NSFWdaddydaddy
Journeyman
Part 3: Ang Pinagmulan ng Apoy**
Dalawang buwan at labinlimang araw bago nangyari ang lahat sa library.
Si Sophia ay nakaupo sa malawak na windowsill ng kuwarto niya sa ikatlong palapag ng Vargas Mansion. Sa kandungan niya ay isang lumang leather-bound diary—kay Alice. Ang ina niya. Ang babaeng namatay nang labingwalong taong gulang, ilang oras lang matapos siyang isilang.
Nahanap niya ito isang linggo ang nakalipas, sa loob ng isang selyadong kahon sa attic. Hindi niya alam kung bakit niya binuksan. Pero nang mabasa niya ang unang pahina, hindi na siya tumigil.
Ang sulat ni Alice ay magulo, minsan basang-basa ang tinta sa luha.
Isa pang entry, ilang buwan ang nakalipas:
At ang huling entry bago siya mabuntis:
Isinara ni Sophia ang diary.
Ang puso niya ay kumakabog.
Hindi lang pagmamahal ng ama ang naramdaman ni Don Rodrigo kay Alice. May lihim. May pagnanasa. May mga haplos na sadyang pinigilan niya bago ito maging bawal. May gutom na kailanman ay hindi niya pinakawalan.
At ngayon… ang babaeng iyon ay wala na.
Pero may apo siyang naiwan.
Isang apo na kasing-edad ni Alice nang magsimula ang mga entry na iyon. Isang apo na may parehong hugis ng labi, parehong kulay ng mata, at—ayon sa mga larawan—parehong paraan ng pagngiti.
Si Sophia ay tumingin sa salamin sa kabilang dulo ng kuwarto.
“Kaya pala,” bulong niya. “Kaya hindi ka makatingin nang matagal sa akin minsan… Lolo. Kasi nakikita mo siya. At nakikita mo ang gusto mong gawin noon… pero hindi mo magawa.”
Doon nagsimula ang desisyon.
Hindi siya makikipag-agawan kina Tito Ramon at Tita Elena. Hindi siya lalaban sa papeles, sa abugado, sa “bloodline.” Matatalo siya doon. Siya ang apo. Ang charity case. Ang anak ng namatay na bunso.
Pero may isang bagay siyang hawak na wala sa kanila.
Ang lihim na pagnanasa ni Don Rodrigo.
Ang apoy na pinigilan niya kay Alice… ay pwede niyang sindihan ulit. Sa kanya. Sa katawan niya. Sa bunganga niya. Sa sikip niya.
Kung mahal ni Lolo si Alice nang may halong pagnanasa… maaaring mahalin niya rin ang anak ni Alice nang may parehong apoy. O mas malala pa.
Kaya nagsimula siya.
Dahan-dahan. Parang apoy na sinisindihan nang konti-konti.
Una, ang damit. Cream-colored dresses na may manipis na spaghetti strap. White oversized shirts na kinuha niya mismo mula sa closet ni Lolo—ang parehong closet na marahil ay pinasok ni Alice noon. Silk robes na halos transparent. Walang bra. Minsan, walang panty. Hinahayaan niyang dumulas ang strap. Bumukas ang leeg ng damit. Magpakita nang konti… sapat para maalala ni Lolo ang mga haplos na pinigilan niya noon.
Pangalawa, ang tingin. Tuwing dinner, ang mga mata niya ay dumadaan sa Lolo nang banayad, mabagal—parehong paraan ng pagtingin na isinulat ni Alice sa diary. Kapag umiinom si Lolo, itinaas niya ang leeg, pinapakita ang mahabang linya mula baba hanggang collarbone. Parang inaanyayahan niyang hawakan… parang hinahamon niya ang control na pinanghawakan ni Lolo nang napakatagal.
Pangatlo, ang amoy at ang distansya. Nagsimula siyang gumamit ng pabango na malapit sa balat. Dumadaan siya nang sapat ang lapit para amuyin, pero hindi sapat para mahawakan. Iniwan niya ang amoy sa hangin ng library, ng study, ng kuwarto ni Lolo.
At pang-apat… ang katawan.
Isang gabi, isang linggo pagkatapos mabasa ang diary, nagsimula ang unang seryosong hakbang.
Pumasok siya sa study ni Lolo nang may dalang kape. Suot ang oversized white shirt niya. Walang bra. Walang panty. Yumuko nang sadyang mababa. Ang leeg ng shirt ay bumukas. Ang malambot na dibdib, ang maitim na utong, ang maliit na nunal—lahat ay naiwan sa liwanag.
Si Don Rodrigo ay napahinto.
Ang mga mata niya… ay hindi ama ang tiningin sa kanya sa sandaling iyon.
Si Sophia ay nakita ito. At ngumiti sa loob.
Kinabukasan, mas malapit.
Pagkatapos ng dinner, pumasok siya sa library. Cream silk robe. Walang anumang bagay sa ilalim. Umupo. Itinawid ang mga binti. Ang robe ay bumukas sa hita.
Si Lolo ay nanatiling nakatayo, cognac sa kamay, mga mata na madilim.
“Sophia…”
May babala. Pero may gutom din. Parehong gutom na isinulat ni Alice.
Lumapit siya. Mabagal. Hanggang sa sapat na ang distansya para amuyin ang cologne at init.
Itinaas ang mga mata.
“Bakit po, Lolo? Masama ba?”
Dahan-dahan niyang hinila ang tali ng robe. Ang itaas na kurba ng dibdib ay lumitaw.
Si Lolo ay napalunok. Parehong paraan ng paglunok na marahil ay ginawa niya kay Alice noon—nang pinipigilan niya ang sarili.
“Huwaran mo ‘yan,” sabi niya, boses na paos.
Si Sophia ay yumuko ang ulo, inilapit ang labi sa tenga niya.
“Gabi po, Lolo.”
Umalis siya.
Pero ang apoy… ay naiwan.
Mula roon, naging mas malala ang obsession ni Don Rodrigo.
Hindi na siya makatulog. Tuwing gabi, ang titi niya ay tumitigas. Iniisip niya ang dibdib ni Sophia… at minsan, nang hindi niya sinasadya, ang dibdib ni Alice. Ang parehong hugis. Ang parehong lambot. Ang parehong bawal. Hinahawakan niya ang sarili sa shower nang mabilis at bastos, pinipisil nang mahigpit, hanggang sa putok ang lahat sa pader, at napasandal siya sa tile nang galit at gutom.
“Anak ng ****… apo ko ‘yan… anak ni Alice… pero putangina, ang sarap niya…”
Si Sophia ay alam ang lahat.
Kaya naman, isang umaga, pumasok siya ulit sa study.
Yumuko. Binuksan ang shirt nang sadyang. Halos buong dibdib ang nakalantad.
Si Lolo ay tumayo. Lumapit. Ang mga kamay niya—malaki, mainit—ay dumulas sa ilalim ng shirt. Hinawakan ang malambot na dibdib. Pinisil ang matigas na utong.
“*******… ang lambot… putangina ang sarap hawakan.”
Si Sophia ay umungol nang mahina.
“Lolo…”
“Huwag mong tawagin akong ‘yan ngayon.”
“Pero gusto ninyo,” sagot niya nang malambot, seductive. “Gusto ninyo mula pa noon. Kay Mama. Nabasa ko ang diary niya. Alam ko ang mga haplos ninyo. Ang mga tingin. Ang mga segundo na masyadong mahaba. Pinigilan ninyo noon… pero ngayon, hindi na kailangan. Narito ako. Anak niya. At gusto ko… na kunin ninyo ang hindi ninyo nakuha noon.”
Si Lolo ay napapikit. Ang noo ay nakadikit sa noo niya. Ang titi niya ay tumigas nang todo sa pantalon, humahampas sa hita ni Sophia.
“Kung itutuloy ko ‘to…” ungol niya, “hindi na ako titigil. Kakantutin kita tuwing may pagkakataon. Pupunuin kita. Iiwanan kita ng marka. At wala kang magagawa kundi buksan ang binti para sa lolo mo.”
Si Sophia ay ngumiti nang mabagal.
“Yan po ang gusto ko.”
Pero hindi pa niya ibinigay ang lahat nang araw na iyon.
Iniwan niya si Lolo na nanginginig, isip na gumuho, titi na masakit na sa tigas.
At dalawang linggo ang lumipas nang gabing iyon…
Nang matapos ang dessert, sinadya niyang pumasok sa library.
Isinara ang pinto.
Nakatayo si Lolo sa harap ng bookshelf, cognac sa kamay, puting barong na bahagyang naka-unbutton.
Si Sophia ay pumasok nang dahan-dahan. Cream-colored dress. Manipis na spaghetti strap. Buhok na nakakulong sa low bun.
Hindi siya nagsalita.
Dahan-dahan niyang hinila ang kanang strap pababa. Ang itaas na kurba ng dibdib. Ang maliit na nunal.
Lumapit. Mabagal.
Itinaas ang mga mata. Direkta. Tahimik.
Pagkatapos ay lumuhod.
Ang mga tuhod ay dumikit sa malamig na hardwood. Binuksan ang sinturon. Hinila ang zipper. Inilabas ang titi—makapal, mahaba, kalahating tigas na, may ugat, mabigat ang bayag.
Binuka ang labi. Isinubo ang dulo nang mabagal. Pinahid ang mainit at basang dila sa butas.
Si Lolo ay napabuntong-hininga nang malakas. Ang kamay ay humawak sa buhok niya.
“Fuck… ang init ng bunganga mo…”
At doon, sa library, sa liwanag ng kandila, ang apoy na pinigilan ni Don Rodrigo kay Alice… ay tuluyang sumiklab.
Sa katawan ng anak niya.
Sa bunganga.
Sa sikip.
Sa ungol na “Lolo” habang pinuputok niya ang lahat sa loob.
Dahil si Sophia—ang hindi nakikipag-agawan—ay hindi lang kumuha ng kayamanan.
Kinuha niya ang lihim.
At ginawa niyang kanya.
Dalawang buwan at labinlimang araw bago nangyari ang lahat sa library.
Si Sophia ay nakaupo sa malawak na windowsill ng kuwarto niya sa ikatlong palapag ng Vargas Mansion. Sa kandungan niya ay isang lumang leather-bound diary—kay Alice. Ang ina niya. Ang babaeng namatay nang labingwalong taong gulang, ilang oras lang matapos siyang isilang.
Nahanap niya ito isang linggo ang nakalipas, sa loob ng isang selyadong kahon sa attic. Hindi niya alam kung bakit niya binuksan. Pero nang mabasa niya ang unang pahina, hindi na siya tumigil.
Ang sulat ni Alice ay magulo, minsan basang-basa ang tinta sa luha.
Isa pang entry, ilang buwan ang nakalipas:
At ang huling entry bago siya mabuntis:
Isinara ni Sophia ang diary.
Ang puso niya ay kumakabog.
Hindi lang pagmamahal ng ama ang naramdaman ni Don Rodrigo kay Alice. May lihim. May pagnanasa. May mga haplos na sadyang pinigilan niya bago ito maging bawal. May gutom na kailanman ay hindi niya pinakawalan.
At ngayon… ang babaeng iyon ay wala na.
Pero may apo siyang naiwan.
Isang apo na kasing-edad ni Alice nang magsimula ang mga entry na iyon. Isang apo na may parehong hugis ng labi, parehong kulay ng mata, at—ayon sa mga larawan—parehong paraan ng pagngiti.
Si Sophia ay tumingin sa salamin sa kabilang dulo ng kuwarto.
“Kaya pala,” bulong niya. “Kaya hindi ka makatingin nang matagal sa akin minsan… Lolo. Kasi nakikita mo siya. At nakikita mo ang gusto mong gawin noon… pero hindi mo magawa.”
Doon nagsimula ang desisyon.
Hindi siya makikipag-agawan kina Tito Ramon at Tita Elena. Hindi siya lalaban sa papeles, sa abugado, sa “bloodline.” Matatalo siya doon. Siya ang apo. Ang charity case. Ang anak ng namatay na bunso.
Pero may isang bagay siyang hawak na wala sa kanila.
Ang lihim na pagnanasa ni Don Rodrigo.
Ang apoy na pinigilan niya kay Alice… ay pwede niyang sindihan ulit. Sa kanya. Sa katawan niya. Sa bunganga niya. Sa sikip niya.
Kung mahal ni Lolo si Alice nang may halong pagnanasa… maaaring mahalin niya rin ang anak ni Alice nang may parehong apoy. O mas malala pa.
Kaya nagsimula siya.
Dahan-dahan. Parang apoy na sinisindihan nang konti-konti.
Una, ang damit. Cream-colored dresses na may manipis na spaghetti strap. White oversized shirts na kinuha niya mismo mula sa closet ni Lolo—ang parehong closet na marahil ay pinasok ni Alice noon. Silk robes na halos transparent. Walang bra. Minsan, walang panty. Hinahayaan niyang dumulas ang strap. Bumukas ang leeg ng damit. Magpakita nang konti… sapat para maalala ni Lolo ang mga haplos na pinigilan niya noon.
Pangalawa, ang tingin. Tuwing dinner, ang mga mata niya ay dumadaan sa Lolo nang banayad, mabagal—parehong paraan ng pagtingin na isinulat ni Alice sa diary. Kapag umiinom si Lolo, itinaas niya ang leeg, pinapakita ang mahabang linya mula baba hanggang collarbone. Parang inaanyayahan niyang hawakan… parang hinahamon niya ang control na pinanghawakan ni Lolo nang napakatagal.
Pangatlo, ang amoy at ang distansya. Nagsimula siyang gumamit ng pabango na malapit sa balat. Dumadaan siya nang sapat ang lapit para amuyin, pero hindi sapat para mahawakan. Iniwan niya ang amoy sa hangin ng library, ng study, ng kuwarto ni Lolo.
At pang-apat… ang katawan.
Isang gabi, isang linggo pagkatapos mabasa ang diary, nagsimula ang unang seryosong hakbang.
Pumasok siya sa study ni Lolo nang may dalang kape. Suot ang oversized white shirt niya. Walang bra. Walang panty. Yumuko nang sadyang mababa. Ang leeg ng shirt ay bumukas. Ang malambot na dibdib, ang maitim na utong, ang maliit na nunal—lahat ay naiwan sa liwanag.
Si Don Rodrigo ay napahinto.
Ang mga mata niya… ay hindi ama ang tiningin sa kanya sa sandaling iyon.
Si Sophia ay nakita ito. At ngumiti sa loob.
Kinabukasan, mas malapit.
Pagkatapos ng dinner, pumasok siya sa library. Cream silk robe. Walang anumang bagay sa ilalim. Umupo. Itinawid ang mga binti. Ang robe ay bumukas sa hita.
Si Lolo ay nanatiling nakatayo, cognac sa kamay, mga mata na madilim.
“Sophia…”
May babala. Pero may gutom din. Parehong gutom na isinulat ni Alice.
Lumapit siya. Mabagal. Hanggang sa sapat na ang distansya para amuyin ang cologne at init.
Itinaas ang mga mata.
“Bakit po, Lolo? Masama ba?”
Dahan-dahan niyang hinila ang tali ng robe. Ang itaas na kurba ng dibdib ay lumitaw.
Si Lolo ay napalunok. Parehong paraan ng paglunok na marahil ay ginawa niya kay Alice noon—nang pinipigilan niya ang sarili.
“Huwaran mo ‘yan,” sabi niya, boses na paos.
Si Sophia ay yumuko ang ulo, inilapit ang labi sa tenga niya.
“Gabi po, Lolo.”
Umalis siya.
Pero ang apoy… ay naiwan.
Mula roon, naging mas malala ang obsession ni Don Rodrigo.
Hindi na siya makatulog. Tuwing gabi, ang titi niya ay tumitigas. Iniisip niya ang dibdib ni Sophia… at minsan, nang hindi niya sinasadya, ang dibdib ni Alice. Ang parehong hugis. Ang parehong lambot. Ang parehong bawal. Hinahawakan niya ang sarili sa shower nang mabilis at bastos, pinipisil nang mahigpit, hanggang sa putok ang lahat sa pader, at napasandal siya sa tile nang galit at gutom.
“Anak ng ****… apo ko ‘yan… anak ni Alice… pero putangina, ang sarap niya…”
Si Sophia ay alam ang lahat.
Kaya naman, isang umaga, pumasok siya ulit sa study.
Yumuko. Binuksan ang shirt nang sadyang. Halos buong dibdib ang nakalantad.
Si Lolo ay tumayo. Lumapit. Ang mga kamay niya—malaki, mainit—ay dumulas sa ilalim ng shirt. Hinawakan ang malambot na dibdib. Pinisil ang matigas na utong.
“*******… ang lambot… putangina ang sarap hawakan.”
Si Sophia ay umungol nang mahina.
“Lolo…”
“Huwag mong tawagin akong ‘yan ngayon.”
“Pero gusto ninyo,” sagot niya nang malambot, seductive. “Gusto ninyo mula pa noon. Kay Mama. Nabasa ko ang diary niya. Alam ko ang mga haplos ninyo. Ang mga tingin. Ang mga segundo na masyadong mahaba. Pinigilan ninyo noon… pero ngayon, hindi na kailangan. Narito ako. Anak niya. At gusto ko… na kunin ninyo ang hindi ninyo nakuha noon.”
Si Lolo ay napapikit. Ang noo ay nakadikit sa noo niya. Ang titi niya ay tumigas nang todo sa pantalon, humahampas sa hita ni Sophia.
“Kung itutuloy ko ‘to…” ungol niya, “hindi na ako titigil. Kakantutin kita tuwing may pagkakataon. Pupunuin kita. Iiwanan kita ng marka. At wala kang magagawa kundi buksan ang binti para sa lolo mo.”
Si Sophia ay ngumiti nang mabagal.
“Yan po ang gusto ko.”
Pero hindi pa niya ibinigay ang lahat nang araw na iyon.
Iniwan niya si Lolo na nanginginig, isip na gumuho, titi na masakit na sa tigas.
At dalawang linggo ang lumipas nang gabing iyon…
Nang matapos ang dessert, sinadya niyang pumasok sa library.
Isinara ang pinto.
Nakatayo si Lolo sa harap ng bookshelf, cognac sa kamay, puting barong na bahagyang naka-unbutton.
Si Sophia ay pumasok nang dahan-dahan. Cream-colored dress. Manipis na spaghetti strap. Buhok na nakakulong sa low bun.
Hindi siya nagsalita.
Dahan-dahan niyang hinila ang kanang strap pababa. Ang itaas na kurba ng dibdib. Ang maliit na nunal.
Lumapit. Mabagal.
Itinaas ang mga mata. Direkta. Tahimik.
Pagkatapos ay lumuhod.
Ang mga tuhod ay dumikit sa malamig na hardwood. Binuksan ang sinturon. Hinila ang zipper. Inilabas ang titi—makapal, mahaba, kalahating tigas na, may ugat, mabigat ang bayag.
Binuka ang labi. Isinubo ang dulo nang mabagal. Pinahid ang mainit at basang dila sa butas.
Si Lolo ay napabuntong-hininga nang malakas. Ang kamay ay humawak sa buhok niya.
“Fuck… ang init ng bunganga mo…”
At doon, sa library, sa liwanag ng kandila, ang apoy na pinigilan ni Don Rodrigo kay Alice… ay tuluyang sumiklab.
Sa katawan ng anak niya.
Sa bunganga.
Sa sikip.
Sa ungol na “Lolo” habang pinuputok niya ang lahat sa loob.
Dahil si Sophia—ang hindi nakikipag-agawan—ay hindi lang kumuha ng kayamanan.
Kinuha niya ang lihim.
At ginawa niyang kanya.