NSFWdaddydaddy
Enthusiast
Kabanata 5: Ang Unang Pagtikim kay Jacob
Habang ang katahimikan ng gabi ay bumabalot sa boarding house at ang paghinga ni Analyn ay nagiging malalim at pantay na sa kanyang pagtulog, ang kwarto ni Tina ay nananatiling isang pugon ng pagnanasa. Hindi pa sapat ang unang round; ang pawis na namumuo sa kanilang mga katawan ay tila langis na nagpapadulas sa bawat paggalaw. Sa isang mabilis na pag-ikot, isinandal ni Jacob si Tina sa pader, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakakapit sa mga hita ng dalaga. Ang bawat pag-untog ng kanilang mga balat ay isang agresibong paalaala na hindi pa sila tapos sa isa’t isa.
“Sabi ko na nga ba, hindi ka makakaalis nang hindi ako nauubos,” bulong ni Tina, ang kanyang boses ay isang paos na ungol habang ang kanyang mga kuko ay nakabaon sa likod ni Jacob. Ang pagtatalbog ng kanilang mga katawan ay lumilikha ng isang ritmo nahalos pumunta sa kabilang kwarto, ngunit dahil sa lalim ng tulog ni Analyn, ang ingay na ito ay naging isang malayong background music lamang. Sa huling sandali ng kanilang pagtatalo ng laman, muling bumuhos si Jacob sa loob ni Tina, isang huling pagsabog ng sarap na nag-iwan sa dalawang magkaibigan na hingal na hingal at basang-basa.
Pagkatapos ng lahat, dahan-dahang humiwalay si Jacob at nagsimulang magbihis. Ang kanyang mga mata ay muling sumulyap sa pinto ng kwarto ni Analyn bago siya tuluyang lumabas. Sa kanyang pag-alis, naiwan si Tina na nakahiga sa kama, nakatingin sa kisame habang dahan-dahang bumabalik ang kanyang kaisipan. May isang mapang-akit na ngiti sa kanyang mga labi; alam niyang hindi na magiging pareho ang paggising ni Analyn bukas. Ang binhi ng kuryosidad at libog ay naitanim na, at ngayon ay hihintayin na lamang niya itong tumubo at maging isang ganap na pagnanasa.
Kinabukasan, nagising si Analyn na tila may mga maliliit na martilyong pumupukpok sa loob ng kanyang ulo. Ang bawat pintig ng kanyang sentido ay sumasabay sa bigat ng kanyang mga talukap, isang malupit na paalala ng tequila at ng gabi-gabing pagsasayaw sa gilid ng panganib. Pagdilat niya, ang sikat ng araw ng Baguio ay tumatagos sa manipis na kurtina, nagbibigay ng maputlang liwanag sa kwartong tila umiikot pa rin. Kasabay ng sakit ng ulo ang isang kakaibang pakiramdam sa kanyang pagitan—isang pamamaga at pagkirot na hindi niya kailanman naranasan, isang pisikal na marka ng kanyang sariling pagpupursige sa gitna ng kadiliman kagabi habang pinapanood ang kanyang ate.
Unti-unting bumalik ang mga imahe sa kanyang isipan, tila mga pirasong puzzle na pilit na binubuo ng kanyang pagod na utak. Ang bawat pagpikit niya ay nagdadala sa kanya pabalik sa eksenang iyon: ang basang tunog ng pag-sipsip ni Jacob, ang agresibong pag-uumpog ng kanilang mga balat, at ang mapanuksong tingin ni Tina na tila nag-uutos sa kanya na hayaan lang ang lahat. Nanlaki ang kanyang mga mata at mabilis ang paghingaan; hindi siya makapaniwala na naging saksi siya sa ganoong klaseng kaganapan, at higit sa lahat, hindi niya makalimutan ang sarili niyang kamay na naglalayag sa kanyang sariling katawan habang nagmamasid.
Ngayong malinaw na ang kanyang isip, nagsimulang mag-away ang dalawang panig ng kanyang pagkatao. Ang nursing student na lumaki sa konserbatibong turo ng magulang ay sumisigaw na mali ang lahat ng ito—na ang panonood ng sex at ang pag-masturbate habang may ibang tao sa kwarto ay isang uri ng kasalanan. Ngunit habang pilit niyang itinataboy ang mga alaala, isang traydor na init ang muling gumapang mula sa kanyang puson. Ang lohika ng “tama at mali” ay tila isang manipis na pader na unti-unting ginigiba ng isang napakatinding pagnanasa. Mas naging malinaw sa kanya na ang “mali” ay hindi naman pala nakakatakot, kundi nakakaakit.
Pagpasok niya sa banyo, hinarap ni Analyn ang kanyang repleksyon sa salamin. Namumula pa rin ang kanyang mga mata at tila may bakas ng pagod, ngunit may kakaibang kislap ito na wala noon. Hinawakan niya ang kanyang mga suso at naalala ang mga markang iniwan ni Jacob kay Tina. Isang malakas na buntong-hininga ang kumawala sa kanya; ang pagiging “conservative” niya ay tila isang damit na masyadong masikip at kailangan na niyang hubarin. Sa bawat pag-alala sa bulong ni Jacob na ‘Tingnan mo, Lyn. Ito ang tunay na kalayaan,’ nararamdaman niya ang pag-igting ng kanyang mga hita, isang pisikal na pag-aasam na hindi na kayang patahimikin ng anumang dasal.
Paglabas niya ng banyo, natagpuan niya si Tina na nakaupo sa gilid ng kama, kasalukuyang nag-iinat at may malaking ngiti sa mga labi. Ang kanyang ate ay mukhang sariwa at kuntento, isang malaking kaibahan sa kalagayan ni Analyn na tila pasan ang buong mundo ngunit naglalayag sa sariling libog. “Good morning, sleepyhead,” bati ni Tina, ang boses ay puno ng katusuhan. “Kumusta ang panaginip? O baka naman hindi ka na nakatulog dahil sa ‘view’ kagabi?”
Hindi agad nakasagot si Analyn. Habang nakatitig sa kanyang ate, bumabalik ang lahat—ang tunog, ang amoy ng pawis at alak, at ang agresibong pag-uumpog ng katawan ni Jacob at Tina. Sa bawat flash ng alaala, tila may kuryenteng dumadaloy mula sa kanyang likod hanggang sa kanyang singit. Alam ng kanyang isip, ang bahaging nursing student na disiplinado at mahinhin, na ang ginawa niya ay isang paglapastangan sa kanyang mga prinsipyo. Ngunit ang kanyang katawan ay hindi nakikinig sa lohika. Ang init na nararamdaman niya ay hindi na lamang basta pagnanasa; ito ay isang gutom na hindi mapupunan ng pag-iisip lamang. Ang laban sa pagitan ng “tama” at “mali” ay tila isang pagsasayaw, at unti-unti, ang “mali” ang siyang namumuno.
“Ate, bakit mo ba ginagawa ‘yun?” tanong ni Analyn, ang boses ay bahagyang nanginginig habang nakikipagtitigan sa kanyang kapatid. “Hindi naman tama ‘yun... ‘yung ganoon... sa harap ko pa. Hindi ba dapat ay... discrete lang?” Ang kanyang mga salita ay tila isang huling pagkapit sa isang lumulubog na barko, isang desperadong pagsubok na ibalik ang usapan sa moralidad at tamang asal na itinuro sa kanya mula pagkabata.
Ngunit hindi nagpakita ng anumang pagsisisi si Tina. Sahalip, isang mapang-asar na ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi, isang tingin na tila binabasa ang bawat lihim na itinatago ni Analyn sa ilalim ng kanyang pajama. Tumayo siya at dahan-dahang lumapit sa kanyang kapatid, ang bawat hakbang ay puno ng kumpyansa. “Hindi tama?” bulong ni Tina, habang umiikot ang kanyang mga mata sa buong katawan ni Analyn. “Ano ang hindi tama rito, Lyn? Ang katotohanan na masarap ang ginagawa namin, o ang katotohanan na gustong-gusto mo ring maranasan ‘yun?”
Tumawa nang bahagya si Tina at huminto sa harap ni Analyn, sapat na upang maramdaman nito ang init ng kanyang presensya. “Huwag ka nang magpanggap na banal, kapatid. Kitang-kita ko ang mukha mo kagabi. Habang hinihingal ako at kinakantot ni Jacob, hindi ka lang basta nanonood. Alam nating dalawa na hinihimas mo ang puke mo habang nakatitig sa amin. Naririnig ko ang paghinga mo, Lyn. Ang libog mo na, pero natatakot ka lang aminin.”
Ang diretsahang mga salita ay tila isang sampal na gumising sa natutulog na pagnanasa ni Analyn. Namula ang kanyang buong mukha, hindi dahil sa galit, kundi dahil sa kahihiyang humahalo sa isang nakakaakit na kuryente. Ang pagkabuking sa kanyang ginawa ay hindi nagdulot ng pagkadismaya, kundi isang uri ng liberation. Ang pader na naghihiwalay sa kanyang pagiging “conservative” at sa kanyang pagiging “babae” ay tuluyan nang nagkaroon ng malaking bitak.
“Anong... anong sasabihin ko?” nauutal na sagot ni Analyn, ang kanyang boses ayhalos bulong na lamang. Ngunit ang kanyang mga mata ay hindi makaalis sa mga labi ni Tina, na ngayon ay tila isang mapanganib na imbitasyon. Ang pag-amin sa kanyang pagnanasa ay tila isang pagtalon sa bangin—nakakatakot, ngunit may kasamang matinding pananabik na malaman kung ano ang pakiramdam ng pagbagsak.
Nakita ni Tina ang pag-aalinlangan sa mga mata ng kapatid at isang beses itong kinindatan. “Hindi kailangang maging ‘tama’ ang isang bagay para maging masarap, Lyn. Tingnan mo ang sarili mo—ang ganda-ganda mo, curvy, at punong-puno ng init. Sayang naman kung itatago mo lang ‘yan sa isang Nursing textbook at sa isang lalaking hindi mo naman kasama ngayon. Jerome is a good guy, but he's not here. At sa oras na ito, ang katawan mo ang nagdidikta, hindi ang utak mo.”
Lumapit si Analyn sa kanyang kapatid at dahan-dahang isinandal ang kanyang ulo sa balikat nito. Niyakap niya si Tina nang mahigpit, isang yakap na puno ng pagmamahal ngunit mayhalong takot at pagkalito. Sa gitna ng katahimikan ng kanilang maliit na kwarto, bumulong si Tina sa kanyang tenga, ang boses ay malambot ngunit may bigat ng katotohanang hindi matatakasan: “Gusto ko lang naman na mamuhay ka bilang ikaw, Lyn. Hindi ‘yung bersyon na gusto ng mga tao para sa’yo.”
Natahimik si Analyn. Ang mga salitang iyon ay tila isang susi na nagbukas sa isang pinto na matagal na niyang pilit na isinasara. Sa sandaling iyon, alam niya sa kanyang sarili ang ibig sabihin ng “ayaw” niya. Ayaw na niya sa pakiramdam ng pagiging bilanggo ng sarili niyang pagiging mahinhin. Ayaw na niya sa takot na baka may humusga sa kanya kung sakaling ipakita niya ang tunay na init ng kanyang katawan. Ang “ayaw” na iyon ay hindi pagtanggi sa mga malalaswang karanasan, kundi pagtanggi sa buhay na walang kulay at walang pagnanasa.
Hingal na huminga si Analyn, ang kanyang puso ay tumitibok nang mabilis habang nararamdaman niya ang lambot ng katawan ni Tina sa kanyang yakap. Ang init na nagsimula sa kanyang puson kanina ay muling kumalat, tila isang apoy na mabilis na lumalamon sa kanyang pag-aalinlangan. Tumingin siya sa mata ng kanyang ate, at doon niya nakita ang isang uri ng kalayaan na hindi niya nahanap sa anumang libro o aral ng relihiyon. Ang kalayaang maging bastos, ang kalayaang maging malibog, at ang kalayaang tanggapin na ang kanyang katawan ay may sariling pangangailangan na hindi kayang punan ng katapatan lamang.
“Salamat, Ate,” bulong ni Analyn, habang dahan-dahan niyang binibitawan ang yakap. Ngunit hindi siya lumayo. Ang kanilang mga mata ay nanatiling magkadikit, at sa pagkakataong ito, wala nang bakas ng pagkapahiya sa mukha ni Analyn. Mayroong bagong kislap sa kanyang mga mata—isang uri ng determinasyon na subukan ang lahat ng bagay na ipinagbawal sa kanya. Ang kanyang isipan ay hindi na nakatuon sa kung ano ang “tama,” kundi sa kung gaano kasarap ang pakiramdam ng pagiging malaya.
Sa gitna ng katahimikan, biglang nag-vibrate ang phone ni Analyn sa ibabaw ng mesa. Isang mensahe mula kay Jerome. “Good morning, baby! Miss na miss na kita. Konting tiis na lang, uuwi na ako soon. I love you so much!” Binasa ni Analyn ang mensahe, ngunit sahalip na makaramdam ng kilig, isang kakaibang bigat ang naramdaman niya. Mahal niya si Jerome, ngunit ang pagmamahal na iyon ay tila masyadong “malinis” at “mabagal” para sa kasalukuyang estado ng kanyang katawan. Ang pag-ibig ni Jerome ay isang banayad na agos, samantalang ang nararamdaman niya ngayon ay isang nagngangalit na tsunami ng libog.
Hindi sapat ang isang araw para mapawi ang init na nanunuot sa mga kalamnan ni Analyn. Sa bawat oras na lumilipas, tila may isang invisible na kamay na humahaplos sa kanyang balat, nagpapaalala sa kanya ng bigat at lakas ni Jacob kagabi. Habang nag-aayos siya ng kanyang mga gamit para sa Nursing class, hindi niya maiwasang mapatingin sa salamin. Ang kanyang mga kurba ay tila mas binibigyang-diin ng kanyang suot na uniporme, at sa unang pagkakataon, hindi na siya nakaramdam ng hiyang maging sentro ng atensyon. Ang dating mahinhin na paglakad ay napalitan ng isang dahan-dahang pag-ugoy, isang instinctive na pagpapakita ng pagkababae na hindi niya alam na nasa kanya pala.
Habang ang katahimikan ng gabi ay bumabalot sa boarding house at ang paghinga ni Analyn ay nagiging malalim at pantay na sa kanyang pagtulog, ang kwarto ni Tina ay nananatiling isang pugon ng pagnanasa. Hindi pa sapat ang unang round; ang pawis na namumuo sa kanilang mga katawan ay tila langis na nagpapadulas sa bawat paggalaw. Sa isang mabilis na pag-ikot, isinandal ni Jacob si Tina sa pader, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakakapit sa mga hita ng dalaga. Ang bawat pag-untog ng kanilang mga balat ay isang agresibong paalaala na hindi pa sila tapos sa isa’t isa.
“Sabi ko na nga ba, hindi ka makakaalis nang hindi ako nauubos,” bulong ni Tina, ang kanyang boses ay isang paos na ungol habang ang kanyang mga kuko ay nakabaon sa likod ni Jacob. Ang pagtatalbog ng kanilang mga katawan ay lumilikha ng isang ritmo nahalos pumunta sa kabilang kwarto, ngunit dahil sa lalim ng tulog ni Analyn, ang ingay na ito ay naging isang malayong background music lamang. Sa huling sandali ng kanilang pagtatalo ng laman, muling bumuhos si Jacob sa loob ni Tina, isang huling pagsabog ng sarap na nag-iwan sa dalawang magkaibigan na hingal na hingal at basang-basa.
Pagkatapos ng lahat, dahan-dahang humiwalay si Jacob at nagsimulang magbihis. Ang kanyang mga mata ay muling sumulyap sa pinto ng kwarto ni Analyn bago siya tuluyang lumabas. Sa kanyang pag-alis, naiwan si Tina na nakahiga sa kama, nakatingin sa kisame habang dahan-dahang bumabalik ang kanyang kaisipan. May isang mapang-akit na ngiti sa kanyang mga labi; alam niyang hindi na magiging pareho ang paggising ni Analyn bukas. Ang binhi ng kuryosidad at libog ay naitanim na, at ngayon ay hihintayin na lamang niya itong tumubo at maging isang ganap na pagnanasa.
Kinabukasan, nagising si Analyn na tila may mga maliliit na martilyong pumupukpok sa loob ng kanyang ulo. Ang bawat pintig ng kanyang sentido ay sumasabay sa bigat ng kanyang mga talukap, isang malupit na paalala ng tequila at ng gabi-gabing pagsasayaw sa gilid ng panganib. Pagdilat niya, ang sikat ng araw ng Baguio ay tumatagos sa manipis na kurtina, nagbibigay ng maputlang liwanag sa kwartong tila umiikot pa rin. Kasabay ng sakit ng ulo ang isang kakaibang pakiramdam sa kanyang pagitan—isang pamamaga at pagkirot na hindi niya kailanman naranasan, isang pisikal na marka ng kanyang sariling pagpupursige sa gitna ng kadiliman kagabi habang pinapanood ang kanyang ate.
Unti-unting bumalik ang mga imahe sa kanyang isipan, tila mga pirasong puzzle na pilit na binubuo ng kanyang pagod na utak. Ang bawat pagpikit niya ay nagdadala sa kanya pabalik sa eksenang iyon: ang basang tunog ng pag-sipsip ni Jacob, ang agresibong pag-uumpog ng kanilang mga balat, at ang mapanuksong tingin ni Tina na tila nag-uutos sa kanya na hayaan lang ang lahat. Nanlaki ang kanyang mga mata at mabilis ang paghingaan; hindi siya makapaniwala na naging saksi siya sa ganoong klaseng kaganapan, at higit sa lahat, hindi niya makalimutan ang sarili niyang kamay na naglalayag sa kanyang sariling katawan habang nagmamasid.
Ngayong malinaw na ang kanyang isip, nagsimulang mag-away ang dalawang panig ng kanyang pagkatao. Ang nursing student na lumaki sa konserbatibong turo ng magulang ay sumisigaw na mali ang lahat ng ito—na ang panonood ng sex at ang pag-masturbate habang may ibang tao sa kwarto ay isang uri ng kasalanan. Ngunit habang pilit niyang itinataboy ang mga alaala, isang traydor na init ang muling gumapang mula sa kanyang puson. Ang lohika ng “tama at mali” ay tila isang manipis na pader na unti-unting ginigiba ng isang napakatinding pagnanasa. Mas naging malinaw sa kanya na ang “mali” ay hindi naman pala nakakatakot, kundi nakakaakit.
Pagpasok niya sa banyo, hinarap ni Analyn ang kanyang repleksyon sa salamin. Namumula pa rin ang kanyang mga mata at tila may bakas ng pagod, ngunit may kakaibang kislap ito na wala noon. Hinawakan niya ang kanyang mga suso at naalala ang mga markang iniwan ni Jacob kay Tina. Isang malakas na buntong-hininga ang kumawala sa kanya; ang pagiging “conservative” niya ay tila isang damit na masyadong masikip at kailangan na niyang hubarin. Sa bawat pag-alala sa bulong ni Jacob na ‘Tingnan mo, Lyn. Ito ang tunay na kalayaan,’ nararamdaman niya ang pag-igting ng kanyang mga hita, isang pisikal na pag-aasam na hindi na kayang patahimikin ng anumang dasal.
Paglabas niya ng banyo, natagpuan niya si Tina na nakaupo sa gilid ng kama, kasalukuyang nag-iinat at may malaking ngiti sa mga labi. Ang kanyang ate ay mukhang sariwa at kuntento, isang malaking kaibahan sa kalagayan ni Analyn na tila pasan ang buong mundo ngunit naglalayag sa sariling libog. “Good morning, sleepyhead,” bati ni Tina, ang boses ay puno ng katusuhan. “Kumusta ang panaginip? O baka naman hindi ka na nakatulog dahil sa ‘view’ kagabi?”
Hindi agad nakasagot si Analyn. Habang nakatitig sa kanyang ate, bumabalik ang lahat—ang tunog, ang amoy ng pawis at alak, at ang agresibong pag-uumpog ng katawan ni Jacob at Tina. Sa bawat flash ng alaala, tila may kuryenteng dumadaloy mula sa kanyang likod hanggang sa kanyang singit. Alam ng kanyang isip, ang bahaging nursing student na disiplinado at mahinhin, na ang ginawa niya ay isang paglapastangan sa kanyang mga prinsipyo. Ngunit ang kanyang katawan ay hindi nakikinig sa lohika. Ang init na nararamdaman niya ay hindi na lamang basta pagnanasa; ito ay isang gutom na hindi mapupunan ng pag-iisip lamang. Ang laban sa pagitan ng “tama” at “mali” ay tila isang pagsasayaw, at unti-unti, ang “mali” ang siyang namumuno.
“Ate, bakit mo ba ginagawa ‘yun?” tanong ni Analyn, ang boses ay bahagyang nanginginig habang nakikipagtitigan sa kanyang kapatid. “Hindi naman tama ‘yun... ‘yung ganoon... sa harap ko pa. Hindi ba dapat ay... discrete lang?” Ang kanyang mga salita ay tila isang huling pagkapit sa isang lumulubog na barko, isang desperadong pagsubok na ibalik ang usapan sa moralidad at tamang asal na itinuro sa kanya mula pagkabata.
Ngunit hindi nagpakita ng anumang pagsisisi si Tina. Sahalip, isang mapang-asar na ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi, isang tingin na tila binabasa ang bawat lihim na itinatago ni Analyn sa ilalim ng kanyang pajama. Tumayo siya at dahan-dahang lumapit sa kanyang kapatid, ang bawat hakbang ay puno ng kumpyansa. “Hindi tama?” bulong ni Tina, habang umiikot ang kanyang mga mata sa buong katawan ni Analyn. “Ano ang hindi tama rito, Lyn? Ang katotohanan na masarap ang ginagawa namin, o ang katotohanan na gustong-gusto mo ring maranasan ‘yun?”
Tumawa nang bahagya si Tina at huminto sa harap ni Analyn, sapat na upang maramdaman nito ang init ng kanyang presensya. “Huwag ka nang magpanggap na banal, kapatid. Kitang-kita ko ang mukha mo kagabi. Habang hinihingal ako at kinakantot ni Jacob, hindi ka lang basta nanonood. Alam nating dalawa na hinihimas mo ang puke mo habang nakatitig sa amin. Naririnig ko ang paghinga mo, Lyn. Ang libog mo na, pero natatakot ka lang aminin.”
Ang diretsahang mga salita ay tila isang sampal na gumising sa natutulog na pagnanasa ni Analyn. Namula ang kanyang buong mukha, hindi dahil sa galit, kundi dahil sa kahihiyang humahalo sa isang nakakaakit na kuryente. Ang pagkabuking sa kanyang ginawa ay hindi nagdulot ng pagkadismaya, kundi isang uri ng liberation. Ang pader na naghihiwalay sa kanyang pagiging “conservative” at sa kanyang pagiging “babae” ay tuluyan nang nagkaroon ng malaking bitak.
“Anong... anong sasabihin ko?” nauutal na sagot ni Analyn, ang kanyang boses ayhalos bulong na lamang. Ngunit ang kanyang mga mata ay hindi makaalis sa mga labi ni Tina, na ngayon ay tila isang mapanganib na imbitasyon. Ang pag-amin sa kanyang pagnanasa ay tila isang pagtalon sa bangin—nakakatakot, ngunit may kasamang matinding pananabik na malaman kung ano ang pakiramdam ng pagbagsak.
Nakita ni Tina ang pag-aalinlangan sa mga mata ng kapatid at isang beses itong kinindatan. “Hindi kailangang maging ‘tama’ ang isang bagay para maging masarap, Lyn. Tingnan mo ang sarili mo—ang ganda-ganda mo, curvy, at punong-puno ng init. Sayang naman kung itatago mo lang ‘yan sa isang Nursing textbook at sa isang lalaking hindi mo naman kasama ngayon. Jerome is a good guy, but he's not here. At sa oras na ito, ang katawan mo ang nagdidikta, hindi ang utak mo.”
Lumapit si Analyn sa kanyang kapatid at dahan-dahang isinandal ang kanyang ulo sa balikat nito. Niyakap niya si Tina nang mahigpit, isang yakap na puno ng pagmamahal ngunit mayhalong takot at pagkalito. Sa gitna ng katahimikan ng kanilang maliit na kwarto, bumulong si Tina sa kanyang tenga, ang boses ay malambot ngunit may bigat ng katotohanang hindi matatakasan: “Gusto ko lang naman na mamuhay ka bilang ikaw, Lyn. Hindi ‘yung bersyon na gusto ng mga tao para sa’yo.”
Natahimik si Analyn. Ang mga salitang iyon ay tila isang susi na nagbukas sa isang pinto na matagal na niyang pilit na isinasara. Sa sandaling iyon, alam niya sa kanyang sarili ang ibig sabihin ng “ayaw” niya. Ayaw na niya sa pakiramdam ng pagiging bilanggo ng sarili niyang pagiging mahinhin. Ayaw na niya sa takot na baka may humusga sa kanya kung sakaling ipakita niya ang tunay na init ng kanyang katawan. Ang “ayaw” na iyon ay hindi pagtanggi sa mga malalaswang karanasan, kundi pagtanggi sa buhay na walang kulay at walang pagnanasa.
Hingal na huminga si Analyn, ang kanyang puso ay tumitibok nang mabilis habang nararamdaman niya ang lambot ng katawan ni Tina sa kanyang yakap. Ang init na nagsimula sa kanyang puson kanina ay muling kumalat, tila isang apoy na mabilis na lumalamon sa kanyang pag-aalinlangan. Tumingin siya sa mata ng kanyang ate, at doon niya nakita ang isang uri ng kalayaan na hindi niya nahanap sa anumang libro o aral ng relihiyon. Ang kalayaang maging bastos, ang kalayaang maging malibog, at ang kalayaang tanggapin na ang kanyang katawan ay may sariling pangangailangan na hindi kayang punan ng katapatan lamang.
“Salamat, Ate,” bulong ni Analyn, habang dahan-dahan niyang binibitawan ang yakap. Ngunit hindi siya lumayo. Ang kanilang mga mata ay nanatiling magkadikit, at sa pagkakataong ito, wala nang bakas ng pagkapahiya sa mukha ni Analyn. Mayroong bagong kislap sa kanyang mga mata—isang uri ng determinasyon na subukan ang lahat ng bagay na ipinagbawal sa kanya. Ang kanyang isipan ay hindi na nakatuon sa kung ano ang “tama,” kundi sa kung gaano kasarap ang pakiramdam ng pagiging malaya.
Sa gitna ng katahimikan, biglang nag-vibrate ang phone ni Analyn sa ibabaw ng mesa. Isang mensahe mula kay Jerome. “Good morning, baby! Miss na miss na kita. Konting tiis na lang, uuwi na ako soon. I love you so much!” Binasa ni Analyn ang mensahe, ngunit sahalip na makaramdam ng kilig, isang kakaibang bigat ang naramdaman niya. Mahal niya si Jerome, ngunit ang pagmamahal na iyon ay tila masyadong “malinis” at “mabagal” para sa kasalukuyang estado ng kanyang katawan. Ang pag-ibig ni Jerome ay isang banayad na agos, samantalang ang nararamdaman niya ngayon ay isang nagngangalit na tsunami ng libog.
Hindi sapat ang isang araw para mapawi ang init na nanunuot sa mga kalamnan ni Analyn. Sa bawat oras na lumilipas, tila may isang invisible na kamay na humahaplos sa kanyang balat, nagpapaalala sa kanya ng bigat at lakas ni Jacob kagabi. Habang nag-aayos siya ng kanyang mga gamit para sa Nursing class, hindi niya maiwasang mapatingin sa salamin. Ang kanyang mga kurba ay tila mas binibigyang-diin ng kanyang suot na uniporme, at sa unang pagkakataon, hindi na siya nakaramdam ng hiyang maging sentro ng atensyon. Ang dating mahinhin na paglakad ay napalitan ng isang dahan-dahang pag-ugoy, isang instinctive na pagpapakita ng pagkababae na hindi niya alam na nasa kanya pala.