NSFWdaddydaddy
Enthusiast
Bahagi 5
Napatitig si Jaime sa kisame, ang kanyang pag-iisip ay tila isang malabong panaginip. Ang pakiramdam na tila may masamang espiritung lumabas sa kanyang katawan ay nag-iwan ng isang kakaibang gaan sa kanyang dibdib, isang uri ng kaluwagan na hindi niya naranasan sa loob ng maraming dekada. Hindi siya makapaniwala na sa edad niyang ito, ay muli siyang nakaramdam ng ganitong tindi ng sarap. Ang katahimikan ng silid ay napalitan ng isang mabigat na tensyon, isang pag-amin na ang relasyon nila ay hindi na lamang basta pag-aalaga, kundi isang obsesyong hindi na kayang pigilan.
Nanatiling nakatingala si Jaime sa kisame, ang kanyang mga mata ay tila nakapako sa isang punto na tanging siya lamang ang nakakakita. Ang kanyang paghinga ay mabagal pa rin, tila isang makinang sinisikap na bumalik sa normal na takbo matapos ang isang malakas na pagyanig. Walang salitang namutawi sa kanyang mga labi, kahit na ang kanyang isipan ay nagsisigaw ng pagkalito at pagkamangha. Ang katahimikang naiwan sa silid ay tila isang mabigat na kumot na bumabalot sa kanya, isang paalala na ang mundo sa labas ng kanyang kwarto ay nananatiling walang kamalay-malay sa kasalanang naganap.
Pinagmamasdan niya ang bakas ng pag-alis ni Beah—ang bahagyang nakabukas na pinto at ang hanging naiwan ng mabilis na paghakbang ng dalaga. Ang bawat pagpikit ng kanyang mga mata ay nagbabalik sa kanya sa imahe ng mga mapuputing palad ni Beah na nabalutan ng kanyang sariling pagkalalaki. Hindi siya makapaniwala na sa isang iglap, ang kanyang pagkatao ay nahati sa dalawa: ang kagalang-galang na lolo sa paningin ng mundo, at ang isang lalaking naging alipin ng pagnanasa ng kanyang sariling apo. Ang kawalan ng kibo ni Jaime ay hindi dahil sa pagsisisi, kundi dahil sa isang uri ng pagkabigla na tila ninakaw ang kanyang boses.
Nang tuluyan nang sumara ang pinto at nawala ang tunog ng mga yapak ni Beah, unti-unting bumalik ang kulay sa kanyang paningin. Ngunit kasabay nito ang pagdating ng isang mapait na katotohanan: ang pag-alis ni Beah ay hindi ang pagtatapos, kundi ang pagtatatag ng isang bagong kasunduan. Ang pag-iwan sa kanya sa estado ng pagkapagod at kawalan ay isang taktika ni Beah, isang paraan upang hayaan siyang lunurin ang sarili sa kailaliman ng sarili niyang pagnanasa habang ang dalaga ay nananatiling malaya at mapangahas.
Dahan-dahang bumangon si Jaime, ang kanyang mga kalamnan ay tila mga lumang kable na unti-unting nagigising. Tiningnan niya ang kumot na may mga patak pa ng puting likido—ang pisikal na ebidensya ng kanilang paglapastangan. Isang kakaibang ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi, isang ngiting hindi na galing sa pagiging isang mapagkandiling lolo, kundi mula sa isang lalaking natuklasan ang isang lihim na ligaya. Ang takot na mahuli ng kanyang anak na si Edward ay naroon pa rin, ngunit ang takot na iyon ay nagiging pampalasa lamang sa sarap ng bawat sandaling kasama niya si Beah.
Sa labas ng kwarto, narinig niya ang mahinang tawa ni Beah at ang tunog ng pag-aayos ng mga gamit sa sala, na tila ba walang nangyari. Ang kaibahan ng katahimikang bumabalot sa kanyang silid at ang normal na ingay ng bahay ay nagpadala ng kuryente sa kanyang gulugod. Alam niyang mula ngayon, ang bawat pagtitig nila sa hapag-kainan, ang bawat pag-abot ng tubig, at ang bawat pag-uusap sa harap ng kanyang mga anak ay magiging isang laro ng mga lihim na tingin at nakatagong pagnanasa.
Umupo si Jaime sa gilid ng kama at hinawakan ang kanyang dibdib, ramdam ang mabilis na pagtibok ng puso na tila isang kabataang unang beses na umiibig. Ang kanyang mundo, na dati ay binubuo lamang ng mga alaala ng namatay na asawa at ang pag-aalaga sa kanyang mga apo, ay biglang nagkaroon ng bagong sentro.
Isang malalim na buntong-hininga ang kumawala sa dibdib ni Jaime, ngunit hindi ito dala ng ginhawa kundi ng isang mabigat na pagkamuhi sa sarili. Habang nakatingin sa kisame, tila unti-unting bumabalik ang katinuan ng kanyang isip, at kasabay nito ang pagdating ng isang malupit na hatol. "Anong ginawa mo, Jaime?" bulong niya sa hangin, ang boses ay puno ng panginginig. Ang bawat pagtibok ng kanyang puso ay tila isang kampanilya ng pagsisisi, ipinapaalala sa kanya na ang dalagang kalaro ng kanyang pagnanasa ay ang apo niyang dapat ay pinoprotektahan niya mula sa mundo, hindi ang siyang magiging sanhi ng pagkasira ng sarili niyang dangal.
Nararamdaman niya ang bigat ng kasalanan na tila isang malaking bato na nakadagan sa kanyang dibdib. Alam niyang mali—maling-mali. Ang pagiging isang lolo ay nangangahulugang siya ang dapat maging gabay, ang moral na kumpas, ang kanlungan ng inosensya. Ngunit sa isang iglap, ang lahat ng iyon ay natunaw sa init ng pagnanasang hindi niya kayang kontrolin. Galit siya sa sarili dahil hinayaan niyang madaig siya ng libog, dahil hinayaan niyang gamitin ni Beah ang kanyang pagmamahal upang itulak siya sa bangin ng paglapastangan. Ang kaisipang siya ay nagsasamantala sa kabataan ni Beah ay tila isang asin na ibinubuhos sa isang bukas na sugat.
Ngunit sa gitna ng poot at pagsisisi, may isang katotohanang ayaw niyang aminin: ang kanyang katawan ay hindi sumasang-ayon sa kanyang isip. Malaki ang pagtaliwas ng kanyang kaisipan sa nararamdaman ng kanyang laman. Habang isinusumpa niya ang nangyari, ang kanyang mga ugat ay tila bumubulong pa rin ng alaala ng basang init at ng malalambot na haplos ni Beah. Hindi niya maitatanggi ang katotohanang ang sarap na naramdaman niya ay isang uri ng pagkabuhay na hindi niya inasahang muling mararanasan. Ang orgasm na nagpadala sa kanya sa kawalan ay hindi lamang pisikal; ito ay isang paggising sa isang lalaking matagal nang itinuring na patay.
"Lolo? Ayos lang po kayo riyan?"
Ang boses ni Beah ay dumating na tila isang banayad na simoy ng hangin, walang bakas ng panginginig o kahit anong pag-aalinlangan. Nang bumukas ang pinto, pumasok ang dalaga na may dalang isang basong malamig na tubig, ang kanyang mukha ay isang larawan ng kawalang-malay. Ang mga mata niyang kanina lamang ay puno ng mapangahas na pagnanasa ay nagbalik sa pagiging malinis at mapagmahal, tila isang maskarang mabilis niyang naisuot upang itago ang halimaw ng libog na kaniyang pinakawalan. Ang bawat hakbang niya patungo kay Jaime ay puno ng pag-iingat, isang paggalaw na nagpapahiwatig ng respeto at pag-aalaga, na tila ba ang naganap na paglapastangan ay isang panaginip lamang na hindi kailanman nangyari.
Dahan-dahan niyang iniabot ang baso, ang kanyang mga daliri ay bahagyang dumampi sa kamay ni Jaime sa isang paraang napaka-inoente. "Heto na po ang tubig niyo, Lolo. Mukhang napagod po kayo sa pagpapahinga," wika niya, ang tono ng boses ay kasing-lamig ng tubig sa baso ngunit may kalakip na lambing na tila isang apo na nag-aasikaso sa kanyang matandang lolo. Ang kaibahan ng kanyang kasalukuyang anyo sa babaeng humahalik sa kanyang balat kanina ay sadyang nakakalito; isang sining ng pagpapanggap na tila binubura ang lahat ng ebidensya ng kanilang kasalanan.
Naibigong tumitig si Jaime sa mga mata ni Beah, hinahanap ang anumang bakas ng pagsisisi o kahit ang anino ng kahihiyan, ngunit wala siyang nakitang anuman kundi ang pagmamahal ng isang apo. Ang pagbabalik na ito ni Beah sa kanyang papel bilang isang "mabuting apo" ay isang uri ng psychological torture para kay Jaime. Habang ang dalaga ay nagpapakita ng respeto, lalo namang lumalalim ang pagkaunawa ni Jaime na siya ay tuluyang nahulog sa bitag nito. Ang katahimikan ni Beah tungkol sa kanilang ginawa ay hindi pagkalimot, kundi isang paraan upang panatilihin ang kontrol—isang lihim na pag-aari na siya lamang ang may kapangyarihang magpasya kung kailan muling bubuksan.
"Salamat, Beah... salamat," bulong ni Jaime, ang kanyang boses ay tila isang tuyong dahon na hinihipan ng hangin. Ininom niya ang tubig, ngunit ang bawat lunok ay tila may kasamang lasa ng takot. Napansin niya ang maliliit na hibla ng buhok ni Beah na nakalaylay sa kanyang pisngi, at sa isang saglit, ang kanyang isipan ay muling naglakbay sa imahe ng mga puting likido sa palad ng dalaga. Ang pagiging "respeto" ni Beah ay nagsisilbing piring sa kanyang mga mata, ngunit ang init sa kanyang ibaba ay isang paalala na ang apoy ay hindi pa tuluyang namamatay; ito ay naghihintay lamang ng muling pag-ihip ng hangin.
"Beah, sandali," pagpigil ni Jaime, ang kanyang boses ay gumaralgal sa pagitan ng takot at pangangailangang malaman kung saan sila lulugar. "Tungkol sa... sa nangyari kanina. Hindi ba natin dapat pag-usapan kung ano itong ginagawa natin? Ang panganib na—"
Hindi pa natatapos ang pangungusap ni Jaime nang biglang magbago ang ekspresyon ni Beah. Ang malambot niyang ngiti ay naging isang mabilis na pagkislap, at sa isang iglap, tila binura niya ang lahat ng tensyong namuo sa pagitan nila. "Lolo! Nakalimutan ko na po! Nandiyan na sina Mommy at Daddy sa kusina, nakahanda na ang pagkain na in-order nila," mabilis niyang sagot, ang tono ay tila isang masayahing **** na nagbabalaan ng isang sorpresang party. Ang pagputol niya sa salita ni Jaime ay hindi lamang isang aksidente; ito ay isang kalkuladong pag-iwas, isang pader na bigla niyang itinayo upang pigilan ang anumang diskusyong maaaring magdala ng pagsisisi o pag-aalinlangan.
Bago pa man makasagot si Jaime, mabilis na tumalikod ang dalaga at humakbang palabas ng silid, ang kanyang mga yapak ay magaan at walang bakas ng kahit anong bigat ng kasalanan. "Bilisan niyo po, Lolo, baka lumamig ang pagkain!" sigaw niya mula sa pintuan, ang boses ay puno ng inosensyang nakabibihag. Sa isang iglap, naiwang mag-isa si Jaime sa gitna ng katahimikan, ang kanyang mga salita ay tila mga ibon na pilit lumipad ngunit agad na ibinagsak ng isang malakas na hangin.
Napatitig si Jaime sa bakanteng pintuan, ang kanyang isipan ay isang gulo ng mga tanong na walang kasagutan. Ang pag-iwas ni Beah ay nag-iwan sa kanya ng isang kakaibang pakiramdam—tila siya ay isang bilanggo na binigyan ng panandaliang kalayaan, ngunit ngayon ay muling ikinulong sa isang selda ng katahimikan. Bakit ayaw nitong pag-usapan? Ang pag-iwas na ito ba ay isang paraan ng pagprotekta sa kanilang lihim, o isang paraan upang panatilihin ang kapangyarihan sa kanyang mga kamay? Ramdam ni Jaime na siya ay nilulunod sa isang laro kung saan si Beah ang tanging may hawak ng mga panuntunan.
Dahan-dahan siyang tumayo, ang kanyang mga binti ay tila nanghihina pa rin mula sa tindi ng naranasan. Habang inaayos niya ang kanyang damit, ang bawat paggalaw ay tila isang pag-amin sa isang krimen. Ang kaisipan na kailangan niyang humarap sa kanyang anak na si Edward at sa asawa nito, habang dala-dala ang basang alaala ng kanyang apo, ay nagdulot ng isang matinding kaba sa kanyang dibdib. Ang hapag-kainan, na dati ay simbolo ng pagkakaisa ng pamilya, ay magiging isang entablado ngayon ng pagpapanggap.
Paglabas niya sa kwarto, nasalubong niya ang masayang tawanan nina Edward at Liza sa sala, ang amoy ng mainit na pagkain ay humahalimuyak sa hangin. Nakita niya si Beah na nakaupo nang maayos, nakangiti at tila isang huwarang apo, habang nagkukuwento tungkol sa kanyang pag-aaral. Ngunit nang magtama ang kanilang mga mata, isang mabilis at mapangahas na kisap ang ibinigay ng dalaga—isang lihim na pag-amin na ang lahat ng ito ay isang pagtatanghal lamang, at sa likod ng mga tawa at kuwentuhan, may isang apoy na patuloy na nagbabaga sa pagitan nila.
"Tay, buti naman at bumaba na kayo! Akala namin ay nakatulog na kayo sa pagod," masayang bati ni Edward, habang inaabutan siya ng platong may pagkain. Ang boses ng kanyang anak ay puno ng pag-aalala, isang bagay na lalong nagpabigat sa kalooban ni Jaime. Ang bawat ngiti ni Edward ay tila isang sampal sa kanyang mukha, isang paalala na ang pagtitiwalang ibinibigay ng kanyang anak ay nabasag na ng sarili niyang pagnanasa.
Umupo si Jaime sa kanyang nakasanayang pwesto, ngunit ang silya ay tila naging mga tinik na tumutusok sa kanyang balat. Habang ang pamilya ay nagsisimulang magbahagi ng kani-kanilang kwento tungkol sa pagod sa opisina, si Beah ay nanatiling isang larawan ng kawalang-sala. Masigla niyang kumakain, tumatawa sa mga biro ni Edward, at nagkukuwento tungkol sa kanyang mga kaibigan sa eskwelahan na tila ba ang kanyang mga kamay ay hindi pa hinahawakan ang pinaka-sekretong bahagi ng katawan ng kanyang lolo ilang minuto lamang ang nakalilipas. Ang kanyang mga kilos ay natural, walang bahid ng pag-aatubili, na tila ba ang nangyari sa kwarto ay isang panaginip na siya lamang ang nakakaalam ng katotohanan.
Si Jaime naman ay tila isang estranghero sa sarili niyang hapag. Ang bawat pagsubo niya ng pagkain ay tila may kasamang lasa ng abo, at ang kanyang paningin ay ligaw, hindi mapatitig nang matagal sa kahit kanino, lalo na kay Beah. Sa tuwing mararamdaman niyang sumisilip ang apo, agad niyang ibabaling ang kanyang mukha sa baso ng tubig o sa kaniyang plato, ang kanyang mga pisngi ay namumula sa halo ng hiya at pagnanasang hindi pa rin tuluyang humuhupa. Ang katahimikan niya ay kapansin-pansin, ang kanyang mga kamay ay bahagyang nangangatog habang hinahawakan ang kutsara, isang matingkad na kaibahan sa kanyang karaniwang pagiging kalmado.
Napansin ni Beah ang pagkabalisa ng lolo. Mula sa gilid ng kanyang mga mata, pinagmamasdan niya ang paghihirap ni Jaime—ang pag-iwas ng tingin, ang paglunok ng laway, at ang paminsan-minsang paghaplos ng matanda sa sariling hita. Isang maliit at lihim na ngiti ang gumuhit sa mga labi ng dalaga, isang ngiting hindi nakikita nina Edward at Liza ngunit puno ng kapangyarihan. Para kay Beah, ang pagkakita sa pagka-balisat ng kanyang lolo ay kasing-sarap ng mismong paghaplos dito; ninanamnam niya ang katotohanang siya ang may hawak ng kuryente sa katawan ng matanda, at siya lamang ang nakakaalam kung kailan ito muling pakikislapin.
"Tay, okay lang po kayo? Parang ang tahimik niyo po ngayon," puna ni Liza, habang naglalagay ng ulam sa plato ni Jaime. Ang boses ng kanyang anak na babae ay puno ng tunay na pag-aalala, isang bagay na lalong nagpatindi sa kaba ni Jaime. Muntik na niyang mabitawan ang baso sa gulat, at sa isang iglap, mabilis siyang tumingin kay Beah upang humingi ng tulong o saklolo. Ngunit ang natagpuan niyang tingin ay hindi pag-alo, kundi isang mapangahas na pagtitig na tila nagsasabing, “Tingnan niyo po, Lolo, gaano kayo kawalang-kapangyarihan sa harap ko.”
"Ah, oo... medyo nahilo lang ako sa init," pagsisinungaling ni Jaime, ang kanyang boses ay gumaralgal at walang buhay. Agad na tumawa si Beah—isang tawa na tunog inosente ngunit para kay Jaime ay tila isang bulong ng panunukso. "Sabi ko na nga po sa inyo, Lolo, dapat nagpahinga muna kayo nang maayos. Baka masyado po kayong na-excite sa pag-aantay sa amin," biro ng dalaga, habang ang kanyang mga mata ay kumikinang sa katuwaan. Ang bawat salitang "na-excite" ay tila isang malakas na sampal sa katinuan ni Jaime, isang paalala ng init na nagpayanig sa kanya kanina.
Habang nagpapatuloy ang kwentuhan sa hapag, hindi mapakali si Jaime sa kanyang kinauupuan. Ang bawat paggalaw ni Beah—ang pag-abot ng tubig, ang pag-ayos ng kanyang buhok, o kahit ang simpleng pagngiti sa kanyang mga magulang—ay tila isang signal ng panganib at tukso. Ramdam niya ang bigat ng lihim na ito, isang pader na unti-unting itinayo sa pagitan niya at ng kanyang pamilya, ngunit sa kabilang banda, ang pader na ito ang siya ring nagbubuklod sa kanya at kay Beah sa isang madilim at masarap na kasunduan. Habang pinapanood niya ang apo, alam ni Jaime na ang hapag na ito ay simula pa lamang ng isang mas malalim at mas mapanganib na pagkalunod.
"Baka naman po may iniisip na 'chicks' ang Lolo ko kaya hindi mapakali," biro ni Beah, ang kanyang boses ay kasing-linaw ng isang kampana ngunit may kalakip na talim na tanging si Jaime lamang ang nakakaramdam. Sabay siyang humagikhik, isang tunog na tila inosente ngunit para kay Jaime ay isang mapanganib na pag-amin. Ang mga mata ni Beah ay nanatiling nakapako sa kanya, kumikinang sa isang uri ng katuwaan na tila nagsasabing, ‘Tingnan niyo, tinititigan niyo pa rin ako.’
Nagkatinginan sina Edward at Liza bago sila sabay na humagalpak ng tawa, ang tunog ng kanilang katuwaan ay pumuno sa silid at nagtakip sa mabilis na pagtibok ng puso ni Jaime. "Hala, si Tatay! Akala ko ba ay retirement na ang iniisip niyo, may 'chicks' pa pala!" biro ni Edward, habang tinatapik ang sariling hita sa tawa. Ang katuwaan ng pamilya ay naging isang maskarang nagtatago sa katotohanang ang tanging "chicks" na gumugulo sa isipan ni Jaime ay ang mismong apo na nagbiro sa kanya.
Para kay Jaime, ang bawat tawa nila ay tila isang pako na ibinabaon sa kanyang konsensya, ngunit ang pagbiro ni Beah ay nag-iwan ng isang kuryente sa kanyang balat. Ang kawalan ng pagkakaalam ng kanyang mga anak sa katotohanan ay nagbigay sa kanya ng isang uri ng nakalulunod na takot, ngunit kasabay nito ang isang nakakalason na katuwaan. Ang pagiging "invisible" ng kanilang kasalanan sa harap ng mga taong pinaka-nagmamalasakit sa kanya ay nagdagdag ng tensyon na hahalos magpasabog sa kanyang dibdib.
Sa gitna ng tawanan, dahan-dahang gumalaw si Beah sa ilalim ng mesa. Ang kanyang paa, na nababalot ng manipis na tela, ay dahan-dahang dumampi sa binti ni Jaime. Hindi ito isang aksidente; ito ay isang kalkuladong paghaplos, isang lihim na pag-angkin habang ang kanyang mga magulang ay abala sa pagbibiro tungkol sa kanyang "pagiging romantiko." Ang pagdampi ng paa ni Beah ay tila isang mabilis na kuryenteng gumising sa mga ugat ni Jaime, na nagpabalik sa kanya sa alaala ng basang palad ng dalaga kanina.
Lumipas ang mga araw na tila isang walang katapusang paghihintay para kay Jaime, habang si Beah ay naglalakad sa bahay na parang isang reynang walang pakialam sa kanyang nasakuping teritoryo. Para sa dalaga, ang lahat ay bumalik sa normal; nag-aaral siya, nakikipag-asaran sa mga magulang, at tumatawa nang malakas sa harap ng telebisyon. Ngunit para kay Jaime, ang bawat segundo ay naging isang paghihirap. Ang alaala ng init at pagkapasailalim kay Beah ay nanatiling nakaukit sa kanyang isipan, isang gutom na hindi mapawi at isang uhaw na lalong tumitindi sa tuwing makikita niya ang apo.
Sinisikap niyang maging natural, ngunit ang kanyang mundo ay umiikot na lamang sa bawat kilos ni Beah. Pinagmamasdan niya ang dalaga mula sa malayo—ang pag-aayos nito ng buhok, ang paghalakhak, ang paraan ng paglalakad nito na tila ba may dalang lihim na kapangyarihan. Ngunit sa kabila ng pagiging magkasama nila sa iisang bubong, tila may isang invisible na pader na itinayo si Beah. Hindi siya nagpaparamdam, hindi siya nagpapahiwatig, at higit sa lahat, hindi niya binibigyan si Jaime ng kahit anong pagkakataon na muling makasalo o makasuhap ang kanyang katawan.
Ilang beses na siyang nagtangkang lumapit. Isang beses, habang naglilinis si Beah ng mesa, sinubukan niyang haplusin ang balikat ng dalaga, isang simpleng pag-akbay na puno ng pagnanasa. Ngunit sa isang iglap, mabilis na umiwas si Beah, na tila ba may nakitang dumi sa kanyang damit. "Lolo, ang lagkit po, baka pawis kayo," sabi nito nang may kasamang mapanuksong ngiti bago ito mabilis na lumabas ng kusina. Ang pagtangging iyon ay tila isang sampal na nagpagising sa kanya sa katotohanang siya na ngayon ang nagmamakaawa, at si Beah ang may hawak ng susi sa kanyang kaligayahan.
Ang gabi ay naging isang malawak at madilim na bilangguan para kay Jaime. Habang ang buong bahay ay nababalot na ng katahimikan at ang mga hininga nina Edward at Liza ay naging regular na sa kabilang kwarto, ang silid ni Jaime ay napuno ng isang uri ng ingay na siya lamang ang nakakarinig—ang mabilis at mabigat niyang paghinga. Nakahiga siya sa kanyang kama, ngunit ang kanyang isipan ay hindi tumitigil sa pag-ikot. Ang bawat pagpikit ng kanyang mga mata ay isang pintuan na nagbubukas sa imahe ni Beah: ang kislap ng kanyang mga mata, ang lambot ng kanyang balat, at ang mapangahas na paraan ng paghawak nito sa kanya. Ang pagnanasang ito ay hindi na lamang isang simpleng hiling; ito ay naging isang gutom na tila kumakain sa kanyang katinuan, isang apoy na lalong naglalagablab sa gitna ng katahimikan ng madaling-araw.
Hindi na nakayanan ni Jaime ang bigat ng tensyon sa kanyang ibabang bahagi. Sa isang dahan-dahang paggalaw, inilabas niya ang kanyang ari mula sa kanyang pantalon—tigas na tigas, na tila isang bakal na humihingi ng pansin. Sa gitna ng kadiliman, hinimas niya ito nang mabilis at may kasamang panginginig. Kasabay ng bawat hagod ay ang pagbalik ng alaala ng mga kamay ni Beah—ang paraan ng pagkapit ng dalaga, ang init ng mga daliri nito na tila may sariling isip sa pag-igpaw sa kanyang mga limitasyon. Napapaungol siya, isang mahinang tunog ng pagdurusa at kaligayahan, habang inaalala ang bawat pagkiskis at pagpisil na ginawa ni Beah sa kanya. Ang bawat haplos niya sa sarili ay tila isang anino lamang ng tunay na haplos ng apo, at ang pagkaalam na siya ay nag-iisa sa gabi ay nagpadala ng kuryente ng kasalanan na lalo lamang nagpabilis sa kanyang paghinga.
Sa bawat pagpisil, tila naririnig niya ang bulong ni Beah, ang mga salitang nanunuot sa kanyang laman at nagpapaalala sa kanya na siya ay alipin na ng dalaga. Ang kanyang kamay ay gumagalaw nang may desperasyon, isang pagtatangkang makuha muli ang ecstasy na tanging si Beah lamang ang makakapagbigay. Ngunit habang papalapit siya sa rurok, isang malamig na hangin ang umihip mula sa bahagyang nakabukas na pinto ng kanyang kwarto, at biglang napatigil ang kanyang paggalaw. Doon, sa gitna ng dilim, ay may isang aninong nakatayo—isang pamilyar na hubog na tila isang panaginip na biglang naging totoo.
Nanatiling nakahawak ang kanyang kamay sa kanyang tumitigas na ari, hindi magawang bumitaw dahil sa gulat at pagkalito. Ang kanyang puso ay tila isang tambol na mabilis na tumitibok sa kanyang dibdib. Tumingin siya sa pintuan, at doon, sa pagitan ng liwanag ng corridor at ng dilim ng kanyang silid, ay nakita niya ang mapanuring titig ni Beah. Ang dalaga ay nakatayo nang tuwid, ang mga braso ay nakrus sa dibdib at ang mga mata ay nakapako sa pagitan ng mga binti ng kanyang lolo.
"Lolo... kailangan niyo po ba ng tulong?"
Napatitig si Jaime sa kisame, ang kanyang pag-iisip ay tila isang malabong panaginip. Ang pakiramdam na tila may masamang espiritung lumabas sa kanyang katawan ay nag-iwan ng isang kakaibang gaan sa kanyang dibdib, isang uri ng kaluwagan na hindi niya naranasan sa loob ng maraming dekada. Hindi siya makapaniwala na sa edad niyang ito, ay muli siyang nakaramdam ng ganitong tindi ng sarap. Ang katahimikan ng silid ay napalitan ng isang mabigat na tensyon, isang pag-amin na ang relasyon nila ay hindi na lamang basta pag-aalaga, kundi isang obsesyong hindi na kayang pigilan.
Nanatiling nakatingala si Jaime sa kisame, ang kanyang mga mata ay tila nakapako sa isang punto na tanging siya lamang ang nakakakita. Ang kanyang paghinga ay mabagal pa rin, tila isang makinang sinisikap na bumalik sa normal na takbo matapos ang isang malakas na pagyanig. Walang salitang namutawi sa kanyang mga labi, kahit na ang kanyang isipan ay nagsisigaw ng pagkalito at pagkamangha. Ang katahimikang naiwan sa silid ay tila isang mabigat na kumot na bumabalot sa kanya, isang paalala na ang mundo sa labas ng kanyang kwarto ay nananatiling walang kamalay-malay sa kasalanang naganap.
Pinagmamasdan niya ang bakas ng pag-alis ni Beah—ang bahagyang nakabukas na pinto at ang hanging naiwan ng mabilis na paghakbang ng dalaga. Ang bawat pagpikit ng kanyang mga mata ay nagbabalik sa kanya sa imahe ng mga mapuputing palad ni Beah na nabalutan ng kanyang sariling pagkalalaki. Hindi siya makapaniwala na sa isang iglap, ang kanyang pagkatao ay nahati sa dalawa: ang kagalang-galang na lolo sa paningin ng mundo, at ang isang lalaking naging alipin ng pagnanasa ng kanyang sariling apo. Ang kawalan ng kibo ni Jaime ay hindi dahil sa pagsisisi, kundi dahil sa isang uri ng pagkabigla na tila ninakaw ang kanyang boses.
Nang tuluyan nang sumara ang pinto at nawala ang tunog ng mga yapak ni Beah, unti-unting bumalik ang kulay sa kanyang paningin. Ngunit kasabay nito ang pagdating ng isang mapait na katotohanan: ang pag-alis ni Beah ay hindi ang pagtatapos, kundi ang pagtatatag ng isang bagong kasunduan. Ang pag-iwan sa kanya sa estado ng pagkapagod at kawalan ay isang taktika ni Beah, isang paraan upang hayaan siyang lunurin ang sarili sa kailaliman ng sarili niyang pagnanasa habang ang dalaga ay nananatiling malaya at mapangahas.
Dahan-dahang bumangon si Jaime, ang kanyang mga kalamnan ay tila mga lumang kable na unti-unting nagigising. Tiningnan niya ang kumot na may mga patak pa ng puting likido—ang pisikal na ebidensya ng kanilang paglapastangan. Isang kakaibang ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi, isang ngiting hindi na galing sa pagiging isang mapagkandiling lolo, kundi mula sa isang lalaking natuklasan ang isang lihim na ligaya. Ang takot na mahuli ng kanyang anak na si Edward ay naroon pa rin, ngunit ang takot na iyon ay nagiging pampalasa lamang sa sarap ng bawat sandaling kasama niya si Beah.
Sa labas ng kwarto, narinig niya ang mahinang tawa ni Beah at ang tunog ng pag-aayos ng mga gamit sa sala, na tila ba walang nangyari. Ang kaibahan ng katahimikang bumabalot sa kanyang silid at ang normal na ingay ng bahay ay nagpadala ng kuryente sa kanyang gulugod. Alam niyang mula ngayon, ang bawat pagtitig nila sa hapag-kainan, ang bawat pag-abot ng tubig, at ang bawat pag-uusap sa harap ng kanyang mga anak ay magiging isang laro ng mga lihim na tingin at nakatagong pagnanasa.
Umupo si Jaime sa gilid ng kama at hinawakan ang kanyang dibdib, ramdam ang mabilis na pagtibok ng puso na tila isang kabataang unang beses na umiibig. Ang kanyang mundo, na dati ay binubuo lamang ng mga alaala ng namatay na asawa at ang pag-aalaga sa kanyang mga apo, ay biglang nagkaroon ng bagong sentro.
Isang malalim na buntong-hininga ang kumawala sa dibdib ni Jaime, ngunit hindi ito dala ng ginhawa kundi ng isang mabigat na pagkamuhi sa sarili. Habang nakatingin sa kisame, tila unti-unting bumabalik ang katinuan ng kanyang isip, at kasabay nito ang pagdating ng isang malupit na hatol. "Anong ginawa mo, Jaime?" bulong niya sa hangin, ang boses ay puno ng panginginig. Ang bawat pagtibok ng kanyang puso ay tila isang kampanilya ng pagsisisi, ipinapaalala sa kanya na ang dalagang kalaro ng kanyang pagnanasa ay ang apo niyang dapat ay pinoprotektahan niya mula sa mundo, hindi ang siyang magiging sanhi ng pagkasira ng sarili niyang dangal.
Nararamdaman niya ang bigat ng kasalanan na tila isang malaking bato na nakadagan sa kanyang dibdib. Alam niyang mali—maling-mali. Ang pagiging isang lolo ay nangangahulugang siya ang dapat maging gabay, ang moral na kumpas, ang kanlungan ng inosensya. Ngunit sa isang iglap, ang lahat ng iyon ay natunaw sa init ng pagnanasang hindi niya kayang kontrolin. Galit siya sa sarili dahil hinayaan niyang madaig siya ng libog, dahil hinayaan niyang gamitin ni Beah ang kanyang pagmamahal upang itulak siya sa bangin ng paglapastangan. Ang kaisipang siya ay nagsasamantala sa kabataan ni Beah ay tila isang asin na ibinubuhos sa isang bukas na sugat.
Ngunit sa gitna ng poot at pagsisisi, may isang katotohanang ayaw niyang aminin: ang kanyang katawan ay hindi sumasang-ayon sa kanyang isip. Malaki ang pagtaliwas ng kanyang kaisipan sa nararamdaman ng kanyang laman. Habang isinusumpa niya ang nangyari, ang kanyang mga ugat ay tila bumubulong pa rin ng alaala ng basang init at ng malalambot na haplos ni Beah. Hindi niya maitatanggi ang katotohanang ang sarap na naramdaman niya ay isang uri ng pagkabuhay na hindi niya inasahang muling mararanasan. Ang orgasm na nagpadala sa kanya sa kawalan ay hindi lamang pisikal; ito ay isang paggising sa isang lalaking matagal nang itinuring na patay.
"Lolo? Ayos lang po kayo riyan?"
Ang boses ni Beah ay dumating na tila isang banayad na simoy ng hangin, walang bakas ng panginginig o kahit anong pag-aalinlangan. Nang bumukas ang pinto, pumasok ang dalaga na may dalang isang basong malamig na tubig, ang kanyang mukha ay isang larawan ng kawalang-malay. Ang mga mata niyang kanina lamang ay puno ng mapangahas na pagnanasa ay nagbalik sa pagiging malinis at mapagmahal, tila isang maskarang mabilis niyang naisuot upang itago ang halimaw ng libog na kaniyang pinakawalan. Ang bawat hakbang niya patungo kay Jaime ay puno ng pag-iingat, isang paggalaw na nagpapahiwatig ng respeto at pag-aalaga, na tila ba ang naganap na paglapastangan ay isang panaginip lamang na hindi kailanman nangyari.
Dahan-dahan niyang iniabot ang baso, ang kanyang mga daliri ay bahagyang dumampi sa kamay ni Jaime sa isang paraang napaka-inoente. "Heto na po ang tubig niyo, Lolo. Mukhang napagod po kayo sa pagpapahinga," wika niya, ang tono ng boses ay kasing-lamig ng tubig sa baso ngunit may kalakip na lambing na tila isang apo na nag-aasikaso sa kanyang matandang lolo. Ang kaibahan ng kanyang kasalukuyang anyo sa babaeng humahalik sa kanyang balat kanina ay sadyang nakakalito; isang sining ng pagpapanggap na tila binubura ang lahat ng ebidensya ng kanilang kasalanan.
Naibigong tumitig si Jaime sa mga mata ni Beah, hinahanap ang anumang bakas ng pagsisisi o kahit ang anino ng kahihiyan, ngunit wala siyang nakitang anuman kundi ang pagmamahal ng isang apo. Ang pagbabalik na ito ni Beah sa kanyang papel bilang isang "mabuting apo" ay isang uri ng psychological torture para kay Jaime. Habang ang dalaga ay nagpapakita ng respeto, lalo namang lumalalim ang pagkaunawa ni Jaime na siya ay tuluyang nahulog sa bitag nito. Ang katahimikan ni Beah tungkol sa kanilang ginawa ay hindi pagkalimot, kundi isang paraan upang panatilihin ang kontrol—isang lihim na pag-aari na siya lamang ang may kapangyarihang magpasya kung kailan muling bubuksan.
"Salamat, Beah... salamat," bulong ni Jaime, ang kanyang boses ay tila isang tuyong dahon na hinihipan ng hangin. Ininom niya ang tubig, ngunit ang bawat lunok ay tila may kasamang lasa ng takot. Napansin niya ang maliliit na hibla ng buhok ni Beah na nakalaylay sa kanyang pisngi, at sa isang saglit, ang kanyang isipan ay muling naglakbay sa imahe ng mga puting likido sa palad ng dalaga. Ang pagiging "respeto" ni Beah ay nagsisilbing piring sa kanyang mga mata, ngunit ang init sa kanyang ibaba ay isang paalala na ang apoy ay hindi pa tuluyang namamatay; ito ay naghihintay lamang ng muling pag-ihip ng hangin.
"Beah, sandali," pagpigil ni Jaime, ang kanyang boses ay gumaralgal sa pagitan ng takot at pangangailangang malaman kung saan sila lulugar. "Tungkol sa... sa nangyari kanina. Hindi ba natin dapat pag-usapan kung ano itong ginagawa natin? Ang panganib na—"
Hindi pa natatapos ang pangungusap ni Jaime nang biglang magbago ang ekspresyon ni Beah. Ang malambot niyang ngiti ay naging isang mabilis na pagkislap, at sa isang iglap, tila binura niya ang lahat ng tensyong namuo sa pagitan nila. "Lolo! Nakalimutan ko na po! Nandiyan na sina Mommy at Daddy sa kusina, nakahanda na ang pagkain na in-order nila," mabilis niyang sagot, ang tono ay tila isang masayahing **** na nagbabalaan ng isang sorpresang party. Ang pagputol niya sa salita ni Jaime ay hindi lamang isang aksidente; ito ay isang kalkuladong pag-iwas, isang pader na bigla niyang itinayo upang pigilan ang anumang diskusyong maaaring magdala ng pagsisisi o pag-aalinlangan.
Bago pa man makasagot si Jaime, mabilis na tumalikod ang dalaga at humakbang palabas ng silid, ang kanyang mga yapak ay magaan at walang bakas ng kahit anong bigat ng kasalanan. "Bilisan niyo po, Lolo, baka lumamig ang pagkain!" sigaw niya mula sa pintuan, ang boses ay puno ng inosensyang nakabibihag. Sa isang iglap, naiwang mag-isa si Jaime sa gitna ng katahimikan, ang kanyang mga salita ay tila mga ibon na pilit lumipad ngunit agad na ibinagsak ng isang malakas na hangin.
Napatitig si Jaime sa bakanteng pintuan, ang kanyang isipan ay isang gulo ng mga tanong na walang kasagutan. Ang pag-iwas ni Beah ay nag-iwan sa kanya ng isang kakaibang pakiramdam—tila siya ay isang bilanggo na binigyan ng panandaliang kalayaan, ngunit ngayon ay muling ikinulong sa isang selda ng katahimikan. Bakit ayaw nitong pag-usapan? Ang pag-iwas na ito ba ay isang paraan ng pagprotekta sa kanilang lihim, o isang paraan upang panatilihin ang kapangyarihan sa kanyang mga kamay? Ramdam ni Jaime na siya ay nilulunod sa isang laro kung saan si Beah ang tanging may hawak ng mga panuntunan.
Dahan-dahan siyang tumayo, ang kanyang mga binti ay tila nanghihina pa rin mula sa tindi ng naranasan. Habang inaayos niya ang kanyang damit, ang bawat paggalaw ay tila isang pag-amin sa isang krimen. Ang kaisipan na kailangan niyang humarap sa kanyang anak na si Edward at sa asawa nito, habang dala-dala ang basang alaala ng kanyang apo, ay nagdulot ng isang matinding kaba sa kanyang dibdib. Ang hapag-kainan, na dati ay simbolo ng pagkakaisa ng pamilya, ay magiging isang entablado ngayon ng pagpapanggap.
Paglabas niya sa kwarto, nasalubong niya ang masayang tawanan nina Edward at Liza sa sala, ang amoy ng mainit na pagkain ay humahalimuyak sa hangin. Nakita niya si Beah na nakaupo nang maayos, nakangiti at tila isang huwarang apo, habang nagkukuwento tungkol sa kanyang pag-aaral. Ngunit nang magtama ang kanilang mga mata, isang mabilis at mapangahas na kisap ang ibinigay ng dalaga—isang lihim na pag-amin na ang lahat ng ito ay isang pagtatanghal lamang, at sa likod ng mga tawa at kuwentuhan, may isang apoy na patuloy na nagbabaga sa pagitan nila.
"Tay, buti naman at bumaba na kayo! Akala namin ay nakatulog na kayo sa pagod," masayang bati ni Edward, habang inaabutan siya ng platong may pagkain. Ang boses ng kanyang anak ay puno ng pag-aalala, isang bagay na lalong nagpabigat sa kalooban ni Jaime. Ang bawat ngiti ni Edward ay tila isang sampal sa kanyang mukha, isang paalala na ang pagtitiwalang ibinibigay ng kanyang anak ay nabasag na ng sarili niyang pagnanasa.
Umupo si Jaime sa kanyang nakasanayang pwesto, ngunit ang silya ay tila naging mga tinik na tumutusok sa kanyang balat. Habang ang pamilya ay nagsisimulang magbahagi ng kani-kanilang kwento tungkol sa pagod sa opisina, si Beah ay nanatiling isang larawan ng kawalang-sala. Masigla niyang kumakain, tumatawa sa mga biro ni Edward, at nagkukuwento tungkol sa kanyang mga kaibigan sa eskwelahan na tila ba ang kanyang mga kamay ay hindi pa hinahawakan ang pinaka-sekretong bahagi ng katawan ng kanyang lolo ilang minuto lamang ang nakalilipas. Ang kanyang mga kilos ay natural, walang bahid ng pag-aatubili, na tila ba ang nangyari sa kwarto ay isang panaginip na siya lamang ang nakakaalam ng katotohanan.
Si Jaime naman ay tila isang estranghero sa sarili niyang hapag. Ang bawat pagsubo niya ng pagkain ay tila may kasamang lasa ng abo, at ang kanyang paningin ay ligaw, hindi mapatitig nang matagal sa kahit kanino, lalo na kay Beah. Sa tuwing mararamdaman niyang sumisilip ang apo, agad niyang ibabaling ang kanyang mukha sa baso ng tubig o sa kaniyang plato, ang kanyang mga pisngi ay namumula sa halo ng hiya at pagnanasang hindi pa rin tuluyang humuhupa. Ang katahimikan niya ay kapansin-pansin, ang kanyang mga kamay ay bahagyang nangangatog habang hinahawakan ang kutsara, isang matingkad na kaibahan sa kanyang karaniwang pagiging kalmado.
Napansin ni Beah ang pagkabalisa ng lolo. Mula sa gilid ng kanyang mga mata, pinagmamasdan niya ang paghihirap ni Jaime—ang pag-iwas ng tingin, ang paglunok ng laway, at ang paminsan-minsang paghaplos ng matanda sa sariling hita. Isang maliit at lihim na ngiti ang gumuhit sa mga labi ng dalaga, isang ngiting hindi nakikita nina Edward at Liza ngunit puno ng kapangyarihan. Para kay Beah, ang pagkakita sa pagka-balisat ng kanyang lolo ay kasing-sarap ng mismong paghaplos dito; ninanamnam niya ang katotohanang siya ang may hawak ng kuryente sa katawan ng matanda, at siya lamang ang nakakaalam kung kailan ito muling pakikislapin.
"Tay, okay lang po kayo? Parang ang tahimik niyo po ngayon," puna ni Liza, habang naglalagay ng ulam sa plato ni Jaime. Ang boses ng kanyang anak na babae ay puno ng tunay na pag-aalala, isang bagay na lalong nagpatindi sa kaba ni Jaime. Muntik na niyang mabitawan ang baso sa gulat, at sa isang iglap, mabilis siyang tumingin kay Beah upang humingi ng tulong o saklolo. Ngunit ang natagpuan niyang tingin ay hindi pag-alo, kundi isang mapangahas na pagtitig na tila nagsasabing, “Tingnan niyo po, Lolo, gaano kayo kawalang-kapangyarihan sa harap ko.”
"Ah, oo... medyo nahilo lang ako sa init," pagsisinungaling ni Jaime, ang kanyang boses ay gumaralgal at walang buhay. Agad na tumawa si Beah—isang tawa na tunog inosente ngunit para kay Jaime ay tila isang bulong ng panunukso. "Sabi ko na nga po sa inyo, Lolo, dapat nagpahinga muna kayo nang maayos. Baka masyado po kayong na-excite sa pag-aantay sa amin," biro ng dalaga, habang ang kanyang mga mata ay kumikinang sa katuwaan. Ang bawat salitang "na-excite" ay tila isang malakas na sampal sa katinuan ni Jaime, isang paalala ng init na nagpayanig sa kanya kanina.
Habang nagpapatuloy ang kwentuhan sa hapag, hindi mapakali si Jaime sa kanyang kinauupuan. Ang bawat paggalaw ni Beah—ang pag-abot ng tubig, ang pag-ayos ng kanyang buhok, o kahit ang simpleng pagngiti sa kanyang mga magulang—ay tila isang signal ng panganib at tukso. Ramdam niya ang bigat ng lihim na ito, isang pader na unti-unting itinayo sa pagitan niya at ng kanyang pamilya, ngunit sa kabilang banda, ang pader na ito ang siya ring nagbubuklod sa kanya at kay Beah sa isang madilim at masarap na kasunduan. Habang pinapanood niya ang apo, alam ni Jaime na ang hapag na ito ay simula pa lamang ng isang mas malalim at mas mapanganib na pagkalunod.
"Baka naman po may iniisip na 'chicks' ang Lolo ko kaya hindi mapakali," biro ni Beah, ang kanyang boses ay kasing-linaw ng isang kampana ngunit may kalakip na talim na tanging si Jaime lamang ang nakakaramdam. Sabay siyang humagikhik, isang tunog na tila inosente ngunit para kay Jaime ay isang mapanganib na pag-amin. Ang mga mata ni Beah ay nanatiling nakapako sa kanya, kumikinang sa isang uri ng katuwaan na tila nagsasabing, ‘Tingnan niyo, tinititigan niyo pa rin ako.’
Nagkatinginan sina Edward at Liza bago sila sabay na humagalpak ng tawa, ang tunog ng kanilang katuwaan ay pumuno sa silid at nagtakip sa mabilis na pagtibok ng puso ni Jaime. "Hala, si Tatay! Akala ko ba ay retirement na ang iniisip niyo, may 'chicks' pa pala!" biro ni Edward, habang tinatapik ang sariling hita sa tawa. Ang katuwaan ng pamilya ay naging isang maskarang nagtatago sa katotohanang ang tanging "chicks" na gumugulo sa isipan ni Jaime ay ang mismong apo na nagbiro sa kanya.
Para kay Jaime, ang bawat tawa nila ay tila isang pako na ibinabaon sa kanyang konsensya, ngunit ang pagbiro ni Beah ay nag-iwan ng isang kuryente sa kanyang balat. Ang kawalan ng pagkakaalam ng kanyang mga anak sa katotohanan ay nagbigay sa kanya ng isang uri ng nakalulunod na takot, ngunit kasabay nito ang isang nakakalason na katuwaan. Ang pagiging "invisible" ng kanilang kasalanan sa harap ng mga taong pinaka-nagmamalasakit sa kanya ay nagdagdag ng tensyon na hahalos magpasabog sa kanyang dibdib.
Sa gitna ng tawanan, dahan-dahang gumalaw si Beah sa ilalim ng mesa. Ang kanyang paa, na nababalot ng manipis na tela, ay dahan-dahang dumampi sa binti ni Jaime. Hindi ito isang aksidente; ito ay isang kalkuladong paghaplos, isang lihim na pag-angkin habang ang kanyang mga magulang ay abala sa pagbibiro tungkol sa kanyang "pagiging romantiko." Ang pagdampi ng paa ni Beah ay tila isang mabilis na kuryenteng gumising sa mga ugat ni Jaime, na nagpabalik sa kanya sa alaala ng basang palad ng dalaga kanina.
Lumipas ang mga araw na tila isang walang katapusang paghihintay para kay Jaime, habang si Beah ay naglalakad sa bahay na parang isang reynang walang pakialam sa kanyang nasakuping teritoryo. Para sa dalaga, ang lahat ay bumalik sa normal; nag-aaral siya, nakikipag-asaran sa mga magulang, at tumatawa nang malakas sa harap ng telebisyon. Ngunit para kay Jaime, ang bawat segundo ay naging isang paghihirap. Ang alaala ng init at pagkapasailalim kay Beah ay nanatiling nakaukit sa kanyang isipan, isang gutom na hindi mapawi at isang uhaw na lalong tumitindi sa tuwing makikita niya ang apo.
Sinisikap niyang maging natural, ngunit ang kanyang mundo ay umiikot na lamang sa bawat kilos ni Beah. Pinagmamasdan niya ang dalaga mula sa malayo—ang pag-aayos nito ng buhok, ang paghalakhak, ang paraan ng paglalakad nito na tila ba may dalang lihim na kapangyarihan. Ngunit sa kabila ng pagiging magkasama nila sa iisang bubong, tila may isang invisible na pader na itinayo si Beah. Hindi siya nagpaparamdam, hindi siya nagpapahiwatig, at higit sa lahat, hindi niya binibigyan si Jaime ng kahit anong pagkakataon na muling makasalo o makasuhap ang kanyang katawan.
Ilang beses na siyang nagtangkang lumapit. Isang beses, habang naglilinis si Beah ng mesa, sinubukan niyang haplusin ang balikat ng dalaga, isang simpleng pag-akbay na puno ng pagnanasa. Ngunit sa isang iglap, mabilis na umiwas si Beah, na tila ba may nakitang dumi sa kanyang damit. "Lolo, ang lagkit po, baka pawis kayo," sabi nito nang may kasamang mapanuksong ngiti bago ito mabilis na lumabas ng kusina. Ang pagtangging iyon ay tila isang sampal na nagpagising sa kanya sa katotohanang siya na ngayon ang nagmamakaawa, at si Beah ang may hawak ng susi sa kanyang kaligayahan.
Ang gabi ay naging isang malawak at madilim na bilangguan para kay Jaime. Habang ang buong bahay ay nababalot na ng katahimikan at ang mga hininga nina Edward at Liza ay naging regular na sa kabilang kwarto, ang silid ni Jaime ay napuno ng isang uri ng ingay na siya lamang ang nakakarinig—ang mabilis at mabigat niyang paghinga. Nakahiga siya sa kanyang kama, ngunit ang kanyang isipan ay hindi tumitigil sa pag-ikot. Ang bawat pagpikit ng kanyang mga mata ay isang pintuan na nagbubukas sa imahe ni Beah: ang kislap ng kanyang mga mata, ang lambot ng kanyang balat, at ang mapangahas na paraan ng paghawak nito sa kanya. Ang pagnanasang ito ay hindi na lamang isang simpleng hiling; ito ay naging isang gutom na tila kumakain sa kanyang katinuan, isang apoy na lalong naglalagablab sa gitna ng katahimikan ng madaling-araw.
Hindi na nakayanan ni Jaime ang bigat ng tensyon sa kanyang ibabang bahagi. Sa isang dahan-dahang paggalaw, inilabas niya ang kanyang ari mula sa kanyang pantalon—tigas na tigas, na tila isang bakal na humihingi ng pansin. Sa gitna ng kadiliman, hinimas niya ito nang mabilis at may kasamang panginginig. Kasabay ng bawat hagod ay ang pagbalik ng alaala ng mga kamay ni Beah—ang paraan ng pagkapit ng dalaga, ang init ng mga daliri nito na tila may sariling isip sa pag-igpaw sa kanyang mga limitasyon. Napapaungol siya, isang mahinang tunog ng pagdurusa at kaligayahan, habang inaalala ang bawat pagkiskis at pagpisil na ginawa ni Beah sa kanya. Ang bawat haplos niya sa sarili ay tila isang anino lamang ng tunay na haplos ng apo, at ang pagkaalam na siya ay nag-iisa sa gabi ay nagpadala ng kuryente ng kasalanan na lalo lamang nagpabilis sa kanyang paghinga.
Sa bawat pagpisil, tila naririnig niya ang bulong ni Beah, ang mga salitang nanunuot sa kanyang laman at nagpapaalala sa kanya na siya ay alipin na ng dalaga. Ang kanyang kamay ay gumagalaw nang may desperasyon, isang pagtatangkang makuha muli ang ecstasy na tanging si Beah lamang ang makakapagbigay. Ngunit habang papalapit siya sa rurok, isang malamig na hangin ang umihip mula sa bahagyang nakabukas na pinto ng kanyang kwarto, at biglang napatigil ang kanyang paggalaw. Doon, sa gitna ng dilim, ay may isang aninong nakatayo—isang pamilyar na hubog na tila isang panaginip na biglang naging totoo.
Nanatiling nakahawak ang kanyang kamay sa kanyang tumitigas na ari, hindi magawang bumitaw dahil sa gulat at pagkalito. Ang kanyang puso ay tila isang tambol na mabilis na tumitibok sa kanyang dibdib. Tumingin siya sa pintuan, at doon, sa pagitan ng liwanag ng corridor at ng dilim ng kanyang silid, ay nakita niya ang mapanuring titig ni Beah. Ang dalaga ay nakatayo nang tuwid, ang mga braso ay nakrus sa dibdib at ang mga mata ay nakapako sa pagitan ng mga binti ng kanyang lolo.
"Lolo... kailangan niyo po ba ng tulong?"