NSFW
erwords
Forum Veteran
Hatinggabi na nang makarating si Aya sa maliit na café na madalas nilang puntahan. Sarado na ito, pero bukas pa ang ilaw sa loob. Nasa isang sulok si Nico, tahimik na nakaupo habang tila may malalim na iniisip.
“Akala ko hindi ka na darating,” sabi niya nang makita si Aya.
“Hindi ko kayang hindi,” sagot niya, marahang isinara ang pinto.
May kung anong bigat sa hangin — parang may mga salitang matagal nang gustong kumawala. Lumapit si Aya at tumayo sa harap ni Nico. Ilang pulgada na lang ang pagitan nila.
“Bakit mo ako pinapunta?” tanong niya, bahagyang nanginginig ang boses.
Tumayo si Nico. “Kasi pagod na akong magpanggap na wala lang.”
Napayuko si Aya, pero hindi siya umiwas nang marahang hawakan ni Nico ang kanyang baba para magtama ang kanilang mga mata. Doon niya nakita ang sinseridad — at ang pananabik na matagal nang tinatago.
“Kung may mali man dito,” bulong ni Nico, “handa akong sugalan.”
Hindi na nakapagsalita si Aya. Ang sagot niya ay ang paglapit — sapat para maramdaman niya ang tibok ng puso nito. Dahan-dahan, parang takot magmadali, inilapit ni Nico ang kanyang mukha hanggang sa tuluyang magtagpo ang kanilang mga labi.
Ang halik ay puno ng damdamin — hindi magulo, hindi padalos-dalos — kundi mabagal at sigurado. Para bang sa bawat segundo, mas lalo nilang inaamin sa isa’t isa ang matagal nang itinatanggi.
Humigpit ang kapit ni Aya sa braso ni Nico, habang ang kamay naman nito’y marahang gumagapang sa likod niya, pinapalapit pa siya.
Sa labas, tahimik ang kalsada.
Sa loob ng café, tila sila lang ang mundo.
Nang maghiwalay ang kanilang mga labi, nanatili silang magkalapit, halos magkadikit ang noo.
“Ngayon alam na natin,” mahina niyang sabi.
“At wala na tayong babalikan,” sagot ni Nico.
Sa gitna ng katahimikan, nagsimula ang isang pag-ibig na hindi na kayang itago pa.
“Akala ko hindi ka na darating,” sabi niya nang makita si Aya.
“Hindi ko kayang hindi,” sagot niya, marahang isinara ang pinto.
May kung anong bigat sa hangin — parang may mga salitang matagal nang gustong kumawala. Lumapit si Aya at tumayo sa harap ni Nico. Ilang pulgada na lang ang pagitan nila.
“Bakit mo ako pinapunta?” tanong niya, bahagyang nanginginig ang boses.
Tumayo si Nico. “Kasi pagod na akong magpanggap na wala lang.”
Napayuko si Aya, pero hindi siya umiwas nang marahang hawakan ni Nico ang kanyang baba para magtama ang kanilang mga mata. Doon niya nakita ang sinseridad — at ang pananabik na matagal nang tinatago.
“Kung may mali man dito,” bulong ni Nico, “handa akong sugalan.”
Hindi na nakapagsalita si Aya. Ang sagot niya ay ang paglapit — sapat para maramdaman niya ang tibok ng puso nito. Dahan-dahan, parang takot magmadali, inilapit ni Nico ang kanyang mukha hanggang sa tuluyang magtagpo ang kanilang mga labi.
Ang halik ay puno ng damdamin — hindi magulo, hindi padalos-dalos — kundi mabagal at sigurado. Para bang sa bawat segundo, mas lalo nilang inaamin sa isa’t isa ang matagal nang itinatanggi.
Humigpit ang kapit ni Aya sa braso ni Nico, habang ang kamay naman nito’y marahang gumagapang sa likod niya, pinapalapit pa siya.
Sa labas, tahimik ang kalsada.
Sa loob ng café, tila sila lang ang mundo.
Nang maghiwalay ang kanilang mga labi, nanatili silang magkalapit, halos magkadikit ang noo.
“Ngayon alam na natin,” mahina niyang sabi.
“At wala na tayong babalikan,” sagot ni Nico.
Sa gitna ng katahimikan, nagsimula ang isang pag-ibig na hindi na kayang itago pa.
