NSFW“Huling sweldo ko na ’yan,” malungkot na sabi ni Arthur habang hawak ang manipis na sobre. “Nagsara na talaga ang kumpanya. Kasama na riyan ang maliit na separation pay.”
Nakahiga ako sa kama, hinahaplos ang ulo ng aming isang taong gulang na si Baby. “Paano tayo ngayon? Nag-gagatas pa siya. May bayarin pa sa Meralco, sa upa…”
“Uwi muna tayo sa tatay ko sa Laguna,” sagot niya. “Walang upa doon. At habang wala akong trabaho, hindi tayo tititiisin ni Tatay.”
Hindi ko inakala na ang “Tatay” na iyon ay magiging simula ng lahat.
Nang makarating kami sa maliit na bahay sa gitna ng orchard sa Laguna, unang sinalubong kami ni Tatay Teddy. Hindi siya yung tipikal na matandang byenan na inaakala ko. Nasa mid-fifties pa lang, matangkad, matipuno ang katawan. Makapal ang braso, matigas ang dibdib, at may mga ugat na kapansin-pansin sa mga kamay na sanay magtrabaho sa lupa. Ang mga mata niya… maitim, matalim, at mula sa unang sulyap ay tila hinuhubaran na ako.
“Mabuti naman at naisipan mong ipakilala sa akin ang magandang manugang ko,” malamig ngunit malalim ang boses niya. “At ang apo ko.”
Pagpasok namin, dumaan ang tingin niya sa leeg ko, sa bahagyang nakalitaw na cleavage, pababa sa baywang, hanggang sa pagitan ng mga hita ko. Hindi ako nabastusan. Sa halip, may mainit na kaba na kumalat sa tiyan ko. Parang hinawakan ako ng mga mata niya.
Ang kwarto namin ay ang dating silid ni Arthur at kuya niya—maliit, may double-deck na bakal. Sa itaas natutulog si Arthur, sa ibaba ako at ang kuna ni Baby. Sa kabilang kwarto, si Tatay Teddy.
Gabi ng unang araw. Matapos ko padedehin si Baby at matulog na siya, hinaplos ni Arthur ang likod ko.
“Tulog na siya,” bulong niya. “Gusto ko…”
Walang romansa. Diretso. Inihiga niya ako, itinulak pataas ang paa ko sa ibabaw ng bunk, at pumasok nang walang paunang-halik. Mabilis, mababaw, at siya lang ang nilabasan. Nakahiga ako pagkatapos, basa pa ang katawan, gutom pa ang loob. Sa kabilang silid, may mahinang kaluskos. Alam kong gising si Tatay Teddy.
Kinabukasan, umalis si Arthur papuntang bayan para maghanap ng posibleng trabaho. Naiwan ako kasama si Baby at si Tatay.
“Tulungan kita sa paghuhugas,” sabi niya.
Nakatayo kami sa maliit na kusina. Ang damit kong manipis na blouse ay basang-basa sa pawis. Nang yumuko ako para kunin ang balde, naramdaman ko ang init ng katawan niya sa likod ko. Hindi siya umatras.
“Maganda ka, Nadia,” mababa ang boses. “Hindi ko sinasadya, pero… hindi ko maitago.”
Lumiko ako. Magkasalubong ang mga mata namin. Walang ngiti. May bigat lang. May gutom.
“Tatay…”
Hindi niya ako hinawakan. Pero ang mga daliri niya ay bahagyang humaplos sa braso ko habang tinutulungan akong magbuhat ng baso. Ang haplos na iyon ay parang apoy.
Sa mga sumunod na araw, unti-unti.
Isang umaga, habang naglalaba ako sa labas, naramdaman kong pinagmamasdan niya ako. Ang basang damit ay dumikit sa katawan. Nang tumingin siya para magdala ng tubig, sadyang dumaan ang kamay niya sa likod ko—mahaba, mabagal, parang aksidente. Pero hindi aksidente.
Isang gabi, pagkatapos kumain, umalis si Arthur para mag-inom sa kapitbahay. Naiwan kaming dalawa. Si Baby ay mahimbing na.
“Gutom ka pa ba?” tanong niya.
Umiling ako.
“Hindi sa pagkain,” dagdag niya.
Natahimik ako.
Lumapit siya. Hindi biglaan. Mabagal. Parang binibigyan ako ng oras na tumakas. Hindi ako tumakas.
Hinawakan niya ang baba ko. Malaki ang kamay niya, magaspang, mainit. “Alam kong may asawa ka. Anak ko pa. Pero… mula nang pumasok ka rito, hindi na ako makatulog nang tahimik.”
Hinalikan niya ako. Hindi malambot. Malalim, gutom, may lasa ng sigarilyo at kape. Sumagot ako. Hindi ko alam kung bakit. Baka dahil sa lungkot. Baka dahil sa pangangailangan. Baka dahil sa init na matagal nang naiipon.
Itinulak niya ako sa mesa. Hinubad ang blouse ko nang mabagal, parang sinasadyang pahabain ang sandali. Hinagod ang mga daliri sa suso ko, pinisil nang mahigpit, saka sinipsip. Umungol ako. Malakas. Hindi ko mapigilan.
“Tahimik,” bulong niya, pero may ngiti sa boses. “Baka marinig tayo.”
Hinubad niya ang sarili. Matigas, makapal, mas mahaba kaysa kay Arthur. Nang pumasok siya, napasabunot ako sa buhok niya. Malalim. Mabagal muna, saka mabilis. Ang mesa ay umugong. Ang mga kamay niya ay humawak sa baywang ko nang mahigpit, parang ayaw bitawan.
Nilabasan ako nang dalawang beses bago siya. Nang dumaloy ang init sa loob ko, nanatili siya nang ilang segundo, hinahaplos ang likod ko.
“Ito ang simula lang,” bulong niya sa tenga ko.
At totoo nga.
Sa mga sumunod na linggo, habang naghahanap pa rin si Arthur ng trabaho, naging lihim naming gawi ang mga sandaling iyon. Sa kusina. Sa likod ng orchard. Minsan sa kanyang kwarto habang tulog si Baby. Minsan sa aming bunk habang wala si Arthur—mabilis, tahimik, may takot at may init.
Isang gabi, pagkatapos naming magtapos, nakaupo ako sa kandungan niya, pawis na pawis.
“Ano ngayon?” tanong ko.
Hinaplos niya ang buhok ko. “Hindi ko alam. Pero hindi ako magsisisi.”
Hindi rin ako.
Dahil sa bahay na iyon sa gitna ng orchard, natutunan kong ang tukso ay hindi laging kasalanan. Minsan, ito ay tugon sa gutom na matagal nang pinipigil.
At habang nakahiga ako sa gabi, nakikinig sa mahinahon na hinga ni Arthur sa itaas, alam kong ang init sa ibaba ng balat ko ay para sa iba.
Para sa byenan kong hindi ko inaasahang magiging sanhi ng pinakamasarap—at pinakamapanganib—na panahon sa buhay ko.
Nakahiga ako sa kama, hinahaplos ang ulo ng aming isang taong gulang na si Baby. “Paano tayo ngayon? Nag-gagatas pa siya. May bayarin pa sa Meralco, sa upa…”
“Uwi muna tayo sa tatay ko sa Laguna,” sagot niya. “Walang upa doon. At habang wala akong trabaho, hindi tayo tititiisin ni Tatay.”
Hindi ko inakala na ang “Tatay” na iyon ay magiging simula ng lahat.
Nang makarating kami sa maliit na bahay sa gitna ng orchard sa Laguna, unang sinalubong kami ni Tatay Teddy. Hindi siya yung tipikal na matandang byenan na inaakala ko. Nasa mid-fifties pa lang, matangkad, matipuno ang katawan. Makapal ang braso, matigas ang dibdib, at may mga ugat na kapansin-pansin sa mga kamay na sanay magtrabaho sa lupa. Ang mga mata niya… maitim, matalim, at mula sa unang sulyap ay tila hinuhubaran na ako.
“Mabuti naman at naisipan mong ipakilala sa akin ang magandang manugang ko,” malamig ngunit malalim ang boses niya. “At ang apo ko.”
Pagpasok namin, dumaan ang tingin niya sa leeg ko, sa bahagyang nakalitaw na cleavage, pababa sa baywang, hanggang sa pagitan ng mga hita ko. Hindi ako nabastusan. Sa halip, may mainit na kaba na kumalat sa tiyan ko. Parang hinawakan ako ng mga mata niya.
Ang kwarto namin ay ang dating silid ni Arthur at kuya niya—maliit, may double-deck na bakal. Sa itaas natutulog si Arthur, sa ibaba ako at ang kuna ni Baby. Sa kabilang kwarto, si Tatay Teddy.
Gabi ng unang araw. Matapos ko padedehin si Baby at matulog na siya, hinaplos ni Arthur ang likod ko.
“Tulog na siya,” bulong niya. “Gusto ko…”
Walang romansa. Diretso. Inihiga niya ako, itinulak pataas ang paa ko sa ibabaw ng bunk, at pumasok nang walang paunang-halik. Mabilis, mababaw, at siya lang ang nilabasan. Nakahiga ako pagkatapos, basa pa ang katawan, gutom pa ang loob. Sa kabilang silid, may mahinang kaluskos. Alam kong gising si Tatay Teddy.
Kinabukasan, umalis si Arthur papuntang bayan para maghanap ng posibleng trabaho. Naiwan ako kasama si Baby at si Tatay.
“Tulungan kita sa paghuhugas,” sabi niya.
Nakatayo kami sa maliit na kusina. Ang damit kong manipis na blouse ay basang-basa sa pawis. Nang yumuko ako para kunin ang balde, naramdaman ko ang init ng katawan niya sa likod ko. Hindi siya umatras.
“Maganda ka, Nadia,” mababa ang boses. “Hindi ko sinasadya, pero… hindi ko maitago.”
Lumiko ako. Magkasalubong ang mga mata namin. Walang ngiti. May bigat lang. May gutom.
“Tatay…”
Hindi niya ako hinawakan. Pero ang mga daliri niya ay bahagyang humaplos sa braso ko habang tinutulungan akong magbuhat ng baso. Ang haplos na iyon ay parang apoy.
Sa mga sumunod na araw, unti-unti.
Isang umaga, habang naglalaba ako sa labas, naramdaman kong pinagmamasdan niya ako. Ang basang damit ay dumikit sa katawan. Nang tumingin siya para magdala ng tubig, sadyang dumaan ang kamay niya sa likod ko—mahaba, mabagal, parang aksidente. Pero hindi aksidente.
Isang gabi, pagkatapos kumain, umalis si Arthur para mag-inom sa kapitbahay. Naiwan kaming dalawa. Si Baby ay mahimbing na.
“Gutom ka pa ba?” tanong niya.
Umiling ako.
“Hindi sa pagkain,” dagdag niya.
Natahimik ako.
Lumapit siya. Hindi biglaan. Mabagal. Parang binibigyan ako ng oras na tumakas. Hindi ako tumakas.
Hinawakan niya ang baba ko. Malaki ang kamay niya, magaspang, mainit. “Alam kong may asawa ka. Anak ko pa. Pero… mula nang pumasok ka rito, hindi na ako makatulog nang tahimik.”
Hinalikan niya ako. Hindi malambot. Malalim, gutom, may lasa ng sigarilyo at kape. Sumagot ako. Hindi ko alam kung bakit. Baka dahil sa lungkot. Baka dahil sa pangangailangan. Baka dahil sa init na matagal nang naiipon.
Itinulak niya ako sa mesa. Hinubad ang blouse ko nang mabagal, parang sinasadyang pahabain ang sandali. Hinagod ang mga daliri sa suso ko, pinisil nang mahigpit, saka sinipsip. Umungol ako. Malakas. Hindi ko mapigilan.
“Tahimik,” bulong niya, pero may ngiti sa boses. “Baka marinig tayo.”
Hinubad niya ang sarili. Matigas, makapal, mas mahaba kaysa kay Arthur. Nang pumasok siya, napasabunot ako sa buhok niya. Malalim. Mabagal muna, saka mabilis. Ang mesa ay umugong. Ang mga kamay niya ay humawak sa baywang ko nang mahigpit, parang ayaw bitawan.
Nilabasan ako nang dalawang beses bago siya. Nang dumaloy ang init sa loob ko, nanatili siya nang ilang segundo, hinahaplos ang likod ko.
“Ito ang simula lang,” bulong niya sa tenga ko.
At totoo nga.
Sa mga sumunod na linggo, habang naghahanap pa rin si Arthur ng trabaho, naging lihim naming gawi ang mga sandaling iyon. Sa kusina. Sa likod ng orchard. Minsan sa kanyang kwarto habang tulog si Baby. Minsan sa aming bunk habang wala si Arthur—mabilis, tahimik, may takot at may init.
Isang gabi, pagkatapos naming magtapos, nakaupo ako sa kandungan niya, pawis na pawis.
“Ano ngayon?” tanong ko.
Hinaplos niya ang buhok ko. “Hindi ko alam. Pero hindi ako magsisisi.”
Hindi rin ako.
Dahil sa bahay na iyon sa gitna ng orchard, natutunan kong ang tukso ay hindi laging kasalanan. Minsan, ito ay tugon sa gutom na matagal nang pinipigil.
At habang nakahiga ako sa gabi, nakikinig sa mahinahon na hinga ni Arthur sa itaas, alam kong ang init sa ibaba ng balat ko ay para sa iba.
Para sa byenan kong hindi ko inaasahang magiging sanhi ng pinakamasarap—at pinakamapanganib—na panahon sa buhay ko.