NSFWdaddydaddy
Enthusiast
Kabanata 1: Pagdating sa Baguio
Maaga pa nang umaga nang bumaba ang bus sa terminal ng Baguio. Malamig ang hangin at mayhalong amoy ng pine. Si Jerome ang unang bumaba, bitbit ang mga bag. Sinundan siya ni Analyn na naka-hoodie at mask. Kahit bahagyang natatakpan ang mukha, kitang-kita pa rin ang malalaking mata nito at ang pamumula ng pisngi dahil sa lamig.
“Jerome… ang lamig,” mahinang sabi ni Analyn, malapit sa tenga niya.
Ngumiti si Jerome at dahan-dahang hinawakan ang baywang nito. “Oo, malamig nga. Tara, maghanap tayo ng taxi.”
Tumango si Analyn. “Okay… excited ako, pero kinakabahan din.”
“Normal lang ’yan,” mahinahon niyang sagot. “Nandito ako, kasama mo.”
Hindi sila magiging magkasama sa boarding. Si Analyn at ang ate niyang si Tina ang nasa isang maliit na boarding house malapit sa campus—dalawang kuwarto, shared CR, at makitid na sala. Si Jerome naman ay sa kabilang kalye, mas malayo nang kaunti pero kaya pa ring lakarin.
Nang makarating sila sa boarding ni Analyn, nandoon na si Tina. Naka-black oversized shirt at shorts, basang-basa ang buhok mula sa kakahugas. Boyish ang dating, pero may lambing pa rin sa ngiti.
“Uy, andito na kayo,” bati ni Tina saka niyakap si Analyn. “Nice meeting you, Jerome. Pasok muna.”
Maikli lang ang usapan. Nag-ayos ng gamit si Analyn sa kabilang kama habang pinapanood sila ni Tina.
Bago umalis si Jerome, hinila niya sandali si Analyn palabas ng kuwarto. Mahinahon at malambing ang boses niya.
“Text mo ako pag okay na kayo, ha? Kumain kayo. At… miss na kita.”
Ngumiti si Analyn, mahinhin pa rin. “Miss na rin kita. Mamaya… kung pwede, punta ka? Kahit sandali lang.”
“Sige. Babalikan kita. Ingat ka.” Hinaplos niya ang pisngi ni Analyn bago tuluyang umalis.
Nang makalayo si Jerome, nagsimulang mag-usap ang magkapatid.
“Ang bait niya sa’yo,” sabi ni Tina habang nagsasabit ng damit. “Laging soft.”
“Kasi mahal na mahal niya ako,” mahinang sagot ni Analyn, nahihiyang ngumiti. “Simula nung naging tayo last year, gano’n na siya sa’kin.”
Tumingin si Tina sa kanya nang matagal, may ngiting mahirap basahin. “Sige. Enjoyin mo muna ’yan.”
Pagdating ng gabi, nagpaalam si Tina kay kapatid na aalis muna saglit para may “ayusin” sa school. Naka-jacket na ito at tila nagmamadali, ngunit hindi nakaligtas ang isang mabilis nahalik sa noo para kay Analyn bago ito lumabas at iwan ang katahimikan sa boarding house. Sa sandaling iyon, tila bumilis ang tibok ng puso ni Analyn. Isang mabilis na text kay Jerome ang sumunod: “Nandito na ako. Umalis muna si Tina. Miss kita.” Ang sagot ni Jerome ay hindi nagpatumpik-tumpik; gusto nitong pumunta kahit sandali lang.
Alas-nuwebe nang dumating si Jerome, saktong tahimik ang paligid at walang tao sa sala. Pagkapasok sa kuwarto, isang mahigpit na yakap ang sumalubong sa kanya. Doon, sa gitna ng maliit na silid, tila huminto ang oras. Ang bawat haplos ni Jerome ay mabagal at maingat, tila isang banal na ritwal ng pag-aalaga. Mula sa banayad nahalik sa labi hanggang sa paghubog ng katawan sa ilalim ng hoodie, naging sentro ng mundo nila ang init ng isa’t isa. Walang pagmamadali—tanging ang malalim na paghinga at ang mahinang ungol ni Analyn ang pumupuno sa puwang ng katahimikan.
Sadyang makitid ang espasyo sa pagitan ng dalawang kama, ngunit sa sandaling iyon, tila doon lamang nakasentro ang buong mundo nila. Dahan-dahang inangat ni Jerome ang hoodie ni Analyn, at habang unti-unting nadadala ng lamig ng gabi ang balat nito, mabilis itong yumakap nang mas mahigpit sa kanyang leeg. Ramdam ni Jerome ang bahagyang panginginig ni Analyn—hindi dahil sa ginaw, kundi dahil sa hiya. Kahit magkasama na sila nang matagal, nananatili pa rin ang pagiging mahinhin nito, ang pag-iwas ng tingin kapag tumatagal ang titig, at ang pagkapit sa kanyang braso na tila natatakot na baka biglang maglaho ang sandaling ito.
Hinalikan ni Jerome si Analyn sa leeg, ang bawat dampi ng labi ay tila isang pangakong hindi siya magmamadali. Isang taon na silang magkarelasyon, at sa loob ng panahong iyon, naging saksi si Jerome sa bawat unti-unting pagbubukas ni Analyn—mula sa pagiging mahinhin nito hanggang sa gabing siya ang unang kumuha ng pagkapure nito. Alam ni Jerome ang mga hangganan; alam niyang hanggang dito muna ang kaya at nais ni Analyn. Bagaman may mga gabing naghahangad siyang tikman ang bawat sulok ng pagkababae nito o hayaang mapuno ang loob nito ng kanyang init, pinipili niyang sumunod sa ritmo ng kasintahan. Ang pag-ibig, para sa kanya, ay hindi pagpilit, kundi ang pagbibigay ng seguridad.
Dahan-dahang binaba ni Jerome ang kanyang mgahalik mula sa tenga, pababa sa mga balikat, hanggang sa mapadapo sa malambot na kurba ng mga suso ni Analyn. Nilamas niya ito nang may pag-iingat, ramdam ang pagbilis ng tibok ng puso ng dalaga. Ginamit niya ang dila upang haplusin ang tuktok nito, pinapanatili ang init sa gitna ng malamig na hangin ng Baguio. Huminga siya nang malalim, ang bawat singhap ay tila pagpuri sa ganda ng babaeng nasa ilalim niya. “Ang ganda-ganda mo talaga,” bulong niya sa pagitan ng mgahalik, “lahat ng parte mo, mahal ko.”
Nang maramdamang handa na ang katawan ni Analyn—na basa na ang pagitan ng mga hita nito at nanginginig na sa pananabik—dahan-dahang naghubad si Jerome. Itinutok niya ang kanyang init sa basang bukana ng pagkababae ni Analyn. Sa isang marahan at banayad na pagtulak, ipinasok niya ang sarili. Napapikit si Analyn at napakapit nang mahigpit sa kanyang balikat. Kahit ilang beses na silang nagtalik sa nakalipas na mga buwan, tila nananatiling masikip ang yakap ng katawan ni Analyn, isang paalala ng pag-iingat at pagmamahal na ibinibigay nila sa isa’t isa.
“Shhh... dahan-dahan lang, love,” bulong ni Jerome habang nagsisimulang bumayo nang mabagal. “Sabihin mo sa akin kung masakit, o kung gusto mo pa.” Hindi makapagsalita si Analyn; tanging ang mga pigil na ungol na lamang ang lumalabas sa kanyang mga labi, natatakot na baka may makarinig sa labas ng makitid na silid. Ngunit sa bawat paglubog at pag-angat ni Jerome, unti-unting natutunaw ang hiya niya, napapalitan ng isang uri ng sarap na tanging silang dalawa lamang ang nakakaalam.
“Ang sikip mo pa rin, Analyn... ang sarap,” mahinang sambit ni Jerome, ang boses ay paos at puno ng pagnanasa. Gusto man niyang gawin ang lahat—ang tikman ang bawat sulok ng pagkababae nito o ang hayaang mapuno ang loob ni Analyn ng kanyang init—nanatili siyang tapat sa hangganang itinakda ng kasintahan. Alam niyang hindi pa handa si Analyn para sa mas malalim na pagbibigay, kaya sapat na sa kanya ang maramdamang magkasama sila, ang pag-uugnay ng kanilang mga katawan sa isang ritmo na tila isang awit ng pag-ibig.
Habang tumatagal, bumilis ang pagbayo ni Jerome, ngunit nanatiling malumanay. Ang bawat dampi ng kanilang mga balat ay naglalabas ng init na tila pumupuno sa buong kwarto. Sa gitna ng pag-antot, hinawakan ni Jerome ang mga kamay ni Analyn at pinagdugtong ang kanilang mga daliri, tinititigan ang mga mata ng dalaga na puno ng pagtitiwala. Sa sandaling iyon, hindi lamang ito pisikal na pagtatagpo; ito ay isang pagpapatunay na kahit sa gitna ng pagnanasa, ang paggalang at pag-unawa ang siyang pinakamataas na anyo ng kanilang pagmamahalan.
“Mahal... mahal na mahal kita,” bulong ni Jerome habang nararamdaman ang paghigpit ng yakap ni Analyn sa kanyang likuran. Ang paghinga nila ay naghalo, mabigat at mabilis, hanggang sa maramdamang malapit na silang sumapit sa rurok. Isang huling, malalim na pagtulak ang ginawa ni Jerome, kasabay ng isang mahinanghalik sa noo ni Analyn, bago siya tuluyang bumitaw at hayaang bumalot sila ng katahimikan, habang dahan-dahang bumababa ang kaba at panginginig ng kanilang mga kalamnan.
Nang tuluyan nang kumalma ang lahat, dahan-dahang humiga si Jerome sa tabi ni Analyn, hinila ang kumot upang takpan silang dalawa. Sa loob ng ilang minuto, walang nagsalita; tanging ang tunog na lamang ng kanilang paghinga ang naririnig. Sa gitna ng lamig ng Baguio, ang init na naiwan ng kanilang pagtatalik ay nagsilbing proteksyon, isang lihim na mundo na sila lamang ang nakakaalam, kung saan ang bawat haplos ay may kasamang pangakong hindi siya magmamadali hanggang sa maging handa ang lahat.
“Salamat, love,” bulong ni Analyn, ang boses ay paos at pagod ngunit puno ng kagalakan. Isinuot niya ang kanyang ulo sa dibdib ni Jerome, ramdam ang dahan-dahang pagbagal ng tibok ng puso nito. Ngumiti si Jerome at hinaplos ang buhok ng kasintahan, iniisip na kahit gaano pa siya kagustong ibigay ang lahat, sapat na ang ganitong uri ng pag-uugnay—yung kung saan ang bawat pag-uusad ay pinag-iisipan at ang bawat pagbibigay ay kusang-loob.
Ang mga sandaling iyon ay tila naging isang mabagal na pelikula, kung saan ang tanging tunog na natitira ay ang paghampas ng hangin sa labas ng bintana at ang pag-uuntugang ng kanilang mga paghinga. Nakahiga sila sa makitid na kama, magkadikit ang mga balat na tila ayaw maghiwalay, habang ang kumot ay nagsisilbing kuta laban sa ginaw ng Baguio. Paulit-ulit ang haplos ni Jerome sa likod ni Analyn—mga maliliit at pabilog na galaw ng kanyang mga daliri na tila nagsasabing, ‘Narito ako, ligtas ka, at hindi kita bibitawan.’ Ang bawat dampi ng kanyang kamay ay may kasamang pag-aari, isang tahimik na pagkilala na sa gitna ng lahat ng gulo ng mundo, ang maliit na espasyong ito ang kanilang tanging katotohanan.
“Okay ka lang?” tanong ni Jerome, ang boses ay kasing gaan ng isang bulong,halos hindi mapansin kung hindi dahil sa katahimikan ng silid.
Hindi agad nakasagot si Analyn; imbes ay mas isiniksik niya ang kanyang mukha sa dibdib ng binata, ninanamnam ang init na nanunuot sa kanyang kalamnan. Tumango siya, ang kanyang mga mata ay kalahati nang nakapikit, pagod ngunit bakas ang isang uri ng kapayapaan na tanging ang ganitong uri ng pag-uugnay lamang ang makakapagbigay. “Oo,” mahina niyang sagot, kasunod ang isang buntong-hininga. “Miss na miss kita.”
Hinalikan ni Jerome ang noo nito, isanghalik na matagal at puno ng pag-iingat, tila ba isang sagradong selyo sa kanilang gabi. “Miss na rin kita,” sagot niya, habang dahan-dahang binubunot ang kanyang sarili mula sa yakap ng dalaga.
Hindi sila nagtagal. Sa gitna ng panghihinayang na bitawan ang isa’t isa, alam nilang may mga oras na dapat sundin. Bago pa man tumunog ang kampana ng alas-onse, mabilis na nagbihis si Jerome, ang bawat paggalaw ay may kalakip na sulyap ng pag-aalala at paghanga kay Analyn. “Text mo ako pag umuwi si Tina. Ingat ka, love,” paalam niya bago lumabas ng pinto, iniwan ang isang silid na amoy pawis, pagmamahal, at ang nananatiling init ng kanilang pagtatagpo.
“Ikaw din. Miss kita agad,” tugon ni Analyn, ang kanyang boses ay tila isang bulong na sumasabay sa pagsara ng pinto.
Pagkaalis ni Jerome, nanatili si Analyn sa kama nang ilang minuto, nakatingin sa kisame habang unti-unting bumabalik ang lamig sa kanyang mga balat. Dahan-dahan siyang bumangon upang ayusin ang mga kumot at unan, ngunit napansin niya ang isang bagay sa sahig—isang maliit na piraso ng papel na tila nahulog mula sa bulsa ni Jerome. Pinulot niya ito at binuksan. Hindi ito sulat, kundi isang lumang resibo ng kape mula sa Maynila, ngunit sa likod nito, may nakasulat na maikling mensahe: “Kahit saan man tayo mapadpad, ikaw ang uwi ko.”
Maaga pa nang umaga nang bumaba ang bus sa terminal ng Baguio. Malamig ang hangin at mayhalong amoy ng pine. Si Jerome ang unang bumaba, bitbit ang mga bag. Sinundan siya ni Analyn na naka-hoodie at mask. Kahit bahagyang natatakpan ang mukha, kitang-kita pa rin ang malalaking mata nito at ang pamumula ng pisngi dahil sa lamig.
“Jerome… ang lamig,” mahinang sabi ni Analyn, malapit sa tenga niya.
Ngumiti si Jerome at dahan-dahang hinawakan ang baywang nito. “Oo, malamig nga. Tara, maghanap tayo ng taxi.”
Tumango si Analyn. “Okay… excited ako, pero kinakabahan din.”
“Normal lang ’yan,” mahinahon niyang sagot. “Nandito ako, kasama mo.”
Hindi sila magiging magkasama sa boarding. Si Analyn at ang ate niyang si Tina ang nasa isang maliit na boarding house malapit sa campus—dalawang kuwarto, shared CR, at makitid na sala. Si Jerome naman ay sa kabilang kalye, mas malayo nang kaunti pero kaya pa ring lakarin.
Nang makarating sila sa boarding ni Analyn, nandoon na si Tina. Naka-black oversized shirt at shorts, basang-basa ang buhok mula sa kakahugas. Boyish ang dating, pero may lambing pa rin sa ngiti.
“Uy, andito na kayo,” bati ni Tina saka niyakap si Analyn. “Nice meeting you, Jerome. Pasok muna.”
Maikli lang ang usapan. Nag-ayos ng gamit si Analyn sa kabilang kama habang pinapanood sila ni Tina.
Bago umalis si Jerome, hinila niya sandali si Analyn palabas ng kuwarto. Mahinahon at malambing ang boses niya.
“Text mo ako pag okay na kayo, ha? Kumain kayo. At… miss na kita.”
Ngumiti si Analyn, mahinhin pa rin. “Miss na rin kita. Mamaya… kung pwede, punta ka? Kahit sandali lang.”
“Sige. Babalikan kita. Ingat ka.” Hinaplos niya ang pisngi ni Analyn bago tuluyang umalis.
Nang makalayo si Jerome, nagsimulang mag-usap ang magkapatid.
“Ang bait niya sa’yo,” sabi ni Tina habang nagsasabit ng damit. “Laging soft.”
“Kasi mahal na mahal niya ako,” mahinang sagot ni Analyn, nahihiyang ngumiti. “Simula nung naging tayo last year, gano’n na siya sa’kin.”
Tumingin si Tina sa kanya nang matagal, may ngiting mahirap basahin. “Sige. Enjoyin mo muna ’yan.”
Pagdating ng gabi, nagpaalam si Tina kay kapatid na aalis muna saglit para may “ayusin” sa school. Naka-jacket na ito at tila nagmamadali, ngunit hindi nakaligtas ang isang mabilis nahalik sa noo para kay Analyn bago ito lumabas at iwan ang katahimikan sa boarding house. Sa sandaling iyon, tila bumilis ang tibok ng puso ni Analyn. Isang mabilis na text kay Jerome ang sumunod: “Nandito na ako. Umalis muna si Tina. Miss kita.” Ang sagot ni Jerome ay hindi nagpatumpik-tumpik; gusto nitong pumunta kahit sandali lang.
Alas-nuwebe nang dumating si Jerome, saktong tahimik ang paligid at walang tao sa sala. Pagkapasok sa kuwarto, isang mahigpit na yakap ang sumalubong sa kanya. Doon, sa gitna ng maliit na silid, tila huminto ang oras. Ang bawat haplos ni Jerome ay mabagal at maingat, tila isang banal na ritwal ng pag-aalaga. Mula sa banayad nahalik sa labi hanggang sa paghubog ng katawan sa ilalim ng hoodie, naging sentro ng mundo nila ang init ng isa’t isa. Walang pagmamadali—tanging ang malalim na paghinga at ang mahinang ungol ni Analyn ang pumupuno sa puwang ng katahimikan.
Sadyang makitid ang espasyo sa pagitan ng dalawang kama, ngunit sa sandaling iyon, tila doon lamang nakasentro ang buong mundo nila. Dahan-dahang inangat ni Jerome ang hoodie ni Analyn, at habang unti-unting nadadala ng lamig ng gabi ang balat nito, mabilis itong yumakap nang mas mahigpit sa kanyang leeg. Ramdam ni Jerome ang bahagyang panginginig ni Analyn—hindi dahil sa ginaw, kundi dahil sa hiya. Kahit magkasama na sila nang matagal, nananatili pa rin ang pagiging mahinhin nito, ang pag-iwas ng tingin kapag tumatagal ang titig, at ang pagkapit sa kanyang braso na tila natatakot na baka biglang maglaho ang sandaling ito.
Hinalikan ni Jerome si Analyn sa leeg, ang bawat dampi ng labi ay tila isang pangakong hindi siya magmamadali. Isang taon na silang magkarelasyon, at sa loob ng panahong iyon, naging saksi si Jerome sa bawat unti-unting pagbubukas ni Analyn—mula sa pagiging mahinhin nito hanggang sa gabing siya ang unang kumuha ng pagkapure nito. Alam ni Jerome ang mga hangganan; alam niyang hanggang dito muna ang kaya at nais ni Analyn. Bagaman may mga gabing naghahangad siyang tikman ang bawat sulok ng pagkababae nito o hayaang mapuno ang loob nito ng kanyang init, pinipili niyang sumunod sa ritmo ng kasintahan. Ang pag-ibig, para sa kanya, ay hindi pagpilit, kundi ang pagbibigay ng seguridad.
Dahan-dahang binaba ni Jerome ang kanyang mgahalik mula sa tenga, pababa sa mga balikat, hanggang sa mapadapo sa malambot na kurba ng mga suso ni Analyn. Nilamas niya ito nang may pag-iingat, ramdam ang pagbilis ng tibok ng puso ng dalaga. Ginamit niya ang dila upang haplusin ang tuktok nito, pinapanatili ang init sa gitna ng malamig na hangin ng Baguio. Huminga siya nang malalim, ang bawat singhap ay tila pagpuri sa ganda ng babaeng nasa ilalim niya. “Ang ganda-ganda mo talaga,” bulong niya sa pagitan ng mgahalik, “lahat ng parte mo, mahal ko.”
Nang maramdamang handa na ang katawan ni Analyn—na basa na ang pagitan ng mga hita nito at nanginginig na sa pananabik—dahan-dahang naghubad si Jerome. Itinutok niya ang kanyang init sa basang bukana ng pagkababae ni Analyn. Sa isang marahan at banayad na pagtulak, ipinasok niya ang sarili. Napapikit si Analyn at napakapit nang mahigpit sa kanyang balikat. Kahit ilang beses na silang nagtalik sa nakalipas na mga buwan, tila nananatiling masikip ang yakap ng katawan ni Analyn, isang paalala ng pag-iingat at pagmamahal na ibinibigay nila sa isa’t isa.
“Shhh... dahan-dahan lang, love,” bulong ni Jerome habang nagsisimulang bumayo nang mabagal. “Sabihin mo sa akin kung masakit, o kung gusto mo pa.” Hindi makapagsalita si Analyn; tanging ang mga pigil na ungol na lamang ang lumalabas sa kanyang mga labi, natatakot na baka may makarinig sa labas ng makitid na silid. Ngunit sa bawat paglubog at pag-angat ni Jerome, unti-unting natutunaw ang hiya niya, napapalitan ng isang uri ng sarap na tanging silang dalawa lamang ang nakakaalam.
“Ang sikip mo pa rin, Analyn... ang sarap,” mahinang sambit ni Jerome, ang boses ay paos at puno ng pagnanasa. Gusto man niyang gawin ang lahat—ang tikman ang bawat sulok ng pagkababae nito o ang hayaang mapuno ang loob ni Analyn ng kanyang init—nanatili siyang tapat sa hangganang itinakda ng kasintahan. Alam niyang hindi pa handa si Analyn para sa mas malalim na pagbibigay, kaya sapat na sa kanya ang maramdamang magkasama sila, ang pag-uugnay ng kanilang mga katawan sa isang ritmo na tila isang awit ng pag-ibig.
Habang tumatagal, bumilis ang pagbayo ni Jerome, ngunit nanatiling malumanay. Ang bawat dampi ng kanilang mga balat ay naglalabas ng init na tila pumupuno sa buong kwarto. Sa gitna ng pag-antot, hinawakan ni Jerome ang mga kamay ni Analyn at pinagdugtong ang kanilang mga daliri, tinititigan ang mga mata ng dalaga na puno ng pagtitiwala. Sa sandaling iyon, hindi lamang ito pisikal na pagtatagpo; ito ay isang pagpapatunay na kahit sa gitna ng pagnanasa, ang paggalang at pag-unawa ang siyang pinakamataas na anyo ng kanilang pagmamahalan.
“Mahal... mahal na mahal kita,” bulong ni Jerome habang nararamdaman ang paghigpit ng yakap ni Analyn sa kanyang likuran. Ang paghinga nila ay naghalo, mabigat at mabilis, hanggang sa maramdamang malapit na silang sumapit sa rurok. Isang huling, malalim na pagtulak ang ginawa ni Jerome, kasabay ng isang mahinanghalik sa noo ni Analyn, bago siya tuluyang bumitaw at hayaang bumalot sila ng katahimikan, habang dahan-dahang bumababa ang kaba at panginginig ng kanilang mga kalamnan.
Nang tuluyan nang kumalma ang lahat, dahan-dahang humiga si Jerome sa tabi ni Analyn, hinila ang kumot upang takpan silang dalawa. Sa loob ng ilang minuto, walang nagsalita; tanging ang tunog na lamang ng kanilang paghinga ang naririnig. Sa gitna ng lamig ng Baguio, ang init na naiwan ng kanilang pagtatalik ay nagsilbing proteksyon, isang lihim na mundo na sila lamang ang nakakaalam, kung saan ang bawat haplos ay may kasamang pangakong hindi siya magmamadali hanggang sa maging handa ang lahat.
“Salamat, love,” bulong ni Analyn, ang boses ay paos at pagod ngunit puno ng kagalakan. Isinuot niya ang kanyang ulo sa dibdib ni Jerome, ramdam ang dahan-dahang pagbagal ng tibok ng puso nito. Ngumiti si Jerome at hinaplos ang buhok ng kasintahan, iniisip na kahit gaano pa siya kagustong ibigay ang lahat, sapat na ang ganitong uri ng pag-uugnay—yung kung saan ang bawat pag-uusad ay pinag-iisipan at ang bawat pagbibigay ay kusang-loob.
Ang mga sandaling iyon ay tila naging isang mabagal na pelikula, kung saan ang tanging tunog na natitira ay ang paghampas ng hangin sa labas ng bintana at ang pag-uuntugang ng kanilang mga paghinga. Nakahiga sila sa makitid na kama, magkadikit ang mga balat na tila ayaw maghiwalay, habang ang kumot ay nagsisilbing kuta laban sa ginaw ng Baguio. Paulit-ulit ang haplos ni Jerome sa likod ni Analyn—mga maliliit at pabilog na galaw ng kanyang mga daliri na tila nagsasabing, ‘Narito ako, ligtas ka, at hindi kita bibitawan.’ Ang bawat dampi ng kanyang kamay ay may kasamang pag-aari, isang tahimik na pagkilala na sa gitna ng lahat ng gulo ng mundo, ang maliit na espasyong ito ang kanilang tanging katotohanan.
“Okay ka lang?” tanong ni Jerome, ang boses ay kasing gaan ng isang bulong,halos hindi mapansin kung hindi dahil sa katahimikan ng silid.
Hindi agad nakasagot si Analyn; imbes ay mas isiniksik niya ang kanyang mukha sa dibdib ng binata, ninanamnam ang init na nanunuot sa kanyang kalamnan. Tumango siya, ang kanyang mga mata ay kalahati nang nakapikit, pagod ngunit bakas ang isang uri ng kapayapaan na tanging ang ganitong uri ng pag-uugnay lamang ang makakapagbigay. “Oo,” mahina niyang sagot, kasunod ang isang buntong-hininga. “Miss na miss kita.”
Hinalikan ni Jerome ang noo nito, isanghalik na matagal at puno ng pag-iingat, tila ba isang sagradong selyo sa kanilang gabi. “Miss na rin kita,” sagot niya, habang dahan-dahang binubunot ang kanyang sarili mula sa yakap ng dalaga.
Hindi sila nagtagal. Sa gitna ng panghihinayang na bitawan ang isa’t isa, alam nilang may mga oras na dapat sundin. Bago pa man tumunog ang kampana ng alas-onse, mabilis na nagbihis si Jerome, ang bawat paggalaw ay may kalakip na sulyap ng pag-aalala at paghanga kay Analyn. “Text mo ako pag umuwi si Tina. Ingat ka, love,” paalam niya bago lumabas ng pinto, iniwan ang isang silid na amoy pawis, pagmamahal, at ang nananatiling init ng kanilang pagtatagpo.
“Ikaw din. Miss kita agad,” tugon ni Analyn, ang kanyang boses ay tila isang bulong na sumasabay sa pagsara ng pinto.
Pagkaalis ni Jerome, nanatili si Analyn sa kama nang ilang minuto, nakatingin sa kisame habang unti-unting bumabalik ang lamig sa kanyang mga balat. Dahan-dahan siyang bumangon upang ayusin ang mga kumot at unan, ngunit napansin niya ang isang bagay sa sahig—isang maliit na piraso ng papel na tila nahulog mula sa bulsa ni Jerome. Pinulot niya ito at binuksan. Hindi ito sulat, kundi isang lumang resibo ng kape mula sa Maynila, ngunit sa likod nito, may nakasulat na maikling mensahe: “Kahit saan man tayo mapadpad, ikaw ang uwi ko.”