NSFWdaddydaddy
Enthusiast
Bahagi 4
Napatitig si Jaime, ang kanyang paningin ay tila lumabo at nag-focus lamang sa isang punto—sa mapangahas na paggalaw ng mga kamay ni Beah. Para siyang isang estatwang gawa sa bato, nakadikit sa kinalalagyan habang ang mundo sa paligid niya ay unti-unting naglalaho, tanging ang tunog na lamang ng sarili niyang paghinga ang naririnig. Napalunok siya nang malalim, ang kanyang lalamunan ay tila tuyo, at sa isang sandali ay nakalimutan niya kung paano kumilos o magsalita. Ang realidad ay tila isang sirang plaka; hindi niya mabilis na maproseso kung ito ba ay isang panaginip o isang pagkakamaling hindi na mababawi.
Si Beah, sa kabilang banda, ay hindi kumukurap. Ang kanyang mga mata ay nagniningning ng isang uri ng kapangyarihan na tanging ang mga taong nakakaalam ng kanilang alas lamang ang nagtataglay. Napakagat-labi siya, ang kanyang mga ngipin na bahagyang dumidiin sa ibabang labi habang pinagmamasdan ang pagkalito at pagka-tulala ng kanyang lolo. Alam niyang nakuha na niya ang kontrol, at ang katahimikang namumuo sa pagitan nila ay hindi na pag-aalinlangan, kundi isang pagsuko.
Dahan-dahang yumuko si Beah, ang kanyang buhok ay humahaplos sa balat ng hita ni Jaime, na nagpadala ng panibagong kuryente sa katawan ng matanda. "Lolo, bakit po kayo tumigil?" bulong niya, ang kanyang boses ay tila isang haplos na nagpapagising sa natutulog na pagnanasa. Ang kanyang mga kamay ay hindi na nag-aalinlangan; dahan-dahan silang humawak sa garter ng shorts ng lolo niya, isang kilos na nagpadala ng hudyat na wala na ang oras para sa mga salita.
Napapikit si Jaime, ang kanyang ulo ay sumandal sa sandalan ng kama. Ang bawat himaymay ng kanyang pagkatao ay nagsasabing ito ay isang pagkakamali, isang paglapastangan sa kanyang papel bilang isang haligi ng tahanan. Ngunit ang init na namumuo sa kanyang ibaba at ang amoy ng pabango ni Beah ay mas malakas kaysa sa anumang paalaala ng moralidad. Para siyang isang bonsai na pilit na ginagapos ng mga kawad ng tradisyon, ngunit ngayon, ang mga kawad na iyon ay isa-isang napuputol, hinahayaan siyang lumago sa isang direksyong hindi inaasahan.
Sa isang biglaang paggalaw, hinila ni Beah ang tela ng bahagya. Isang mahinang ungol ang kumawala sa lalamunan ni Jaime, isang tunog ng pagsuko at pagpapalaya. Hindi na siya ang lolo na nagbabantay sa apo; siya ay isang lalaking nagugutom, at ang nasa harap niya ay ang tanging bagay na tila makakapawi sa uhaw na dinala niya ng ilang dekada. Ang pagtingin ni Beah ay nagbago—mula sa pagiging mapanukso, ito ay naging isang uri ng pagmamay-ari. Alam niyang hawak niya ang puso at ang katawan ng lalaking ito.
"Beah, huwag... hindi ito tama," bulong ni Jaime, ang kanyang boses ay isang basag na piping nagtatangkang humarang sa agos ng tadhana. Ang kanyang mga salita ay tila mga tuyong dahon na tinatangay ng malakas na hangin—naroon ang pagsisikap na pumigil, ngunit wala na itong lakas upang magpabago ng direksyon. Bagaman nagsalita, ang kanyang katawan ay nanatiling nakapako, tila isang bilanggo ng sarili niyang pagnanasa. Hindi siya gumalaw upang itulak ang dalaga palayo; sa halip, nanatili siyang nakadilat, ang bawat himaymay ng kanyang pagkatao ay naglalaban sa pagitan ng pagiging isang kagalang-galang na lolo at ng pagiging isang lalaking nagugutom.
Hindi sumagot si Beah. Hindi na niya kailangan ng mga salita dahil ang katahimikan niya ay ang pinakamalakas na sandata. Sa halip na tumigil, ang kanyang mga mata ay tila naging mas madilim, mas mapangahas, habang ang kanyang mga labi ay nakabuo ng isang maliit, lihim na ngiti. Para sa kanya, ang pagtutol ni Jaime ay hindi isang pader, kundi isang pinto na bahagyang nakabukas—isang hamon na kailangan lamang niyang itulak pa upang tuluyang mabuksan.
Hindi na naghintay si Beah ng anumang sagot mula sa mga labi ng kanyang lolo. Sa isang mabilis at mapangahas na galaw, hinila niya pababa ang shorts ni Jaime, hinahayaang bumagsak ang tela sa sahig na tila isang huling piraso ng disentya na tuluyan nang naglaho. Ramdam ni Jaime ang lamig ng hangin na dumampi sa kanyang balat, ngunit agad itong napalitan ng nakakasilaw na init nang dahan-dahang ipinaghiwalay ni Beah ang kanyang mga hita. Ang bawat pagdampi ng mga kamay ng dalaga ay tila mga kuryenteng gumigising sa mga bahagi ng kanyang katawan na matagal nang nanatiling tulog.
Sa pagitan ng paghinga at pagpigil, naramdaman ni Jaime ang paglapit ng mukha ni Beah. Ang dalaga ay lumuhod nang buo, ang kanyang mga mata ay nakatingin nang diretso sa kanya—isang tingin na puno ng pag-aari at pagnanasa. Dahan-dahang idiniin ni Beah ang kanyang mga labi sa ibabaw ng manipis na tela ng brief ni Jaime, at sa isang marahang haplos ng dila, hinagkan niya ang matigas na burat ng kanyang lolo. Ang init ng pagdampi nito ay nagpadala ng isang yanig sa buong pagkatao ni Jaime, isang pagkilala na ang kanyang katawan, sa kabila ng edad, ay tumutugon pa rin sa isang uri ng tuksong hindi kayang ipaliwanag ng lohika.
Isang mahinang ungol ang kumawala sa bibig ni Jaime, ang kanyang mga daliri ay nagsimulang kumapit sa kumot ng kama habang ang kanyang ulo ay napasandal nang husto. Ang bawat haplos ni Beah ay tila isang sining ng pag-ukit—marahan ngunit malalim, tila sinusukat ang bawat reaksyon ng matanda. Para kay Jaime, ang silid ay tila naging isang malawak na kawalan kung saan ang tanging realidad ay ang basang haplos ng labi ni Beah at ang mabilis na tibok ng kanyang puso na tila gustong kumawala sa kanyang dibdib.
"Beah, tama na... hindi ito ang nararapat," bulong ni Jaime, ang kanyang boses ay tila isang basag na instrumento na pilit na naghahanap ng tono. Ngunit ang kanyang mga salita ay walang kapangyarihan laban sa basang init na dumampi sa kanyang balat. Sa bawat pagdampi ng dila ni Beah sa ibabaw ng tela ng kanyang brief, tila may isang kuryenteng gumuguhit mula sa kanyang ibaba patungo sa kanyang sentido, na nagbubura sa anumang alaala ng moralidad. Ang basang haplos ng dalaga ay hindi lamang isang pagpukaw, kundi isang pag-angkin—isang deklarasyon na sa hapong ito, ang kanyang katawan ay hindi na pag-aari ng kanyang edad o ng kanyang pangalan bilang isang lolo.
Ramdam ni Jaime ang unti-unting pagkabasa ng tela ng kanyang brief, ang init ng laway ni Beah na tumitagos sa manipis na cotton, na nagpaparamdam sa kanya ng isang uri ng pagkabuhay na akala niya ay nailibing na kasama ng kanyang kabataan. Sa bawat paghimik ng kanyang isipan, mas lalong lumalakas ang tibok ng kanyang puso, tila sumasabay sa ritmo ng paghinga ni Beah na dumadampi sa kanyang balat. Gusto niyang umiwas, gusto niyang itulak ang apo palayo, ngunit ang kanyang mga kamay ay nanatiling nakabaon sa kumot, nanginginig sa pagitan ng pagtanggi at ng matinding pagnanais na mas lalo pang damhin ang pag-atake ng mga labi ng dalaga.
Dahan-dahang umatras si Beah, ngunit hindi upang tumigil. Tumingala siya kay Jaime, ang kanyang mga mata ay mapanukso at ang kanyang mga labi ay basa pa rin ng katas ng lalaki. Isang mapangahas na ngiti ang sumilay sa kanyang mukha habang pinagmamasdan ang paghihirap ni Jaime na panatilihin ang kanyang kontrol. "Bakit po, Lolo?" bulong niya, ang boses ay malambot ngunit may talim na tumatagos sa natitirang resistensya ng matanda. "Ayaw niyo po ba?"
Ang mga salita ni Beah ay tila mga kawad na dahan-dahang humihigpit sa pagkatao ni Jaime, ngunit ang ginawa ng dalaga sa sumunod na sandali ang tuluyang pumutol sa natitirang tali ng kanyang pagtitimpi. Hindi na lamang nilasap ni Beah ang ibabaw ng tela; sa isang mapangahas at mabilis na paggalaw, ginamit niya ang kanyang mga daliri upang ibaba ang brief ni Jaime, inilalantad ang nag-aapoy na pagkatao ng matanda sa malamig na hangin ng silid. Umigkas ang malaki at matigas na burat ni Jaime, at sa isang ritmo na tila isang nakalulunod na kanta, dahan-dahang ibinalot ni Beah ang kanyang maliit at malambot na palad sa mainit na balat nito.
Ang maliit na kamay at malambot na palad ni Beah ay tuluyang yumakap sa nag-aapoy na pagkatao ni Jaime, isang pagdampi na tila isang kidlat na gumuhit sa kanyang nanunuyong katawan. Napalunok si Jaime nang malalim, ang kanyang lalamunan ay tila isang tuyong sapa habang nadarama ang mainit at makinis na balat ng kanyang apo na pumupulupot sa kanyang burat. Ang pagkakadikit ng kanilang mga balat ay hindi lamang isang pisikal na ugnayan; ito ay isang pagsasanib ng dalawang magkaibang mundo—ang isang pagod at naluluma, at ang isa na sariwa at puno ng mapangahas na sigla.
Sa bawat marahang paghigpit ng mga daliri ni Beah, tila may isang kuryenteng dumadaloy mula sa kanyang mga palad patungo sa pinakamalalim na bahagi ng pagkatao ni Jaime. Ang pakiramdam ng pagiging hinahawakan, ang pagkilala sa kanyang pagkalalaki na matagal nang itinago sa likod ng mga turo ng disiplina at edad, ay nagdulot ng isang uri ng panginginig na hindi niya kayang kontrolin. Hindi na ito isang pangarap o isang panandaliang tukso; ito ay isang realidad na humihinga at tumitibok sa pagitan ng kanilang mga kamay.
Dahan-dahang iginalaw ni Beah ang kanyang palad, isang banayad na pag-akyat at pagbaba na tila sinusukat ang bawat pulgada ng init na nagmumula kay Jaime. Ang kanyang mga mata ay hindi lumalayo sa mga mata ng lolo, tila binabasa ang bawat pagbabago sa ekspresyon nito—ang pagngingitngit ng mga ngipin, ang pagbilis ng paghinga, at ang pagpikit ng mga mata sa sobrang sarap. Para kay Beah, ang pagkontrol sa lalaking ito ay tila isang laro, at ang bawat paghigpit ng kanyang mga daliri ay isang hakbang patungo sa ganap na pagsuko ni Jaime.
Para kay Jaime, ang sandaling iyon ay isang malupit na irony. Ang mga kamay na iyon—ang maliliit at malalambot na palad na dati ay humahawak sa kanyang mga kamay upang magmano tuwing Linggo—ay siya na ngayong pumupukaw sa pinakamadilim na pagnanasa ng kanyang katawan. Ang paggunita sa inosenteng tradisyon ng pagmamano ay lalong nagpaalab sa kanyang pagnanasa; ang contrast sa pagitan ng pagiging "apo" at ng pagiging isang "tukso" ay nagpadala sa kanya sa isang estado ng pagkalito na halos magpabaliw sa kanya sa sarap.
Habang patuloy ang marahang pagsalsal, nagsimulang maglabas ng mahihina at paos na ungol si Beah. Hindi ito mga ungol ng pagkapagod, kundi mga tunog na may halong landi, mga bulong na tila nagsasabing, “Tingnan niyo po, Lolo, gaano ako kagaling.” Ang bawat pag-ingay ng kanyang lalamunan ay tila musika sa pandinig ni Jaime, isang hudyat na ang dalaga ay hindi lamang nagbibigay ng sarap, kundi ninanamnam din ang kapangyarihang hawak niya sa sandaling iyon. Ang maamong mukha ni Beah, na dati ay simbolo ng pagiging spoiled na apo, ay naging isang maskara ng pagnanasa na lalong nagpapalibog sa matanda.
Sa bawat pag-ikot ng palad ni Beah, tila may isang pagsabog ng kuryenteng dumadaloy sa gulugod ni Jaime. Ang kanyang katawan ay nanginginig na ngayon, hindi na dahil sa takot na mahuli, kundi dahil sa tindi ng pagkakagising ng kanyang pagkalalaki. Ang kanyang mga kamay, na dati ay sanay sa pag-aayos ng mga sanga ng bonsai, ay ngayon ay nakakapit nang mahigpit sa kumot, ang mga kuko ay hahalos pumunit sa tela habang sinusubukan niyang pigilin ang isang malakas na ungol na maaaring makarinig ng mga kapitbahay.
"Sinasaktan niyo po ba ang sarili niyo sa pagtitimpi, Lolo?" bulong ni Beah, habang ang kanyang mga mata ay tila kumikinang sa panunuya at pagnanasa. Mas binilisan niya ang ritmo ng kanyang kamay, ang balat ng kanyang palad ay nagkikiskisan sa mainit na ulo ng burat ni Jaime, lumilikha ng isang basang tunog na tila humahamon sa katahimikan ng silid. Ang init na nagmumula sa ibaba ay umakyat sa kanyang dibdib, ginagawang mabilis at mababaw ang kanyang paghinga, habang ang kanyang paningin ay nagsisimulang lumabo dahil sa tindi ng sarap.
Sa isang biglaang paggalaw, dahan-dahang itinaas ni Beah ang kanyang katawan, ang kanyang mga suso ay bahagyang dumampi sa hita ni Jaime habang nananatiling nakakapit ang kanyang kamay sa pagkatao ng matanda. Ang pagdampi ng malambot na balat sa kanyang hita at ang sabay na paghigpit ng kamay sa kanyang burat ay nagdala kay Jaime sa isang punto ng kawalan. Sa sandaling iyon, hindi na siya isang lolo; hindi na siya isang haligi ng tahanan. Siya ay isang lalaking lubusang sumusuko sa kapritso ng isang dalagang alam kung paano paikutin ang kanyang mundo sa isang kumpas lamang ng kamay.
Ang mga ungol ni Beah ay naging mas malalim, mas mapangahas. Ang bawat paghinga niya ay tila isang pag-uudyok, isang ritmong sinasabayan ng marahang paghalik sa sariling balikat habang pinapanood ang reaksyon ni Jaime. "Lolo... gusto niyo po ba? Sabihin niyo po sa akin..." bulong niya, ang boses ay puno ng landi na tila isang lason na dahan-dahang nanunuot sa kaisipan ng matanda. Ang maamong mukha ni Beah ay napalitan ng isang ekspresyong mapang-akit, isang uri ng pag-aari na tila sinasabing, “Ako lang ang makakapagbigay nito sa inyo.”
"Lolo... malapit na po, 'di ba? Ramdam ko po," bulong ni Beah, ang kanyang boses ay tila isang mainit na haplos na dumadaloy sa pandinig ni Jaime. Ang kanyang mga mata ay hindi kumukurap, nakatitig sa mukha ng matanda na ngayon ay tila isang larawan ng paghihirap at ligaya. Sa bawat pagbilis ng kanyang pagdausdos ng palad, naramdaman ni Jaime ang namumuong pagsabog sa kaibuturan ng kanyang pagkalalaki—isang kuryenteng hindi na kayang pigilin, isang pag-aapaw ng tamod na naghahanap ng lalabasan. Sobrang sarap, sobrang libog; ang bawat ugat sa kanyang katawan ay tila sumisigaw, hinihiling ang huling pagbitaw.
Hindi nagpatumpik-tumpik si Beah; alam niya ang kapangyarihang hawak niya. Mas lalo niyang binilisan ang ritmo, ang kanyang mga daliri ay humigpit sa mainit na balat ng burat ni Jaime, madiin at walang awa ang bawat kiskisan. "Sige na po, Lolo... ibigay niyo na po lahat sa akin. Gusto ko pong maramdaman ang init niyo," bulong niya, sinasamahan ng isang mapangahas na ungol na nagmula sa kanyang lalamunan—isang tunog na puno ng pagnanasa na tila humihigop sa natitirang katinuan ni Jaime. Ang bawat salita ni Beah ay tila pako na ibinabaon sa kanyang pagkatao, tinatanggal ang anumang pag-aalinlangan.
Sa isang huling, madiin na paghaplos, ang mundo ni Jaime ay tila huminto. Ang lahat ng disiplina, ang mga taon ng pagtitimpi, at ang bigat ng kanyang edad ay naglaho sa isang iglap. Isang malakas na ungol ang kumawala sa kanyang mga labi habang ang kanyang katawan ay yumayanig sa tindi ng orgasm. Ang mainit at malapot na tamod ay bumulusok nang malakas, tumalsik sa mga daliri ni Beah at kumalat sa kanyang mapuputing palad, sa kama, sa kumot. Para kay Jaime, ang pakiramdam ay tila may isang masamang espiritu na matagal nang nakakulong sa kanyang dibdib ang biglang lumabas—isang pagpapakawala ng tensyon na hindi lamang pisikal, kundi emosyonal. Ang sarap ay nakakasilaw, isang uri ng kaligayahan na akala niya ay kinalimutan na ng kanyang katawan, na hahalos magpabagsak sa kanya sa isang malalim na kawalan.
Napangiti si Beah habang pinagmamasdan ang dami ng tamod na lumabas sa kanyang lolo. Hindi siya nabigla; sa katunayan, ang pagkakita sa pagkasuko ni Jaime ang nagbigay sa kanya ng isang uri ng tagumpay. Pinagmasdan niya ang nanginginig na katawan ng matanda, ang paghingang tila hinahabol ang nawalang lakas, at ang mga matang bahagyang nakadilat sa gulat at ligaya. Sa isip ni Beah, hindi niya kailangang madaliin ang lahat. Ang pagnanasang ito ay tila isang apoy na kailangan niyang panatilihing nagbabaga, at ang layunin niya ay lunurin ang kanyang lolo sa isang dagat ng pagnanasa na hindi na ito makakaalis pa.
Dahan-dahan siyang tumayo at kumuha ng isang malinis na tuwalya sa tabi ng kama. Sa bawat galaw, ramdam niya ang kapangyarihang hawak niya sa lalaking ito. Pinunasan niya ang kanyang mga kamay na puno ng malapot at mainit na tamod, ang bawat paghaplos ng tela sa kanyang balat ay tila isang paalala ng kasalanang kanilang sinimulan. Nang malinis na ang kanyang mga palad, lumapit siya muli kay Jaime. Yumuko siya at dahan-dahang humalik sa pisngi ng matanda, ang kanyang mga labi ay nanatili roon ng ilang segundo, ramdam ang init at pawis sa balat ni Jaime.
"I love you, Lolo," bulong ni Beah, ang kanyang boses ay puno ng lambing ngunit may kasamang panganib.
Napatitig si Jaime, ang kanyang paningin ay tila lumabo at nag-focus lamang sa isang punto—sa mapangahas na paggalaw ng mga kamay ni Beah. Para siyang isang estatwang gawa sa bato, nakadikit sa kinalalagyan habang ang mundo sa paligid niya ay unti-unting naglalaho, tanging ang tunog na lamang ng sarili niyang paghinga ang naririnig. Napalunok siya nang malalim, ang kanyang lalamunan ay tila tuyo, at sa isang sandali ay nakalimutan niya kung paano kumilos o magsalita. Ang realidad ay tila isang sirang plaka; hindi niya mabilis na maproseso kung ito ba ay isang panaginip o isang pagkakamaling hindi na mababawi.
Si Beah, sa kabilang banda, ay hindi kumukurap. Ang kanyang mga mata ay nagniningning ng isang uri ng kapangyarihan na tanging ang mga taong nakakaalam ng kanilang alas lamang ang nagtataglay. Napakagat-labi siya, ang kanyang mga ngipin na bahagyang dumidiin sa ibabang labi habang pinagmamasdan ang pagkalito at pagka-tulala ng kanyang lolo. Alam niyang nakuha na niya ang kontrol, at ang katahimikang namumuo sa pagitan nila ay hindi na pag-aalinlangan, kundi isang pagsuko.
Dahan-dahang yumuko si Beah, ang kanyang buhok ay humahaplos sa balat ng hita ni Jaime, na nagpadala ng panibagong kuryente sa katawan ng matanda. "Lolo, bakit po kayo tumigil?" bulong niya, ang kanyang boses ay tila isang haplos na nagpapagising sa natutulog na pagnanasa. Ang kanyang mga kamay ay hindi na nag-aalinlangan; dahan-dahan silang humawak sa garter ng shorts ng lolo niya, isang kilos na nagpadala ng hudyat na wala na ang oras para sa mga salita.
Napapikit si Jaime, ang kanyang ulo ay sumandal sa sandalan ng kama. Ang bawat himaymay ng kanyang pagkatao ay nagsasabing ito ay isang pagkakamali, isang paglapastangan sa kanyang papel bilang isang haligi ng tahanan. Ngunit ang init na namumuo sa kanyang ibaba at ang amoy ng pabango ni Beah ay mas malakas kaysa sa anumang paalaala ng moralidad. Para siyang isang bonsai na pilit na ginagapos ng mga kawad ng tradisyon, ngunit ngayon, ang mga kawad na iyon ay isa-isang napuputol, hinahayaan siyang lumago sa isang direksyong hindi inaasahan.
Sa isang biglaang paggalaw, hinila ni Beah ang tela ng bahagya. Isang mahinang ungol ang kumawala sa lalamunan ni Jaime, isang tunog ng pagsuko at pagpapalaya. Hindi na siya ang lolo na nagbabantay sa apo; siya ay isang lalaking nagugutom, at ang nasa harap niya ay ang tanging bagay na tila makakapawi sa uhaw na dinala niya ng ilang dekada. Ang pagtingin ni Beah ay nagbago—mula sa pagiging mapanukso, ito ay naging isang uri ng pagmamay-ari. Alam niyang hawak niya ang puso at ang katawan ng lalaking ito.
"Beah, huwag... hindi ito tama," bulong ni Jaime, ang kanyang boses ay isang basag na piping nagtatangkang humarang sa agos ng tadhana. Ang kanyang mga salita ay tila mga tuyong dahon na tinatangay ng malakas na hangin—naroon ang pagsisikap na pumigil, ngunit wala na itong lakas upang magpabago ng direksyon. Bagaman nagsalita, ang kanyang katawan ay nanatiling nakapako, tila isang bilanggo ng sarili niyang pagnanasa. Hindi siya gumalaw upang itulak ang dalaga palayo; sa halip, nanatili siyang nakadilat, ang bawat himaymay ng kanyang pagkatao ay naglalaban sa pagitan ng pagiging isang kagalang-galang na lolo at ng pagiging isang lalaking nagugutom.
Hindi sumagot si Beah. Hindi na niya kailangan ng mga salita dahil ang katahimikan niya ay ang pinakamalakas na sandata. Sa halip na tumigil, ang kanyang mga mata ay tila naging mas madilim, mas mapangahas, habang ang kanyang mga labi ay nakabuo ng isang maliit, lihim na ngiti. Para sa kanya, ang pagtutol ni Jaime ay hindi isang pader, kundi isang pinto na bahagyang nakabukas—isang hamon na kailangan lamang niyang itulak pa upang tuluyang mabuksan.
Hindi na naghintay si Beah ng anumang sagot mula sa mga labi ng kanyang lolo. Sa isang mabilis at mapangahas na galaw, hinila niya pababa ang shorts ni Jaime, hinahayaang bumagsak ang tela sa sahig na tila isang huling piraso ng disentya na tuluyan nang naglaho. Ramdam ni Jaime ang lamig ng hangin na dumampi sa kanyang balat, ngunit agad itong napalitan ng nakakasilaw na init nang dahan-dahang ipinaghiwalay ni Beah ang kanyang mga hita. Ang bawat pagdampi ng mga kamay ng dalaga ay tila mga kuryenteng gumigising sa mga bahagi ng kanyang katawan na matagal nang nanatiling tulog.
Sa pagitan ng paghinga at pagpigil, naramdaman ni Jaime ang paglapit ng mukha ni Beah. Ang dalaga ay lumuhod nang buo, ang kanyang mga mata ay nakatingin nang diretso sa kanya—isang tingin na puno ng pag-aari at pagnanasa. Dahan-dahang idiniin ni Beah ang kanyang mga labi sa ibabaw ng manipis na tela ng brief ni Jaime, at sa isang marahang haplos ng dila, hinagkan niya ang matigas na burat ng kanyang lolo. Ang init ng pagdampi nito ay nagpadala ng isang yanig sa buong pagkatao ni Jaime, isang pagkilala na ang kanyang katawan, sa kabila ng edad, ay tumutugon pa rin sa isang uri ng tuksong hindi kayang ipaliwanag ng lohika.
Isang mahinang ungol ang kumawala sa bibig ni Jaime, ang kanyang mga daliri ay nagsimulang kumapit sa kumot ng kama habang ang kanyang ulo ay napasandal nang husto. Ang bawat haplos ni Beah ay tila isang sining ng pag-ukit—marahan ngunit malalim, tila sinusukat ang bawat reaksyon ng matanda. Para kay Jaime, ang silid ay tila naging isang malawak na kawalan kung saan ang tanging realidad ay ang basang haplos ng labi ni Beah at ang mabilis na tibok ng kanyang puso na tila gustong kumawala sa kanyang dibdib.
"Beah, tama na... hindi ito ang nararapat," bulong ni Jaime, ang kanyang boses ay tila isang basag na instrumento na pilit na naghahanap ng tono. Ngunit ang kanyang mga salita ay walang kapangyarihan laban sa basang init na dumampi sa kanyang balat. Sa bawat pagdampi ng dila ni Beah sa ibabaw ng tela ng kanyang brief, tila may isang kuryenteng gumuguhit mula sa kanyang ibaba patungo sa kanyang sentido, na nagbubura sa anumang alaala ng moralidad. Ang basang haplos ng dalaga ay hindi lamang isang pagpukaw, kundi isang pag-angkin—isang deklarasyon na sa hapong ito, ang kanyang katawan ay hindi na pag-aari ng kanyang edad o ng kanyang pangalan bilang isang lolo.
Ramdam ni Jaime ang unti-unting pagkabasa ng tela ng kanyang brief, ang init ng laway ni Beah na tumitagos sa manipis na cotton, na nagpaparamdam sa kanya ng isang uri ng pagkabuhay na akala niya ay nailibing na kasama ng kanyang kabataan. Sa bawat paghimik ng kanyang isipan, mas lalong lumalakas ang tibok ng kanyang puso, tila sumasabay sa ritmo ng paghinga ni Beah na dumadampi sa kanyang balat. Gusto niyang umiwas, gusto niyang itulak ang apo palayo, ngunit ang kanyang mga kamay ay nanatiling nakabaon sa kumot, nanginginig sa pagitan ng pagtanggi at ng matinding pagnanais na mas lalo pang damhin ang pag-atake ng mga labi ng dalaga.
Dahan-dahang umatras si Beah, ngunit hindi upang tumigil. Tumingala siya kay Jaime, ang kanyang mga mata ay mapanukso at ang kanyang mga labi ay basa pa rin ng katas ng lalaki. Isang mapangahas na ngiti ang sumilay sa kanyang mukha habang pinagmamasdan ang paghihirap ni Jaime na panatilihin ang kanyang kontrol. "Bakit po, Lolo?" bulong niya, ang boses ay malambot ngunit may talim na tumatagos sa natitirang resistensya ng matanda. "Ayaw niyo po ba?"
Ang mga salita ni Beah ay tila mga kawad na dahan-dahang humihigpit sa pagkatao ni Jaime, ngunit ang ginawa ng dalaga sa sumunod na sandali ang tuluyang pumutol sa natitirang tali ng kanyang pagtitimpi. Hindi na lamang nilasap ni Beah ang ibabaw ng tela; sa isang mapangahas at mabilis na paggalaw, ginamit niya ang kanyang mga daliri upang ibaba ang brief ni Jaime, inilalantad ang nag-aapoy na pagkatao ng matanda sa malamig na hangin ng silid. Umigkas ang malaki at matigas na burat ni Jaime, at sa isang ritmo na tila isang nakalulunod na kanta, dahan-dahang ibinalot ni Beah ang kanyang maliit at malambot na palad sa mainit na balat nito.
Ang maliit na kamay at malambot na palad ni Beah ay tuluyang yumakap sa nag-aapoy na pagkatao ni Jaime, isang pagdampi na tila isang kidlat na gumuhit sa kanyang nanunuyong katawan. Napalunok si Jaime nang malalim, ang kanyang lalamunan ay tila isang tuyong sapa habang nadarama ang mainit at makinis na balat ng kanyang apo na pumupulupot sa kanyang burat. Ang pagkakadikit ng kanilang mga balat ay hindi lamang isang pisikal na ugnayan; ito ay isang pagsasanib ng dalawang magkaibang mundo—ang isang pagod at naluluma, at ang isa na sariwa at puno ng mapangahas na sigla.
Sa bawat marahang paghigpit ng mga daliri ni Beah, tila may isang kuryenteng dumadaloy mula sa kanyang mga palad patungo sa pinakamalalim na bahagi ng pagkatao ni Jaime. Ang pakiramdam ng pagiging hinahawakan, ang pagkilala sa kanyang pagkalalaki na matagal nang itinago sa likod ng mga turo ng disiplina at edad, ay nagdulot ng isang uri ng panginginig na hindi niya kayang kontrolin. Hindi na ito isang pangarap o isang panandaliang tukso; ito ay isang realidad na humihinga at tumitibok sa pagitan ng kanilang mga kamay.
Dahan-dahang iginalaw ni Beah ang kanyang palad, isang banayad na pag-akyat at pagbaba na tila sinusukat ang bawat pulgada ng init na nagmumula kay Jaime. Ang kanyang mga mata ay hindi lumalayo sa mga mata ng lolo, tila binabasa ang bawat pagbabago sa ekspresyon nito—ang pagngingitngit ng mga ngipin, ang pagbilis ng paghinga, at ang pagpikit ng mga mata sa sobrang sarap. Para kay Beah, ang pagkontrol sa lalaking ito ay tila isang laro, at ang bawat paghigpit ng kanyang mga daliri ay isang hakbang patungo sa ganap na pagsuko ni Jaime.
Para kay Jaime, ang sandaling iyon ay isang malupit na irony. Ang mga kamay na iyon—ang maliliit at malalambot na palad na dati ay humahawak sa kanyang mga kamay upang magmano tuwing Linggo—ay siya na ngayong pumupukaw sa pinakamadilim na pagnanasa ng kanyang katawan. Ang paggunita sa inosenteng tradisyon ng pagmamano ay lalong nagpaalab sa kanyang pagnanasa; ang contrast sa pagitan ng pagiging "apo" at ng pagiging isang "tukso" ay nagpadala sa kanya sa isang estado ng pagkalito na halos magpabaliw sa kanya sa sarap.
Habang patuloy ang marahang pagsalsal, nagsimulang maglabas ng mahihina at paos na ungol si Beah. Hindi ito mga ungol ng pagkapagod, kundi mga tunog na may halong landi, mga bulong na tila nagsasabing, “Tingnan niyo po, Lolo, gaano ako kagaling.” Ang bawat pag-ingay ng kanyang lalamunan ay tila musika sa pandinig ni Jaime, isang hudyat na ang dalaga ay hindi lamang nagbibigay ng sarap, kundi ninanamnam din ang kapangyarihang hawak niya sa sandaling iyon. Ang maamong mukha ni Beah, na dati ay simbolo ng pagiging spoiled na apo, ay naging isang maskara ng pagnanasa na lalong nagpapalibog sa matanda.
Sa bawat pag-ikot ng palad ni Beah, tila may isang pagsabog ng kuryenteng dumadaloy sa gulugod ni Jaime. Ang kanyang katawan ay nanginginig na ngayon, hindi na dahil sa takot na mahuli, kundi dahil sa tindi ng pagkakagising ng kanyang pagkalalaki. Ang kanyang mga kamay, na dati ay sanay sa pag-aayos ng mga sanga ng bonsai, ay ngayon ay nakakapit nang mahigpit sa kumot, ang mga kuko ay hahalos pumunit sa tela habang sinusubukan niyang pigilin ang isang malakas na ungol na maaaring makarinig ng mga kapitbahay.
"Sinasaktan niyo po ba ang sarili niyo sa pagtitimpi, Lolo?" bulong ni Beah, habang ang kanyang mga mata ay tila kumikinang sa panunuya at pagnanasa. Mas binilisan niya ang ritmo ng kanyang kamay, ang balat ng kanyang palad ay nagkikiskisan sa mainit na ulo ng burat ni Jaime, lumilikha ng isang basang tunog na tila humahamon sa katahimikan ng silid. Ang init na nagmumula sa ibaba ay umakyat sa kanyang dibdib, ginagawang mabilis at mababaw ang kanyang paghinga, habang ang kanyang paningin ay nagsisimulang lumabo dahil sa tindi ng sarap.
Sa isang biglaang paggalaw, dahan-dahang itinaas ni Beah ang kanyang katawan, ang kanyang mga suso ay bahagyang dumampi sa hita ni Jaime habang nananatiling nakakapit ang kanyang kamay sa pagkatao ng matanda. Ang pagdampi ng malambot na balat sa kanyang hita at ang sabay na paghigpit ng kamay sa kanyang burat ay nagdala kay Jaime sa isang punto ng kawalan. Sa sandaling iyon, hindi na siya isang lolo; hindi na siya isang haligi ng tahanan. Siya ay isang lalaking lubusang sumusuko sa kapritso ng isang dalagang alam kung paano paikutin ang kanyang mundo sa isang kumpas lamang ng kamay.
Ang mga ungol ni Beah ay naging mas malalim, mas mapangahas. Ang bawat paghinga niya ay tila isang pag-uudyok, isang ritmong sinasabayan ng marahang paghalik sa sariling balikat habang pinapanood ang reaksyon ni Jaime. "Lolo... gusto niyo po ba? Sabihin niyo po sa akin..." bulong niya, ang boses ay puno ng landi na tila isang lason na dahan-dahang nanunuot sa kaisipan ng matanda. Ang maamong mukha ni Beah ay napalitan ng isang ekspresyong mapang-akit, isang uri ng pag-aari na tila sinasabing, “Ako lang ang makakapagbigay nito sa inyo.”
"Lolo... malapit na po, 'di ba? Ramdam ko po," bulong ni Beah, ang kanyang boses ay tila isang mainit na haplos na dumadaloy sa pandinig ni Jaime. Ang kanyang mga mata ay hindi kumukurap, nakatitig sa mukha ng matanda na ngayon ay tila isang larawan ng paghihirap at ligaya. Sa bawat pagbilis ng kanyang pagdausdos ng palad, naramdaman ni Jaime ang namumuong pagsabog sa kaibuturan ng kanyang pagkalalaki—isang kuryenteng hindi na kayang pigilin, isang pag-aapaw ng tamod na naghahanap ng lalabasan. Sobrang sarap, sobrang libog; ang bawat ugat sa kanyang katawan ay tila sumisigaw, hinihiling ang huling pagbitaw.
Hindi nagpatumpik-tumpik si Beah; alam niya ang kapangyarihang hawak niya. Mas lalo niyang binilisan ang ritmo, ang kanyang mga daliri ay humigpit sa mainit na balat ng burat ni Jaime, madiin at walang awa ang bawat kiskisan. "Sige na po, Lolo... ibigay niyo na po lahat sa akin. Gusto ko pong maramdaman ang init niyo," bulong niya, sinasamahan ng isang mapangahas na ungol na nagmula sa kanyang lalamunan—isang tunog na puno ng pagnanasa na tila humihigop sa natitirang katinuan ni Jaime. Ang bawat salita ni Beah ay tila pako na ibinabaon sa kanyang pagkatao, tinatanggal ang anumang pag-aalinlangan.
Sa isang huling, madiin na paghaplos, ang mundo ni Jaime ay tila huminto. Ang lahat ng disiplina, ang mga taon ng pagtitimpi, at ang bigat ng kanyang edad ay naglaho sa isang iglap. Isang malakas na ungol ang kumawala sa kanyang mga labi habang ang kanyang katawan ay yumayanig sa tindi ng orgasm. Ang mainit at malapot na tamod ay bumulusok nang malakas, tumalsik sa mga daliri ni Beah at kumalat sa kanyang mapuputing palad, sa kama, sa kumot. Para kay Jaime, ang pakiramdam ay tila may isang masamang espiritu na matagal nang nakakulong sa kanyang dibdib ang biglang lumabas—isang pagpapakawala ng tensyon na hindi lamang pisikal, kundi emosyonal. Ang sarap ay nakakasilaw, isang uri ng kaligayahan na akala niya ay kinalimutan na ng kanyang katawan, na hahalos magpabagsak sa kanya sa isang malalim na kawalan.
Napangiti si Beah habang pinagmamasdan ang dami ng tamod na lumabas sa kanyang lolo. Hindi siya nabigla; sa katunayan, ang pagkakita sa pagkasuko ni Jaime ang nagbigay sa kanya ng isang uri ng tagumpay. Pinagmasdan niya ang nanginginig na katawan ng matanda, ang paghingang tila hinahabol ang nawalang lakas, at ang mga matang bahagyang nakadilat sa gulat at ligaya. Sa isip ni Beah, hindi niya kailangang madaliin ang lahat. Ang pagnanasang ito ay tila isang apoy na kailangan niyang panatilihing nagbabaga, at ang layunin niya ay lunurin ang kanyang lolo sa isang dagat ng pagnanasa na hindi na ito makakaalis pa.
Dahan-dahan siyang tumayo at kumuha ng isang malinis na tuwalya sa tabi ng kama. Sa bawat galaw, ramdam niya ang kapangyarihang hawak niya sa lalaking ito. Pinunasan niya ang kanyang mga kamay na puno ng malapot at mainit na tamod, ang bawat paghaplos ng tela sa kanyang balat ay tila isang paalala ng kasalanang kanilang sinimulan. Nang malinis na ang kanyang mga palad, lumapit siya muli kay Jaime. Yumuko siya at dahan-dahang humalik sa pisngi ng matanda, ang kanyang mga labi ay nanatili roon ng ilang segundo, ramdam ang init at pawis sa balat ni Jaime.
"I love you, Lolo," bulong ni Beah, ang kanyang boses ay puno ng lambing ngunit may kasamang panganib.