NSFWdaddydaddy
Journeyman
Part 2: Ang Unang Gabi ng Obsession
Hindi nakatulog si Don Rodrigo.
Naiwan siya sa library nang mahabang oras, nakatayo pa rin sa harap ng basang mesa. Ang cognac ay nanatiling hindi natitikman. Ang puting barong niya ay basa sa pawis at sa ilang patak ng laway at katas. Bawat paghinga ay may amoy ng sex—matapang, mainit, at nakakahilo. Ang mesa ay may mahabang bakas ng malapot na puti na dumadaloy pababa sa gilid, tumutulo nang mabagal sa hardwood floor.
Isinara niya ang mga mata.
Agad na bumalik ang lahat: ang init ng bunganga, ang sikip ng lalamunan na kumakapit, ang basang gluck-gluck habang sinisipsip siya nang todo, ang malambot na pwet na humahampas sa kanyang baywang, ang ungol na “Lolo…” habang kumukurot ang puke sa kanya, at ang huling ngiti ni Sophia—basang-basa ang labi, may laway pa sa baba, may tamod na dumudulo sa hita—bago siya umalis nang tahimik.
“Putangina…” bulong niya sa sarili.
Siya ay animnapung taong gulang. May tatlong anak. May empire. May dignidad. Pero ngayong gabi, ang apo niya—ang anak ng namatay niyang bunso—ay kakasaksihan niya lang nang todo sa gitna ng library, at hindi siya makagalaw.
Nang pumasok siya sa kuwarto niya, hindi niya hinubad ang barong. Nakahiga siya sa malaking kama, nakatitig sa kisame. Bawat pagpikit ay may imahe: ang cream dress na nakaangat, ang namamagang puke na kumikibot, ang makapal na puti na dumadaloy palabas. Ang titi niya ay tumigas ulit nang mag-isa, mabigat at masakit. Hindi niya hinawakan. Hindi niya pinahintulutan ang sarili. Pero ang isip niya… ay hindi tumitigil.
Sa kabilang bahagi ng mansion, si Sophia ay nakaupo sa bintana ng kuwarto niya. Ang cream dress ay nasa sahig na. Naka-towel lang siya, basa pa ang buhok mula sa mabilis na shower. Pero hindi niya hinugasan ang lahat. May bahid pa ng tamod sa loob ng hita niya, sadyang iniwan.
Ngumiti siya sa dilim.
Alam niya kung ano ang ginawa niya. Alam niya kung gaano kalalim ang naiwan niya sa isip ng lolo. Habang ang Tito Ramon at Tita Elena ay nagsisiksikan para sa atensyon, siya ay tahimik lang… pero ngayon, may bahagi na siya ng lolo na hindi nila makukuha kailanman.
Kinabukasan.
Ang breakfast ay tahimik sa simula. Si Ramon ay nagsasalita tungkol sa bagong contract sa shipping. Si Elena ay nagtatanong tungkol sa hospital expansion. Si Don Rodrigo ay nakaupo sa dulo ng mesa, suot ang madilim na polo, ang mga mata ay medyo namumula sa kawalan ng tulog. Ang baso ng kape ay hawak niya pero hindi umiinom.
Si Sophia ay pumasok nang huli.
Suot niya ang puting sundress na manipis, halos transparent sa liwanag ng umaga. Walang bra. Ang mga utong ay bahagyang kitang-kita tuwing gumagalaw siya. Ang buhok ay basa pa, nakakulong sa loose braid. Umupo siya sa tabi ni Lolo—hindi sa dulo tulad ng dati, kundi sa kanang tabi.
Hindi siya nagsalita.
Kumuha lang siya ng prutas, dahan-dahang kinagat ang mangga, at pinahid ang dila sa labi para kunin ang katas. Ang mga mata ni Lolo ay hindi makaiwas. Nakita niya ang maliit na marka sa leeg ni Sophia—ang kagat niya kagabi—bahagyang natatakpan ng braid.
Si Ramon ay nagsalita. “Papa, tungkol sa last will… dapat nating pag-usapan—”
“Hindi ngayon,” putol ni Don Rodrigo, boses na mababa at matigas.
Tahimik ang mesa.
Si Sophia ay dahan-dahang inilipat ang kamay sa ilalim ng mesa. Ang mga daliri niya ay dumikit sa hita ni Lolo—hindi agad sa titi, kundi sa itaas, sa loob ng hita, pinapahid nang mabagal pataas. Ang mga kuko ay bahagyang kumakamot sa tela ng pantalon.
Si Lolo ay nanigas.
Hindi siya tumingin sa kanya. Patuloy lang niyang hinawakan ang kape. Pero ang titi niya ay agad na tumigas sa ilalim ng mesa, mabigat at mainit.
Si Sophia ay pinaglaruan ang zipper nang dahan-dahan. Binuksan. Inilabas ang titi—makapal, madilim, may ugat na kitang-kita, at basa na sa dulo. Hindi siya tumingin sa kahit sino. Patuloy lang siyang kumakain ng mangga nang isang kamay, habang ang kabilang kamay ay dahan-dahang hinahaplos ang titi sa ilalim ng mesa, mula ugat hanggang dulo, pinipisil nang mahina tuwing may dulo.
Si Elena ay nagsasalita tungkol sa bagong doctor sa ospital. Si Ramon ay nagtatawanan nang peke.
Si Sophia ay dahan-dahang yumuko nang konti, para bang inaayos ang napkin, at isinubo ang dulo nang mabilis at tahimik. Isang mainit, basang sipsip. Isang mahabang dilang paikot. Pagkatapos ay inilabas agad, pinahid ang labi, at umupo ulit nang tuwid.
Si Lolo ay napahigpit ang hawak sa baso. Halos mabasag.
“Sophia,” bulong niya nang napakababa, sapat lang para marinig niya. “Huwag.”
Pero ang kamay ni Sophia ay hindi tumigil. Pinaglaruan niya ang dulo gamit ang hinlalaki, pinahid ang pre-cum sa buong haba, pagkatapos ay isinara ang zipper nang dahan-dahan… pero hindi bago mag-iwan ng isang huling mahigpit na pisil.
Tumayo siya.
“Lolo, may kailangan po ako sa library,” sabi niya nang malinaw, boses na malambot. “Pwede po ba kayong tumulong? Hindi ko mahanap yung libro.”
Si Ramon at Elena ay nagtinginan. Walang nagsalita.
Si Don Rodrigo ay tumayo nang mabagal. Ang pantalon ay sikip sa harap, pero ang polo ay mahaba. “Sige.”
Nang makapasok sila sa library at maisara ang pinto, hindi na naghintay si Sophia.
Itinulak niya ang lolo sa malaking leather armchair. Lumuhod agad. Binuksan ang zipper, inilabas ang titi na ngayon ay ganap nang tigas, at isinubo nang todo—walang unti-unti, walang laruan. Diretso hanggang lalamunan. Ang gluck ay malakas at basang-basa. Ang mga mata ay nakatingin pataas, may luha na sa gilid, pero hindi tumigil.
Si Lolo ay humawak sa buhok niya nang mahigpit. “*******… kagabi pa… hindi pa ako nakakabawi…”
Si Sophia ay sumipsip nang mas malakas, pinaglaruan ang bayag, pinisil ang sariling dibdib sa ilalim ng manipis na sundress. Ang laway ay dumadaloy na naman sa baba. Ang tunog ay puno ng library.
Pagkatapos ng ilang minuto, hinila ni Lolo ang buhok niya pataas. “Sa desk. Ngayon.”
Si Sophia ay tumayo, umakyat sa mahogany desk (na may bahid pa ng kagabi), hinarap ang likod, at inangat ang sundress hanggang baywang. Wala ulit na panty. Ang puke ay basang-basa na naman, may makapal na puti pa mula kagabi na dumudulo nang konti.
Si Lolo ay hindi naglaro ngayon.
Itinutok niya agad ang dulo at sinaksak nang malalim, isang bayo hanggang ugat. Si Sophia ay napasigaw nang malakas, ang mga daliri ay kumuyom sa gilid ng mesa. Si Lolo ay nagsimulang kumadyot nang mabilis at bastos—slap-slap-slap—malakas, mabigat, walang awa. Ang mesa ay gumagalaw. Ang mga aklat ay nanginginig.
“Ito ba ang gusto mo?” ungol niya sa tainga ni Sophia. “Yung titi ng lolo mo araw-araw? Yung punuin ka tuwing may chance?”
“Opo… Lolo… saksakin mo pa… mas malalim…”
Ang pangalawang orgasm ni Sophia ay mabilis. Ang puke ay kumurot nang todo, nagbomba ng katas, nanginginig ang buong katawan. Pero si Lolo ay hindi tumigil. Patuloy siyang kumadyot sa gitna ng orgasm niya, mas mabilis, mas malalim, hanggang sa siya mismo ay sumabog—makapal, mainit, marami—pinuno ulit ang puke ng apo.
Nanatili silang ganoon, nakabaon, humihingal.
Si Sophia ay dahan-dahang lumingon, may ngiti sa labi na basang-basa. “Lolo… hindi ako nakikipag-agawan.”
Si Don Rodrigo ay tumingin sa kanya nang matagal. Ang mga mata ay madilim, may bagong apoy na hindi na mawawala.
“Alam ko,” sagot niya nang paos. “At yan ang pinaka-delikado.”
Hinila niya ang titi. Ang makapal na puti ay sumunod, dumaloy pababa sa hita ni Sophia, tumulo sa mesa—kasama ang bakas ng kagabi.
Si Sophia ay ibinaba ang sundress, inayos ang buhok, at lumakad palabas nang tahimik.
Si Lolo ay naiwan ulit.
Pero ngayon… alam niya na.
Hindi ito isang beses.
At si Sophia—ang hindi nakikipag-agawan—ay nagsisimula nang kunin ang lahat.
Hindi nakatulog si Don Rodrigo.
Naiwan siya sa library nang mahabang oras, nakatayo pa rin sa harap ng basang mesa. Ang cognac ay nanatiling hindi natitikman. Ang puting barong niya ay basa sa pawis at sa ilang patak ng laway at katas. Bawat paghinga ay may amoy ng sex—matapang, mainit, at nakakahilo. Ang mesa ay may mahabang bakas ng malapot na puti na dumadaloy pababa sa gilid, tumutulo nang mabagal sa hardwood floor.
Isinara niya ang mga mata.
Agad na bumalik ang lahat: ang init ng bunganga, ang sikip ng lalamunan na kumakapit, ang basang gluck-gluck habang sinisipsip siya nang todo, ang malambot na pwet na humahampas sa kanyang baywang, ang ungol na “Lolo…” habang kumukurot ang puke sa kanya, at ang huling ngiti ni Sophia—basang-basa ang labi, may laway pa sa baba, may tamod na dumudulo sa hita—bago siya umalis nang tahimik.
“Putangina…” bulong niya sa sarili.
Siya ay animnapung taong gulang. May tatlong anak. May empire. May dignidad. Pero ngayong gabi, ang apo niya—ang anak ng namatay niyang bunso—ay kakasaksihan niya lang nang todo sa gitna ng library, at hindi siya makagalaw.
Nang pumasok siya sa kuwarto niya, hindi niya hinubad ang barong. Nakahiga siya sa malaking kama, nakatitig sa kisame. Bawat pagpikit ay may imahe: ang cream dress na nakaangat, ang namamagang puke na kumikibot, ang makapal na puti na dumadaloy palabas. Ang titi niya ay tumigas ulit nang mag-isa, mabigat at masakit. Hindi niya hinawakan. Hindi niya pinahintulutan ang sarili. Pero ang isip niya… ay hindi tumitigil.
Sa kabilang bahagi ng mansion, si Sophia ay nakaupo sa bintana ng kuwarto niya. Ang cream dress ay nasa sahig na. Naka-towel lang siya, basa pa ang buhok mula sa mabilis na shower. Pero hindi niya hinugasan ang lahat. May bahid pa ng tamod sa loob ng hita niya, sadyang iniwan.
Ngumiti siya sa dilim.
Alam niya kung ano ang ginawa niya. Alam niya kung gaano kalalim ang naiwan niya sa isip ng lolo. Habang ang Tito Ramon at Tita Elena ay nagsisiksikan para sa atensyon, siya ay tahimik lang… pero ngayon, may bahagi na siya ng lolo na hindi nila makukuha kailanman.
Kinabukasan.
Ang breakfast ay tahimik sa simula. Si Ramon ay nagsasalita tungkol sa bagong contract sa shipping. Si Elena ay nagtatanong tungkol sa hospital expansion. Si Don Rodrigo ay nakaupo sa dulo ng mesa, suot ang madilim na polo, ang mga mata ay medyo namumula sa kawalan ng tulog. Ang baso ng kape ay hawak niya pero hindi umiinom.
Si Sophia ay pumasok nang huli.
Suot niya ang puting sundress na manipis, halos transparent sa liwanag ng umaga. Walang bra. Ang mga utong ay bahagyang kitang-kita tuwing gumagalaw siya. Ang buhok ay basa pa, nakakulong sa loose braid. Umupo siya sa tabi ni Lolo—hindi sa dulo tulad ng dati, kundi sa kanang tabi.
Hindi siya nagsalita.
Kumuha lang siya ng prutas, dahan-dahang kinagat ang mangga, at pinahid ang dila sa labi para kunin ang katas. Ang mga mata ni Lolo ay hindi makaiwas. Nakita niya ang maliit na marka sa leeg ni Sophia—ang kagat niya kagabi—bahagyang natatakpan ng braid.
Si Ramon ay nagsalita. “Papa, tungkol sa last will… dapat nating pag-usapan—”
“Hindi ngayon,” putol ni Don Rodrigo, boses na mababa at matigas.
Tahimik ang mesa.
Si Sophia ay dahan-dahang inilipat ang kamay sa ilalim ng mesa. Ang mga daliri niya ay dumikit sa hita ni Lolo—hindi agad sa titi, kundi sa itaas, sa loob ng hita, pinapahid nang mabagal pataas. Ang mga kuko ay bahagyang kumakamot sa tela ng pantalon.
Si Lolo ay nanigas.
Hindi siya tumingin sa kanya. Patuloy lang niyang hinawakan ang kape. Pero ang titi niya ay agad na tumigas sa ilalim ng mesa, mabigat at mainit.
Si Sophia ay pinaglaruan ang zipper nang dahan-dahan. Binuksan. Inilabas ang titi—makapal, madilim, may ugat na kitang-kita, at basa na sa dulo. Hindi siya tumingin sa kahit sino. Patuloy lang siyang kumakain ng mangga nang isang kamay, habang ang kabilang kamay ay dahan-dahang hinahaplos ang titi sa ilalim ng mesa, mula ugat hanggang dulo, pinipisil nang mahina tuwing may dulo.
Si Elena ay nagsasalita tungkol sa bagong doctor sa ospital. Si Ramon ay nagtatawanan nang peke.
Si Sophia ay dahan-dahang yumuko nang konti, para bang inaayos ang napkin, at isinubo ang dulo nang mabilis at tahimik. Isang mainit, basang sipsip. Isang mahabang dilang paikot. Pagkatapos ay inilabas agad, pinahid ang labi, at umupo ulit nang tuwid.
Si Lolo ay napahigpit ang hawak sa baso. Halos mabasag.
“Sophia,” bulong niya nang napakababa, sapat lang para marinig niya. “Huwag.”
Pero ang kamay ni Sophia ay hindi tumigil. Pinaglaruan niya ang dulo gamit ang hinlalaki, pinahid ang pre-cum sa buong haba, pagkatapos ay isinara ang zipper nang dahan-dahan… pero hindi bago mag-iwan ng isang huling mahigpit na pisil.
Tumayo siya.
“Lolo, may kailangan po ako sa library,” sabi niya nang malinaw, boses na malambot. “Pwede po ba kayong tumulong? Hindi ko mahanap yung libro.”
Si Ramon at Elena ay nagtinginan. Walang nagsalita.
Si Don Rodrigo ay tumayo nang mabagal. Ang pantalon ay sikip sa harap, pero ang polo ay mahaba. “Sige.”
Nang makapasok sila sa library at maisara ang pinto, hindi na naghintay si Sophia.
Itinulak niya ang lolo sa malaking leather armchair. Lumuhod agad. Binuksan ang zipper, inilabas ang titi na ngayon ay ganap nang tigas, at isinubo nang todo—walang unti-unti, walang laruan. Diretso hanggang lalamunan. Ang gluck ay malakas at basang-basa. Ang mga mata ay nakatingin pataas, may luha na sa gilid, pero hindi tumigil.
Si Lolo ay humawak sa buhok niya nang mahigpit. “*******… kagabi pa… hindi pa ako nakakabawi…”
Si Sophia ay sumipsip nang mas malakas, pinaglaruan ang bayag, pinisil ang sariling dibdib sa ilalim ng manipis na sundress. Ang laway ay dumadaloy na naman sa baba. Ang tunog ay puno ng library.
Pagkatapos ng ilang minuto, hinila ni Lolo ang buhok niya pataas. “Sa desk. Ngayon.”
Si Sophia ay tumayo, umakyat sa mahogany desk (na may bahid pa ng kagabi), hinarap ang likod, at inangat ang sundress hanggang baywang. Wala ulit na panty. Ang puke ay basang-basa na naman, may makapal na puti pa mula kagabi na dumudulo nang konti.
Si Lolo ay hindi naglaro ngayon.
Itinutok niya agad ang dulo at sinaksak nang malalim, isang bayo hanggang ugat. Si Sophia ay napasigaw nang malakas, ang mga daliri ay kumuyom sa gilid ng mesa. Si Lolo ay nagsimulang kumadyot nang mabilis at bastos—slap-slap-slap—malakas, mabigat, walang awa. Ang mesa ay gumagalaw. Ang mga aklat ay nanginginig.
“Ito ba ang gusto mo?” ungol niya sa tainga ni Sophia. “Yung titi ng lolo mo araw-araw? Yung punuin ka tuwing may chance?”
“Opo… Lolo… saksakin mo pa… mas malalim…”
Ang pangalawang orgasm ni Sophia ay mabilis. Ang puke ay kumurot nang todo, nagbomba ng katas, nanginginig ang buong katawan. Pero si Lolo ay hindi tumigil. Patuloy siyang kumadyot sa gitna ng orgasm niya, mas mabilis, mas malalim, hanggang sa siya mismo ay sumabog—makapal, mainit, marami—pinuno ulit ang puke ng apo.
Nanatili silang ganoon, nakabaon, humihingal.
Si Sophia ay dahan-dahang lumingon, may ngiti sa labi na basang-basa. “Lolo… hindi ako nakikipag-agawan.”
Si Don Rodrigo ay tumingin sa kanya nang matagal. Ang mga mata ay madilim, may bagong apoy na hindi na mawawala.
“Alam ko,” sagot niya nang paos. “At yan ang pinaka-delikado.”
Hinila niya ang titi. Ang makapal na puti ay sumunod, dumaloy pababa sa hita ni Sophia, tumulo sa mesa—kasama ang bakas ng kagabi.
Si Sophia ay ibinaba ang sundress, inayos ang buhok, at lumakad palabas nang tahimik.
Si Lolo ay naiwan ulit.
Pero ngayon… alam niya na.
Hindi ito isang beses.
At si Sophia—ang hindi nakikipag-agawan—ay nagsisimula nang kunin ang lahat.