NSFWdaddydaddy
Enthusiast
Kabanata 1: Arrival
Matagal nang tahimik ang bahay ni Harold sa labas ng lungsod. Isang simpleng bungalow na may bakanteng silid na dating kinaugalian nang maging silid-tulugan ng asawa niya. Limang taon na mula nang pumanaw si Elena, at limang taon na rin siyang nakatira mag-isa. Ang araw-araw niya ay umiikot sa trabaho sa construction site bilang supervisor, sa maikling pag-inom ng kape sa umaga, at sa katahimikang sumasalubong sa kanya tuwing gabi. Hindi siya mapait. Hindi rin siya masaya. Basta nandoon lang siya—buhay, pero parang hindi na ganap.
Ang tawag ni Scarlett isang Biyernes ng gabi ang unang gumambala sa rutinang iyon.
“Papa… pwede ka bang bumisita? Ilang araw lang. Miss ka na ni Kian. Miss ka na rin namin.”
Hindi niya agad nasagot. Nakatitig lang siya sa kisame ng kanyang silid, ang cellphone naka-speaker sa tabi ng unan. Ang boses ng anak niya ay mas malalim na kaysa noong huli silang magkita—dalawang taon na ang nakalipas, noong binyag ni Kian. Noon, **** pa ang tono ni Scarlett. Ngayon, may bigat ito. May pagod. May lungkot na hindi niya agad nakuha.
“Sige,” sagot niya pagkatapos ng mahabang katahimikan. “Kailan?”
“Bukas kung pwede. O kaya Lunes. Kahit kailan, Papa. Mag-i-stay ka lang dito sa bahay. May spare room naman. At saka… gusto ko sanang makausap ka ng mas matagal.”
Hindi niya tinanong kung bakit. Hindi niya rin tinanong kung bakit bigla. Tanggap niya lang. Pagkatapos ng tawag, hindi na siya nakatulog agad. Nag-isip siya kung anong damit ang dadalhin, kung may regalo ba siya para kay Kian, kung paano niya haharapin ang anak niyang may asawa na at may anak na. Si Scarlett. Ang batang dating sumusunod sa kanya sa construction site, may helmet na masyadong malaki para sa ulo nito, na ngayon ay ina na.
Kinaumagahan, maaga siyang gumising. Naglinis ng bahay na para bang may darating, kahit wala naman. Naglaba ng mga damit, nag-ayos ng bag. Isang maliit na suitcase lang—damit pang-ilang araw, toothbrush, pabango na bihira niyang gamitin, at isang maliit na stuffed dinosaur na nabili niya sa mall para kay Kian. Hindi niya alam kung anong edad ang angkop para sa dinosaur, pero naisip niya na baka magustuhan ng ****.
Ang biyahe papuntang bahay nila Scarlett ay dalawang oras mula sa lugar niya. Nagmaneho siya ng kanyang lumang pickup truck, ang bintana ay bahagyang bukas para makapasok ang hangin. Ang radyo ay naka-on pero hindi niya pinapakinggan. Iniisip niya ang anak niya. Ang huling beses na nakita niya si Scarlett, buntis pa ito kay Kian. Mas payat noon, may madilim na balat sa ilalim ng mata, pero masaya. Ngayon, base sa boses sa telepono, parang may nawala.
Nang makarating siya sa subdivision, dahan-dahan niyang hinanap ang address. Modernong townhouse, dalawang palapag, may maliit na hardin sa harap. May mga laruan ng **** sa labas—traysikel na plastic, bola, at isang maliit na slide. Nag-park siya sa driveway, pinatay ang makina, at sandaling naiwan ang kamay niya sa manibela. Hindi niya alam kung bakit biglang mabigat ang dibdib niya. Parang may inaasahan siyang hindi niya kayang pangalanan.
Bago pa siya makalabas ng truck, bumukas ang pinto ng bahay.
“Lolo!”
Isang maliit na katawan ang tumakbo palabas. Si Kian. Tatlong taong gulang, bilog ang mukha, kulot ang buhok, may ngiting walang alinlangan. Nakasuot siya ng T-shirt na may dinosaur print—ang coincidence ay naging dahilan para mapangiti si Harold sa unang pagkakataon nang araw na iyon.
“Lolo! Lolo!”
Bumaba si Harold, lumuhod, at tinanggap ang yakap ng apo. Ang **** ay amoy shampoo at gatas, mainit ang katawan, at mahigpit ang kapit sa leeg niya.
“Kamusta, Kian? Ang laki mo na.”
“May regalo ka ba?”
Tumawa si Harold. “Meron. Pero mamaya mo buksan, ha? Pagpasok muna tayo.”
Habang nakayakap pa siya sa ****, lumabas si Scarlett sa pintuan.
Tumigil sandali ang oras.
Hindi niya alam kung paano ilalarawan ang anak niya sa sandaling iyon. Dalawampu’t tatlo na si Scarlett, pero may hitsura siyang mas matanda sa edad niya—hindi dahil sa wrinkles, kundi dahil sa paraan ng pagtayo niya, sa paraan ng pagtingin niya. Mas payat ang mukha kaysa noon, mas matalas ang panga, mas malalim ang mga mata. Ang buhok niya ay mas mahaba, nakapusod nang maluwag, may ilang hiblang nakalaya sa noo. Nakasuot siya ng simpleng white blouse at denim shorts. Walang makeup. Pero may lungkot sa mga mata niya na hindi kayang itago ng ngiti.
“Papa,” sabi niya. Ang boses ay mas malambot kaysa sa telepono. “Salamat at dumating ka.”
Tumayo si Harold, bitbit pa rin si Kian sa isang braso. Si Scarlett ay lumapit at niyakap siya—mahigpit, mahaba, ang mukha ay nakadikit sa balikat niya. Amoy niya ang pabango ng anak niya, banayad, floral, at may konting amoy ng coffee. Hindi niya agad naalis ang kamay sa likod nito. Parang kailangan niyang tiyakin na totoo ito—na ang babaeng ito ay anak niya, na buhay pa siya, na nandito.
“Kamusta ka?” tanong niya nang maghiwalay sila.
“Okay lang,” sagot ni Scarlett, pero ang ngiti ay hindi umabot sa mata. “Pasok ka na. Mainit sa labas.”
Pumasok sila. Ang loob ng bahay ay malinis, moderno, may laruan sa sala, may picture frames sa dingding—larawan ng kasal ni Scarlett at Gian, larawan ni Kian bilang bagong panganak, larawan ng tatlo nila sa beach. Walang larawan ni Elena. Naalala ni Harold na hindi siya nagbigay ng kopya ng mga lumang album.
Si Gian ay nasa kusina, naka-scrub pa, may stethoscope na nakasabit sa leeg. Doctor. Dalawampu’t limang taong gulang, mas **** pa sa hitsura, may malinis na gupit, may mabait na mukha. Naghugas siya ng kamay nang makita sila, tapos lumapit at nakipagkamay kay Harold.
“Uncle Harold. Welcome po. Pasensya na at late ako dumating. May emergency kanina sa hospital.”
“Walang anuman. Salamat sa pag-imbita.”
“Hindi po invitation lang ‘yon. Miss na miss na kayo ni Scarlett. At saka ni Kian.”
Si Scarlett ay nasa likod, tahimik na naghahanda ng inumin. Napansin ni Harold ang paraan ng pagkilos nito—mabilis, efficient, pero may tensyon sa balikat. Parang may dinadala.
“Umupo ka muna, Papa,” sabi ni Scarlett. “Magluluto ako ng tanghalian. Gusto mo ba ng adobo? O kaya sinigang?”
“Kahit ano. Huwag kang mag-abala.”
“Hindi abala. Matagal na tayong hindi nagsama-sama.”
Si Kian ay umakyat sa kandungan ni Harold, hawak ang stuffed dinosaur na regalo. “Lolo, dinosaur ‘to. Tayo, may dinosaur din ako sa kwarto. Gusto mo bang makita?”
“Mamaya, ha? Pagkatapos kumain.”
Habang nag-uusap sila, si Gian ay nagsabi na kailangan niyang bumalik sa hospital pagkatapos ng tanghalian. May shift siya hanggang gabi. Si Scarlett ay hindi nagsalita, pero napansin ni Harold ang sandaling pagtigil ng kamay nito sa kutsilyo. Parang sanay na siya. Parang inaasahan na niya.
Ang tanghalian ay masarap—adobong manok, kanin, ensalada. Si Kian ay nakaupo sa high chair, nagsasalita nang walang humpay tungkol sa cartoons at sa dinosaur. Si Gian ay nagtanong tungkol sa trabaho ni Harold, tungkol sa construction projects, tungkol sa kung paano niya kinakaya ang buhay mag-isa. Mababaw ang usapan. Magalang. Walang lalim.
Si Scarlett ay tahimik na kumakain. Paminsan-minsan ay tumitingin siya kay Harold, at kapag nagkakatinginan sila, mabilis siyang lumilingon. May something sa mga mata niya—hindi galit, hindi lungkot lang. May paghingi. May pag-aalinlangan. May bagay na hindi niya masasabi sa harap ng asawa at anak.
Pagkatapos kumain, si Gian ay nagpaalam. Nag-kiss siya kay Scarlett sa noo, niyakap si Kian, at nakipagkamay ulit kay Harold.
“Babalik ako around ten or eleven. Enjoy niyo ang hapon. At saka, Uncle… thank you for coming. Kailangan niya ‘to.”
Hindi tinukoy ni Gian kung sino ang “niya.” Pero alam ni Harold.
Nang mawala si Gian, nagbago ang hangin sa bahay. Hindi biglaan. Dahan-dahan. Si Scarlett ay nagsimulang maghugas ng pinggan. Si Harold ay naglaro muna kay Kian sa sala—nagtayo sila ng tower ng blocks, naghabulan ng dinosaur. Ang **** ay masaya, maingay, walang alam sa tensyon ng mga matanda.
Pagkatapos ng isang oras, natulog si Kian sa sofa, nakayakap sa stuffed toy. Si Scarlett ay nakaupo sa armchair sa tapat ni Harold, hawak ang tasa ng kape na malamig na.
“Ang laki niya na,” sabi ni Harold.
“Oo. Mabilis. Parang kailan lang… buntis pa ako.”
Katahimikan.
“Kamusta ka talaga, Scar?”
Tumingin siya sa kanya. Ang mga mata ay mapula sa gilid, pero hindi umiiyak. “Okay naman. Si Gian mabait. Magaling siyang daddy. May trabaho ako part-time sa clinic ng asawa niya. Hindi naman kami naghihirap.”
“Pero?”
Ngumiti siya nang pilit. “Wala. Bakit may ‘pero’?”
“Kasi mukha kang pagod. At saka… yung boses mo sa telepono. Parang may gusto kang sabihin.”
Si Scarlett ay tumingin sa natutulog na anak, tapos bumalik ang tingin kay Harold. Mahaba. Direkta. Parang sinusukat kung kaya niya bang marinig ang totoo.
“Mamaya na,” sabi niya nang mahina. “Pag gabi. Pag tulog na si Kian. At pag wala pa si Gian.”
Tumango si Harold. Hindi niya pinilit. Pero may something sa paraan ng pagsasalita ni Scarlett—sa paraan ng paghawak niya sa tasa, sa paraan ng paghinga niya—na nagsasabing ang “mamaya” ay hindi simpleng usapan.
Buong hapon ay tahimik. Naglakad sila sa hardin kasama si Kian nang magising ito. Naglaro sila ng bola. Si Scarlett ay natawa nang makita ang ama niyang habulin ang apo, at sa sandaling iyon, ang lungkot sa mata niya ay sandaling nawala. Parang **** ulit siya. Parang yung Scarlett na dating sumusunod sa kanya sa site, na nagtatanong kung puwede ba siyang magmaneho ng excavator.
Pagdating ng dilim, naghapunan sila ng simple—sopas at tinapay. Si Kian ay naantok nang maaga. Dinala siya ni Scarlett sa kwarto sa itaas, at nang bumaba siya, may dalang dalawang baso ng whiskey.
“Gusto mo?” tanong niya.
Tumango si Harold. Umupo sila sa sala, ang ilaw ay dim, ang TV ay naka-off. Ang bahay ay tahimik maliban sa malayong tunog ng aircon.
“Salamat at dumating ka,” ulit ni Scarlett. “Alam kong busy ka.”
“Hindi naman. Wala naman akong ibang ginagawa.”
“Paano ka na? Mag-isa.”
“Sanay na. Minsan boring. Minsan okay.”
Si Scarlett ay uminom ng kaunti. Ang leeg niya ay gumalaw nang lunukin niya ang alak. Napansin ni Harold ang maliit na birtmark sa gilid ng leeg nito—yung birtmark na dati niyang hinalikan nang **** pa ang anak niya, kapag may sugat o kapag umiiyak. Ngayon, ang birtmark na iyon ay nasa leeg ng isang babaeng may asawa, may anak, at may lungkot na hindi niya kayang ipaliwanag.
“Papa…”
“Ano?”
“Miss kita. Hindi lang ‘yung ordinaryong miss. Parang… may kulang. Kahit nandito si Gian. Kahit may Kian. Parang may parte sa’kin na hindi napupunan.”
Hindi sumagot si Harold. Hinayaan niya ang katahimikan.
Si Scarlett ay tumingin sa kanya nang mas matagal ngayon. Ang tingin ay hindi na anak-ama. May something na mas mabigat. May something na mas delikado. At sa unang pagkakataon nang araw na iyon, naramdaman ni Harold ang init sa dibdib niya na hindi niya dapat naramdaman.
“Matutulog ka na ba?” tanong ni Scarlett nang mahina.
“Hindi pa.”
“Ako rin.”
Nagpatuloy silang nakaupo. Ang whiskey ay unti-unting nauubos. Ang oras ay dahan-dahang gumagabi. At sa katahimikan ng bahay, sa pagitan ng ama at anak, nagsimulang gumapang ang bagay na matagal nang nagtatago sa dilim—yung bagay na hindi pa nila pinangangalanan, pero nararamdaman na nila pareho.
Si Gian ay hindi pa umuuwi.
Si Kian ay mahimbing na natutulog sa itaas.
At sa sala, sa ilalim ng malabong ilaw, si Scarlett ay muling tumingin sa ama niya—mas matagal, mas bukas, mas walang pagtatanggol.
“Papa,” bulong niya. “May sasabihin ako. Pero baka magalit ka. O baka… baka hindi mo ako maintindihan.”
Si Harold ay hindi umalis. Hindi rin siya tumayo. Naghintay lang siya, ang puso ay tumitibok nang mas mabilis kaysa dapat, ang kamay ay mahigpit ang kapit sa baso.
“Sabihin mo,” sabi niya nang mahina.
At sa sandaling iyon, nagsimula ang lahat.
Matagal nang tahimik ang bahay ni Harold sa labas ng lungsod. Isang simpleng bungalow na may bakanteng silid na dating kinaugalian nang maging silid-tulugan ng asawa niya. Limang taon na mula nang pumanaw si Elena, at limang taon na rin siyang nakatira mag-isa. Ang araw-araw niya ay umiikot sa trabaho sa construction site bilang supervisor, sa maikling pag-inom ng kape sa umaga, at sa katahimikang sumasalubong sa kanya tuwing gabi. Hindi siya mapait. Hindi rin siya masaya. Basta nandoon lang siya—buhay, pero parang hindi na ganap.
Ang tawag ni Scarlett isang Biyernes ng gabi ang unang gumambala sa rutinang iyon.
“Papa… pwede ka bang bumisita? Ilang araw lang. Miss ka na ni Kian. Miss ka na rin namin.”
Hindi niya agad nasagot. Nakatitig lang siya sa kisame ng kanyang silid, ang cellphone naka-speaker sa tabi ng unan. Ang boses ng anak niya ay mas malalim na kaysa noong huli silang magkita—dalawang taon na ang nakalipas, noong binyag ni Kian. Noon, **** pa ang tono ni Scarlett. Ngayon, may bigat ito. May pagod. May lungkot na hindi niya agad nakuha.
“Sige,” sagot niya pagkatapos ng mahabang katahimikan. “Kailan?”
“Bukas kung pwede. O kaya Lunes. Kahit kailan, Papa. Mag-i-stay ka lang dito sa bahay. May spare room naman. At saka… gusto ko sanang makausap ka ng mas matagal.”
Hindi niya tinanong kung bakit. Hindi niya rin tinanong kung bakit bigla. Tanggap niya lang. Pagkatapos ng tawag, hindi na siya nakatulog agad. Nag-isip siya kung anong damit ang dadalhin, kung may regalo ba siya para kay Kian, kung paano niya haharapin ang anak niyang may asawa na at may anak na. Si Scarlett. Ang batang dating sumusunod sa kanya sa construction site, may helmet na masyadong malaki para sa ulo nito, na ngayon ay ina na.
Kinaumagahan, maaga siyang gumising. Naglinis ng bahay na para bang may darating, kahit wala naman. Naglaba ng mga damit, nag-ayos ng bag. Isang maliit na suitcase lang—damit pang-ilang araw, toothbrush, pabango na bihira niyang gamitin, at isang maliit na stuffed dinosaur na nabili niya sa mall para kay Kian. Hindi niya alam kung anong edad ang angkop para sa dinosaur, pero naisip niya na baka magustuhan ng ****.
Ang biyahe papuntang bahay nila Scarlett ay dalawang oras mula sa lugar niya. Nagmaneho siya ng kanyang lumang pickup truck, ang bintana ay bahagyang bukas para makapasok ang hangin. Ang radyo ay naka-on pero hindi niya pinapakinggan. Iniisip niya ang anak niya. Ang huling beses na nakita niya si Scarlett, buntis pa ito kay Kian. Mas payat noon, may madilim na balat sa ilalim ng mata, pero masaya. Ngayon, base sa boses sa telepono, parang may nawala.
Nang makarating siya sa subdivision, dahan-dahan niyang hinanap ang address. Modernong townhouse, dalawang palapag, may maliit na hardin sa harap. May mga laruan ng **** sa labas—traysikel na plastic, bola, at isang maliit na slide. Nag-park siya sa driveway, pinatay ang makina, at sandaling naiwan ang kamay niya sa manibela. Hindi niya alam kung bakit biglang mabigat ang dibdib niya. Parang may inaasahan siyang hindi niya kayang pangalanan.
Bago pa siya makalabas ng truck, bumukas ang pinto ng bahay.
“Lolo!”
Isang maliit na katawan ang tumakbo palabas. Si Kian. Tatlong taong gulang, bilog ang mukha, kulot ang buhok, may ngiting walang alinlangan. Nakasuot siya ng T-shirt na may dinosaur print—ang coincidence ay naging dahilan para mapangiti si Harold sa unang pagkakataon nang araw na iyon.
“Lolo! Lolo!”
Bumaba si Harold, lumuhod, at tinanggap ang yakap ng apo. Ang **** ay amoy shampoo at gatas, mainit ang katawan, at mahigpit ang kapit sa leeg niya.
“Kamusta, Kian? Ang laki mo na.”
“May regalo ka ba?”
Tumawa si Harold. “Meron. Pero mamaya mo buksan, ha? Pagpasok muna tayo.”
Habang nakayakap pa siya sa ****, lumabas si Scarlett sa pintuan.
Tumigil sandali ang oras.
Hindi niya alam kung paano ilalarawan ang anak niya sa sandaling iyon. Dalawampu’t tatlo na si Scarlett, pero may hitsura siyang mas matanda sa edad niya—hindi dahil sa wrinkles, kundi dahil sa paraan ng pagtayo niya, sa paraan ng pagtingin niya. Mas payat ang mukha kaysa noon, mas matalas ang panga, mas malalim ang mga mata. Ang buhok niya ay mas mahaba, nakapusod nang maluwag, may ilang hiblang nakalaya sa noo. Nakasuot siya ng simpleng white blouse at denim shorts. Walang makeup. Pero may lungkot sa mga mata niya na hindi kayang itago ng ngiti.
“Papa,” sabi niya. Ang boses ay mas malambot kaysa sa telepono. “Salamat at dumating ka.”
Tumayo si Harold, bitbit pa rin si Kian sa isang braso. Si Scarlett ay lumapit at niyakap siya—mahigpit, mahaba, ang mukha ay nakadikit sa balikat niya. Amoy niya ang pabango ng anak niya, banayad, floral, at may konting amoy ng coffee. Hindi niya agad naalis ang kamay sa likod nito. Parang kailangan niyang tiyakin na totoo ito—na ang babaeng ito ay anak niya, na buhay pa siya, na nandito.
“Kamusta ka?” tanong niya nang maghiwalay sila.
“Okay lang,” sagot ni Scarlett, pero ang ngiti ay hindi umabot sa mata. “Pasok ka na. Mainit sa labas.”
Pumasok sila. Ang loob ng bahay ay malinis, moderno, may laruan sa sala, may picture frames sa dingding—larawan ng kasal ni Scarlett at Gian, larawan ni Kian bilang bagong panganak, larawan ng tatlo nila sa beach. Walang larawan ni Elena. Naalala ni Harold na hindi siya nagbigay ng kopya ng mga lumang album.
Si Gian ay nasa kusina, naka-scrub pa, may stethoscope na nakasabit sa leeg. Doctor. Dalawampu’t limang taong gulang, mas **** pa sa hitsura, may malinis na gupit, may mabait na mukha. Naghugas siya ng kamay nang makita sila, tapos lumapit at nakipagkamay kay Harold.
“Uncle Harold. Welcome po. Pasensya na at late ako dumating. May emergency kanina sa hospital.”
“Walang anuman. Salamat sa pag-imbita.”
“Hindi po invitation lang ‘yon. Miss na miss na kayo ni Scarlett. At saka ni Kian.”
Si Scarlett ay nasa likod, tahimik na naghahanda ng inumin. Napansin ni Harold ang paraan ng pagkilos nito—mabilis, efficient, pero may tensyon sa balikat. Parang may dinadala.
“Umupo ka muna, Papa,” sabi ni Scarlett. “Magluluto ako ng tanghalian. Gusto mo ba ng adobo? O kaya sinigang?”
“Kahit ano. Huwag kang mag-abala.”
“Hindi abala. Matagal na tayong hindi nagsama-sama.”
Si Kian ay umakyat sa kandungan ni Harold, hawak ang stuffed dinosaur na regalo. “Lolo, dinosaur ‘to. Tayo, may dinosaur din ako sa kwarto. Gusto mo bang makita?”
“Mamaya, ha? Pagkatapos kumain.”
Habang nag-uusap sila, si Gian ay nagsabi na kailangan niyang bumalik sa hospital pagkatapos ng tanghalian. May shift siya hanggang gabi. Si Scarlett ay hindi nagsalita, pero napansin ni Harold ang sandaling pagtigil ng kamay nito sa kutsilyo. Parang sanay na siya. Parang inaasahan na niya.
Ang tanghalian ay masarap—adobong manok, kanin, ensalada. Si Kian ay nakaupo sa high chair, nagsasalita nang walang humpay tungkol sa cartoons at sa dinosaur. Si Gian ay nagtanong tungkol sa trabaho ni Harold, tungkol sa construction projects, tungkol sa kung paano niya kinakaya ang buhay mag-isa. Mababaw ang usapan. Magalang. Walang lalim.
Si Scarlett ay tahimik na kumakain. Paminsan-minsan ay tumitingin siya kay Harold, at kapag nagkakatinginan sila, mabilis siyang lumilingon. May something sa mga mata niya—hindi galit, hindi lungkot lang. May paghingi. May pag-aalinlangan. May bagay na hindi niya masasabi sa harap ng asawa at anak.
Pagkatapos kumain, si Gian ay nagpaalam. Nag-kiss siya kay Scarlett sa noo, niyakap si Kian, at nakipagkamay ulit kay Harold.
“Babalik ako around ten or eleven. Enjoy niyo ang hapon. At saka, Uncle… thank you for coming. Kailangan niya ‘to.”
Hindi tinukoy ni Gian kung sino ang “niya.” Pero alam ni Harold.
Nang mawala si Gian, nagbago ang hangin sa bahay. Hindi biglaan. Dahan-dahan. Si Scarlett ay nagsimulang maghugas ng pinggan. Si Harold ay naglaro muna kay Kian sa sala—nagtayo sila ng tower ng blocks, naghabulan ng dinosaur. Ang **** ay masaya, maingay, walang alam sa tensyon ng mga matanda.
Pagkatapos ng isang oras, natulog si Kian sa sofa, nakayakap sa stuffed toy. Si Scarlett ay nakaupo sa armchair sa tapat ni Harold, hawak ang tasa ng kape na malamig na.
“Ang laki niya na,” sabi ni Harold.
“Oo. Mabilis. Parang kailan lang… buntis pa ako.”
Katahimikan.
“Kamusta ka talaga, Scar?”
Tumingin siya sa kanya. Ang mga mata ay mapula sa gilid, pero hindi umiiyak. “Okay naman. Si Gian mabait. Magaling siyang daddy. May trabaho ako part-time sa clinic ng asawa niya. Hindi naman kami naghihirap.”
“Pero?”
Ngumiti siya nang pilit. “Wala. Bakit may ‘pero’?”
“Kasi mukha kang pagod. At saka… yung boses mo sa telepono. Parang may gusto kang sabihin.”
Si Scarlett ay tumingin sa natutulog na anak, tapos bumalik ang tingin kay Harold. Mahaba. Direkta. Parang sinusukat kung kaya niya bang marinig ang totoo.
“Mamaya na,” sabi niya nang mahina. “Pag gabi. Pag tulog na si Kian. At pag wala pa si Gian.”
Tumango si Harold. Hindi niya pinilit. Pero may something sa paraan ng pagsasalita ni Scarlett—sa paraan ng paghawak niya sa tasa, sa paraan ng paghinga niya—na nagsasabing ang “mamaya” ay hindi simpleng usapan.
Buong hapon ay tahimik. Naglakad sila sa hardin kasama si Kian nang magising ito. Naglaro sila ng bola. Si Scarlett ay natawa nang makita ang ama niyang habulin ang apo, at sa sandaling iyon, ang lungkot sa mata niya ay sandaling nawala. Parang **** ulit siya. Parang yung Scarlett na dating sumusunod sa kanya sa site, na nagtatanong kung puwede ba siyang magmaneho ng excavator.
Pagdating ng dilim, naghapunan sila ng simple—sopas at tinapay. Si Kian ay naantok nang maaga. Dinala siya ni Scarlett sa kwarto sa itaas, at nang bumaba siya, may dalang dalawang baso ng whiskey.
“Gusto mo?” tanong niya.
Tumango si Harold. Umupo sila sa sala, ang ilaw ay dim, ang TV ay naka-off. Ang bahay ay tahimik maliban sa malayong tunog ng aircon.
“Salamat at dumating ka,” ulit ni Scarlett. “Alam kong busy ka.”
“Hindi naman. Wala naman akong ibang ginagawa.”
“Paano ka na? Mag-isa.”
“Sanay na. Minsan boring. Minsan okay.”
Si Scarlett ay uminom ng kaunti. Ang leeg niya ay gumalaw nang lunukin niya ang alak. Napansin ni Harold ang maliit na birtmark sa gilid ng leeg nito—yung birtmark na dati niyang hinalikan nang **** pa ang anak niya, kapag may sugat o kapag umiiyak. Ngayon, ang birtmark na iyon ay nasa leeg ng isang babaeng may asawa, may anak, at may lungkot na hindi niya kayang ipaliwanag.
“Papa…”
“Ano?”
“Miss kita. Hindi lang ‘yung ordinaryong miss. Parang… may kulang. Kahit nandito si Gian. Kahit may Kian. Parang may parte sa’kin na hindi napupunan.”
Hindi sumagot si Harold. Hinayaan niya ang katahimikan.
Si Scarlett ay tumingin sa kanya nang mas matagal ngayon. Ang tingin ay hindi na anak-ama. May something na mas mabigat. May something na mas delikado. At sa unang pagkakataon nang araw na iyon, naramdaman ni Harold ang init sa dibdib niya na hindi niya dapat naramdaman.
“Matutulog ka na ba?” tanong ni Scarlett nang mahina.
“Hindi pa.”
“Ako rin.”
Nagpatuloy silang nakaupo. Ang whiskey ay unti-unting nauubos. Ang oras ay dahan-dahang gumagabi. At sa katahimikan ng bahay, sa pagitan ng ama at anak, nagsimulang gumapang ang bagay na matagal nang nagtatago sa dilim—yung bagay na hindi pa nila pinangangalanan, pero nararamdaman na nila pareho.
Si Gian ay hindi pa umuuwi.
Si Kian ay mahimbing na natutulog sa itaas.
At sa sala, sa ilalim ng malabong ilaw, si Scarlett ay muling tumingin sa ama niya—mas matagal, mas bukas, mas walang pagtatanggol.
“Papa,” bulong niya. “May sasabihin ako. Pero baka magalit ka. O baka… baka hindi mo ako maintindihan.”
Si Harold ay hindi umalis. Hindi rin siya tumayo. Naghintay lang siya, ang puso ay tumitibok nang mas mabilis kaysa dapat, ang kamay ay mahigpit ang kapit sa baso.
“Sabihin mo,” sabi niya nang mahina.
At sa sandaling iyon, nagsimula ang lahat.