NSFWdaddydaddy
Enthusiast
Bahagi 1
Madalas, ang pinakamahirap na bahagi ng pag-aalaga ng isang halaman ay hindi ang pagdidilig, kundi ang pagpigil sa mga ugat na lumampas sa laki ng paso. Si Jaime ay may isang koleksyon ng mga bonsai sa gilid ng kanilang veranda, mga punong pilit na pinapaliit sa pamamagitan ng maingat na pagputol ng mga sanga at pag-gapos sa mga stem. Para sa kanya, ang sining ng pagkontrol sa paglaki ay isang anyo ng disiplina, isang paraan upang mapanatili ang isang bagay na maganda ngunit limitado. Habang nakaupo siya sa kanyang rattan chair, pinagmamasdan niya ang mga dahon na kumikinang sa ilalim ng hapon, iniisip kung paano nagagawang maging payapa ng mundo kapag ang lahat ay nasa tamang puwesto.
"Lolo, tingnan mo 'tong dress na nakita ko sa online shop! Bagay ba sa akin?" Sabay pasok si Beah sa veranda, umiikot siya na parang isang ballerina habang suot ang isang manipis at maikling puting damit na hahalos hindi na maituturing na damit-bahay. Ang boses niya ay puno ng lambing, isang uri ng tono na alam niyang hindi kayang tanggihan ni Jaime. Lumapit siya sa kanyang lolo, ang amoy ng mamahaling pabango ay humalo sa hangin, at sumandal siya nang bahagya sa balikat ng matanda.
Ngumiti si Jaime, ngunit may kakaibang kaba sa kanyang dibdib. Sa edad na animnapu, alam niya ang lahat ng mga limitasyon ng isang lolo, ngunit ang paraan ng pagtrato sa kanya ni Beah ay lumalampas na sa simpleng paglalambing. Mula noong mag-college ito, tila nagbago ang tingin ni Beah sa kanya—hindi na lamang siya ang lolo na nagbibigay ng baon, kundi ang tanging tao sa bahay na nakakaunawa sa kanyang mga gusto. "Maganda ka, apo. Bagay na bagay sa iyo," sagot ni Jaime, ang kanyang mga mata ay hindi mapigilan na sumulyap sa mga kurba ng apo na unti-unting nagiging babae na.
Sa kabilang dulo ng bahay, narinig nila ang pagbukas ng pinto. Dumating sina Liza at Edward, pagod mula sa maghapong trabaho sa opisina. Agad na nagbago ang atmospera; ang katahimikan ng veranda ay napalitan ng tensyon. "Beah! Ano na naman itong suot mo? Para kang walang babaeng nakatira sa bahay!" sigaw ni Liza, ang boses ay puno ng pagkadismaya. Edward naman ay napailing na lamang, ang kanyang mukha ay bakas ang pagod at inis habang nakatingin sa apo niyang tila walang pakialam sa disiplina.
"Hayaan mo na, Liza. **** pa 'yan, gusto lang maging maganda," pagtatanggol ni Jaime, ang kanyang boses ay kalmado ngunit may bahid ng pag-aari. Tumayo siya nang dahan-dahan, ang kanyang katawan ay nagsisilbing pader sa pagitan ni Beah at ng kanyang mga anak. Sa sandaling iyon, nakita ni Jaime ang unti-unting pag-angat ng mga kilay ni Beah—isang lihim na ngiti na tanging siya lamang ang nakakaalam. Alam ni Beah na hangga't naroon ang kanyang lolo, walang sinuman ang makakapigil sa kanya.
Bahagi 2
Lumipas ang ilang araw na tila isang malabong panaginip. Habang ang mga magulang ni Beah ay lunod sa mga deadline at meeting, ang bahay ay naging isang pribadong santuwaryo para kay Jaime at sa kanyang apo. Isang hapon, habang tulog ang buong bahay at tanging ang huni ng mga ibon ang maririnig, pumasok si Beah sa silid ni Jaime. Hindi siya kumatok. Suot niya ang isang malaking t-shirt na hahalos magsilbing dress, at ang kanyang buhok ay nakakalagay sa isang side-braid na naglalantad sa kanyang puting leeg. May dala siyang isang platito ng hiniwa-hiwang mangga, ang mga piraso ay tila mga hiyas na kumikinang sa ilalim ng lampara.
"Lolo, ayaw ko nang kumain sa baba. Masyadong maingay si Mommy," bulong ni Beah habang lumalapit sa kama. Umupo siya sa gilid, ang bigat ng kanyang katawan ay nagpadala ng kuryente sa lumang mattress. Inabot niya ang isang piraso ng mangga at idinikit ito sa mga labi ni Jaime. Ang simpleng kilos na ito ay tila isang ritwal ng pag-aalay, isang pagsubok sa hangganan ng kanilang ugnayan. Tumingin si Jaime sa mga mata ng apo—hindi na ito ang tingin ng isang ****, kundi ang tingin ng isang babaeng alam ang kapangyarihan niya sa isang lalaki.
Nanatili si Jaime sa kanyang posisyon, ang kanyang paghinga ay tila naging mababaw habang nadarama niya ang init ng mga daliri ni Beah sa kanyang labi. Ang tamis ng mangga ay nanatili sa kanyang dila, ngunit mas matindi ang pagnanasang bumabalot sa kanyang isipan. Hindi na ito tungkol sa pagiging isang mapagkandiling lolo; may isang uri ng paghanga na nagsimulang mag-ugat sa kanya, isang paghanga sa kagandahang hindi niya inaasahang makikita sa loob ng sarili niyang tahanan. Dahan-dahan niyang inabot ang kamay niya upang kunin ang platito, ngunit sa pagdampi ng kanyang mga daliri sa balat ni Beah, hindi agad binawi ng dalaga ang kanyang kamay.
"Lolo, bakit po kayo nakatitig nang ganyan?" tanong ni Beah, ang boses ay isang bulong na tila humahaplos sa katahimikan ng silid. Ang kanyang mga mata ay kumikislap, may halong pagkapilyo at isang uri ng pag-imbita. Hindi siya lumayo; sa halip, mas lalo pa niyang idinikit ang kanyang katawan sa gilid ng kama, hinahayaan ang tela ng kanyang malaking t-shirt na bahagyang humawi, na naglalantad sa puting balat ng kanyang hita. Para kay Jaime, ang sandaling iyon ay parang isang bonsai na unti-unting kumakawala sa gapos—ang disiplinang itinuro niya sa sarili ay unti-unting naglalaho sa harap ng tuksong hatid ng kanyang apo.
Sa loob ng ilang linggong sumunod, ang kanilang ugnayan ay naging isang lihim na sayaw. Habang ang mga magulang ni Beah ay abala sa kani-kanilang mga stress sa trabaho at pag-aaway tungkol sa pera at oras, naging isang mundo ang kwarto ni Jaime kung saan walang batas kundi ang kanilang kagustuhan. Natuto si Beah na ang kanyang lolo ay hindi lamang isang tagapagtanggol, kundi isang lalaki na naghahangad ng atensyong matagal na niyang nakalimutan. Madalas silang mag-usap tungkol sa mga bagay na hindi niya maaaring sabihin kina Liza at Edward, mga pangarap na malayo sa realidad, at mga pantasyang unti-unting nagiging totoo sa bawat pagdampi ng kanilang mga balat.
Bahagi 3
Isang Sabado ng hapon, habang ang init ng araw ay tila nanununtok sa bubong ng bahay, ang katahimikan ay nabasag lamang ng malakas na pagpiyit ng pinto sa ibaba. Umalis sina Liza at Edward para sa isang kailangan nilang asikasuhin sa probinsya, at ang bahay ay naiwan sa kamay nina Jaime at Beah. Ang pag-alis ng mga magulang ay nagsilbing hudyat para kay Beah; hindi na niya kailangang mag-ingat sa kanyang mga hakbang o sa lakas ng kanyang tawa. Ang bawat sulok ng tahanan ay tila nagkaroon ng bagong buhay, isang kalayaang mapanganib ngunit nakakaakit.
Pumasok si Beah sa silid ni Jaime, ngunit sa pagkakataong ito, hindi siya nagdadala ng pagkain. Suot niya ang isang silk robe na kulay perlas, na madaling bumukas sa bawat galaw niya. Hindi siya agad nagsalita; sa halip, dahan-dahan siyang lumapit sa kanyang lolo na nagbabasa ng diyaryo, at naupo siya sa sahig, isinasandal ang kanyang ulo sa tuhod nito. "Lolo, naiinitan po ako. Parang hindi gumagana nang maayos ang aircon dito," bulong niya habang dahan-dahang hinahaplos ang binti ng matanda. Ang kanyang mga daliri ay gumagalaw nang may ritmo, isang banayad na pag-akyat na nagpapatakbo ng kuryente sa katawan ni Jaime.
Hindi na nagawang magkunwari si Jaime na abala sa kanyang binabasa. Ibaba niya ang diyaryo, ang kanyang mga mata ay puno ng isang uri ng pagnanasa na matagal na niyang pilit na ibinaon. Ang kanyang kamay, na may mga marka na ng katandaan ngunit nananatiling matatag, ay dahan-dahang dumapo sa balikat ni Beah. Sa sandaling iyon, ang pagitan ng kanilang mga katawan ay tila naglaho. Ang haplos ni Jaime ay hindi na lamang pag-alo; ito ay isang pagkilala sa kagandahang matagal na niyang pinagmamasdan mula sa malayo, isang pag-angkin sa isang bagay na alam niyang hindi dapat sa kanya.
Sa bawat segundong lumilipas, tila nagiging mas mabigat ang hangin sa loob ng silid, isang uri ng tensyon na hindi na kayang itago ng anumang katwiran. Dahan-dahang itinaas ni Beah ang kanyang tingin, ang kanyang mga mata ay tila mga bituin na nag-aanyaya sa isang madilim at mapanganib na paglalakbay. Hindi siya kumurap; sa halip, mas lalo niyang idiniin ang kanyang pisngi sa tuhod ni Jaime, isang kilos na tila nagsasabing, “Sige na, Lolo. Alam kong gusto mo.” Ang pag-amin na ito, kahit walang salitang binibigkas, ay nagpabagsak sa huling pader ng pagtitimpi na itinatag ni Jaime sa loob ng maraming taon.
Hindi na nakatiis si Jaime. Ang kanyang kamay ay naglakbay mula sa balikat ni Beah pababa sa kanyang likod, isang banayad ngunit mapangahas na haplos na nagpadala ng panginginig sa katawan ng dalaga. Ang silk robe ni Beah ay dulas na dulas sa kanyang balat, at sa isang mabilis na paggalaw, hinayaan itong bumagsak sa sahig, na naglalantad sa lahat ng lihim na itinatago ng tela. Para kay Jaime, ang pagtanaw sa kanyang apo sa sandaling iyon ay parang pagbukas ng isang banal na aklat—isang kagandahang nakakasilaw, nakatutukso, at lubos na ipinagbabawal.
Huminga nang malalim si Beah at dahan-dahang tumayo, ang kanyang mga paa ay walang tunog sa malamig na sahig. Hindi siya lumayo; sa halip, yumakap siya sa leeg ni Jaime, ang kanyang mga labi ay ilang pulgada na lamang ang layo sa mga labi ng matanda. Sa sandaling iyon, nawala ang konsepto ng oras at pamilya; wala na ang imahe nina Liza at Edward sa kanyang isip. Ang tanging mahalaga ay ang init ng balat at ang mabilis na tibok ng kanilang mga puso na tila nagsasabay sa isang ritmo ng kasalanan.
Sa gitna ng katahimikan at init ng kanilang pagyayakap, dahan-dahang humawi ang mga labi ni Beah, hindi upang humalik, kundi upang bumulong ng isang tanong na tila matagal na niyang gustong itanong. "Lolo," simula niya, ang kanyang boses ay malambot at may kasamang kuryosidad, "Bakit po ba hindi na kayo nag-asawa uli pagkatapos mamatay ni Lola?"
Napatigil si Jaime, ang kanyang mga mata ay tila naglakbay pabalik sa isang panahong malayo na. Sa pag-alala sa kanyang yumaong asawa, naramdaman niya ang isang uri ng pait at tamis na humalo sa kasalukuyang pagnanasa. "Mahal na mahal ko ang lola mo, Beah. Noong panahon na iyon, hindi ko kayang isipin na may papalit pa sa kanya," sagot niya, ang kanyang boses ay bahagyang nangangatog. Alam ni Beah na ang kanyang lola ay pumanaw bago pa man siya isilang, isang anino lamang sa mga lumang litratong nakasabit sa sala. Ang kanyang daddy, si Edward, ang kaisa-isang anak ni Jaime, na siyang nagmana ng lahat ng pagmamahal at disiplina ng matanda, ngunit ngayon ay tila isang estranghero sa loob ng sarili nilang bahay.
"Sayang naman po," bulong ni Beah, habang ang kanyang mga daliri ay naglalaro sa mga puting buhok sa dibdib ni Jaime. "Sabi ni Mommy, napaka-strikto niyo raw noon, pero ngayon... mukhang hindi na." Ang pag-amin na ito ay tila isang pag-aanyaya, isang pagkilala na ang disiplinang itinuro ni Jaime kay Edward ay hindi na umiiral sa pagitan nila. Para kay Beah, ang katotohanang nanatiling biyudo ang kanyang lolo sa loob ng maraming dekada ay isang puwang na maaari niyang punan, isang pagkakataon na maging sentro ng atensyon ng isang lalaking hindi na nakaranas ng pag-ibig mula sa isang babae.
"Lolo," bulong ni Beah, ang kanyang boses ay tila isang haplos na mas mapanganib pa sa kanyang mga kamay. "Sabi po nila, ang mga lalaki ay may mga pangangailangan na hindi basta-basta nawawala kahit tumanda na. Paano naman po kayo? Ano ang nararamdaman ninyo... bilang isang lalaki?"
Ang tanong ni Beah ay hindi isang simpleng kuryosidad; ito ay isang pain na direktang tumama sa pinakamalalim na bahagi ng pagiging lalaki ni Jaime. Sa loob ng maraming taon, itinuring niya ang sarili na isang tuyong sanga—walang buhay, walang layunin kundi ang magsilbing suporta sa paglaki ng kanyang anak at apo. Ngunit sa isang iglap, ang init ng balat ni Beah at ang mapangahas na tono ng kanyang boses ay tila nagbuhos ng tubig sa isang lupang matagal nang naghihintay. Naramdaman ni Jaime ang pagdaloy ng dugo sa kanyang mga ugat, isang pamilyar ngunit nakakalulang init na akala niya ay kinalimutan na ng kanyang katawan.
Hindi siya nakasagot agad. Sa halip, dahan-dahang hinawakan ni Jaime ang pisngi ni Beah, ang kanyang hinlalaki ay dumampi sa malambot na balat ng dalaga. Ang pagtitig niya ay hindi na lamang paghanga; ito ay pag-amin. "Ang pangangailangan, Beah, ay hindi nawawala," bulong ni Jaime, ang kanyang boses ay mas malalim at mas magaspang kaysa sa dati. "Nagbabago lamang ito ng anyo. Minsan, nagiging isang tahimik na pagtitiis... hanggang sa dumating ang isang bagay na sapat na lakas upang gisingin ito."
Isang mapangahas na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Beah. Hindi siya natakot sa pag-amin ng kanyang lolo; sa katunayan, tila ito ang sagot na hinihintay niya upang tuluyan nang gibain ang pader ng moralidad na pumapaligid sa kanila. Dahan-dahan siyang bumaba mula sa pagkakayakap sa leeg ni Jaime at lumuhod sa sahig, ang kanyang mga mata ay nakatitig sa mga mata ng matanda habang ang kanyang mga kamay ay nagsimulang maglakbay mula sa dibdib ni Jaime pababa sa kanyang baywang. Ang bawat galaw niya ay may kalkulado, isang sadyang pag-akit na tila isang sayaw ng temptasyon.
Madalas, ang pinakamahirap na bahagi ng pag-aalaga ng isang halaman ay hindi ang pagdidilig, kundi ang pagpigil sa mga ugat na lumampas sa laki ng paso. Si Jaime ay may isang koleksyon ng mga bonsai sa gilid ng kanilang veranda, mga punong pilit na pinapaliit sa pamamagitan ng maingat na pagputol ng mga sanga at pag-gapos sa mga stem. Para sa kanya, ang sining ng pagkontrol sa paglaki ay isang anyo ng disiplina, isang paraan upang mapanatili ang isang bagay na maganda ngunit limitado. Habang nakaupo siya sa kanyang rattan chair, pinagmamasdan niya ang mga dahon na kumikinang sa ilalim ng hapon, iniisip kung paano nagagawang maging payapa ng mundo kapag ang lahat ay nasa tamang puwesto.
"Lolo, tingnan mo 'tong dress na nakita ko sa online shop! Bagay ba sa akin?" Sabay pasok si Beah sa veranda, umiikot siya na parang isang ballerina habang suot ang isang manipis at maikling puting damit na hahalos hindi na maituturing na damit-bahay. Ang boses niya ay puno ng lambing, isang uri ng tono na alam niyang hindi kayang tanggihan ni Jaime. Lumapit siya sa kanyang lolo, ang amoy ng mamahaling pabango ay humalo sa hangin, at sumandal siya nang bahagya sa balikat ng matanda.
Ngumiti si Jaime, ngunit may kakaibang kaba sa kanyang dibdib. Sa edad na animnapu, alam niya ang lahat ng mga limitasyon ng isang lolo, ngunit ang paraan ng pagtrato sa kanya ni Beah ay lumalampas na sa simpleng paglalambing. Mula noong mag-college ito, tila nagbago ang tingin ni Beah sa kanya—hindi na lamang siya ang lolo na nagbibigay ng baon, kundi ang tanging tao sa bahay na nakakaunawa sa kanyang mga gusto. "Maganda ka, apo. Bagay na bagay sa iyo," sagot ni Jaime, ang kanyang mga mata ay hindi mapigilan na sumulyap sa mga kurba ng apo na unti-unting nagiging babae na.
Sa kabilang dulo ng bahay, narinig nila ang pagbukas ng pinto. Dumating sina Liza at Edward, pagod mula sa maghapong trabaho sa opisina. Agad na nagbago ang atmospera; ang katahimikan ng veranda ay napalitan ng tensyon. "Beah! Ano na naman itong suot mo? Para kang walang babaeng nakatira sa bahay!" sigaw ni Liza, ang boses ay puno ng pagkadismaya. Edward naman ay napailing na lamang, ang kanyang mukha ay bakas ang pagod at inis habang nakatingin sa apo niyang tila walang pakialam sa disiplina.
"Hayaan mo na, Liza. **** pa 'yan, gusto lang maging maganda," pagtatanggol ni Jaime, ang kanyang boses ay kalmado ngunit may bahid ng pag-aari. Tumayo siya nang dahan-dahan, ang kanyang katawan ay nagsisilbing pader sa pagitan ni Beah at ng kanyang mga anak. Sa sandaling iyon, nakita ni Jaime ang unti-unting pag-angat ng mga kilay ni Beah—isang lihim na ngiti na tanging siya lamang ang nakakaalam. Alam ni Beah na hangga't naroon ang kanyang lolo, walang sinuman ang makakapigil sa kanya.
Bahagi 2
Lumipas ang ilang araw na tila isang malabong panaginip. Habang ang mga magulang ni Beah ay lunod sa mga deadline at meeting, ang bahay ay naging isang pribadong santuwaryo para kay Jaime at sa kanyang apo. Isang hapon, habang tulog ang buong bahay at tanging ang huni ng mga ibon ang maririnig, pumasok si Beah sa silid ni Jaime. Hindi siya kumatok. Suot niya ang isang malaking t-shirt na hahalos magsilbing dress, at ang kanyang buhok ay nakakalagay sa isang side-braid na naglalantad sa kanyang puting leeg. May dala siyang isang platito ng hiniwa-hiwang mangga, ang mga piraso ay tila mga hiyas na kumikinang sa ilalim ng lampara.
"Lolo, ayaw ko nang kumain sa baba. Masyadong maingay si Mommy," bulong ni Beah habang lumalapit sa kama. Umupo siya sa gilid, ang bigat ng kanyang katawan ay nagpadala ng kuryente sa lumang mattress. Inabot niya ang isang piraso ng mangga at idinikit ito sa mga labi ni Jaime. Ang simpleng kilos na ito ay tila isang ritwal ng pag-aalay, isang pagsubok sa hangganan ng kanilang ugnayan. Tumingin si Jaime sa mga mata ng apo—hindi na ito ang tingin ng isang ****, kundi ang tingin ng isang babaeng alam ang kapangyarihan niya sa isang lalaki.
Nanatili si Jaime sa kanyang posisyon, ang kanyang paghinga ay tila naging mababaw habang nadarama niya ang init ng mga daliri ni Beah sa kanyang labi. Ang tamis ng mangga ay nanatili sa kanyang dila, ngunit mas matindi ang pagnanasang bumabalot sa kanyang isipan. Hindi na ito tungkol sa pagiging isang mapagkandiling lolo; may isang uri ng paghanga na nagsimulang mag-ugat sa kanya, isang paghanga sa kagandahang hindi niya inaasahang makikita sa loob ng sarili niyang tahanan. Dahan-dahan niyang inabot ang kamay niya upang kunin ang platito, ngunit sa pagdampi ng kanyang mga daliri sa balat ni Beah, hindi agad binawi ng dalaga ang kanyang kamay.
"Lolo, bakit po kayo nakatitig nang ganyan?" tanong ni Beah, ang boses ay isang bulong na tila humahaplos sa katahimikan ng silid. Ang kanyang mga mata ay kumikislap, may halong pagkapilyo at isang uri ng pag-imbita. Hindi siya lumayo; sa halip, mas lalo pa niyang idinikit ang kanyang katawan sa gilid ng kama, hinahayaan ang tela ng kanyang malaking t-shirt na bahagyang humawi, na naglalantad sa puting balat ng kanyang hita. Para kay Jaime, ang sandaling iyon ay parang isang bonsai na unti-unting kumakawala sa gapos—ang disiplinang itinuro niya sa sarili ay unti-unting naglalaho sa harap ng tuksong hatid ng kanyang apo.
Sa loob ng ilang linggong sumunod, ang kanilang ugnayan ay naging isang lihim na sayaw. Habang ang mga magulang ni Beah ay abala sa kani-kanilang mga stress sa trabaho at pag-aaway tungkol sa pera at oras, naging isang mundo ang kwarto ni Jaime kung saan walang batas kundi ang kanilang kagustuhan. Natuto si Beah na ang kanyang lolo ay hindi lamang isang tagapagtanggol, kundi isang lalaki na naghahangad ng atensyong matagal na niyang nakalimutan. Madalas silang mag-usap tungkol sa mga bagay na hindi niya maaaring sabihin kina Liza at Edward, mga pangarap na malayo sa realidad, at mga pantasyang unti-unting nagiging totoo sa bawat pagdampi ng kanilang mga balat.
Bahagi 3
Isang Sabado ng hapon, habang ang init ng araw ay tila nanununtok sa bubong ng bahay, ang katahimikan ay nabasag lamang ng malakas na pagpiyit ng pinto sa ibaba. Umalis sina Liza at Edward para sa isang kailangan nilang asikasuhin sa probinsya, at ang bahay ay naiwan sa kamay nina Jaime at Beah. Ang pag-alis ng mga magulang ay nagsilbing hudyat para kay Beah; hindi na niya kailangang mag-ingat sa kanyang mga hakbang o sa lakas ng kanyang tawa. Ang bawat sulok ng tahanan ay tila nagkaroon ng bagong buhay, isang kalayaang mapanganib ngunit nakakaakit.
Pumasok si Beah sa silid ni Jaime, ngunit sa pagkakataong ito, hindi siya nagdadala ng pagkain. Suot niya ang isang silk robe na kulay perlas, na madaling bumukas sa bawat galaw niya. Hindi siya agad nagsalita; sa halip, dahan-dahan siyang lumapit sa kanyang lolo na nagbabasa ng diyaryo, at naupo siya sa sahig, isinasandal ang kanyang ulo sa tuhod nito. "Lolo, naiinitan po ako. Parang hindi gumagana nang maayos ang aircon dito," bulong niya habang dahan-dahang hinahaplos ang binti ng matanda. Ang kanyang mga daliri ay gumagalaw nang may ritmo, isang banayad na pag-akyat na nagpapatakbo ng kuryente sa katawan ni Jaime.
Hindi na nagawang magkunwari si Jaime na abala sa kanyang binabasa. Ibaba niya ang diyaryo, ang kanyang mga mata ay puno ng isang uri ng pagnanasa na matagal na niyang pilit na ibinaon. Ang kanyang kamay, na may mga marka na ng katandaan ngunit nananatiling matatag, ay dahan-dahang dumapo sa balikat ni Beah. Sa sandaling iyon, ang pagitan ng kanilang mga katawan ay tila naglaho. Ang haplos ni Jaime ay hindi na lamang pag-alo; ito ay isang pagkilala sa kagandahang matagal na niyang pinagmamasdan mula sa malayo, isang pag-angkin sa isang bagay na alam niyang hindi dapat sa kanya.
Sa bawat segundong lumilipas, tila nagiging mas mabigat ang hangin sa loob ng silid, isang uri ng tensyon na hindi na kayang itago ng anumang katwiran. Dahan-dahang itinaas ni Beah ang kanyang tingin, ang kanyang mga mata ay tila mga bituin na nag-aanyaya sa isang madilim at mapanganib na paglalakbay. Hindi siya kumurap; sa halip, mas lalo niyang idiniin ang kanyang pisngi sa tuhod ni Jaime, isang kilos na tila nagsasabing, “Sige na, Lolo. Alam kong gusto mo.” Ang pag-amin na ito, kahit walang salitang binibigkas, ay nagpabagsak sa huling pader ng pagtitimpi na itinatag ni Jaime sa loob ng maraming taon.
Hindi na nakatiis si Jaime. Ang kanyang kamay ay naglakbay mula sa balikat ni Beah pababa sa kanyang likod, isang banayad ngunit mapangahas na haplos na nagpadala ng panginginig sa katawan ng dalaga. Ang silk robe ni Beah ay dulas na dulas sa kanyang balat, at sa isang mabilis na paggalaw, hinayaan itong bumagsak sa sahig, na naglalantad sa lahat ng lihim na itinatago ng tela. Para kay Jaime, ang pagtanaw sa kanyang apo sa sandaling iyon ay parang pagbukas ng isang banal na aklat—isang kagandahang nakakasilaw, nakatutukso, at lubos na ipinagbabawal.
Huminga nang malalim si Beah at dahan-dahang tumayo, ang kanyang mga paa ay walang tunog sa malamig na sahig. Hindi siya lumayo; sa halip, yumakap siya sa leeg ni Jaime, ang kanyang mga labi ay ilang pulgada na lamang ang layo sa mga labi ng matanda. Sa sandaling iyon, nawala ang konsepto ng oras at pamilya; wala na ang imahe nina Liza at Edward sa kanyang isip. Ang tanging mahalaga ay ang init ng balat at ang mabilis na tibok ng kanilang mga puso na tila nagsasabay sa isang ritmo ng kasalanan.
Sa gitna ng katahimikan at init ng kanilang pagyayakap, dahan-dahang humawi ang mga labi ni Beah, hindi upang humalik, kundi upang bumulong ng isang tanong na tila matagal na niyang gustong itanong. "Lolo," simula niya, ang kanyang boses ay malambot at may kasamang kuryosidad, "Bakit po ba hindi na kayo nag-asawa uli pagkatapos mamatay ni Lola?"
Napatigil si Jaime, ang kanyang mga mata ay tila naglakbay pabalik sa isang panahong malayo na. Sa pag-alala sa kanyang yumaong asawa, naramdaman niya ang isang uri ng pait at tamis na humalo sa kasalukuyang pagnanasa. "Mahal na mahal ko ang lola mo, Beah. Noong panahon na iyon, hindi ko kayang isipin na may papalit pa sa kanya," sagot niya, ang kanyang boses ay bahagyang nangangatog. Alam ni Beah na ang kanyang lola ay pumanaw bago pa man siya isilang, isang anino lamang sa mga lumang litratong nakasabit sa sala. Ang kanyang daddy, si Edward, ang kaisa-isang anak ni Jaime, na siyang nagmana ng lahat ng pagmamahal at disiplina ng matanda, ngunit ngayon ay tila isang estranghero sa loob ng sarili nilang bahay.
"Sayang naman po," bulong ni Beah, habang ang kanyang mga daliri ay naglalaro sa mga puting buhok sa dibdib ni Jaime. "Sabi ni Mommy, napaka-strikto niyo raw noon, pero ngayon... mukhang hindi na." Ang pag-amin na ito ay tila isang pag-aanyaya, isang pagkilala na ang disiplinang itinuro ni Jaime kay Edward ay hindi na umiiral sa pagitan nila. Para kay Beah, ang katotohanang nanatiling biyudo ang kanyang lolo sa loob ng maraming dekada ay isang puwang na maaari niyang punan, isang pagkakataon na maging sentro ng atensyon ng isang lalaking hindi na nakaranas ng pag-ibig mula sa isang babae.
"Lolo," bulong ni Beah, ang kanyang boses ay tila isang haplos na mas mapanganib pa sa kanyang mga kamay. "Sabi po nila, ang mga lalaki ay may mga pangangailangan na hindi basta-basta nawawala kahit tumanda na. Paano naman po kayo? Ano ang nararamdaman ninyo... bilang isang lalaki?"
Ang tanong ni Beah ay hindi isang simpleng kuryosidad; ito ay isang pain na direktang tumama sa pinakamalalim na bahagi ng pagiging lalaki ni Jaime. Sa loob ng maraming taon, itinuring niya ang sarili na isang tuyong sanga—walang buhay, walang layunin kundi ang magsilbing suporta sa paglaki ng kanyang anak at apo. Ngunit sa isang iglap, ang init ng balat ni Beah at ang mapangahas na tono ng kanyang boses ay tila nagbuhos ng tubig sa isang lupang matagal nang naghihintay. Naramdaman ni Jaime ang pagdaloy ng dugo sa kanyang mga ugat, isang pamilyar ngunit nakakalulang init na akala niya ay kinalimutan na ng kanyang katawan.
Hindi siya nakasagot agad. Sa halip, dahan-dahang hinawakan ni Jaime ang pisngi ni Beah, ang kanyang hinlalaki ay dumampi sa malambot na balat ng dalaga. Ang pagtitig niya ay hindi na lamang paghanga; ito ay pag-amin. "Ang pangangailangan, Beah, ay hindi nawawala," bulong ni Jaime, ang kanyang boses ay mas malalim at mas magaspang kaysa sa dati. "Nagbabago lamang ito ng anyo. Minsan, nagiging isang tahimik na pagtitiis... hanggang sa dumating ang isang bagay na sapat na lakas upang gisingin ito."
Isang mapangahas na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Beah. Hindi siya natakot sa pag-amin ng kanyang lolo; sa katunayan, tila ito ang sagot na hinihintay niya upang tuluyan nang gibain ang pader ng moralidad na pumapaligid sa kanila. Dahan-dahan siyang bumaba mula sa pagkakayakap sa leeg ni Jaime at lumuhod sa sahig, ang kanyang mga mata ay nakatitig sa mga mata ng matanda habang ang kanyang mga kamay ay nagsimulang maglakbay mula sa dibdib ni Jaime pababa sa kanyang baywang. Ang bawat galaw niya ay may kalkulado, isang sadyang pag-akit na tila isang sayaw ng temptasyon.