NSFWdaddydaddy
Enthusiast
Kabanata 6: Ang Pagbabalik at ang Bagong Kasanayan
“Sampu pa,” bulong ni Tina habang naglalakad sila pabalik sa boarding house, ang kanyang boses ay parang isang ahente na nag-aalok ng bawal na gamot. “Sampu pang gabi ng ganito, Lyn, at hindi mo na maalala kung paano maging mahinhin. Isipin mo, habang ang ibang nursing students ay nagbabasa ng libro, ikaw, pinag-aaralan mo ang anatomy ni Jacob sa pinaka-marahas na paraan.”
Hindi nakasagot si Analyn dahil abala siya sa pagdamdam sa bawat hakbang. Ang hapit ng kanyang dress ay tila nagpapaalala sa kanya ng bigat at bagsik ni Jacob, at ang bawat pagkiskis ng tela sa kanyang sensitibong bahagi ay nagpapabalik ng imahe ng mga mata ni Jacob na tinitingnan siya bilang isang premyo. Pagpasok nila sa maliit nilang kwarto, agad na nagsara si Tina ng pinto at hinarap ang kapatid. May kasamang mapanuksong ngiti ang kanyang mga mata habang tinitingnan ang gulo ng buhok ni Analyn at ang namumulang marka sa leeg nito na hindi na kayang itago ng kahit anong concealer.
“Look at you,” panunukso ni Tina, habang dahan-dahang umiikot sa paligid ni Analyn. “Isang gabi pa lang, pero parang gusto mo nang mag-drop out sa Nursing at mag-major sa ‘Pleasure Studies’. Sabihin mo sa akin, Lyn, ano ang mas masarap? Yung banayad nahalik ni Jerome na parang nagdarasal, o yung pag-uumpog ni Jacob na tila gusto kang wasakin?”
Napayuko si Analyn, ang kanyang paghinga ay mabilis pa rin. “Ate Tina... hindi ko alam kung paano ako titingin kay Jerome.” Pero sa kabila ng mga salitang iyon, ang kanyang kamay ay kusa nang bumaba upang haplusin ang sariling hita. Ang pag-aalinlangan ay naroon, ngunit ito ay isang manipis na tabing na madaling mapunit. “Pero... gusto ko ulit. Gusto ko yung pakiramdam na hindi ako ang may kontrol.”
“Kung gusto mong mawalan ng kontrol, kailangan mong matutunan kung paano ibigay ang kontrol,” bulong ni Tina, ang boses ay tila isang gabay sa madilim na landas. Hindi na sila nakalabas ng kwarto nang hindi muling nagkatinginan nang may pag-uunawaan. Alam ni Tina ang eksaktong kuryente na dumadaloy kay Analyn—ang uri ng gutom na hindi kayang busugin ng simpleng pag-uumpog. “Bumalik tayo kay Jacob bukas, pero sa pagkakataong ito, hindi ka lang basta tatanggap. Ipakikita mo sa kanya kung gaano ka kagutom.”
Kinabukasan, bumalik si Analyn sa bahay ni Jacob, ngunit may kakaibang tensyon sa hangin. Pagpasok pa lang niya, hindi na siya dinala sa kama; sahalip, pinaupo siya ni Jacob sa isang silya at pinatayo siya sa harap niya. “Kulang pa ang gabi, Lyn,” sabi ni Jacob habang nakatitig sa mga labi ng dalaga. “Gusto kong makita kung gaano ka ka-desperado. Lulubog ka ba sa sarap, o magpapanggap ka pa ring mahinhin?” Bago pa man makasagot si Analyn, isang mabilis na paghila ang ginawa ni Jacob sa kanyang buhok, pilit na ibinababa ang mukha ni Analyn patungo sa kanyang sinturon.
Dito nagsimula ang isang karanasan na hindi pa nasusubukan ni Analyn. Sa kanyang buhay kasama si Jerome, ang paghalik ay limitado sa mga labi at leeg—mga banayad na dampi na tila takot makasakit. Ngunit nang bumukas ang zipper ni Jacob at lumabas ang mainit at matigas na pagkata nito, isang uri ng kuryente ang gumising sa sentido ni Analyn. Hindi siya sanay na makakita ng ganito kalapit, lalo na ang amoy ng maskulino at libog na tila humihigop sa kanya. Dahan-dahan, sa ilalim ng mapanuring tingin ni Tina na nakasandal sa pader, ibinuka ni Analyn ang kanyang mga labi at dahan-dahang idinampi ang dila sa dulo ng ulo ni Jacob.
Ang unang dampi ay nagdulot ng isang malakas na ungol mula kay Jacob. “Putangina, Lyn... ganyan,” bulong nito. Hinayaan ni Analyn na lamunin ng kanyang curiosity ang takot. Sinimulan niyang dilaan ang bawat ugat, nilalasap ang alat at init ng pagkata ni Jacob, hanggang sa dahan-dahan niyang isinubo ang dulo nito sa loob ng kanyang bibig. Ang pakiramdam ng pagpuno ng kanyang bibig, ang pagdama sa tibok ng dugo sa loob ng pagkata ni Jacob, ay nagbigay kay Analyn ng isang uri ng kapangyarihan. Hindi na siya ang nursing student na nag-aaral ng anatomy; siya na ang anatomy mismo, ginagamit ang kanyang dila at labi upang paamuhin ang isang hayop.
Habang tumitindi ang ritmo, nagsimulang gumalaw ang ulo ni Analyn—pataas at pababa, habang ang kanyang mga mata ay nakatingala kay Jacob, nakikita ang pagkadurog ng mukha nito sa sarap. “Sipsipin mo, Lyn. Ipakita mo sa akin kung gaano ka kadumi,” utos ni Jacob habang hinahawakan ang likod ng ulo ni Analyn at itinatulak ito nang mas malalim. Ang pakiramdam ng pagkasakal at ang pagpuno ng kanyang lalamunan ay nagdulot ng isang uri ng euphoria. Sa bawat pagsipsip, unti-unting nabubura ang imahe ni Jerome. Ang banayad na pagmamahal ay hindi na sapat; ang kailangan niya ay ang agresyong ito—ang pagiging instrumento ng libog na walang limitasyon.
Sa dulo ng session, nang maramdaman ni Analyn ang pagtigas at pagpintig ng pagkata ni Jacob sa loob ng kanyang bibig, hindi siya lumayo. Sahalip, lalong hinigpitan ni Analyn ang pag-sipsip hanggang sa isang malakas na ungol ang pinakawala ni Jacob at bumuhos ang mainit at malapot na likido sa kanyang lalamunan. Napalunok si Analyn, nilalasap ang lasa ng tagumpay at kasalanan. Tumingin siya kay Tina, na ngayon ay may malawak na ngiti sa mga labi. “Tignan mo ‘yan,” biro ni Tina. “Ang Nursing student natin, natuto nang gumamit ng ibang klaseng ‘medicine’.”
Ang lasa ng semilya ni Jacob sa kanyang lalamunan ay tila isang selyo ng pagbabago—isang mapait ngunit nakakaadik na pag-amin na may mga bahagi ng kanyang pagkatao na hindi kailanman magigising ng banayad na pagmamahal. Habang dahan-dahang lumulunok si Analyn, isang kuryente ng pagkamangha ang gumuhit sa kanyang isipan. Kakaiba. Hindi niya lubos na naisip na magagawa niya ang mga bagay na hindi niya magawa kay Jerome. Ang lalaking kinalakihan niya ng pagtitiwala at pag-ibig ay tila isang pader na humaharang sa kanya mula sa sarili niyang kalibugan; ang sobrang pag-iingat ni Jerome ay naging isang hawla na ngayon ay winasak ni Jacob nang walang anumang pag-aalinlangan.
Napaupo si Analyn sa sahig, ang kanyang mga mata ay nananatiling nakatitig kay Jacob habang ang kanyang dila ay dahan-dahang nililinis ang mga natitirang patak sa kanyang mga labi. May isang uri ng kapangyarihan sa pagiging “marumi” na ito. Sa bawat pagpikit ng kanyang mga mata, nakikita niya ang contrast: ang imahe ni Jerome na nagdarasal sa tabi ng kama, at ang imahe ni Jacob na ginagawa siyang isang laruan ng pagnanasa. Ang pagkaalam na mayroon siyang lihim na hindi kayang hinala ni Jerome ay nagbigay sa kanya ng isang uri ng adrenaline na mas matindi pa sa anumang orgasm.
“Look at her eyes, Jacob. She's hooked,” puna ni Tina habang naglalakad palapit, ang kanyang boses ay puno ng pagmamalaki na tila ba siya ang nagturo sa isang mag-aaral na makakuha ng perpektong marka. Hinawakan ni Tina ang balikat ni Analyn at pilit itong pinatayo. “The ‘Good Girl’ is officially dead, and honestly? The new Analyn is much more interesting. Now, let's get you cleaned up before you have to pretend to be a saint again for your boyfriend.”
“Wait lang, Jacob. Huwag kang masyadong excited,” pagpigil ni Tina, ang kanyang boses ay mayhalong panunukso habang tinutulak nang bahagya si Analyn sa gilid. “Kailangan muna ni Lyn na makita kung paano talaga pinapaikot ang isang lalaking tulad mo. Lesson number one: hindi lahat ng pleasure ay galing sa pagiging agresibo; minsan, ang pinakamasarap na parte ay kapag ang babae ang humahawak ng timon.”
Sa isang mabilis na paggalaw, hinubad ni Tina ang kanyang oversized shirt, inilalantad ang kanyang petite ngunit toned na katawan. Hindi siya kasing-kurba ni Analyn, ngunit may taglay siyang kumpyansa na tila kayang pasunurin ang kahit sinong lalaki. Sa isang mapanghamong tingin, hinila niya si Jacob sa gitna ng kwarto at utos na lumuhod ito. Sa isang iglap, binaligtad ni Tina ang posisyon; siya ang naging sentro, at si Jacob ang naging instrumento.
Ipinatong ni Tina ang kanyang mga kamay sa balikat ni Jacob at itinulak ang lalaki pababa, pinupuwersa itong yumuko habang siya ay nakaluhod sa harap nito. Sa isang mabilis na pag-uumpog, isinama ni Tina ang pagkata ni Jacob sa loob niya sa isang dogstyle position, ngunit sa pagkakataong ito, siya ang nagdidikta ng bilis at lalim. Ang kanyang mga mata ay nakatitig kay Analyn, na nananatiling nakatulala at humihinga nang malalim. “Tignan mo, Lyn,” ungol ni Tina, habang mabilis na gumagalaw ang kanyang baywang, “ito ang tinatawag na ‘power play’. Hindi kailangang maging malaki ang muscle para kontrolin ang sarap.”
Naging mabilis ang ritmo ni Tina, ang kanyang mga kuko ay nakabaon sa likod ni Jacob habang binibilis ang bawat pag-uumpog. Nararamdaman ni Analyn ang pagyanig ng kama at ang malalakas na ungol ni Jacob na hindi na kayang kontrolin. Si Jacob, na kanina lang ay ang dominanteng puwersa, ay tila naging isang gutom na hayop na sumusunod lamang sa bawat kumpas ni Tina. Ang tunog ng kanilang pagtatama—ang basang-basang slap ng kanilang mga balat—ay pumuno sa silid, isang symphony ng libog na nagpapatigas sa puso ni Analyn.
“Putangina, Tina... ang lakas mo,” bulong ni Jacob, ang kanyang boses ay paos na at puno ng pagsusumamo. Ngunit hindi ito ang oras para sa pag-uumpisala; ito ang oras para sa pagpapasunod.
Hindi nagpakumbaba si Tina. Sahalip, lalo niyang itinaas ang kanyang baywang at hinila si Jacob pababa, pilit na isinisiksik ang kanyang katawan sa isang agresibong dogstyle position. Ang kanyang mga kamay ay nakabaon sa mga balikat ni Jacob, hindi upang humingi ng tulong, kundi upang itanim ang kanyang kontrol sa sitwasyon. Sa bawat mabilis at mabigat na pag-uumpog, nararamdaman ni Analyn ang pagyanig ng buong kama, isang ritmo na tila martilyong pumupukaw sa kanyang sariling pagnanasa. Pinanood ni Analyn kung paano naging isang sunud-sunurang instrumento si Jacob; ang lalaking kanina lang ay nagpapasunod sa kanya ay ngayon ay nagmamakaawa sa ilalim ng kumpas ni Tina.
“Tignan mo siya, Lyn,” ungol ni Tina, ang kanyang mga mata ay nananatiling nakatitig sa kapatid habang ang kanyang baywang ay mabilis na gumagalaw, hinahamon ang bawat hibla ng pagkata ni Jacob. “Hindi sapat ang laki. Kailangan ng tamang timing at lakas. Ang sarap kapag ikaw ang nagpapatakbo ng laro, ‘di ba?” Sa isang mabilis na paggalaw, binilisan ni Tina ang kanyang ritmo, ang bawat paghampas ng kanilang mga balat ay lumilikha ng basang-basang tunog na pumupuno sa silid. Si Jacob ay tila nawalan na ng malay sa paligid, ang kanyang mga ungol ay naging mga putol-putol na hininga habang pilit niyang sinusundan ang bilis na idinidikta ni Tina.
Sa huling sandali, isang malakas na pag-uumpog ang ginawa ni Tina, na sinabayan ng isang mahaba at malalim na ungol habang si Jacob ay sumabog sa sarap, ang kanyang katawan ay nangangatog sa ilalim ng kontrol ng nakatatandang kapatid. Nanatiling nakaluhod si Tina nang ilang segundo, ang kanyang paghinga ay mabigat ngunit panalo. Dahan-dahan siyang bumangon at tumingin kay Analyn, ang kanyang mga mata ay nagniningning sa isang uri ng mapanuksong tagumpay.
“Welcome to the real world, little sister,” biro ni Tina habang dahan-dahang nagbibihis, ang kanyang boses ay may kasamanghalong pangungutya at pagmamalaki. Ngunit bago pa man makasagot si Analyn, isang pamilyar at masayang tono ang bumasag sa tensyon ng silid. Nag-vibrate ang cellphone ni Analyn sa ibabaw ng side table, ang screen nito ay nagliwanag, ipinapakita ang pangalang “Jerome
” na may kasamang nakaka-miss na picture nila.
“Maya-maya, nagring ang phone ni Analyn,” puna ni Tina, ang mga mata ay nakatitig sa phone at pagkatapos ay sa namumulang mukha ng kapatid. “Tignan mo, ang ‘savior’ mo ay nandito na.”
Hindi agad nakasagot si Analyn. Tumingin siya kay Jacob na ngayon ay humahangos pa rin, at kay Tina na tila isang reyna ng kasalanan sa harap niya. Ang contrast ay nakakahilo. Isang minuto lang ang nakalipas mula nang malasahan niya ang semilya ng ibang lalaki at mapanood ang marahas na pagtataltalan ng katawan, at ngayon, kailangan niyang bumalik sa pagiging “pure” na kasintahan. Bahagyang nanginig ang kanyang mga kamay nang sagutin ang tawag. “Hello, babe?” ang boses niya ay paos, may bahid pa ng pagkapagod at libog na hindi niya kayang itago nang lubusan.
“Hey, love! I'm already at the bus terminal,” masayang bati ni Jerome sa kabilang linya. Maririnig sa background ang ingay ng mga bus at ang sigawan ng mga konduktor, isang tunog na puno ng inosenteng pananabik. “I missed you so much! I can't wait to see you and give you a big hug. Are you coming to pick me up, or should I just head straight to your boarding house? I bought those chocolates you like!”
“Sige, babe! Papunta na ako,” mabilis na sagot ni Analyn, ang kanyang boses ay pilit na pinalalambot upang itago ang bakas ng panginginig. Sa isang iglap, naging mabilis ang kilos sa loob ng kwarto. Parang isang whirlwind na nag-aayos ng gamit, kinuha ni Tina ang kanyang damit at mabilis na isinuot ang kanyang oversized shirt, habang si Analyn ay pilit na pinapatag ang mga gusot ng kanyang dress. Hindi na ito ang dahan-dahang pag-aayos na nakasanayan ni Analyn; ito ay isang emergency operation upang burahin ang bakas ni Jacob sa kanyang balat at amoy. Isang mabilis na spray ng pabango dito, isang pagpunas ng lipstick doon, at sa loob ng tatlong minuto, ang babaeng nananaghoy sa sarap sa kama ni Jacob ay naglaho, pinalitan ng isang Nursing student na tila walang kasalanang nagmamadaling sumalubong sa kasintahan.
“Bilisan mo, Lyn! Baka maunahan ka pa ng traffic sa Session Road,” utos ni Tina habang itinutulak ang kapatid palabas ng pinto. Paglabas nila, isang huling sulyap ang binigay ni Tina kay Jacob, na nanatiling nakahiga at tila lasa pa ang nangyari. Isang mapanuksong kindat ang ibinigay ni Tina sa kapatid bago sila tuluyang lumabas ng bahay, bitbit ang isang lihim na mas mabigat pa sa anumang bag na dala nila.
Sumakay sila sa isang taxi, ang malamig na hangin ng Baguio na pumapasok sa siwang ng bintana ay tila sumusubok na palamigin ang nag-aapoy pa ring pakiramdam sa pagitan ng mga hita ni Analyn. Habang ang taxi ay nagsisimulang gumulong pababa ng kalsada, kinuha niya muli ang kanyang phone. Ang screen ay nagpapakita pa rin ng litrato ni Jerome—ang mga mata nitong puno ng tiwala at pagmamahal. Isang kuryente ng guilt ang dumaloy sa kanya, ngunit agad itong natabunan ng alaala ng bigat ni Jacob at ang agresyong ibinigay nito.
“Babe, on the way na ako. Wait for me, okay?” bulong ni Analyn sa telepono, ang kanyang boses ay tila isang maskarang perpekto. Habang nakikinig sa masayang tawa ni Jerome sa kabilang linya, hindi mapigilan ni Analyn na mapahawak sa kanyang sariling hita. Ang bawat pag-alog ng taxi ay tila nagpapaalala sa kanya ng ritmo ng pag-uumpog na naranasan niya kanina. Napansin siya ni Tina, na nakasandal sa tabi niya at nakangiti nang nakakaloko. “Tignan mo siya, Jacob,” bulong ni Tina na tila kinakausap ang hangin, “isang tawag lang ni Jerome, balik na naman sa pagiging anghel.”
Pagdating sa terminal, agad na nakita ni Analyn si Jerome—nakatayo, nakangiti, at may bitbit na papel na bag ng mga paborito niyang tsokolate. Sa isang iglap, yumakap ito sa kanya, isang mahigpit at mainit na yakap na dati ay nagpaparamdam sa kanya ng seguridad. Ngunit ngayon, habang nakasandal siya sa dibdib ni Jerome, ang nararamdaman ni Analyn ay hindi na kapayapaan kundi isang uri ng pagkakasakal. Ang banayad nahalik ni Jerome sa kanyang noo ay tila isang pormalidad na lamang, isang ritwal na kailangang gawin upang mapanatili ang ilusyon.
“I missed you, love,” bulong ni Jerome, ang kanyang boses ay puno ng katapatan. Tiningnan siya ni Analyn, at sa isang sandali, nakita niya ang kawalan ng malay ng kanyang kasintahan. Napangisi siya nang bahagya, isang ngiting hindi nakikita ni Jerome ngunit kitang-kita ni Tina na nakatayo sa likuran nila. Ang pag-uwi nila sa boarding house ay hindi na lamang isang simpleng pagbisita; ito ay naging isang laro ng pagbabalat-kayo. Habang naglalakad sila, nararamdaman ni Analyn ang basang underwear na dumidikit sa kanyang balat, isang lihim na basang katibayan na habang kayakap niya si Jerome, ang kanyang isipan at katawan ay nananatiling nakakapit sa marahas na alaala ni Jacob.
“Sampu pa,” bulong ni Tina habang naglalakad sila pabalik sa boarding house, ang kanyang boses ay parang isang ahente na nag-aalok ng bawal na gamot. “Sampu pang gabi ng ganito, Lyn, at hindi mo na maalala kung paano maging mahinhin. Isipin mo, habang ang ibang nursing students ay nagbabasa ng libro, ikaw, pinag-aaralan mo ang anatomy ni Jacob sa pinaka-marahas na paraan.”
Hindi nakasagot si Analyn dahil abala siya sa pagdamdam sa bawat hakbang. Ang hapit ng kanyang dress ay tila nagpapaalala sa kanya ng bigat at bagsik ni Jacob, at ang bawat pagkiskis ng tela sa kanyang sensitibong bahagi ay nagpapabalik ng imahe ng mga mata ni Jacob na tinitingnan siya bilang isang premyo. Pagpasok nila sa maliit nilang kwarto, agad na nagsara si Tina ng pinto at hinarap ang kapatid. May kasamang mapanuksong ngiti ang kanyang mga mata habang tinitingnan ang gulo ng buhok ni Analyn at ang namumulang marka sa leeg nito na hindi na kayang itago ng kahit anong concealer.
“Look at you,” panunukso ni Tina, habang dahan-dahang umiikot sa paligid ni Analyn. “Isang gabi pa lang, pero parang gusto mo nang mag-drop out sa Nursing at mag-major sa ‘Pleasure Studies’. Sabihin mo sa akin, Lyn, ano ang mas masarap? Yung banayad nahalik ni Jerome na parang nagdarasal, o yung pag-uumpog ni Jacob na tila gusto kang wasakin?”
Napayuko si Analyn, ang kanyang paghinga ay mabilis pa rin. “Ate Tina... hindi ko alam kung paano ako titingin kay Jerome.” Pero sa kabila ng mga salitang iyon, ang kanyang kamay ay kusa nang bumaba upang haplusin ang sariling hita. Ang pag-aalinlangan ay naroon, ngunit ito ay isang manipis na tabing na madaling mapunit. “Pero... gusto ko ulit. Gusto ko yung pakiramdam na hindi ako ang may kontrol.”
“Kung gusto mong mawalan ng kontrol, kailangan mong matutunan kung paano ibigay ang kontrol,” bulong ni Tina, ang boses ay tila isang gabay sa madilim na landas. Hindi na sila nakalabas ng kwarto nang hindi muling nagkatinginan nang may pag-uunawaan. Alam ni Tina ang eksaktong kuryente na dumadaloy kay Analyn—ang uri ng gutom na hindi kayang busugin ng simpleng pag-uumpog. “Bumalik tayo kay Jacob bukas, pero sa pagkakataong ito, hindi ka lang basta tatanggap. Ipakikita mo sa kanya kung gaano ka kagutom.”
Kinabukasan, bumalik si Analyn sa bahay ni Jacob, ngunit may kakaibang tensyon sa hangin. Pagpasok pa lang niya, hindi na siya dinala sa kama; sahalip, pinaupo siya ni Jacob sa isang silya at pinatayo siya sa harap niya. “Kulang pa ang gabi, Lyn,” sabi ni Jacob habang nakatitig sa mga labi ng dalaga. “Gusto kong makita kung gaano ka ka-desperado. Lulubog ka ba sa sarap, o magpapanggap ka pa ring mahinhin?” Bago pa man makasagot si Analyn, isang mabilis na paghila ang ginawa ni Jacob sa kanyang buhok, pilit na ibinababa ang mukha ni Analyn patungo sa kanyang sinturon.
Dito nagsimula ang isang karanasan na hindi pa nasusubukan ni Analyn. Sa kanyang buhay kasama si Jerome, ang paghalik ay limitado sa mga labi at leeg—mga banayad na dampi na tila takot makasakit. Ngunit nang bumukas ang zipper ni Jacob at lumabas ang mainit at matigas na pagkata nito, isang uri ng kuryente ang gumising sa sentido ni Analyn. Hindi siya sanay na makakita ng ganito kalapit, lalo na ang amoy ng maskulino at libog na tila humihigop sa kanya. Dahan-dahan, sa ilalim ng mapanuring tingin ni Tina na nakasandal sa pader, ibinuka ni Analyn ang kanyang mga labi at dahan-dahang idinampi ang dila sa dulo ng ulo ni Jacob.
Ang unang dampi ay nagdulot ng isang malakas na ungol mula kay Jacob. “Putangina, Lyn... ganyan,” bulong nito. Hinayaan ni Analyn na lamunin ng kanyang curiosity ang takot. Sinimulan niyang dilaan ang bawat ugat, nilalasap ang alat at init ng pagkata ni Jacob, hanggang sa dahan-dahan niyang isinubo ang dulo nito sa loob ng kanyang bibig. Ang pakiramdam ng pagpuno ng kanyang bibig, ang pagdama sa tibok ng dugo sa loob ng pagkata ni Jacob, ay nagbigay kay Analyn ng isang uri ng kapangyarihan. Hindi na siya ang nursing student na nag-aaral ng anatomy; siya na ang anatomy mismo, ginagamit ang kanyang dila at labi upang paamuhin ang isang hayop.
Habang tumitindi ang ritmo, nagsimulang gumalaw ang ulo ni Analyn—pataas at pababa, habang ang kanyang mga mata ay nakatingala kay Jacob, nakikita ang pagkadurog ng mukha nito sa sarap. “Sipsipin mo, Lyn. Ipakita mo sa akin kung gaano ka kadumi,” utos ni Jacob habang hinahawakan ang likod ng ulo ni Analyn at itinatulak ito nang mas malalim. Ang pakiramdam ng pagkasakal at ang pagpuno ng kanyang lalamunan ay nagdulot ng isang uri ng euphoria. Sa bawat pagsipsip, unti-unting nabubura ang imahe ni Jerome. Ang banayad na pagmamahal ay hindi na sapat; ang kailangan niya ay ang agresyong ito—ang pagiging instrumento ng libog na walang limitasyon.
Sa dulo ng session, nang maramdaman ni Analyn ang pagtigas at pagpintig ng pagkata ni Jacob sa loob ng kanyang bibig, hindi siya lumayo. Sahalip, lalong hinigpitan ni Analyn ang pag-sipsip hanggang sa isang malakas na ungol ang pinakawala ni Jacob at bumuhos ang mainit at malapot na likido sa kanyang lalamunan. Napalunok si Analyn, nilalasap ang lasa ng tagumpay at kasalanan. Tumingin siya kay Tina, na ngayon ay may malawak na ngiti sa mga labi. “Tignan mo ‘yan,” biro ni Tina. “Ang Nursing student natin, natuto nang gumamit ng ibang klaseng ‘medicine’.”
Ang lasa ng semilya ni Jacob sa kanyang lalamunan ay tila isang selyo ng pagbabago—isang mapait ngunit nakakaadik na pag-amin na may mga bahagi ng kanyang pagkatao na hindi kailanman magigising ng banayad na pagmamahal. Habang dahan-dahang lumulunok si Analyn, isang kuryente ng pagkamangha ang gumuhit sa kanyang isipan. Kakaiba. Hindi niya lubos na naisip na magagawa niya ang mga bagay na hindi niya magawa kay Jerome. Ang lalaking kinalakihan niya ng pagtitiwala at pag-ibig ay tila isang pader na humaharang sa kanya mula sa sarili niyang kalibugan; ang sobrang pag-iingat ni Jerome ay naging isang hawla na ngayon ay winasak ni Jacob nang walang anumang pag-aalinlangan.
Napaupo si Analyn sa sahig, ang kanyang mga mata ay nananatiling nakatitig kay Jacob habang ang kanyang dila ay dahan-dahang nililinis ang mga natitirang patak sa kanyang mga labi. May isang uri ng kapangyarihan sa pagiging “marumi” na ito. Sa bawat pagpikit ng kanyang mga mata, nakikita niya ang contrast: ang imahe ni Jerome na nagdarasal sa tabi ng kama, at ang imahe ni Jacob na ginagawa siyang isang laruan ng pagnanasa. Ang pagkaalam na mayroon siyang lihim na hindi kayang hinala ni Jerome ay nagbigay sa kanya ng isang uri ng adrenaline na mas matindi pa sa anumang orgasm.
“Look at her eyes, Jacob. She's hooked,” puna ni Tina habang naglalakad palapit, ang kanyang boses ay puno ng pagmamalaki na tila ba siya ang nagturo sa isang mag-aaral na makakuha ng perpektong marka. Hinawakan ni Tina ang balikat ni Analyn at pilit itong pinatayo. “The ‘Good Girl’ is officially dead, and honestly? The new Analyn is much more interesting. Now, let's get you cleaned up before you have to pretend to be a saint again for your boyfriend.”
“Wait lang, Jacob. Huwag kang masyadong excited,” pagpigil ni Tina, ang kanyang boses ay mayhalong panunukso habang tinutulak nang bahagya si Analyn sa gilid. “Kailangan muna ni Lyn na makita kung paano talaga pinapaikot ang isang lalaking tulad mo. Lesson number one: hindi lahat ng pleasure ay galing sa pagiging agresibo; minsan, ang pinakamasarap na parte ay kapag ang babae ang humahawak ng timon.”
Sa isang mabilis na paggalaw, hinubad ni Tina ang kanyang oversized shirt, inilalantad ang kanyang petite ngunit toned na katawan. Hindi siya kasing-kurba ni Analyn, ngunit may taglay siyang kumpyansa na tila kayang pasunurin ang kahit sinong lalaki. Sa isang mapanghamong tingin, hinila niya si Jacob sa gitna ng kwarto at utos na lumuhod ito. Sa isang iglap, binaligtad ni Tina ang posisyon; siya ang naging sentro, at si Jacob ang naging instrumento.
Ipinatong ni Tina ang kanyang mga kamay sa balikat ni Jacob at itinulak ang lalaki pababa, pinupuwersa itong yumuko habang siya ay nakaluhod sa harap nito. Sa isang mabilis na pag-uumpog, isinama ni Tina ang pagkata ni Jacob sa loob niya sa isang dogstyle position, ngunit sa pagkakataong ito, siya ang nagdidikta ng bilis at lalim. Ang kanyang mga mata ay nakatitig kay Analyn, na nananatiling nakatulala at humihinga nang malalim. “Tignan mo, Lyn,” ungol ni Tina, habang mabilis na gumagalaw ang kanyang baywang, “ito ang tinatawag na ‘power play’. Hindi kailangang maging malaki ang muscle para kontrolin ang sarap.”
Naging mabilis ang ritmo ni Tina, ang kanyang mga kuko ay nakabaon sa likod ni Jacob habang binibilis ang bawat pag-uumpog. Nararamdaman ni Analyn ang pagyanig ng kama at ang malalakas na ungol ni Jacob na hindi na kayang kontrolin. Si Jacob, na kanina lang ay ang dominanteng puwersa, ay tila naging isang gutom na hayop na sumusunod lamang sa bawat kumpas ni Tina. Ang tunog ng kanilang pagtatama—ang basang-basang slap ng kanilang mga balat—ay pumuno sa silid, isang symphony ng libog na nagpapatigas sa puso ni Analyn.
“Putangina, Tina... ang lakas mo,” bulong ni Jacob, ang kanyang boses ay paos na at puno ng pagsusumamo. Ngunit hindi ito ang oras para sa pag-uumpisala; ito ang oras para sa pagpapasunod.
Hindi nagpakumbaba si Tina. Sahalip, lalo niyang itinaas ang kanyang baywang at hinila si Jacob pababa, pilit na isinisiksik ang kanyang katawan sa isang agresibong dogstyle position. Ang kanyang mga kamay ay nakabaon sa mga balikat ni Jacob, hindi upang humingi ng tulong, kundi upang itanim ang kanyang kontrol sa sitwasyon. Sa bawat mabilis at mabigat na pag-uumpog, nararamdaman ni Analyn ang pagyanig ng buong kama, isang ritmo na tila martilyong pumupukaw sa kanyang sariling pagnanasa. Pinanood ni Analyn kung paano naging isang sunud-sunurang instrumento si Jacob; ang lalaking kanina lang ay nagpapasunod sa kanya ay ngayon ay nagmamakaawa sa ilalim ng kumpas ni Tina.
“Tignan mo siya, Lyn,” ungol ni Tina, ang kanyang mga mata ay nananatiling nakatitig sa kapatid habang ang kanyang baywang ay mabilis na gumagalaw, hinahamon ang bawat hibla ng pagkata ni Jacob. “Hindi sapat ang laki. Kailangan ng tamang timing at lakas. Ang sarap kapag ikaw ang nagpapatakbo ng laro, ‘di ba?” Sa isang mabilis na paggalaw, binilisan ni Tina ang kanyang ritmo, ang bawat paghampas ng kanilang mga balat ay lumilikha ng basang-basang tunog na pumupuno sa silid. Si Jacob ay tila nawalan na ng malay sa paligid, ang kanyang mga ungol ay naging mga putol-putol na hininga habang pilit niyang sinusundan ang bilis na idinidikta ni Tina.
Sa huling sandali, isang malakas na pag-uumpog ang ginawa ni Tina, na sinabayan ng isang mahaba at malalim na ungol habang si Jacob ay sumabog sa sarap, ang kanyang katawan ay nangangatog sa ilalim ng kontrol ng nakatatandang kapatid. Nanatiling nakaluhod si Tina nang ilang segundo, ang kanyang paghinga ay mabigat ngunit panalo. Dahan-dahan siyang bumangon at tumingin kay Analyn, ang kanyang mga mata ay nagniningning sa isang uri ng mapanuksong tagumpay.
“Welcome to the real world, little sister,” biro ni Tina habang dahan-dahang nagbibihis, ang kanyang boses ay may kasamanghalong pangungutya at pagmamalaki. Ngunit bago pa man makasagot si Analyn, isang pamilyar at masayang tono ang bumasag sa tensyon ng silid. Nag-vibrate ang cellphone ni Analyn sa ibabaw ng side table, ang screen nito ay nagliwanag, ipinapakita ang pangalang “Jerome
” na may kasamang nakaka-miss na picture nila.“Maya-maya, nagring ang phone ni Analyn,” puna ni Tina, ang mga mata ay nakatitig sa phone at pagkatapos ay sa namumulang mukha ng kapatid. “Tignan mo, ang ‘savior’ mo ay nandito na.”
Hindi agad nakasagot si Analyn. Tumingin siya kay Jacob na ngayon ay humahangos pa rin, at kay Tina na tila isang reyna ng kasalanan sa harap niya. Ang contrast ay nakakahilo. Isang minuto lang ang nakalipas mula nang malasahan niya ang semilya ng ibang lalaki at mapanood ang marahas na pagtataltalan ng katawan, at ngayon, kailangan niyang bumalik sa pagiging “pure” na kasintahan. Bahagyang nanginig ang kanyang mga kamay nang sagutin ang tawag. “Hello, babe?” ang boses niya ay paos, may bahid pa ng pagkapagod at libog na hindi niya kayang itago nang lubusan.
“Hey, love! I'm already at the bus terminal,” masayang bati ni Jerome sa kabilang linya. Maririnig sa background ang ingay ng mga bus at ang sigawan ng mga konduktor, isang tunog na puno ng inosenteng pananabik. “I missed you so much! I can't wait to see you and give you a big hug. Are you coming to pick me up, or should I just head straight to your boarding house? I bought those chocolates you like!”
“Sige, babe! Papunta na ako,” mabilis na sagot ni Analyn, ang kanyang boses ay pilit na pinalalambot upang itago ang bakas ng panginginig. Sa isang iglap, naging mabilis ang kilos sa loob ng kwarto. Parang isang whirlwind na nag-aayos ng gamit, kinuha ni Tina ang kanyang damit at mabilis na isinuot ang kanyang oversized shirt, habang si Analyn ay pilit na pinapatag ang mga gusot ng kanyang dress. Hindi na ito ang dahan-dahang pag-aayos na nakasanayan ni Analyn; ito ay isang emergency operation upang burahin ang bakas ni Jacob sa kanyang balat at amoy. Isang mabilis na spray ng pabango dito, isang pagpunas ng lipstick doon, at sa loob ng tatlong minuto, ang babaeng nananaghoy sa sarap sa kama ni Jacob ay naglaho, pinalitan ng isang Nursing student na tila walang kasalanang nagmamadaling sumalubong sa kasintahan.
“Bilisan mo, Lyn! Baka maunahan ka pa ng traffic sa Session Road,” utos ni Tina habang itinutulak ang kapatid palabas ng pinto. Paglabas nila, isang huling sulyap ang binigay ni Tina kay Jacob, na nanatiling nakahiga at tila lasa pa ang nangyari. Isang mapanuksong kindat ang ibinigay ni Tina sa kapatid bago sila tuluyang lumabas ng bahay, bitbit ang isang lihim na mas mabigat pa sa anumang bag na dala nila.
Sumakay sila sa isang taxi, ang malamig na hangin ng Baguio na pumapasok sa siwang ng bintana ay tila sumusubok na palamigin ang nag-aapoy pa ring pakiramdam sa pagitan ng mga hita ni Analyn. Habang ang taxi ay nagsisimulang gumulong pababa ng kalsada, kinuha niya muli ang kanyang phone. Ang screen ay nagpapakita pa rin ng litrato ni Jerome—ang mga mata nitong puno ng tiwala at pagmamahal. Isang kuryente ng guilt ang dumaloy sa kanya, ngunit agad itong natabunan ng alaala ng bigat ni Jacob at ang agresyong ibinigay nito.
“Babe, on the way na ako. Wait for me, okay?” bulong ni Analyn sa telepono, ang kanyang boses ay tila isang maskarang perpekto. Habang nakikinig sa masayang tawa ni Jerome sa kabilang linya, hindi mapigilan ni Analyn na mapahawak sa kanyang sariling hita. Ang bawat pag-alog ng taxi ay tila nagpapaalala sa kanya ng ritmo ng pag-uumpog na naranasan niya kanina. Napansin siya ni Tina, na nakasandal sa tabi niya at nakangiti nang nakakaloko. “Tignan mo siya, Jacob,” bulong ni Tina na tila kinakausap ang hangin, “isang tawag lang ni Jerome, balik na naman sa pagiging anghel.”
Pagdating sa terminal, agad na nakita ni Analyn si Jerome—nakatayo, nakangiti, at may bitbit na papel na bag ng mga paborito niyang tsokolate. Sa isang iglap, yumakap ito sa kanya, isang mahigpit at mainit na yakap na dati ay nagpaparamdam sa kanya ng seguridad. Ngunit ngayon, habang nakasandal siya sa dibdib ni Jerome, ang nararamdaman ni Analyn ay hindi na kapayapaan kundi isang uri ng pagkakasakal. Ang banayad nahalik ni Jerome sa kanyang noo ay tila isang pormalidad na lamang, isang ritwal na kailangang gawin upang mapanatili ang ilusyon.
“I missed you, love,” bulong ni Jerome, ang kanyang boses ay puno ng katapatan. Tiningnan siya ni Analyn, at sa isang sandali, nakita niya ang kawalan ng malay ng kanyang kasintahan. Napangisi siya nang bahagya, isang ngiting hindi nakikita ni Jerome ngunit kitang-kita ni Tina na nakatayo sa likuran nila. Ang pag-uwi nila sa boarding house ay hindi na lamang isang simpleng pagbisita; ito ay naging isang laro ng pagbabalat-kayo. Habang naglalakad sila, nararamdaman ni Analyn ang basang underwear na dumidikit sa kanyang balat, isang lihim na basang katibayan na habang kayakap niya si Jerome, ang kanyang isipan at katawan ay nananatiling nakakapit sa marahas na alaala ni Jacob.