then baka kailangan kong ulitin.”
Lumapit siya ulit.
Sa pagkakataong ito, mas matagal ang halik.
Nang maghiwalay sila, parehong napangiti.
“Mas okay?” tanong ni Nico.
“Maybe.”
“Maybe?”
“Baka kailangan pa ng comparison.”
“Grabe ka.”
“Bakit?”
“Akala ko mahiyain ka.”
“Hindi kapag komportable ako.”
“Interesting.”
“Bakit?”
“Gusto kong malaman kung hanggang saan ang confidence mo.”
Napataas ang kilay ni Lia.
“Challenge ba ’yan?”
“Maybe.”
Pareho silang natawa.
Pero biglang tumunog ang cellphone ni Lia.
Isang notification.
Unknown number.
Binuksan niya.
Isang larawan.
Napakunot-noo siya.
Siya at si Nico.
Kuha ilang minuto lang ang nakalipas.
Magkatabi sila sa ilalim ng payong.
May kasamang mensahe:
“Kung ako sa’yo, hindi ko siya pagkakatiwalaan.”
Nawala ang ngiti ni Lia.
“Anong problema?” tanong ni Nico.
Hindi siya sumagot.
Muling nag-vibrate ang phone.
Isa pang message.
“Tanungin mo siya kung bakit talaga siya pumunta rito ngayong gabi.”
Dahan-dahan siyang tumingin kay Nico.
“May sasabihin ka ba sa akin?”
Nagbago ang mukha nito.
“Lia…”
“Bakit parang alam ng taong ’to kung nasaan tayo?”
Hindi agad sumagot si Nico.
At iyon ang pinakanakakatakot.
Dahil ilang segundo bago siya magsalita, napansin ni Lia ang isang bagay—
hindi na nakatingin sa kanya si Nico.
Nakatingin ito sa kabilang kalsada.
Sa isang itim na kotse na matagal nang nakaparada roon.
“May kilala ka ba roon?” tanong ni Lia.
Tahimik si Nico.
“Nico?”
Huminga siya nang malalim.
“Lia…”
“Ano?”
“Tumakbo ka.”
“Ha?”
“Ngayon.”
At bago pa siya makapagtanong—
bumukas ang pinto ng itim na kotse.
May bumaba.
At nang makita ni Lia kung sino iyon, biglang nawala ang kulay sa mukha niya.
—ITUTULOY SA PART 2—
Alas-onse na ng gabi nang tuluyang humina ang ulan.
Tahimik na ang buong café. Isa-isang pinapatay ng staff ang mga ilaw habang si Lia ay nakaupo pa rin sa may bintana, hawak ang cellphone at nakatingin sa basang kalsada.
11:07 PM.
Binuksan niya ang chat.
Lia: Nasaan ka na?
Seen.
Walang reply.
“Ang kapal talaga ng mukha,” bulong niya.
Ilang segundo lang, nag-vibrate ang phone niya.
Nico: Sa labas.
Napakunot-noo siya.
Lia: Saan sa labas?
Nico: Tingnan mo.
Napatingin siya sa bintana.
At doon niya siya nakita.
Nakatayo si Nico sa ilalim ng maliit na awning sa tapat ng café. Basa ang buhok, nakasukbit sa isang kamay ang itim na jacket, at mukhang ilang minuto nang naghihintay.
Napailing si Lia.
“Late na nga, nagpaulan pa.”
Kinuha niya ang bag niya at lumabas.
Pagbukas ng pinto, agad siyang sinalubong ng malamig na hangin.
“Hi,” sabi ni Nico.
“Hi?”
Napatingin siya sa relo niya.
“Alam mo bang alas-onse na?”
“Alam ko.”
“Sinabi mong darating ka ng alas-diyes.”
“Alam ko rin.”
“Then?”
Ngumiti si Nico.
“Worth the wait naman.”
“Wow. Ang kapal.”
“Pero hinintay mo pa rin ako.”
“Wala akong choice.”
“Meron.”
“Ano?”
“Umuwi ka.”
Napatingin si Lia sa kanya.
“Hindi ko ginawa.”
Saglit silang natahimik.
Napangiti si Nico.
“Exactly.”
“Ang yabang mo.”
“Pero ngumiti ka.”
“Hindi.”
“Ngumiti ka.”
“Hindi nga.”
“Lia.”
“Ano?”
“Ngumiti ka.”
Napailing siya, pero hindi na niya napigilang ngumiti.
“Okay. Fine.”
“Thank you.”
“Para saan?”
“Sa pag-amin.”
“Hindi ako umamin.”
“Sa ngiti mo.”
Napailing ulit si Lia.
“Bakit ba ako pumayag na makita ka ngayong gabi?”
“Dahil gusto mo.”
“Assuming.”
“Then sabihin mong mali ako.”
Hindi agad nakasagot si Lia.
Tumingin lang siya sa mga mata ni Nico.
At sa unang pagkakataon nang gabing iyon, nawala ang ngiti nito.
“Okay ka lang?” tanong niya.
“Yeah.”
“Sure?”
Tumango siya.
Lumapit si Nico nang kaunti.
“Kinakabahan ka?”
“Hindi.”
“Lia.”
“Okay. Konti.”
“Bakit?”
“Hindi ko alam.”
“Dahil sa akin?”
Hindi siya sumagot.
“Pwede kong hulaan?”
“Ang kulit mo.”
“Hindi sagot ’yan.”
Napangiti siya.
“Maybe.”
Saglit na tumahimik si Nico.
“Alam mo bang matagal ko nang gustong marinig ’yan?”
“Bakit?”
“Dahil matagal na rin akong kinakabahan kapag ikaw ang kausap ko.”
Napatingin si Lia sa kanya.
“Hindi halata.”
“Magaling lang akong magtago.”
“Talaga?”
“Hindi.”
“Hindi?”
“Kinakabahan ako ngayon.”
“Bakit?”
“Dahil may gusto akong gawin.”
Napabuntong-hininga si Lia.
“Anong gusto mong gawin?”
Hindi agad sumagot si Nico.
Sa halip, kinuha niya ang payong na dala niya at binuksan iyon.
“Samahan mo muna akong maglakad.”
“Ang mysterious mo.”
“Mas exciting.”
“Hindi ako mahilig sa mysterious.”
“Pero sumama ka.”
“Unfortunately.”
Magkatabi silang naglakad.
Makitid ang sidewalk kaya paminsan-minsan ay nagkakabanggaan ang kanilang mga balikat.
Sa ikatlong pagkakataon, napatingin si Lia.
“Sinadya mo?”
“Ano?”
“’Yung balikat.”
“Hindi.”
“Sure?”
“Baka gusto mo lang akong sisihin.”
“Excuse me?”
Ngumiti si Nico.
“Baka gusto mo rin.”
“Ang kapal talaga.”
“Pero hindi mo naman ako nilalayuan.”
Natahimik siya.
Tama ito.
Hindi siya lumalayo.
Maya-maya, huminto sila sa ilalim ng isang streetlight.
“Lia.”
“Hmm?”
“Pwede ba kitang tanungin nang seryoso?”
“Go.”
“Kung may gusto sa’yo ang isang tao…”
Tumigil siya.
“…gusto mo bang sabihin niya agad?”
“Depende.”
“Sa?”
“Kung gusto ko rin siya.”
Tumingin si Nico sa kanya.
“At kung hindi mo alam kung gusto mo siya?”
“Then kailangan niyang bigyan ako ng dahilan para malaman.”
“Paano kung binibigyan ka na niya?”
“Like what?”
“Like this.”
Lumapit siya nang kaunti.
Hindi siya hinawakan.
Hindi rin siya pinilit.
Naghintay lang.
“Lia…”
“Hmm?”
“Okay lang ba?”
Sandaling nagtagpo ang kanilang mga mata.
Tumango siya.
Dahan-dahang lumapit si Nico at hinalikan siya.
Maikli lang.
Mahina.
Parang tanong na naghihintay ng sagot.
Nang maghiwalay sila, pareho silang natahimik.
“Okay ka lang?” tanong niya.
Napangiti si Lia.
“Bakit parang ikaw ang kinakabahan?”
“Dahil baka sampalin mo ako.”
“Hindi naman.”
“Good.”
“Pero…”
“Ano?”
“Parang bitin.”
Natigilan si Nico.
“Anong sabi mo?”
“Wala.”
“Lia.”
“Hindi ko sinabi ’yon.”
“Sinabi mo.”
“Baka narinig mo lang sa ulan.”
Napangiti siya.
“Then baka kailangan kong ulitin.”
Lumapit siya ulit.
Sa pagkakataong ito, mas matagal ang halik.
Nang maghiwalay sila, parehong napangiti.
“Mas okay?” tanong ni Nico.
“Maybe.”
“Maybe?”
“Baka kailangan pa ng comparison.”
“Grabe ka.”
“Bakit?”
“Akala ko mahiyain ka.”
“Hindi kapag komportable ako.”
“Interesting.”
“Bakit?”
“Gusto kong malaman kung hanggang saan ang confidence mo.”
Napataas ang kilay ni Lia.
“Challenge ba ’yan?”
“Maybe.”
Pareho silang natawa.
Pero biglang tumunog ang cellphone ni Lia.
Isang notification.
Unknown number.
Binuksan niya.
Isang larawan.
Napakunot-noo siya.
Siya at si Nico.
Kuha ilang minuto lang ang nakalipas.
Magkatabi sila sa ilalim ng payong.
May kasamang mensahe:
“Kung ako sa’yo, hindi ko siya pagkakatiwalaan.”
Nawala ang ngiti ni Lia.
“Anong problema?” tanong ni Nico.
Hindi siya sumagot.
Muling nag-vibrate ang phone.
Isa pang message.
“Tanungin mo siya kung bakit talaga siya pumunta rito ngayong gabi.”
Dahan-dahan siyang tumingin kay Nico.
“May sasabihin ka ba sa akin?”
Nagbago ang mukha nito.
“Lia…”
“Bakit parang alam ng taong ’to kung nasaan tayo?”
Hindi agad sumagot si Nico.
At iyon ang pinakanakakatakot.
Dahil ilang segundo bago siya magsalita, napansin ni Lia ang isang bagay—
hindi na nakatingin sa kanya si Nico.
Nakatingin ito sa kabilang kalsada.
Sa isang itim na kotse na matagal nang nakaparada roon.
“May kilala ka ba roon?” tanong ni Lia.
Tahimik si Nico.
“Nico?”
Huminga siya nang malalim.
“Lia…”
“Ano?”
“Tumakbo ka.”
“Ha?”
“Ngayon.”
At bago pa siya makapagtanong—
bumukas ang pinto ng itim na kotse.
May bumaba.
At nang makita ni Lia kung sino iyon, biglang nawala ang kulay sa mukha niya.
—ITUTULOY SA PART 2—