NSFWdaddydaddy
Enthusiast
Kabanata 7: Ang Fraternity at ang Threesome
Kinabukasan, paggising ni Analyn, isang mensahe mula kay Tina ang bumati sa kanya. “Practice at 4 PM. Jacob will be there to ‘help’ us with the choreography. Don't be late, little sister.” Isang kuryente ng pananabik ang gumuhit sa kanyang gulugod. Habang naghahanda siya para sa kanyang nursing class, tinitingnan niya ang sarili sa salamin—ang mahinhing mukha, ang maayos na uniporme, at ang konserbatibong tindig. Ngunit sa ilalim ng telang iyon, nararamdaman niya ang bahagyang gasgas sa kanyang balat mula sa huling gabi, isang lihim na marka na nagsisilbing paalala na siya ay hindi na ang dating Analyn.
Habang naglalakad siya patungong campus, nakasalubong niya si Jerome na may dalang kape para sa kanya. Ang ngiti ni Jerome ay puno ng pagmamahal at tiwala, isang bagay na dati ay nagpapatibay sa puso ni Analyn ngunit ngayon ay nagsisilbing pader na kailangan niyang panatilihin. “Good luck sa class, love! See you later,” bulong ni Jerome habang hinahalikan ang kanyang pisngi. Ngumiti si Analyn pabalik, ang kanyang puso ay tumitibok nang mabilis hindi dahil sa pag-ibig, kundi dahil sa pagbibilang ng mga oras bago siya muling makasama si Jacob sa isang silid na walang nakakakita.
Pagdating sa dance studio, nadatnan niya si Tina na nag-iinit na sa pagsasayaw. Sa isang sulok, nakasandal si Jacob, ang kanyang mga mata ay tila isang gutom na lobo na nagmamasid sa kanyang biktima. Nang magtama ang kanilang paningin, isang mapanuksong ngiti ang sumalubong sa kanya. “So, did the little nurse practice her skills on the boyfriend?” pangungutya ni Jacob, ang kanyang boses ay mababa at puno ng awtoridad. Hindi sumagot si Analyn; sa halip, lumapit siya rito at hinawakan ang kanyang kamay, ang kanyang mga mata ay naniningning ng isang uri ng pagnanasa na hindi na kayang ibigay ng banayad na pagmamahal ni Jerome.
Nakita ni Tina ang tensyon, at isang malakas na tawa ang kumawala sa kanya na umalingawngaw sa buong studio. “Tigilan mo na ang pang-aasar sa kanya, Jacob. Natututo pa lang siya sa sining ng pagsuko,” biro ni Tina habang nagsisimulang magpatugtog ng isang mabagal at mapanuksong beat. Sa bawat galaw ng sayaw, bawat pagdampi ng balat, at bawat sulyap na palihim, mas lalong lumalalim ang paglubog ni Analyn sa mundong binuksan ni Tina para sa kanya. Ang nursing student na dating takot kahit sa simpleng paghawak ay isa na ngayong bihag ng sarap at kapangyarihan, habang si Jerome ay nanatiling bulag, naniniwala na ang kanyang kasintahan ay isang anghel na unti-unting natututo lamang na magmahal.
Sa kalagitnaan ng practice, habang ang musika ay pumupuno sa silid, hinila ni Jacob si Analyn sa likod ng mga malalaking salamin. Ang paggalaw ay mabilis, agresibo, at walang pasabi. Hindi na nag-atubili si Analyn; sa hali, siya mismo ang yumakap sa leeg ng lalaki, ang kanyang mga hininga ay mabilis at mabigat. “I missed this,” bulong niya, ang kanyang boses ay malayo na malayo sa mahinhin na tono na ginagamit niya kapag kausap si Jerome. Sa sandaling iyon, ang maskara ng pagiging konserbatibo ay tuluyang naglaho, pinalitan ng isang gutom na tanging si Jacob lamang ang makakabusog.
Pinanood sila ni Tina mula sa malayo, may kasiyahan sa kanyang mukha. Matagumpay niyang hinubog ang kapatid tungo sa isang babaeng kayang maglakbay sa kailaliman ng pagnanasa nang walang bigat ng pagkakasala. Nang umabot ang musika sa kasukdulan, lumapit si Tina, ang tingin niya ay lumilipat sa dalawa. “Huwag mong kalimutan, Lyn, ang pinakamagandang bahagi ng laro ay ang paniniwala nila na sila lang ang nasa isip mo,” bulong ni Tina, ang kanyang mga mata ay nakatitig sa pinto, tila nagbabala na sa bawat sarap na nararanasan ni Analyn ay may kaakibat na panganib na mabuko. Ngunit para kay Analyn, ang panganib na iyon ay bahagi na ng sarap.
Pagkatapos ng practice, habang naglalakad sila palabas ng studio, nakita ni Analyn ang isang mensahe mula kay Jerome: “Babe, I'm outside waiting for you. I bought your favorite snacks!” Isang kuryente ng pananabik ang gumuhit sa kanya, ngunit hindi ito pananabik para kay Jerome. Ito ay ang thrill ng paglipat ng persona—ang mabilis na pagbabalik sa pagiging “mahinhing girlfriend” pagkatapos ng oras ng pagiging “libertine.” Inayos niya ang kanyang buhok at pinunasan ang mga bakas ng pawis at pagnanasa sa kanyang mukha, isang mabilis na paglilinis ng ebidensya bago siya muling sumalubong sa pag-ibig na tila naging isang pormalidad na lamang.
Nang makita siya ni Jerome, ang kanyang mga mata ay puno ng kislap ng paghanga. “You look tired, love. Pagod ka ba sa sayaw?” tanong ni Jerome habang inaalalay siya. Ngumiti si Analyn, isang ngiting inosente at puno ng pagmamahal, habang ang kanyang isipan ay pilit na nilulunod ang alaala ng mga kamay ni Jacob. “Kaunti lang, babe. Pero okay lang, basta kasama kita,” sagot niya, ang kanyang boses ay tila isang musika ng panlilinlang. Habang naglalakad sila palayo sa studio, hindi namalayan ni Jerome na ang babaeng kapiling niya ay hindi na ang babaeng minahal niya—siya ay isa nang estranghero na nakasuot ng maskara ng isang anghel.
Pagdating nila sa boarding house, ang atmospera ay biglang nagbago. Habang naglalakad sila sa pasilyo, naramdaman ni Analyn ang pamilyar na init ng pagnanasa na muling gumising sa kanyang katawan. Hindi na sapat ang banayad na paghawak ni Jerome; kailangan niya ng higit pa. Sa isang mabilis na paggalaw, hinila niya si Jerome papasok sa kwarto at isinara ang pinto nang malakas. Ang pag-atake ni Analyn ay hindi na naghihintay ng hudyat; ito ay isang utos. Muli niyang itinulak si Jerome sa kama, ang kanyang mga mata ay nagniningning ng isang uri ng gutom na hindi kayang ibigay ng simpleng pagmamahal.
Habang nagsisimulang hubaran ni Analyn si Jerome, isang mapanuksong ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi. “Babe, gusto kong ipakita sa’yo na mas marami pa akong kayang gawin,” bulong niya, ang kanyang boses ay mayhalong awtoridad. Para kay Jerome, ito ay isang panibagong regalo, isang pagtuklas sa mga lihim na bahagi ng kanyang kasintahan. Ngunit para kay Analyn, ito ay isang pag-eeksperimento—isang paraan upang masiguradong mananatiling bulag si Jerome sa katotohanang ang bawat bagong “skill” at agresyong ipinamamalas niya ay mga bakas ng ibang lalaki at ng mga aral ni Tina. Ang kanyang pag-ibig kay Jerome ay naging isang laro, at siya ang may hawak ng lahat ng piyesa.
Sa kalagitnaan ng kanilang pagtatalik, muling bumalik si Jerome sa kaisipang ito: Saan ba galing ang lahat ng ito? Ang husay ni Analyn sa pag-uumpog, ang tamang pressure ng kanyang mga kamay, at ang kawalan ng hiya sa kanyang mga hiling ay tila hindi galing sa isang babaeng lumaki sa isang konserbatibong tahanan. Gusto niyang magtanong, gustong malaman ang lihim sa likod ng pagbabagong ito, ngunit ang sarap na idinudulot ni Analyn ay masyadong malakas. Ang bawat ungol ni Analyn ay tila isang kumpirmasyon na siya ay masaya, at sapat na iyon para kay Jerome. Ang kanyang pagtitiwala ay naging kanyang sariling bulag na piring, habang si Analyn ay patuloy na naglalayag sa mundo ng kalibugan.
Habang nakahiga silang dalawa, pagod at hapo, hinawakan ni Analyn ang kamay ni Jerome at hinalikan ito nang dahan-dahan. “Mahal na mahal kita, Jerome,” bulong niya, ang mga salitang tila totoo ngunit walang lalim. Sa kabilang panig ng kanyang isip, naririnig niya ang tawa ni Tina at ang utos ni Jacob. Alam niyang ang kanyang buhay ay isang malaking pagsusugal, ngunit habang nararamdaman niya ang tibok ng puso ni Jerome, alam niyang mas masarap ang sarap kapag may kasamang lihim. Ang nursing student na dating takot sa mundo ay ngayon ay isang maestro ng panlilinlang, at ang kanyang pag-ibig kay Jerome ay naging isang pader na nagtatago sa kanyang tunay na pagkatao.
Ngunit ang katahimikan ng kanilang gabi ay naputol nang mag-vibrate ang phone ni Analyn sa ibabaw ng side table. Isang notification mula sa isang group chat ng dance troupe: “Tomorrow, 7 AM. Full rehearsal. Jacob will check the lower body flexibility. No excuses.” Tumingin si Analyn kay Jerome na mahimbing nang natutulog, ang mukha ay puno ng kapayapaan at kasiyahan. Isang bahagi niya ang nakaramdam ng kaunting awa, ngunit mas nangingibabaw ang pananabik. Ang pag-ibig ni Jerome ay isang paboritong kumot na nagbibigay ng init, ngunit ang mundo ni Jacob at Tina ay ang apoy na nagpapatakbo sa kanyang dugo.
Dahan-dahang bumangon si Analyn at tiningnan ang sarili sa salamin. Ang mga marka sa kanyang balat mula kay Jerome ay nagsasanib sa mga alaala ng kamay ni Jacob. Ngumiti siya, isang ngiting hindi na mahinhin, kundi isang ngiting mapangahas. Sa bawat paghinga ni Jerome sa kanyang tabi, mas lalong tumitindi ang kanyang pagnanasang bumalik sa studio bukas—hindi bilang ang babaeng minamahal ni Jerome, kundi bilang ang babaeng pag-aari ng pagnanasa at kapangyarihan.
Sa kabilang banda, hindi alam ni Analyn na ang sariling arkitekto ng kanyang pagbabago ay kasalukuyan ding nakikipaglaro sa apoy. Sa loob ng isang malamig at amoy-lumang libro na opisina, nakatayo si Tina sa harap ng lamesa ni Dean Capistrano. Ang Dean ay isang lalaking may mga mata na tila nababasa ang bawat lihim na pilit itinatago ng kanyang mga estudyante, at ang kanyang boses ay kasing lalim ng isang balon na walang lalim. Hindi ito isang ordinaryong pagpapatawag para sa academic standing o dance troupe budget; ang tingin ni Dean Capistrano kay Tina ay hindi tingin ng isang guro sa kanyang mag-aaral, kundi tingin ng isang predator na naghihintay ng tamang pagkakataon upang sumunggab.
“The flexibility of your group is improving, Tina,” simula ng Dean, habang dahan-dahang itinatabi ang mga papel sa kanyang lamesa. Ang bawat salita ay may kasamang pahiwatig, isang uri ng tensyon na pamilyar na pamilyar kay Tina. Lumapit ang Dean, ang amoy ng kanyang mamahaling pabango ay humahalo sa amoy ng kape at kapangyarihan. Para kay Tina, ang opisina ng Dean ay hindi lamang lugar ng administrasyon, kundi isang pribadong sanctuary kung saan ang mga rules ng unibersidad ay nawawalan ng bisa sa oras na i-lock ang pinto.
Hindi na naghihintay si Tina ng utos. Sa isang swabeng galaw, lumuhod siya sa harap ni Dean Capistrano, ang tunog ng kanyang pantalon na humahaplos sa carpet ay tila isang hudyat ng pagsisimula. Hindi siya basta-basta sumubsob; tiningnan muna niya ang Dean nang may mapanghamong ngiti, isang tingin na nagsasabing alam niya ang kapangyarihan ng kanyang mga labi. Dahan-dahan niyang binuksan ang zipper ng pantalon ng Dean, at nang lumabas ang matigas na ari nito, hindi siya nag-atubili. Sinimulan niya ito sa isang banayad na dila, nilalasap ang dulo ng burat bago ito hinigop nang malalim, ang kanyang mga mata ay nananatiling nakatitig sa mukha ng Dean upang masaksihan ang pagkawala nito ng kontrol.
“You've become quite the expert, Tina,” ungol ng Dean, ang kanyang mga kamay ay nagsimulang humawak sa buhok ng dalaga upang itulak ito pababa. Ngunit si Tina ay hindi lamang basta sumusunod; ginamit niya ang kanyang dila upang paikot-ikot sa ulo ng ari ng Dean, lumilikha ng isang basang friction na nagpapatindig ng balahibo. Ang bawat higop niya ay may tamang pressure, isang ritmo na tila isang kanta ng pagnanasa. “Sino pa ba ang magtuturo sa akin kung hindi ang taong may hawak ng buong campus?” bulong ni Tina, ang kanyang boses ay mayhalong pangungutya at seduksyon habang ang kanyang mga labi ay mas lalong humihigpit sa pagkapulupot sa ari ng Dean.
Ang silid ay napuno ng basang tunog ng paghigop at ang mabibigat na hininga ng Dean. Ginamit ni Tina ang kanyang mga kamay upang haplusin ang mga itlog ng lalaki, habang ang kanyang dila ay mabilis na gumagalaw sa pinakasensitibong bahagi. “Gusto mo ba ‘to, Dean? Ang pakiramdam na ang isang estudyante ang nagpapatakbo sa iyo?” pangungulit ni Tina, ang kanyang dirty talk ay tila langis na nagpapadulas sa tensyon sa pagitan nila. Ang bawat pag-ikot ng kanyang dila at ang malalim na pagsubsob ay isang sining na pinino ng panahon at karanasan, isang pagpapakita na sa loob ng opisina na ito, siya ang tunay na may kapangyarihan.
Habang papalapit na ang Dean sa rurok, binilisan ni Tina ang ritmo, ang kanyang mga labi ay gumagawa ng vacuum effect na nagpaparamdam sa lalaki na tila hinihigop ang kanyang buong pagkatao. Hindi siya basta-basta sumasamba; ginamit ni Tina ang dulo ng kanyang dila upang dahan-dahang haplusin ang urethra ng Dean, isang precision move na nagpanginig sa mga binti ng lalaki. “Sige na, Dean... ibuhos mo na lahat sa loob ng bibig ko,” bulong ni Tina, ang kanyang boses ay basa at puno ng pagnanasa. “Gusto kong maramdaman kung gaano ka kapangyarihan kapag sumusuko ka na sa akin.” Ang bawat higop niya ay may kasamang malalim na pag-lunok, tinitiyak na walang isang patak ng sarap ang masasayang, habang ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakakapit sa hita ng Dean upang hindi ito makawala sa kontrol niya.
Hindi nagtagal at ang Dean ay naglabas ng isang malakas na ungol, ang kanyang mga kamay ay napahigpit sa buhok ni Tina habang ibinibuhos ang kanyang semilya sa loob ng bibig ng dalaga. Hinayaan ni Tina na mapuno ang kanyang lalamunan, nilalasap ang alat at init ng pag-amin ng Dean sa kanyang galing. Nang dahan-dahang siyang humiwalay, isang mapanuksong ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi habang nililinis niya ang gilid ng kanyang bibig gamit ang hinlalaki. “Perfect,” bulong niya, ang kanyang mga mata ay nagniningning ng tagumpay. Alam ni Tina na ang bawat patak ng semilyang iyon ay katumbas ng isang scholarship grant na hindi kailangang paghirapan sa libro, o isang grado na awtomatikong magiging ‘A’ kahit hindi siya pumasok sa klase.
Paglabas niya ng opisina, ang hangin ng Baguio ay tila mas malamig, ngunit ang dugo ni Tina ay naglalagas pa rin sa adrenaline. Habang naglalakad siya pabalik sa kanilang boarding house, nakita niya si Analyn na nag-aayos ng gamit, ang mukha nito ay pagod ngunit may bakas pa rin ng kuryenteng galing kay Jacob. Nagkatinginan ang magkapatid—isang tahimik na pagkakaunawaan ang dumaan sa pagitan nila. “Kumusta ang ‘flexibility’ check?” biro ni Tina, ang kanyang boses ay mayhalong panunukso. Napangiti si Analyn, isang ngiting hindi na mahinhin, kundi isang pag-amin na ang kanyang pagiging “corrupted” ay nagbibigay sa kanya ng isang uri ng kalayaan na hindi kayang ibigay ni Jerome.
“Mas intense kaysa sa inaasahan ko, Ate,” sagot ni Analyn, habang dahan-dahang hinahaplos ang marka sa kanyang leeg na tinitiyak niyang natatakpan ng kanyang nursing collar. Sa sandaling iyon, ang dalawang magkapatid ay tila dalawang reyna ng isang lihim na imperyo, pinapatakbo ang mga lalaki sa paligid nila gamit ang kanilang katawan at talino. Para sa kanila, ang katapatan ay isang boring na konsepto; ang tunay na excitement ay nasa pagitan ng pagsisinungaling at pagkuha ng lahat ng gusto nila nang walang sinumang nakakaalam.
“Hindi sapat ang galing sa dance floor, Analyn. Dito sa loob ng bahay na ito, ang katawan ay hindi lamang instrumento ng sining—ito ay isang currency,” bulong ni Jacob habang hinihila siya papasok sa madilim at mausok na sala ng fraternity house.
Ang amoy ng lumang leather, murang alak, at pawis ng lalaki ay bumalot kay Analyn, isang amoy na mas mapanghalina kaysa sa anumang pabango na ginagamit ni Jerome. Ang fraternity house ay isang sanctuary ng mga lalaking naniniwala na ang kapangyarihan ay nakukuha sa pamamagitan ng dominasyon, at si Analyn, na dating mahinhin at konserbatibong nursing student, ay isa na ngayong VIP guest sa kanilang lihim na mundo. Sa paligid niya, ang mga kasama ni Jacob—mga atleta, mga future lawyers, at mga anak ng mayayaman—ay nakatingin sa kanya hindi bilang isang estudyante, kundi bilang isang premyo na unti-unting hinuhubog ni Jacob para sa kanilang sariling kasiyahan.
Kinabukasan, paggising ni Analyn, isang mensahe mula kay Tina ang bumati sa kanya. “Practice at 4 PM. Jacob will be there to ‘help’ us with the choreography. Don't be late, little sister.” Isang kuryente ng pananabik ang gumuhit sa kanyang gulugod. Habang naghahanda siya para sa kanyang nursing class, tinitingnan niya ang sarili sa salamin—ang mahinhing mukha, ang maayos na uniporme, at ang konserbatibong tindig. Ngunit sa ilalim ng telang iyon, nararamdaman niya ang bahagyang gasgas sa kanyang balat mula sa huling gabi, isang lihim na marka na nagsisilbing paalala na siya ay hindi na ang dating Analyn.
Habang naglalakad siya patungong campus, nakasalubong niya si Jerome na may dalang kape para sa kanya. Ang ngiti ni Jerome ay puno ng pagmamahal at tiwala, isang bagay na dati ay nagpapatibay sa puso ni Analyn ngunit ngayon ay nagsisilbing pader na kailangan niyang panatilihin. “Good luck sa class, love! See you later,” bulong ni Jerome habang hinahalikan ang kanyang pisngi. Ngumiti si Analyn pabalik, ang kanyang puso ay tumitibok nang mabilis hindi dahil sa pag-ibig, kundi dahil sa pagbibilang ng mga oras bago siya muling makasama si Jacob sa isang silid na walang nakakakita.
Pagdating sa dance studio, nadatnan niya si Tina na nag-iinit na sa pagsasayaw. Sa isang sulok, nakasandal si Jacob, ang kanyang mga mata ay tila isang gutom na lobo na nagmamasid sa kanyang biktima. Nang magtama ang kanilang paningin, isang mapanuksong ngiti ang sumalubong sa kanya. “So, did the little nurse practice her skills on the boyfriend?” pangungutya ni Jacob, ang kanyang boses ay mababa at puno ng awtoridad. Hindi sumagot si Analyn; sa halip, lumapit siya rito at hinawakan ang kanyang kamay, ang kanyang mga mata ay naniningning ng isang uri ng pagnanasa na hindi na kayang ibigay ng banayad na pagmamahal ni Jerome.
Nakita ni Tina ang tensyon, at isang malakas na tawa ang kumawala sa kanya na umalingawngaw sa buong studio. “Tigilan mo na ang pang-aasar sa kanya, Jacob. Natututo pa lang siya sa sining ng pagsuko,” biro ni Tina habang nagsisimulang magpatugtog ng isang mabagal at mapanuksong beat. Sa bawat galaw ng sayaw, bawat pagdampi ng balat, at bawat sulyap na palihim, mas lalong lumalalim ang paglubog ni Analyn sa mundong binuksan ni Tina para sa kanya. Ang nursing student na dating takot kahit sa simpleng paghawak ay isa na ngayong bihag ng sarap at kapangyarihan, habang si Jerome ay nanatiling bulag, naniniwala na ang kanyang kasintahan ay isang anghel na unti-unting natututo lamang na magmahal.
Sa kalagitnaan ng practice, habang ang musika ay pumupuno sa silid, hinila ni Jacob si Analyn sa likod ng mga malalaking salamin. Ang paggalaw ay mabilis, agresibo, at walang pasabi. Hindi na nag-atubili si Analyn; sa hali, siya mismo ang yumakap sa leeg ng lalaki, ang kanyang mga hininga ay mabilis at mabigat. “I missed this,” bulong niya, ang kanyang boses ay malayo na malayo sa mahinhin na tono na ginagamit niya kapag kausap si Jerome. Sa sandaling iyon, ang maskara ng pagiging konserbatibo ay tuluyang naglaho, pinalitan ng isang gutom na tanging si Jacob lamang ang makakabusog.
Pinanood sila ni Tina mula sa malayo, may kasiyahan sa kanyang mukha. Matagumpay niyang hinubog ang kapatid tungo sa isang babaeng kayang maglakbay sa kailaliman ng pagnanasa nang walang bigat ng pagkakasala. Nang umabot ang musika sa kasukdulan, lumapit si Tina, ang tingin niya ay lumilipat sa dalawa. “Huwag mong kalimutan, Lyn, ang pinakamagandang bahagi ng laro ay ang paniniwala nila na sila lang ang nasa isip mo,” bulong ni Tina, ang kanyang mga mata ay nakatitig sa pinto, tila nagbabala na sa bawat sarap na nararanasan ni Analyn ay may kaakibat na panganib na mabuko. Ngunit para kay Analyn, ang panganib na iyon ay bahagi na ng sarap.
Pagkatapos ng practice, habang naglalakad sila palabas ng studio, nakita ni Analyn ang isang mensahe mula kay Jerome: “Babe, I'm outside waiting for you. I bought your favorite snacks!” Isang kuryente ng pananabik ang gumuhit sa kanya, ngunit hindi ito pananabik para kay Jerome. Ito ay ang thrill ng paglipat ng persona—ang mabilis na pagbabalik sa pagiging “mahinhing girlfriend” pagkatapos ng oras ng pagiging “libertine.” Inayos niya ang kanyang buhok at pinunasan ang mga bakas ng pawis at pagnanasa sa kanyang mukha, isang mabilis na paglilinis ng ebidensya bago siya muling sumalubong sa pag-ibig na tila naging isang pormalidad na lamang.
Nang makita siya ni Jerome, ang kanyang mga mata ay puno ng kislap ng paghanga. “You look tired, love. Pagod ka ba sa sayaw?” tanong ni Jerome habang inaalalay siya. Ngumiti si Analyn, isang ngiting inosente at puno ng pagmamahal, habang ang kanyang isipan ay pilit na nilulunod ang alaala ng mga kamay ni Jacob. “Kaunti lang, babe. Pero okay lang, basta kasama kita,” sagot niya, ang kanyang boses ay tila isang musika ng panlilinlang. Habang naglalakad sila palayo sa studio, hindi namalayan ni Jerome na ang babaeng kapiling niya ay hindi na ang babaeng minahal niya—siya ay isa nang estranghero na nakasuot ng maskara ng isang anghel.
Pagdating nila sa boarding house, ang atmospera ay biglang nagbago. Habang naglalakad sila sa pasilyo, naramdaman ni Analyn ang pamilyar na init ng pagnanasa na muling gumising sa kanyang katawan. Hindi na sapat ang banayad na paghawak ni Jerome; kailangan niya ng higit pa. Sa isang mabilis na paggalaw, hinila niya si Jerome papasok sa kwarto at isinara ang pinto nang malakas. Ang pag-atake ni Analyn ay hindi na naghihintay ng hudyat; ito ay isang utos. Muli niyang itinulak si Jerome sa kama, ang kanyang mga mata ay nagniningning ng isang uri ng gutom na hindi kayang ibigay ng simpleng pagmamahal.
Habang nagsisimulang hubaran ni Analyn si Jerome, isang mapanuksong ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi. “Babe, gusto kong ipakita sa’yo na mas marami pa akong kayang gawin,” bulong niya, ang kanyang boses ay mayhalong awtoridad. Para kay Jerome, ito ay isang panibagong regalo, isang pagtuklas sa mga lihim na bahagi ng kanyang kasintahan. Ngunit para kay Analyn, ito ay isang pag-eeksperimento—isang paraan upang masiguradong mananatiling bulag si Jerome sa katotohanang ang bawat bagong “skill” at agresyong ipinamamalas niya ay mga bakas ng ibang lalaki at ng mga aral ni Tina. Ang kanyang pag-ibig kay Jerome ay naging isang laro, at siya ang may hawak ng lahat ng piyesa.
Sa kalagitnaan ng kanilang pagtatalik, muling bumalik si Jerome sa kaisipang ito: Saan ba galing ang lahat ng ito? Ang husay ni Analyn sa pag-uumpog, ang tamang pressure ng kanyang mga kamay, at ang kawalan ng hiya sa kanyang mga hiling ay tila hindi galing sa isang babaeng lumaki sa isang konserbatibong tahanan. Gusto niyang magtanong, gustong malaman ang lihim sa likod ng pagbabagong ito, ngunit ang sarap na idinudulot ni Analyn ay masyadong malakas. Ang bawat ungol ni Analyn ay tila isang kumpirmasyon na siya ay masaya, at sapat na iyon para kay Jerome. Ang kanyang pagtitiwala ay naging kanyang sariling bulag na piring, habang si Analyn ay patuloy na naglalayag sa mundo ng kalibugan.
Habang nakahiga silang dalawa, pagod at hapo, hinawakan ni Analyn ang kamay ni Jerome at hinalikan ito nang dahan-dahan. “Mahal na mahal kita, Jerome,” bulong niya, ang mga salitang tila totoo ngunit walang lalim. Sa kabilang panig ng kanyang isip, naririnig niya ang tawa ni Tina at ang utos ni Jacob. Alam niyang ang kanyang buhay ay isang malaking pagsusugal, ngunit habang nararamdaman niya ang tibok ng puso ni Jerome, alam niyang mas masarap ang sarap kapag may kasamang lihim. Ang nursing student na dating takot sa mundo ay ngayon ay isang maestro ng panlilinlang, at ang kanyang pag-ibig kay Jerome ay naging isang pader na nagtatago sa kanyang tunay na pagkatao.
Ngunit ang katahimikan ng kanilang gabi ay naputol nang mag-vibrate ang phone ni Analyn sa ibabaw ng side table. Isang notification mula sa isang group chat ng dance troupe: “Tomorrow, 7 AM. Full rehearsal. Jacob will check the lower body flexibility. No excuses.” Tumingin si Analyn kay Jerome na mahimbing nang natutulog, ang mukha ay puno ng kapayapaan at kasiyahan. Isang bahagi niya ang nakaramdam ng kaunting awa, ngunit mas nangingibabaw ang pananabik. Ang pag-ibig ni Jerome ay isang paboritong kumot na nagbibigay ng init, ngunit ang mundo ni Jacob at Tina ay ang apoy na nagpapatakbo sa kanyang dugo.
Dahan-dahang bumangon si Analyn at tiningnan ang sarili sa salamin. Ang mga marka sa kanyang balat mula kay Jerome ay nagsasanib sa mga alaala ng kamay ni Jacob. Ngumiti siya, isang ngiting hindi na mahinhin, kundi isang ngiting mapangahas. Sa bawat paghinga ni Jerome sa kanyang tabi, mas lalong tumitindi ang kanyang pagnanasang bumalik sa studio bukas—hindi bilang ang babaeng minamahal ni Jerome, kundi bilang ang babaeng pag-aari ng pagnanasa at kapangyarihan.
Sa kabilang banda, hindi alam ni Analyn na ang sariling arkitekto ng kanyang pagbabago ay kasalukuyan ding nakikipaglaro sa apoy. Sa loob ng isang malamig at amoy-lumang libro na opisina, nakatayo si Tina sa harap ng lamesa ni Dean Capistrano. Ang Dean ay isang lalaking may mga mata na tila nababasa ang bawat lihim na pilit itinatago ng kanyang mga estudyante, at ang kanyang boses ay kasing lalim ng isang balon na walang lalim. Hindi ito isang ordinaryong pagpapatawag para sa academic standing o dance troupe budget; ang tingin ni Dean Capistrano kay Tina ay hindi tingin ng isang guro sa kanyang mag-aaral, kundi tingin ng isang predator na naghihintay ng tamang pagkakataon upang sumunggab.
“The flexibility of your group is improving, Tina,” simula ng Dean, habang dahan-dahang itinatabi ang mga papel sa kanyang lamesa. Ang bawat salita ay may kasamang pahiwatig, isang uri ng tensyon na pamilyar na pamilyar kay Tina. Lumapit ang Dean, ang amoy ng kanyang mamahaling pabango ay humahalo sa amoy ng kape at kapangyarihan. Para kay Tina, ang opisina ng Dean ay hindi lamang lugar ng administrasyon, kundi isang pribadong sanctuary kung saan ang mga rules ng unibersidad ay nawawalan ng bisa sa oras na i-lock ang pinto.
Hindi na naghihintay si Tina ng utos. Sa isang swabeng galaw, lumuhod siya sa harap ni Dean Capistrano, ang tunog ng kanyang pantalon na humahaplos sa carpet ay tila isang hudyat ng pagsisimula. Hindi siya basta-basta sumubsob; tiningnan muna niya ang Dean nang may mapanghamong ngiti, isang tingin na nagsasabing alam niya ang kapangyarihan ng kanyang mga labi. Dahan-dahan niyang binuksan ang zipper ng pantalon ng Dean, at nang lumabas ang matigas na ari nito, hindi siya nag-atubili. Sinimulan niya ito sa isang banayad na dila, nilalasap ang dulo ng burat bago ito hinigop nang malalim, ang kanyang mga mata ay nananatiling nakatitig sa mukha ng Dean upang masaksihan ang pagkawala nito ng kontrol.
“You've become quite the expert, Tina,” ungol ng Dean, ang kanyang mga kamay ay nagsimulang humawak sa buhok ng dalaga upang itulak ito pababa. Ngunit si Tina ay hindi lamang basta sumusunod; ginamit niya ang kanyang dila upang paikot-ikot sa ulo ng ari ng Dean, lumilikha ng isang basang friction na nagpapatindig ng balahibo. Ang bawat higop niya ay may tamang pressure, isang ritmo na tila isang kanta ng pagnanasa. “Sino pa ba ang magtuturo sa akin kung hindi ang taong may hawak ng buong campus?” bulong ni Tina, ang kanyang boses ay mayhalong pangungutya at seduksyon habang ang kanyang mga labi ay mas lalong humihigpit sa pagkapulupot sa ari ng Dean.
Ang silid ay napuno ng basang tunog ng paghigop at ang mabibigat na hininga ng Dean. Ginamit ni Tina ang kanyang mga kamay upang haplusin ang mga itlog ng lalaki, habang ang kanyang dila ay mabilis na gumagalaw sa pinakasensitibong bahagi. “Gusto mo ba ‘to, Dean? Ang pakiramdam na ang isang estudyante ang nagpapatakbo sa iyo?” pangungulit ni Tina, ang kanyang dirty talk ay tila langis na nagpapadulas sa tensyon sa pagitan nila. Ang bawat pag-ikot ng kanyang dila at ang malalim na pagsubsob ay isang sining na pinino ng panahon at karanasan, isang pagpapakita na sa loob ng opisina na ito, siya ang tunay na may kapangyarihan.
Habang papalapit na ang Dean sa rurok, binilisan ni Tina ang ritmo, ang kanyang mga labi ay gumagawa ng vacuum effect na nagpaparamdam sa lalaki na tila hinihigop ang kanyang buong pagkatao. Hindi siya basta-basta sumasamba; ginamit ni Tina ang dulo ng kanyang dila upang dahan-dahang haplusin ang urethra ng Dean, isang precision move na nagpanginig sa mga binti ng lalaki. “Sige na, Dean... ibuhos mo na lahat sa loob ng bibig ko,” bulong ni Tina, ang kanyang boses ay basa at puno ng pagnanasa. “Gusto kong maramdaman kung gaano ka kapangyarihan kapag sumusuko ka na sa akin.” Ang bawat higop niya ay may kasamang malalim na pag-lunok, tinitiyak na walang isang patak ng sarap ang masasayang, habang ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakakapit sa hita ng Dean upang hindi ito makawala sa kontrol niya.
Hindi nagtagal at ang Dean ay naglabas ng isang malakas na ungol, ang kanyang mga kamay ay napahigpit sa buhok ni Tina habang ibinibuhos ang kanyang semilya sa loob ng bibig ng dalaga. Hinayaan ni Tina na mapuno ang kanyang lalamunan, nilalasap ang alat at init ng pag-amin ng Dean sa kanyang galing. Nang dahan-dahang siyang humiwalay, isang mapanuksong ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi habang nililinis niya ang gilid ng kanyang bibig gamit ang hinlalaki. “Perfect,” bulong niya, ang kanyang mga mata ay nagniningning ng tagumpay. Alam ni Tina na ang bawat patak ng semilyang iyon ay katumbas ng isang scholarship grant na hindi kailangang paghirapan sa libro, o isang grado na awtomatikong magiging ‘A’ kahit hindi siya pumasok sa klase.
Paglabas niya ng opisina, ang hangin ng Baguio ay tila mas malamig, ngunit ang dugo ni Tina ay naglalagas pa rin sa adrenaline. Habang naglalakad siya pabalik sa kanilang boarding house, nakita niya si Analyn na nag-aayos ng gamit, ang mukha nito ay pagod ngunit may bakas pa rin ng kuryenteng galing kay Jacob. Nagkatinginan ang magkapatid—isang tahimik na pagkakaunawaan ang dumaan sa pagitan nila. “Kumusta ang ‘flexibility’ check?” biro ni Tina, ang kanyang boses ay mayhalong panunukso. Napangiti si Analyn, isang ngiting hindi na mahinhin, kundi isang pag-amin na ang kanyang pagiging “corrupted” ay nagbibigay sa kanya ng isang uri ng kalayaan na hindi kayang ibigay ni Jerome.
“Mas intense kaysa sa inaasahan ko, Ate,” sagot ni Analyn, habang dahan-dahang hinahaplos ang marka sa kanyang leeg na tinitiyak niyang natatakpan ng kanyang nursing collar. Sa sandaling iyon, ang dalawang magkapatid ay tila dalawang reyna ng isang lihim na imperyo, pinapatakbo ang mga lalaki sa paligid nila gamit ang kanilang katawan at talino. Para sa kanila, ang katapatan ay isang boring na konsepto; ang tunay na excitement ay nasa pagitan ng pagsisinungaling at pagkuha ng lahat ng gusto nila nang walang sinumang nakakaalam.
“Hindi sapat ang galing sa dance floor, Analyn. Dito sa loob ng bahay na ito, ang katawan ay hindi lamang instrumento ng sining—ito ay isang currency,” bulong ni Jacob habang hinihila siya papasok sa madilim at mausok na sala ng fraternity house.
Ang amoy ng lumang leather, murang alak, at pawis ng lalaki ay bumalot kay Analyn, isang amoy na mas mapanghalina kaysa sa anumang pabango na ginagamit ni Jerome. Ang fraternity house ay isang sanctuary ng mga lalaking naniniwala na ang kapangyarihan ay nakukuha sa pamamagitan ng dominasyon, at si Analyn, na dating mahinhin at konserbatibong nursing student, ay isa na ngayong VIP guest sa kanilang lihim na mundo. Sa paligid niya, ang mga kasama ni Jacob—mga atleta, mga future lawyers, at mga anak ng mayayaman—ay nakatingin sa kanya hindi bilang isang estudyante, kundi bilang isang premyo na unti-unting hinuhubog ni Jacob para sa kanilang sariling kasiyahan.