NSFW
DaKonig
Forum Expert
Harapin Ang Liwanag
“We all die. The goal isn’t to live forever, the goal is to create something that will.” - Chuck Palahniuk
Chapter 11 Part 1 - General Enzo and Her Majesty Lucia
Chapter 11 - General Enzo and Her Majesty Lucia
“Bago ko sisimulan ang kwento ni Lorenzo, ikukwento ko muna ang angkan niyang mga Bailan” sabi ni Haring Narra na lahat kami nakikinig lang sa kanya “ang mga Bailan ay orihinal na galing sa dagat pasipiko” pasimula niya. “Nanggaling sila sa isang isla kung saan sagana ito sa kalikasan at ang pangunahing pamumuhay nila ay ang pangingisda at pagsasaka, maliban sa kakayahan nilang ito hindi rin sila nagpapahuli pagdating sa digmaan” kwento ni Haring Narra. “Sa isang libong Bailan na nakatira sa islang yun, dalawang daan lang ang natira pagkatapos hampasin sila ng malakas na bagyo na nilamon ang buong isla nila.” kwento niya.
“Ganun pala ang nangyari sa kanila” sabi ko na nginitian ako ni Haring Narra “oo, sa dalawang daan na nakatakas sa kalamidad na yun limangpu lang ang nakarating dito sa Pilipinas” kwento ni Haring Narra. “Namatay yung iba?” pagputol ko sa kanya nung tinanong ko siya “Isabella!” tawag sa akin ni manang Zoraida “sorry po, tuloy lang po kayo Haring Narra” paumanhin ko na natawa ng mahina si Haring Narra. “Ang mga taong Lobo ang unang nakaharap nila at akala ng mga taong Lobo mga ordinaryong mortal lang sila kaya inuusig nila ang mga Bailan na umalis sa teritoryo nila” kwento ni Haring Narra.
“Lingid sa kaalaman ng mga Lobo ang limangpung Bailan na natira sa isang libong populasyon nila ay ang mga magigiting nilang mandirigma” napayuko ang ulo ni Haring Narra bago ito nagsalita “ang mga nasabing Lobo na umusig sa kanila hindi na nakabalik sa tribu nila” kwento niya na napamangha ako sa kinwento niya. “Sa pangyayaring yun hindi natanggap ng mga taong Lobo ang ginawa ng mga Bailan kaya naghigante sila pero ganun din ang nangyari sa mga Lobong umatake sa mga Bailan” kwento niya “sa pagkakataong ito nakita ng ama ko na si Haring Ugat ang posibilidad na magkakaubosan sila ng lahi kaya pumagitna siya para pigilan ang dalawang lahi” kwento niya na yumuko ito at bigla nalang me lumabas na kahoy sa ilalim ng lupa at naging truno ito na inupoan naman niya.
“Mabait ang ama ko at naiintindihan niya ang katayuan ng mga Bailan na mga estranghero mula sa ibang ibayo kaya kinupkop niya ang mga ito at tinuring na bisita dito sa kaharian namin” kwento ni Haring Narra. “Ikinagalit ito ng mga taong Lobo lalo na ang pinuno nilang si Damyan, kaya sumugod sila sa kaharian namin para hilingin na itakwil ang mga Bailan at hayaan itong mamatay sa labas ng kagubatan” tuloy niya. “Pero nagkaroon ng kakampi ang ama ko at yun ang Hari ng mga bampira na si Haring Voltaire kaya hindi nakaalma ang mga taong Lobo at hinayaan nalang kaming kupkupin ang mga Bailan” kwento niya. “So sa umpisa dito na talaga tumira ang mga Bailan?” tanong ko sa kanya “oo, lumipas ang panahon at ang limampung Bailan ay dumami hanggang sa nagpasya silang tumira malapit sa dagat at nirespeto ito ng ama ko” kwento niya.
“Nagkaroon din ng dayalogo ang mga taong Lobo at ang mga Bailan kaya natigil ang kanilang hidwaan at naghari ang kapayapaan sa buong lalawigan” kwento niya “Julian” tawag niya “opo, kamahalan?” sagot ni Julian. “Ang ama mo ay pinanganak kapareho ng araw nung ipinanganak din si Reyna Lucia” sabi ni Haring Narra na nagulat si Julian “kapareho ang araw ng kapanganakan nila?” gulat niyang tanong. “Oo” sagot ni manang Zoraida “hmmm… sa aming paniniwala isa itong sinyalis o kahulogan na ang dalawang nilalang pagpinanganak ng sabay ay tinakda sila para sa isa’t-isa” kwento ni Haring Narra. “Wow, parang fairy tale pala ang kwento nila” sabi ko na napangiti si Haring Narra “hindi pantasya Isabella” sabi niya “po?” tanong ko. “Ito ang kwento nila” sabi ni Haring Narra
1646 Lumang Pilipinas!
Pinanganak ng sabay sina Lorenzo at Reyna Lucia, nagdiriwang ang dalawang lahi sa kapanganakan sa susunod na henerasyon sa mga angkan nila. Isang gabing hindi matawaran ang tuwa at saya ng bawat lahi nila nung ipinanganak ang susunod sa linya ng mga magigiting at mamumuno sa bawat kaharian nila. Si Lorenzo sa mga Bailan habang si Lucia naman sa mga Bampira, nung nalaman ito ni Haring Ugat nagpdala siya ng dalawang mensahe sa dalawang angkan na gusto niyang makita ang dalawang bagong panganak ng mga supling. Tinugon agad ito ng dalawang angkan at nag-abot pa sila sa harap ni Haring Ugat nung pinresenta nila ang mga bagong myembro ng angkan nila.
“Binabati ko kayo Prinsepe Alister at Prinsesa Maureen sa napakaganda niyong anak na si Prinsesa Lucia” bati ni Haring Ugat sa kanila na nilingon niya ang mag-asawang Bailan. “Binabati ko din kayo Lam-ang at Nala sa magiting at napakalusog niyong anak na si Lorenzo” bati niya sa mag-asawa. “Maraming salamat po, Haring Ugat” sabi ni Lam-ang na niyuko nilang mag-asawa ang mga ulo nila “binabati ko din kayo, Prinsepe Alister at Prinsesa Maureen” bati din niya sa mag-asawang bampira na nagkamayan silang dalawa tanda ng pagiging magkaibigan nila ganun din ang mga esposa nila na natutuwa si Haring Ugat sa pinakitang pag-kakaisa ng dalawang angkan.
“Natutuwa ako at nagkakasundo ang mga pamilya niyo, natutuwa din akong ibalita na sa wakas magkakaroon narin ng kalaro ang anak kong si Narra” sabi ni Haring Ugat na nagtatago sa likod niya si Prinsepe Narra. “Huwag kana mahiya Narra batiin mo ang mga bago mong kaibigan” sabi ni Haring Narra sa kanya na ayaw niyang lumabas sa likod ng ama niya “hehehe pasensya na kayo sobrang mahiyain lang talaga ang anak ko” paumanhin ng Hari ng puno. “Hindi kayo dapat humingi ng paumanhin Haring Ugat naiintindihan po namin ito” sabi ni Prinsepe Alster na nginitian niya si Narra na nagtago agad ito sa likod ng ama niya.
Lumipas ang panahon at naging abala si Prinsesa Lucia sa pag-aaral niya habang naging malapit namang magkaibigan si Prinsepe Narra at si Lorenzo na halos araw-araw silang nagkikita at naglalaro sa gubat. Hindi kasi pinapalabas ni Prinsesa Maureen si Prinsesa Lucia dahil sa nag-iisang anak lang nila ito at natatakot din siya na baka me kung anong mangyari sa Prinsesa pagwala siya sa tabi niya “mama, pwede ho ba akong maglaro sa labas pagkatapos kong mag-aral?” tanong ni Prisesa Lucia sa mama niya “pasensya kana anak ha? Hindi lang muna ngayon” sagot ni Prinsesa Maureen. “Pero mama, nasa saktong edad na po ako at nandyan naman ang mga kawal para bantayan ako” sabi ni Prinsesa Lucia “anak, huwag matigas ang ulo ha?” sabi ng mama niya na napabugnot lang si Prinsesa Lucia.
1656: Sampung taon na si Lorenzo at nagsisimula narin itong mag ensayo sa paggamit ng espada at ibang kagamitan sa pandirigma, sa ganitong edad kasi sinisimulang turoan ang mga batang Bailan. “Lorenzo, sobrang hina ng mga palo mo, lakasan mo at bilisan mo ang paggalaw mo” sabi ng guro niyang si Amistad, isa sa Kapitan ng mga sundalo ng mga Bailan “ganyan at itaas mo ang ulo mo huwag kang yumuko, paano mo makikita ang kalaban mo kung nakayuko ang ulo mo” turo ng guro niya. Tinuroan din ni Amistad si Lorenzo kung paano pumana at gumamit ng patalim, isang araw habang nasa gubat sila nakakita sila ng Usa at si Lorenzo ang inatasang niyang hantingin ito para sa haponan nila.
“Kapitan, pasensya na po pero hindi ko ata kayang patayin ang isang nilalang ng walang kalaban-laban” rason ni Lorenzo sa kanya na si Amistad na mismo ang pumana sa Usa at isang tira lang niya natumba ito. “Ayaw mong pumatay? Pwes ito ang parusa mo, buhatin mo yan pabalik sa kampo natin” utos ng Kapitan sa kanya na napakamot nalang sa ulo si Lorenzo at binuhat ang matandang Usa na malaki pa sa katawan niya. “Pssst… Enzo…” mahinang tawag ni Narra sa kanya na nagtatago ito sa likod ng puno habang binubuhat niya ang malaking Usa, sininyasan siya ni Narra na magkita sila sa tabing ilog at tumango si Lorenzo.
Nung nakabalik na sila sa kampo nila nagpaalam si Lorenzo na maghuhugas lang ng katawan dahil sa dugo ng Usa na dumaloy sa katawan niya na pinayagan naman siya ni Amistad. Nagmamadaling tumakbo si Lorenzo papunta sa ilog at nakita niya si Narra na nagtatago sa likod ng puno “Enzo.. dito!” tawag ni Narra sa kanya na doon na siya sa bandang yun naghugas ng kamay “bakit ka nandito?” tanong ni Lorenzo sa kanya. “Wala kasi akong magawa, tara na laro muna tayo” yaya ni Narra sa kanya “hindi pwede, nag eensayo kami” sabi ni Lorenzo sa kanya “pag-eensayo ba yung pinabuhat ka niya ng patay na Usa?” tanong ni Narra sa kanya “ayaw ko kasing patayin kaya ako ang inatasan niyang magbuhat” sagot ni Lorenzo.
“Enzo, parang ikaw lang ata ang kilala kong Bailan na ayaw pumatay” natatawang sabi ni Narra “masama ba yun, Narra?” tanong ni Lorenzo sa kanya na natahimik ito bigla “tama naman yun, kaibigan pero kilala ang angkan niyo bilang magaling na mandirigma, darating ang panahon na tatawid ka sa puntong yun at kumitil ng buhay” sabi ni Narra sa kanya. “Alam ko yun, pero hanggang maaari dapat pairalin parin ang diplomasiya at bigyang pagkakataon ang bawat isa na intinidihin ang sitwasyon” sabi ni Lorenzo sa kanya. “Hahaha para kang si ama kung magsalita Enzo” natatawang sabi ni Narra “si Haring Ugat nga ang nagsabi nun, ikaw talaga Narra hindi ka kasi nakikinig sa ama mo eh” sabi ni Lorenzo sa kanya na naghubad ito ng damit at tumalon sa ilog.
“PRINSEPE NARRA!” narinig nila ang tagabantay niya “aalis na ako Enzo, babalik ba kayo dito?” tanong ni Narra sa kanya “hindi ko alam, papadalhan nalang kita ng ibon kung babalik kami dito” sabi ni Lorenzo sa kanya. “Sige, at paparating na si Acacia tiyak papagalitan nanaman ako nito” sabi ni Narra na tumakbo ito palayo sa ilog sa ibang direksyon na dinaanan ni Acacia. Tuloy lang sa paglangoy si Lorenzo at pagkatapos niyang maligo nagdamit na siya at bumalik sa kampo nila na ngayon ay malapit ng maluto ang Usa na pinana ni Kap. Amistad kanina. “Bakit ang tagal mo, Lorenzo?” tanong ng Kapitan sa kanya “naligo na po ako Kapitan para pagdating ko sa bahay hindi magagalit si nanay” rason ni Lorenzo.
1662: Desisais anyos na si Lorenzo at sa anim na taong pag-eensayo niya sa larangan ng pandirigma naging dalubhasa na siya nito at tumalas narin ang pandinig niya na kahit tibok ng puso na isang Usa maririnig na niya ito kung saan at gaano kalayo ito. Naging lalong malapit sila ni Prinsepe Narra na ngayon ay sinisimulan naring turoan sa responsibilidad niya sa kaharian nila para balang araw kung bababa na sa truno ang ama niyang si Haring Ugat alam na niya ang dapat niyang gawin. Habang si Prinsesa Lucia naman ay nasa Romania at nagsisimula naring matutong humawak ng espada at mismong lolo pa niyang si Haring Voltaire ang nagturo sa kanya sa larangan ng pandirigma at paggamit sa kapangyarihan niya.
Nagkikita parin si Lorenzo at si Narra para maglaro at tumambay sa malaking bato sa gitna ng gubat, isang araw habang nakahiga sa ibabaw ng malaking bato si Lorenzo dahan-dahang lumapit sa kanya si Narra para gulatin siya. “Hehehe.. ” natatawa ng mahina si Narra habang papalapit na siya kay Lorenzo ng biglang “kung ano man ang binabalak mo Narra kalimutan mo na yan” sabi ni Lorenzo sa kanya. “Awww.. ” sabi ni Narra na nilingon siya ni Lorenzo at tinawanan siya nito “nakalimutan ko matalas pala ang pandinig mo” sabi ni Narra sa kanya “tama! hehehehe naririnig ko ang tibok ng puso mo, kaibigan” sabi ni Lorenzo sa kanya. “Talo talaga ako sayo pagdating sa gulatan” sabi ni Narra sa kanya na umupo nalang siya sa tabi ni Lorenzo at inabutan niya ito ng prutas at kumain sila.
Habang kumakain sila nakarinig sila ng iyak ng isang Usa sa malayo “saan galing yun?” tanong ni Narra na tumayo si Lorenzo at pinikit ang mga mata niya “sa silangan!” sabi niya. Agad siyang tumalon at tumakbo papunta sa umiiyak na Usa “HOY ENZO! HINTAYIN MO AKO!” tawag ni Narra sa kanya na nakita niyang mabilis itong tumakbo palayo sa kanya “si Enzo talaga!” sabi ni Narra na tumalon siya sa isang puno at pumasok siya nito. Narating na ni Lorenzo ang umiiyak na Usa at nakita niya ang dalawang lobo na umiikot nito “hoy! ano ang ginagawa niyo dito?” tanong ni Lorenzo sa kanila “****, huwag kang makialam sa hapunan namin” sabi nung isang lobo sa kanya.
“Pinagbabawal ang pangangaso dito sa gubat kapag walang pahintulot mula kay Haring Ugat” sabi ni Lorenzo sa kanila “wala kaming pakialam, kung ayaw mong mamatay tumahimik ka nalang” sabi nung isang lobo sa kanya. “Hindi kayo taga rito ano?” tanong ni Lorenzo sa kanila na nilingon siya ng dalawang lobo at dahan-dahan itong lumapit sa kanya “hindi ka talaga tatahimik ano ****?” tanong nung isang lobo na nilabas na nito ang mahabang pangil niya. Hinugot ni Lorenzo ang espada niya at naghanda narin siya “tingin mo makakatulong yang espada mo laban sa amin?” tanong nung nasa kaliwa na pinalibutan siya ng dalawa. “Gilas, gagawin nating panghimagas ang batang ito” sabi nung nasa kaliwa ni Lorenzo “hahaha tama ka masarap itong panghimagas” sagot naman nung isa.
“Panghimagas ha?” tanong ni Lorenzo sa kanila na sabay siyang inatake ng dalawang lobo na agad siyang tumalon paharap at gumulong siya sa lupa na nagtama ang dalawang lobo nung ginawa niya ito. Agad na tumayo si Lorenzo at hinanda ang sarili sa pag-atake ng dalawa “hahaha” tinawanan niya ang dalawa na agad bumangon yung isa at galit itong tumakbo palapit sa kanya “AKIN KA NGAYON!” sigaw nito. Tumalon ito at tinaas ang isang paa na ngayon ay nakalabas ang ang mahabang kuko niya at nung malapit na siya agad tumalon pakaliwa si Lorenzo kaya nakailag siya at saktong hinamapas niya ito ng espada niya na naputol ang paa nito. “GRAAAAWWWW!!!” napasigaw ito sa sakit nung bumagsak ito sa lupa “GILAASSS!” sigaw nung kasamahan niya na mabilis itong bumangon at tumingin kay Lorenzo.
“PAPATAYIN KITAAAA!” sigaw nito at mabilis itong tumakbo papunta kay Lorenzo na bigla nalang itong napahinto nung me mga ugat na bumalot sa katawan niya “pasensya na Enzo kung nahuli ako” paumanhin ni Narra. “Palagi naman eh” natatawang sagot ni Lorenzo sa kanya na tinaas ni Narra ang lobong binalutan niya ng ugat at hinigpitan pa niya ang pagkabalot nito “AAAAAHHHWOOOOOOOO” umalolong ito at napansin nilang bumangon narin ang kasamahan niya. “PINUTOL MO ANG PAA KO!” sigaw nito kay Lorenzo na kahit putol ang isang paa nito sumugod parin ito kay Lorenzo na bigla nalang itong napadapa sa lupa at bumalot sa katawan ng lobo ang itim na kadena at hinila ito paatras papunta sa puno at ginapos ito.
Nagulat sila pareho nung makita ito at kumalma na si Lorenzo nung makita ang itim na kadena dahil kilala niya kung sino ang nagmamay-ari nito “haayyy.. pareho kayo ni Narra palaging huli sa lahat” sabi ni Lorenzo. “Pasensya na kayong dalawa hindi ko naman akalain na magkakaroon pala ng ganitong pangyayari habang wala ako” sagot nito kay Lorenzo “hahaha maayos lang yun ang importante nandito kana, Zoraida” sabi ni Lorenzo na lumabas sa likod ng puno si Zoraida (14 yrs old). “Zoraida!” tawag ni Narra sa kanya na ginapos din niya sa puno ang lobong nahuli niya at nag-abot silang tatlo sa gitna “akala niyo ito ang katapusan, nagkakamali kayo!” banta nung isang lobo sa kanila.
“Ano ang gagawin natin sa kanila?” tanong ni Zoraida sa kanila “una, gamutin mo muna ang sugat niya Zora” sabi ni Lorenzo “Narra, magpadala ka ng sulat sa tribu ng mga lobo at ipaalam mo sa kanila na me ligaw na mga lobo ang pumasok sa gubat niyo” utos ni Lorenzo sa kanila. “SIge” sabi ni Narra na pumasok ito sa loob ng isang puno at nawala ito habang ginamot naman ni Zoraida ang kamay ng isang Lobo na ngayon ay nagkatawang tao na. “PAPATAYIN NAMIN KAYO!” sabi nung naputol ang kamay na nagpupumiglas silang dalawa para makawala sa pagkakagapos “mag si tigil kayong dalawa!” sabi ni Zoraida sa kanila “ma swerte kayo at sila ni Enzo ang nakaharap niyo kung hindi matagal na kayong patay” dagdag niya na napatigil ang dalawa.
“Zora” tawag ni Lorenzo na lumayo si Zoraida sa lobo nung nagamot na niya ito “alam ko ang lahat ng mga lobo sa tribu ni Haring Damyan, kaninong tribu kayo galing?” tanong ni Lorenzo sa kanila na hindi siya nito sinagot. Bumalik na si Narra kasama ang mga tauhan niya kaya binitawan na nila ang mga lobo at ginapos nila ito at pinaupo sa lupa “kahamalan kami na po ang bahala sa kanila” sabi nung isang tauhan ni Narra. “Sige dalhin niyo na sila palabas ng gubat at ibigay sila sa mga taong lobo” utos ni Narra sa kanila “masusunod po, kamahalan” sagot nung sundalo niya “Lorenzo ba kamo ang pangalan mo?” tanong nung Gilas sa kanya na tumingin si Lorenzo sa kanya. “Tatandaan ko ang pangalan mo” sabi nito bago sila dinala ng mga tauhan ni Narra paalis sa gubat.
“Lorenzo” tawag ni Zoraida na nilingon niya ito “bakit?” tanong niya “me masama akong pangitain sa lobong yun” sabi niya “anong pangitain?” tanong ni Narra “na hindi ito ang huling pagkikita niyo” sabi ni Zoraida. “Hahaha ikaw talaga Zora masyadong seryoso” natatawang sabi ni Lorenzo sa kanya na una itong naglakad pabalik sa malaking batong tinatambayan nila ni Narra “bakit ka nga pala naparito, Zoraida?” tanong ni Narra. “Naparito ako dahil inutosan ako ni Inang Zenaida para ipaabot kay Lorenzo ang gamot para kay ginang Nala” sagot ni Zoraida “me sakit ang nanay mo, Enzo?” tanong ni Narra “oo, ilang araw na siyang inuubo kaya humingi ng panlunas si tatay kay manang Zenaida” sabi ni Lorenzo sa kanya.
Naupo na silang tatlo sa ibabaw ng malaking puno at tiningnan ni Zoraida kung me sugat ba si Lorenzo “hindi nila ako tinamaan mabuti lang ako Zora” sabi ni Lorenzo sa kanya. “Mabuti ng makasiguro, alam mong makamandag ang mga pangil at kuko nila” sabi ni Zoraida “nandyan ka naman para gamutin ako” nakangiting sabi ni Lorenzo na sinapak siya ni Zoraida ng mahina sa balikat. “Pero napaisip ako dun sa dalawang lobo kung sino at taga saan sila” sabi ni Narra “alamin nalang natin kay Dante tiyak malalaman niya kung sino ang mga yun” sabi ni Lorenzo na tumayo siya at inunat ang katawan.
“Malapit ng dumilim kailangan ko ng umuwi” sabi ni Zoraida na tumayo narin ito at bumaba sa malaking bato na siniko ni Lorenzo si Narra at nahiya ito “ah… Zoraida.. i..ihahatid na kita palabas ng gubat” sabi ni Narra. “Sige” sabi ni Zoraida na patagong natawa si Lorenzo dahil alam niyang me gusto si Narra kay Zoaraida “Enzo, ibigay mo agad yan kay ginang Nala” sabi ni Zoraida na tumango lang si Lorenzo at umalis na sila ni Narra. Tiningnan lang ni Lorenzo ang dalawa nung papalayo na ito at tumalon siya pababa sa malaking bato at nagsimulang maglakad pabalik sa kanila na dumaan pa ito muna sa ilog para maligo.
Nakagawian na niyang maligo bago umuwi sa kanila dahil alam niyang papagalitan siya ng nanay niya pag hindi siya naligo o mangangamoy pawis siya. Gaya ng dati hubo’t-hubad siyang naligo sa ilog at nagpalutang-lutang lang siya habang nakatingin sa kalawakan na kita niyang nag-iiba na ang kulay nito dahil palubog na ang araw. Sumisid siya pailalim at nakita niya ang mga isda na lumalangoy sa paligid niya at umangat siya at paglabas niya sa ibabaw “ang sarap ng….” napatigil nalang siya nung maramdaman niyang me taong nakatayo sa gilid ng ilog kaya lumangoy siya papunta sa gilid at umahon siya. Nakahood ito kaya hindi niya makita ang mukha kaya dahan-dahan niyang dinampot ang damit niya at sinuot niya ito na nakatayo lang ang taong nakahood malayo sa kinatatayuan niya.
Nung nakabihis na si Lorenzo nakita niyang me lumabas na espada sa damit nung tao at agad umabante ito papunta sa kanya kaya hinugot niya ang espada niya at dinepensahan niya ang sarili niya. Tinulak niya ito palayo na agad itong tumalon papunta sa kanya kaya gumulong siya paharap at yung lupa ang nasaksak ng kalaban niya na agad siyang bumangon at humanda. “Magaling!” sabi nung kalaban niya “salamat!” sagot niya na umabante siya at dumepensa ang kalaban niya at nag espadahan silang dalawa hanggang sa narating nila ang malaking bato. Natulak si Lorenzo sa puno at napasandal siya nito na agad umabante ang kalaban niya para saksakin siya pero nakailag siya. Sabay yuko niya at binigyan niya ng leg sweep ang kalaban niya at natumba ito at nabitawan ang espada niya.
Tumalon si Lorenzo para saksakin niya ito pero nahawakan ng kalaban niya ang kamay niyang me hawak ng espada at gumulong silang dalawa habang nag-aagawan sa espada niya. Huminto sila sa tabi ng malaking bato habang nakahawak yung kalaban niya sa kamay niya “malakas ka” sabi nung kalaban niya “ikaw din” sagot niya na pilit tinulak ni Lorenzo ang espada sa lalamunan ng kalaban niya. Tinuhod si Lorenzo sa gilid kaya napaalis siya ng konte sa kalaban niya na nagmamadali siyang bumalik sa pwesto at nilagay ang espada niya sa lalamunan ng kalaban niya pati din ito nung me lumabas na espada sa palad niya.
Pareho silang me espada sa lalamunan nila kaya napatigil silang dalawa at nagpakiramdaman “haahh..haahh..haahhh..” humihingal si Lorenzo dahil sa pagod na nanginginig na ang kamay niyang nakahawak sa espada niya. “Hinihingal kana.. pagod?” tanong nung kalaban niya na parang hindi ito napagod “alam mo naman na kagagaling ko lang sa ilog at kanina me dalawang lobo din kaming nakalaban” sagot ni Lorenzo sa kanya. “Haayyy.. ito ba ang pinagkakaabalahan mo habang wala ako ha, Enzo?” tanong nito “hindi ah!” sagot niya na inalis niya ang espada sa lalamunan ng kalaban niya pati din ito. “Kumusta kana?” tanong ni Lorenzo “mabuti lang ako… ikaw?” tinanong siya “mabuti na ako ngayong nandito kana” sabi ni Lorenzo na inalis niya ang hood na nakatabon sa mukha at nakita niyang nakangiti ito “Lucia” sabi niya.
Magkatabi silang nakahiga sa ibabaw ng malaking bato habang nakatingin lang sa kalawakan “natutuwa ka bang makita ako, Enzo?” tanong ni Lucia sa kanya na nginitian niya ito. “Oo naman, ikaw?” tanong niya na nag-isip muna si Lucia at sabing “hmmm… hindi ko alam” kaya dumapa si Lorenzo at tumingin kay Lucia “hindi mo alam?” tanong niya na tumalikod si Lucia sa kanya. “Oh? Tinalikuran lang ako” sabi ni Lorenzo na patagong natawa si Lucia sa kanya na humiga muli si Lorenzo “kung ganun eh hindi narin ako natutuwang makita ka” sabi ni Lorenzo na agad humarap sa kanya si Lucia. Nilagay ni Lucia ang kaliwang kamay niya sa dibdib ni Lorenzo at tumingin ito sa mata niya “kahit kelan man hindi ka nawala sa isipan ko, hindi ka nawala sa puso ko, nananabik akong makita ka habang nasa Romania ako” sabi niya na napangiti si Lorenzo.
“Hehehe.. alam ko yun” sabi ni Lorenzo sa kanya na biglang bumangon si Lucia at umupo ito “bakit?” tanong niya na bumngon din siya at umupo “wala… wala na si mama Enzo” sabi ni Lucia na nagulat si Lorenzo. “Bakit? Ano ang nangyari?” tanong niya “sinalakay kami ng mga taong bayan nung nandun kami sa palasyo” kwento niya “sinakripisyo ni mama ang buhay niya para lang makatakas kami kaya.. huhu…” naiyak siya kaya inakbayan siya ni Lorenzo kaya sumandal si Lucia sa dibdib niya. “Kinalulungkot ko ang nangyari sa inyo Lucia” sabi niya habang hinihimas niya ang kaliwang braso nito. “Dapat nakaraang buwan pa kami nakabalik dito pero dahil sa nangyari nagtago muna kami at hinayaang humupa ang sitwasyon” kwento ni Lucia na hinalikan siya ni Lorenzo sa noo.
“Ang importante nandito kana at walang nangyari sayo” sabi ni Lorenzo sa kanya na tumingin sa kanya si Lucia at naghalikan silang dalawa at yumakap ng mahigpit sa kanya si Lucia at umiyak ito sa dibdib niya. “Kumusta na nga pala ang papa mo?” tanong ni Lorenzo “nasugatan si papa pero ginagamot na siya ngayon ng mga tauhan ni lolo” sagot niya “ikaw? Hindi ka ba nasugatan?” tanong ni Lorenzo “hindi” sagot niya “mabuti naman” sabi ni Lorenzo na niyakap niya ng mahigpit si Lucia. Naglakad-lakad silang dalawa sa gubat habang magkahawak kamay at dumating sila sa isang puntod na malapit sa pangpang at tumayo silang dalawa dun habang nakatingin sila sa bilog na buwan.
“Mangako ka sa akin Lorenzo” sabi ni Lucia na napatingin sa kanya ang binata at humarap sa kanya si Lucia “mangako ka sa akin na hindi ka mawawala sa tabi ko” sabi ni Lucia sa kanya na ngumiti si Lorenzo. Lumuhod siya sa harap ni Lucia at kinuha nito ang kanang kamay niya at hinalikan niya ito “nangangako ako, mahal ko” sabi ni Lorenzo sa kanya na lumapit sa kanya si Lucia at niyakap nito ang ulo ni Lorenzo at niyakap naman ng binata ang beywang niya. “Pero..” sabi ni Lorenzo “tandaan mo Lucia, tao lang ako, isang mortal na marami man akong kayang gawin pero hindi magiging sapat para mabuhay ng matagal” paalala ni Lorenzo sa kanya.
// itutuloy ....
