NSFWdaddydaddy
Journeyman
Chapter 1
Ang Gabi ng Pag-aanyaya
“Dad, pwede ba akong matulog sa tabi mo?” inosenteng tanong ni Mia habang nakasandal sa hamba ng pinto, ang kanyang mga mata ay tila nagniningning sa ilalim ng madilim na liwanag ng hallway.
Napalunok si Adrian habang nakatingin sa anak na nakasuot ng manipis na nightie na kulay perlas. Sa paningin ng lahat, siya ang huwaran ng isang ama—ang lalaking hindi kailanman nahuli sa isang pagkakamali, ang haliging sandigan ni Mia mula noong pumanaw ang asawa niya. Ngunit sa loob ng kwartong iyon, ang katahimikan ay tila may sariling tibok ng puso. Ang bawat paghinga niya ay nagiging mabigat, at ang dating payapang pagmamahal ay unti-unting nahahaluan ng isang uri ng pagkauhaw na hindi niya kayang pangalanan nang hindi nakakaramdam ng pagkasala.
“Sige na, baby,” mahinang sagot ni Adrian, ang boses niya ay bahagyang paos. “Halika rito.”
Dahan-dahang lumapit si Mia at gumapang paakyat sa malaking kama, ang bawat kilos niya ay tila isang sayaw na hindi sinasadya ngunit perpekto ang timing. Humiga siya sa tabi ni Adrian, ang ulo niya ay nakasandal sa braso nito habang ang kanilang mga binti ay magkadikit. Amoy na amoy ni Adrian ang strawberry shampoo ni Mia, isang amoy na dati ay nagpapaalala sa kanya ng mga panahong **** pa ito at kailangang patulugin, ngunit ngayon ay nagpapabilis ng kanyang pulso. Napansin niya ang paraan ng pagtingin ni Mia sa kanya—isang tinging may halong pag-uusisa at isang lihim na pag-aanyaya na tila nagsasabing alam na nito ang epekto niya sa kanyang ama.
Ang gabi ay tahimik, maliban sa mahinang ugong ng aircon at ang malayong tunog ng mga kotse sa labas. Si Adrian ay nakahiga nang nakatingala, ang isang braso ay nakaangat upang suportahan ang ulo ni Mia. Ang nightie nito ay napakanipis—halos transparent sa ilalim ng mahinang ilaw ng bedside lamp. Kitang-kita ang hugis ng mga utong nito na bahagyang nakausli, at ang maliit na balikat na puti at makinis. Hindi niya sinasadyang tumingin, ngunit ang tingin niya ay tila may sariling buhay. Ang kamay niya na nakapatong sa hita ni Mia ay naninigas, at kailangan niyang pigilan ang sarili na huwag higpitan ang pagkakadikit.
“Ang init, Dad,” bulong ni Mia, at dahan-dahang inilapit pa ang katawan sa kanya. Ang soft na balat ng braso nito ay dumikit sa braso ni Adrian, at ang amoy ng strawberry ay naging mas matindi. “Hindi ako makatulog kanina. Parang may kulang.”
Si Adrian ay napapikit sandali. Ang isip niya ay puno ng mga bagay na hindi niya dapat isipin. Ang paraan ng paggalaw ng hita ni Mia laban sa kanyang binti. Ang mainit na hininga nito sa leeg niya. Ang malambot na dibdib na bahagyang dumidiin sa kanyang dibdib tuwing humihinga ito nang malalim. Alam niyang mali. Alam niyang dapat siyang tumayo, maghanap ng dahilan para umalis, o kahit man lang maglagay ng unan sa pagitan nila. Pero ang katawan niya ay tumatanggi. Ang dugo niya ay tila umaagos pababa, at sa ilalim ng kumot, ang titi niya ay nagsisimulang tumigas nang dahan-dahan, pilit na kinakalaban ang kahihiyan.
“Matulog ka na, Mia,” mahinang sabi niya, ang boses ay magaspang. “Maaga pa tayo bukas.”
Pero hindi ito tumigil. Inilipat ni Mia ang ulo mula sa braso niya papunta sa dibdib niya, ang mahabang buhok ay kumakalat sa balat niya. Ang isang kamay nito ay nakapatong sa dibdib ni Adrian, at ang mga daliri ay bahagyang kumikilos, tila walang kamalay-malay. Ang nightie ay umangat nang kaunti, inilantad ang makinis na hita hanggang halos sa singit. Si Adrian ay napalunok nang malakas. Ang paningin niya ay nanatili roon nang mas matagal kaysa dapat. Ang puting balat, ang malambot na kurba, ang paraan ng pagkakadikit ng tela sa katawan nito—lahat ay tila naglalaro sa isip niya.
Sa loob ng ilang minuto, ang katahimikan ay naging mas mabigat. Si Mia ay tila nakatulog na, ang paghinga nito ay naging pantay at malalim. Pero si Adrian ay gising na gising. Ang titi niya ay ganap nang matigas ngayon, nakadiin sa loob ng boxers, at bawat maliit na galaw ni Mia ay nagpapadala ng kuryente sa kanyang katawan. Naisip niya ang asawa niya—ang yumaong Maria—at kung paano ito magagalit kung makikita ang nangyayari. Pero ang alaala ay hindi sapat para pigilan ang init na kumakalat sa dibdib niya pababa.
Dahan-dahan, inilipat ni Adrian ang kamay mula sa hita ni Mia papunta sa baywang nito. Ang balat ay mainit at malambot. Ang nightie ay napakanipis na ramdam niya ang bawat kurba. Hindi niya sinasadyang haplusin nang bahagya, at sa sandaling iyon, si Mia ay kumilos sa pagtulog, inilapit pa ang katawan sa kanya. Ang dibdib nito ay ganap nang dumikit sa kanyang dibdib, at ang hita nito ay umangat nang kaunti, nakapatong sa hita niya.
“Fuck…” bulong ni Adrian sa dilim, ang salita ay halos hindi marinig. Ang titi niya ay tumitibok ngayon, at alam niyang kung magpapatuloy ito, hindi na niya mapipigilan ang sarili. Pero hindi pa rin siya tumayo. Sa halip, hinayaan niya ang kamay na manatili sa baywang ni Mia, ang mga daliri ay bahagyang dumulas pababa sa kurba ng balakang nito.
Ang oras ay dumaan nang mabagal. Si Adrian ay nanatiling gising, ang isip ay puno ng mga imahe na hindi niya dapat isipin. Naisip niya kung paano magiging iba kung alam ni Mia ang nararamdaman niya. Kung sakaling magising ito at makita ang matigas na titi niya sa ilalim ng kumot. Kung sakaling hindi ito umalis, kundi manatili, at marahil… Pero agad niyang tinanggihan ang isip. Hindi. Hindi puwede. Siya ang ama. Siya ang dapat magprotekta, hindi ang mag-isip ng ganito.
Pero ang katawan niya ay may ibang plano. Tuwing gumagalaw si Mia sa pagtulog—tuwing inilalapit ang binti, tuwing humahinga nang malalim at ang dibdib ay dumidiin sa kanya—ang titi niya ay tumitibok nang mas malakas. Ang boxers ay nagsisimulang maging basa sa dulo, at alam niyang kung hindi siya aalis, may mangyayari. Kaya’t dahan-dahan, maingat, inilayo niya ang katawan ni Mia nang kaunti. Inilagay niya ang unan sa pagitan nila, at pilit na isinara ang mga mata.
Pero hindi siya makatulog. Ang amoy ng strawberry ay nanatili. Ang init ng katawan ni Mia ay nanatili. At sa dilim, ang isip niya ay patuloy na naglalaro ng mga senaryo na hindi niya kayang aminin kahit sa sarili.
“Dad, you're shaking.” Bulong ni Mia, ang boses ay hindi na tulog kundi gising na gising at puno ng isang uri ng mapaglarong kuryosidad.
Nagulat si Adrian. Akala niya ay himbing na ang anak sa pagtulog, ngunit ang kamay ni Mia ay dahan-dahang gumalaw mula sa kanyang dibdib pababa, hanggang sa dulo ng kanyang tiyan. Hindi ito mabilis, kundi isang mabagal na paggalugad na tila sinusukat ang reaksyon niya. Ang unan na inilagay ni Adrian sa pagitan nila ay hindi naging sapat na harang; sa isang mabilis na kilos, hinila ito ni Mia paitaas at muling idinikit ang kanyang katawan, mas mahigpit ngayon. Ang init ng balat ni Mia ay tila tumutagos sa kanyang mga damit, at ang paghinga nito ay narinig niyang mabilis na rin.
“Giniginaw kasi ako,” sagot niya, ngunit ang kanyang boses ay walang bakas ng lamig; sa halip, ito ay may kasamang pilyong ngiti na tila isang hamon.
Nanigas si Adrian. Ang kamay ni Mia ay hindi na lamang nakapatong sa kanyang tiyan; ang mga daliri nito ay nagsimulang gumalaw, bahagyang kumikiliti sa tela ng kanyang t-shirt, pababa sa direksyon kung saan ang kanyang titi ay patuloy na tumitibok. Ang bawat segundong lumilipas ay tila isang oras ng pagtitiyaga. Alam ni Adrian na ito na ang punto kung saan maaari pa siyang umatras—maaari siyang tumayo, magpanggap na kailangang pumunta sa banyo, at putulin ang tensyong ito bago pa ito maging isang katotohanan. Ngunit ang pag-asa na iyon ay unti-unting nilalamon ng pagnanasa.
Dahan-dahang itinaas ni Adrian ang kanyang kamay at hinaplos ang pisngi ni Mia. Ang balat nito ay kasinglambot ng sutla, at ang mga mata ni Mia ay nananatiling nakatitig sa kanya, puno ng isang uri ng pag-uunawa na nakakatakot ngunit nakakaakit. Ang katahimikan sa silid ay napalitan ng tunog ng kanilang magkaagapay na paghinga. Sa isang biglaang kilos, inilapit ni Mia ang kanyang mukha, ang kanyang mga labi ay halos dumikit na sa leeg ni Adrian.
“I love you dad,” bulong ni Mia, ngunit ang tono ng kanyang boses ay hindi na ang tipikal na paglalambing ng isang anak. May kasama itong panginginig, isang pagkilala sa panganib at excitement na bumabalot sa kanila. Sa isang mabilis ngunit banayad na galaw, idiniin ni Mia ang kanyang katawan sa kanya, at sa pagkakataong ito, hindi na ito aksidente. Ramdam ni Adrian ang tigas ng kanyang titi na nakadiin sa hita ni Mia, at sa halip na umiwas, narinig niya ang isang mahinang ungol mula sa dalaga.
Hindi na nakapag-isip si Adrian ng mga moral na hadlang o ang alaala ng kanyang asawa. Ang lahat ng kontrol na pinaghirapan niyang panatilihin sa loob ng maraming taon ay gumuho sa isang iglap. Ang kanyang kamay, na kanina ay nag-aalinlangan, ay biglang humigpit sa baywang ni Mia, hila ito palapit hanggang sa wala nang espasyo sa pagitan nila. Ang init ng kanilang mga balat ay tila nagliyab, at ang amoy ng strawberry ay naging isang nakakalunod na pabango na nagpabulag sa kanyang katuwiran.
Dahan-dahang itinaas ni Mia ang kanyang kamay at hinaplos ang likod ng leeg ni Adrian, ang mga daliri ay bahagyang kumikiliti sa kanyang buhok. Ang tingin ni Mia ay naglakbay mula sa mga mata ni Adrian pababa sa kanyang mga labi, at sa sandaling iyon, ang distansya sa pagitan nila ay naglaho. Ang kanilang mga labi ay nagtagpo—isang halk na nagsimulang mabagal at puno ng pag-aalinlangan, ngunit mabilis na naging mapusok. Ito ay hindi na halk ng isang ama at anak; ito ay pagtatagpo ng dalawang taong matagal nang naghahangad ng isang bagay na hindi nila kayang pangalanan nang hindi natatakot.
Ang Gabi ng Pag-aanyaya
“Dad, pwede ba akong matulog sa tabi mo?” inosenteng tanong ni Mia habang nakasandal sa hamba ng pinto, ang kanyang mga mata ay tila nagniningning sa ilalim ng madilim na liwanag ng hallway.
Napalunok si Adrian habang nakatingin sa anak na nakasuot ng manipis na nightie na kulay perlas. Sa paningin ng lahat, siya ang huwaran ng isang ama—ang lalaking hindi kailanman nahuli sa isang pagkakamali, ang haliging sandigan ni Mia mula noong pumanaw ang asawa niya. Ngunit sa loob ng kwartong iyon, ang katahimikan ay tila may sariling tibok ng puso. Ang bawat paghinga niya ay nagiging mabigat, at ang dating payapang pagmamahal ay unti-unting nahahaluan ng isang uri ng pagkauhaw na hindi niya kayang pangalanan nang hindi nakakaramdam ng pagkasala.
“Sige na, baby,” mahinang sagot ni Adrian, ang boses niya ay bahagyang paos. “Halika rito.”
Dahan-dahang lumapit si Mia at gumapang paakyat sa malaking kama, ang bawat kilos niya ay tila isang sayaw na hindi sinasadya ngunit perpekto ang timing. Humiga siya sa tabi ni Adrian, ang ulo niya ay nakasandal sa braso nito habang ang kanilang mga binti ay magkadikit. Amoy na amoy ni Adrian ang strawberry shampoo ni Mia, isang amoy na dati ay nagpapaalala sa kanya ng mga panahong **** pa ito at kailangang patulugin, ngunit ngayon ay nagpapabilis ng kanyang pulso. Napansin niya ang paraan ng pagtingin ni Mia sa kanya—isang tinging may halong pag-uusisa at isang lihim na pag-aanyaya na tila nagsasabing alam na nito ang epekto niya sa kanyang ama.
Ang gabi ay tahimik, maliban sa mahinang ugong ng aircon at ang malayong tunog ng mga kotse sa labas. Si Adrian ay nakahiga nang nakatingala, ang isang braso ay nakaangat upang suportahan ang ulo ni Mia. Ang nightie nito ay napakanipis—halos transparent sa ilalim ng mahinang ilaw ng bedside lamp. Kitang-kita ang hugis ng mga utong nito na bahagyang nakausli, at ang maliit na balikat na puti at makinis. Hindi niya sinasadyang tumingin, ngunit ang tingin niya ay tila may sariling buhay. Ang kamay niya na nakapatong sa hita ni Mia ay naninigas, at kailangan niyang pigilan ang sarili na huwag higpitan ang pagkakadikit.
“Ang init, Dad,” bulong ni Mia, at dahan-dahang inilapit pa ang katawan sa kanya. Ang soft na balat ng braso nito ay dumikit sa braso ni Adrian, at ang amoy ng strawberry ay naging mas matindi. “Hindi ako makatulog kanina. Parang may kulang.”
Si Adrian ay napapikit sandali. Ang isip niya ay puno ng mga bagay na hindi niya dapat isipin. Ang paraan ng paggalaw ng hita ni Mia laban sa kanyang binti. Ang mainit na hininga nito sa leeg niya. Ang malambot na dibdib na bahagyang dumidiin sa kanyang dibdib tuwing humihinga ito nang malalim. Alam niyang mali. Alam niyang dapat siyang tumayo, maghanap ng dahilan para umalis, o kahit man lang maglagay ng unan sa pagitan nila. Pero ang katawan niya ay tumatanggi. Ang dugo niya ay tila umaagos pababa, at sa ilalim ng kumot, ang titi niya ay nagsisimulang tumigas nang dahan-dahan, pilit na kinakalaban ang kahihiyan.
“Matulog ka na, Mia,” mahinang sabi niya, ang boses ay magaspang. “Maaga pa tayo bukas.”
Pero hindi ito tumigil. Inilipat ni Mia ang ulo mula sa braso niya papunta sa dibdib niya, ang mahabang buhok ay kumakalat sa balat niya. Ang isang kamay nito ay nakapatong sa dibdib ni Adrian, at ang mga daliri ay bahagyang kumikilos, tila walang kamalay-malay. Ang nightie ay umangat nang kaunti, inilantad ang makinis na hita hanggang halos sa singit. Si Adrian ay napalunok nang malakas. Ang paningin niya ay nanatili roon nang mas matagal kaysa dapat. Ang puting balat, ang malambot na kurba, ang paraan ng pagkakadikit ng tela sa katawan nito—lahat ay tila naglalaro sa isip niya.
Sa loob ng ilang minuto, ang katahimikan ay naging mas mabigat. Si Mia ay tila nakatulog na, ang paghinga nito ay naging pantay at malalim. Pero si Adrian ay gising na gising. Ang titi niya ay ganap nang matigas ngayon, nakadiin sa loob ng boxers, at bawat maliit na galaw ni Mia ay nagpapadala ng kuryente sa kanyang katawan. Naisip niya ang asawa niya—ang yumaong Maria—at kung paano ito magagalit kung makikita ang nangyayari. Pero ang alaala ay hindi sapat para pigilan ang init na kumakalat sa dibdib niya pababa.
Dahan-dahan, inilipat ni Adrian ang kamay mula sa hita ni Mia papunta sa baywang nito. Ang balat ay mainit at malambot. Ang nightie ay napakanipis na ramdam niya ang bawat kurba. Hindi niya sinasadyang haplusin nang bahagya, at sa sandaling iyon, si Mia ay kumilos sa pagtulog, inilapit pa ang katawan sa kanya. Ang dibdib nito ay ganap nang dumikit sa kanyang dibdib, at ang hita nito ay umangat nang kaunti, nakapatong sa hita niya.
“Fuck…” bulong ni Adrian sa dilim, ang salita ay halos hindi marinig. Ang titi niya ay tumitibok ngayon, at alam niyang kung magpapatuloy ito, hindi na niya mapipigilan ang sarili. Pero hindi pa rin siya tumayo. Sa halip, hinayaan niya ang kamay na manatili sa baywang ni Mia, ang mga daliri ay bahagyang dumulas pababa sa kurba ng balakang nito.
Ang oras ay dumaan nang mabagal. Si Adrian ay nanatiling gising, ang isip ay puno ng mga imahe na hindi niya dapat isipin. Naisip niya kung paano magiging iba kung alam ni Mia ang nararamdaman niya. Kung sakaling magising ito at makita ang matigas na titi niya sa ilalim ng kumot. Kung sakaling hindi ito umalis, kundi manatili, at marahil… Pero agad niyang tinanggihan ang isip. Hindi. Hindi puwede. Siya ang ama. Siya ang dapat magprotekta, hindi ang mag-isip ng ganito.
Pero ang katawan niya ay may ibang plano. Tuwing gumagalaw si Mia sa pagtulog—tuwing inilalapit ang binti, tuwing humahinga nang malalim at ang dibdib ay dumidiin sa kanya—ang titi niya ay tumitibok nang mas malakas. Ang boxers ay nagsisimulang maging basa sa dulo, at alam niyang kung hindi siya aalis, may mangyayari. Kaya’t dahan-dahan, maingat, inilayo niya ang katawan ni Mia nang kaunti. Inilagay niya ang unan sa pagitan nila, at pilit na isinara ang mga mata.
Pero hindi siya makatulog. Ang amoy ng strawberry ay nanatili. Ang init ng katawan ni Mia ay nanatili. At sa dilim, ang isip niya ay patuloy na naglalaro ng mga senaryo na hindi niya kayang aminin kahit sa sarili.
“Dad, you're shaking.” Bulong ni Mia, ang boses ay hindi na tulog kundi gising na gising at puno ng isang uri ng mapaglarong kuryosidad.
Nagulat si Adrian. Akala niya ay himbing na ang anak sa pagtulog, ngunit ang kamay ni Mia ay dahan-dahang gumalaw mula sa kanyang dibdib pababa, hanggang sa dulo ng kanyang tiyan. Hindi ito mabilis, kundi isang mabagal na paggalugad na tila sinusukat ang reaksyon niya. Ang unan na inilagay ni Adrian sa pagitan nila ay hindi naging sapat na harang; sa isang mabilis na kilos, hinila ito ni Mia paitaas at muling idinikit ang kanyang katawan, mas mahigpit ngayon. Ang init ng balat ni Mia ay tila tumutagos sa kanyang mga damit, at ang paghinga nito ay narinig niyang mabilis na rin.
“Giniginaw kasi ako,” sagot niya, ngunit ang kanyang boses ay walang bakas ng lamig; sa halip, ito ay may kasamang pilyong ngiti na tila isang hamon.
Nanigas si Adrian. Ang kamay ni Mia ay hindi na lamang nakapatong sa kanyang tiyan; ang mga daliri nito ay nagsimulang gumalaw, bahagyang kumikiliti sa tela ng kanyang t-shirt, pababa sa direksyon kung saan ang kanyang titi ay patuloy na tumitibok. Ang bawat segundong lumilipas ay tila isang oras ng pagtitiyaga. Alam ni Adrian na ito na ang punto kung saan maaari pa siyang umatras—maaari siyang tumayo, magpanggap na kailangang pumunta sa banyo, at putulin ang tensyong ito bago pa ito maging isang katotohanan. Ngunit ang pag-asa na iyon ay unti-unting nilalamon ng pagnanasa.
Dahan-dahang itinaas ni Adrian ang kanyang kamay at hinaplos ang pisngi ni Mia. Ang balat nito ay kasinglambot ng sutla, at ang mga mata ni Mia ay nananatiling nakatitig sa kanya, puno ng isang uri ng pag-uunawa na nakakatakot ngunit nakakaakit. Ang katahimikan sa silid ay napalitan ng tunog ng kanilang magkaagapay na paghinga. Sa isang biglaang kilos, inilapit ni Mia ang kanyang mukha, ang kanyang mga labi ay halos dumikit na sa leeg ni Adrian.
“I love you dad,” bulong ni Mia, ngunit ang tono ng kanyang boses ay hindi na ang tipikal na paglalambing ng isang anak. May kasama itong panginginig, isang pagkilala sa panganib at excitement na bumabalot sa kanila. Sa isang mabilis ngunit banayad na galaw, idiniin ni Mia ang kanyang katawan sa kanya, at sa pagkakataong ito, hindi na ito aksidente. Ramdam ni Adrian ang tigas ng kanyang titi na nakadiin sa hita ni Mia, at sa halip na umiwas, narinig niya ang isang mahinang ungol mula sa dalaga.
Hindi na nakapag-isip si Adrian ng mga moral na hadlang o ang alaala ng kanyang asawa. Ang lahat ng kontrol na pinaghirapan niyang panatilihin sa loob ng maraming taon ay gumuho sa isang iglap. Ang kanyang kamay, na kanina ay nag-aalinlangan, ay biglang humigpit sa baywang ni Mia, hila ito palapit hanggang sa wala nang espasyo sa pagitan nila. Ang init ng kanilang mga balat ay tila nagliyab, at ang amoy ng strawberry ay naging isang nakakalunod na pabango na nagpabulag sa kanyang katuwiran.
Dahan-dahang itinaas ni Mia ang kanyang kamay at hinaplos ang likod ng leeg ni Adrian, ang mga daliri ay bahagyang kumikiliti sa kanyang buhok. Ang tingin ni Mia ay naglakbay mula sa mga mata ni Adrian pababa sa kanyang mga labi, at sa sandaling iyon, ang distansya sa pagitan nila ay naglaho. Ang kanilang mga labi ay nagtagpo—isang halk na nagsimulang mabagal at puno ng pag-aalinlangan, ngunit mabilis na naging mapusok. Ito ay hindi na halk ng isang ama at anak; ito ay pagtatagpo ng dalawang taong matagal nang naghahangad ng isang bagay na hindi nila kayang pangalanan nang hindi natatakot.