NSFW
sachiiiiiii
Elite
Hindi man tagos ang gagawin ay pilit na pinakakalma ni Jake ang kanyang sarili.
At ang ginawa ng binata, hindi niya ininda ang pagdampi ng palad ng babae sa kanyang pisngi at leeg.
Datapuwa’t hindi niya tagos ang ibig ipagkahulugan niyon ay sukdang naroroon ang takot kani-kanina’y lumisan na sa kanyang dibdib.
Nagpupumiglas ang kanyang kaluluwa, nasisindak sa panganib na maaaring idudulot ng nakakasagupa niyang nilalang.
“H-hindi ako masama gaya ng iniisip mo, Jake.” Bigla itong nagsalita, na sinabayan pa ng napakatamis na ngiti at titig.
“Kilala mo ako?” gitlang tanong naman ng binata. Halatang nagtataka.
Noon lang din naman kasi niya nakaharap at ang matindi pa ay sa gitna pa ng kagubatan.
“A-ayaw mo kasing sambitin ang iyong pangalan kaya nagkusa na lamang akong magsalita at bigkasin ito.”
“P-pero, pa’no mooohhh…” bigla pang pakli ni Jake. Ang ibig niyang sabihin ay kung paano nalaman ng babae ang kanyang pangalan.
“H-huwag mo nang alamin pa, Jake. Mahabang kwento…malalaman mo rin iyan pagdating ng panahon!” Sabay sagot nito at inalis ang palad sa pisngi ni Jake saka idinako sa balikat.
Sinubukang umiwas ng binata.
Hindi niya nagawa iyon. Huling-huli na iyon. Nakangiti pa rin ito. Ubod talaga ng tamis.
Habang nakatindig ay damang-dama na ni Jake ang masidhing palad ng marilag na dilag.
Bumaba iyon nang marahan sa kanyang braso. Lalong nagsusumidhi iyon.
Para siyang nilalason niyon. Tinatangay sa ulap.
May kung anong init ang sumisigid sa mga kalamnan ni Jake habang unti-unting bumababa ang palad ng babae patungong palad ng binata.
Damang-dama ni Jake ang marahang pagdaluhong ng kuryente mula sa palad ng babae painog sa kanyang buong pagkatao.
Nagpupumiglas ang kanyang kaluluwa. Waring hindi matalos ng gunita ng binata ang mga nalalakap ng kanyang paningin.
“Totoo ang mga nakikita mo, Jake…” sabi ng babae at nagkukumislap ang mga mata nito sa katititig sa kanya.
“T-teka…” nabitin na naman tanong ng binata, hindi na nadugtungan pa iyon nang takpan ng marilag na dalaga ang bibig.
“S-sandali lang…” At parang natauhan ang binata.
Dagli nitong sinakmal ng palad ang kamay ng babae at inilayo sa kanyang mga braso.
“Layuan mo ako, babae…kung sino ka man, tama na ang panggugulo mo sa amin! M-maawa ka sa amin!” Ang nasabi ng lalaki at humarap uli sa babaeng iyon.
“Wala akong masamang intensyon sa paglitaw ko ngayon, lalake…gusto ko lamang makatulong sa iyo!” ang halos pabulong nang sabi ng babae.
Parang kinilabutan si Jake sa kanyang narinig. Para bang sumusuot ang espiritu ng tinig ng babae mula sa bibig nito patungo sa kanyang buong katawan.
“Kung talagang hindi ka masamang tao at wala kang masamang intensyon dito, bakit kailangan mo pa akong guluhin? Bakit kailangan mo pa akong takutin at halos patayin mo na ako sa takot lalo na nang ika’y mag-anyong baboy?” Ang diin pang himutok ni Jake.
Halatang tila pinagsisisihan ang paglitaw nito sa pinakapusod na lunan ng paraisong kanilang kinaroroonan.
“H-hindi ko akalaing gano’n na ang tapang na taglay mo ngayon…kung noong una ay natatakot ka pa sa mga gano’ng tagpo…ngayon ay hindi na. Pinahanga mo ako, Jake.” Makahulugang sabi pa ng dalaga.
Muli itong bumaling ng tingin sa malayo at binalikan ang binatang puno pa rin ng kalituhan, nahihiwagaan sa kaharap.
“P-pero, sino ka?”
Biglang yumuko ang mahiwagang babae, nagliwanag na naman ang kaanyuan nito, muling nag-angat ng mukha, at hinarap si Jake.
“Makikilala mo rin ako sa mga susunod na araw, alam kong hindi ka na rin mahihiwagaan sa akin pagsapit ng panahong iyon.” Malalim pa nitong tugon.
Napapaisip si Jake. May bigla siyang naalala.
Tama nga siya, tama ang kanyang suspetsa. Marahil ay kilala niya nga ang babaeng nakakaharap niya niya ngayon.
Pero, saan? Saan niya nakaharap minsan ang mahiwagang babaeng ito?
At ano’ng magiging papel nito sa inog ng kanyang masalimuot na daigdig sa piling ni Anne?
Kakaiba na ang nararamdaman ni Jake nang mga sandaling iyon--magkahalong kaba at takot sa dibdib.
Sinundan naman ng libog sa katawan. Libog na ang babae rin ang nagtulak sa binata upang magpakaanod sa tukso bitbit ng kamunduhan.
Walang tigil ang pagsikdo niyon. Wari bang papaslangin siya nito. Patuloy pa rin namang nakatingin sa kanya ang mahiwagang babae.
“Bakit kailangan ko pang maghintay ng matagal bago kita makikilala?” halatang nauumang tanong ng binata.
Sa tinuran kasi ng babae ay parang matatagalan pa ito.
At ngayong nasa harapan niya na ito, tanong niya, bakit pa nga kailangang pahirapan ang kanyang sarili gayung abot-kamay niya na ito?
Inusig ni Jake ang kanyang sarili nang paulit-ulit.
Pasumandali siyang nanahimik habang matamang pinagmamasdan ang babaeng nasa harapan niya.
“Maaari mo bang sabihin ang iyong pangalan ngayon?” ang minsa’y tanong pa niya sa marikit na dalaga.
Nag-isip na naman ito. Tumingin sa malayong lunan, anyong pinag-iisipang mabuti ang isasagot.
“Sa aking tingin ay hindi pa ngayon ang tamang panahon upang malaman mo ang lahat, ang mas mabuti mong gawin ay ituloy ang iyong binabalak…” nakatingin sa malayong anas ng dalaga kay Jake.
Mas lalo pang nahiwagaan ang lalaki.
Hitik pa rin sa mga tanong ang kanyang isipan. Para siyang mababaliw sa kaiisip ng maisasasagot niya rito o dili kaya’y mga katanungang magpapaamin sa tunay na katauhan ng kaharap.
Nguni’t kasunod ng kaba at takot na iyon ay sinundan ng masidhing pagnanasa sa babae. Nakakabaliw ang katawan nito. Diyosa ito sa pakiwari ni Jake.
Kung hindi siya nagkakamali, ito ang reyna sa lugar na iyon, sa lugar na kanilang kinaroroonan, sa lugar na kanilang napuntahan, sa lugar ng kanilang wakas.
“Huwag kang mag-iisip ng ganyan, Jake.” Ang biglang nasabi ng isa bilang pagsita ng mahiwagang babae--na nagkukumislap ang damit sa mala-gintong kasuotan.
Nagulat na lamang si Jake nang bigla siya nitong hawakan.
At ang matindi pa ay sa palad niya ito humawid. Para bang noon lang nakahawak ng kamay ng isang lalaki. Pinisil-pisil iyon ng mahiwagang babae. Nakatitig ito kay Jake habang ginagawa iyon. Lumulunok.
Parang biglang dinapuan ng kidlat ang mga mata’t labi ni Jake nang mapansing pinisil na nang pinisil ng mahiwagang dalaga ang kanyang mga palad.
Hindi siya agad nakapagsalita pa. Gayundin, hindi agad siya nakakurap man lamang sa ginawang iyon ng isa.
Hangad niyang pumiyok, wala siyang magagawa. Hangad niyang sumigaw ng tulong, wala siyang maisisigaw.
Wala siyang mailalabas na tinig.
Tila lalo pang nagkabikig ang kanyang lalamunan.
Para siyang masisiraan ng bait sa tindi ng init ng mga daliri nito.
Ubod ng kalandiang hinagod-hagod ng mga daliri ang pinakapusod ng palad ng binata.
Akma nang iiwas pero hindi na ito nagawa pa ng lalaki.
Ang totoo ay gustong-gusto rin ito ng lalaki. “Bakit ngayon ka palang iiwas, Jake?” ang natatawang tanong ng dalaga.
“Batid kong isa ito sa mga kahinaan mo, lalake.” Sabi pa nito.
Hindi sumagot si Jake. Hanggang sa mapuna na lamang ng binata na malapit na ito sa kanya. Kung kanina ay dalawa dipa ang agwat nila, ngayon ay isang dangkal na lamang. Napakabilis ng pangyayari. Talab na talab sa dibdib niya ang sidhi ng palad nito na unti-unting humihimas dito.
Hindi na siya pumalag pa, sapagka’t ang totoo ay wala na talaga siyang balak pang pumalag sa ginagawang iyon ng babae.
“Samantha ang pangalan ko, Jake.” Biglang nagsalita ito habang unti-unting inihihimod ang mga palad sa mabalbong dibdib ng binata.
“Oo, aaah…oooh!” nanginginig ang boses namang sagot ni Jake. Biglang napansin ng binata ang paglapit sa kanya ni Samantha.
Parang sa isang iglap lamang ay nasa tapat na ng kanyang bibig ang labi nito.
“Isa kang hulog ng langit, Jake…alam mo ba ‘yun?” si Samantha.
“Huh?” gulat namang reaksyon ni Jake.
“P-psssst! Huwag ka na lang magsalita…’di mo rin naman maiintindihan kung sasabihin ko sa iyo!”
”A-anong ibig mong sabihin?”
”Mamaya na lang natin pag-uusapan iyan. May gagawin tayo! Kinakailangang matapos natin nang maaga sapagka’t maraming naghihintay sa akin sa di-kalayuan!”
Napatingin na lamang kay Samantha si Jake. Hindi pa rin alam ang gagawin. Pero ang alam niya, magtutungo sila sa ika-pitong papalag ng langit. Biglang tumindig ang kanyang burat. Tayung-tayo ito. Nakangisi namang idinikit ng dalaga ang bibig nito sa leeg ng binata.
Pamimitig ng mga tuhod ang dagling natalos ni Jake nang kanyang maramdaman ang sidhi ng mga palad ni Samantha.
Nananatili silang nakaupo sa lunang iyon. Hindi naman mawari ng binata ang sasabihin, at hindi na rin naman nagsasalita ang mahiwagang dalaga.
“Sino ka ba talaga at anong pakay mo sa akin?” at biglang pumailanlang ang boses ng binata.
Minsan pang kumunot ang noo nito. Nagngangalit ang tenga, dama iyon ng babae.
Sa boses pa lamang ay halata nang may nakakubli pa ring inis sa dibdib ng lalaki.
Nakangiti pa rin naman si Samantha. Wala itong pagkatinag.
“Umayos ka na lamang ng upo at alam ko kung ano’ng makapapawi ng galit na iyan na nasa iyong dibdib!” may kaakibat na ngiting ganti naman ng dalaga.
“Pero, ayokong bumigay sa iyo nang ‘di ko nalalaman ang iyong tunay na pangalan gayundin ang iyong tunay na pakay sa ‘kin!” pabulyaw nitong sagot.
Sa malayo na nakatingin si Jake at waring hindi naguguni ang dalagang nasa kanyang harapan.
Hanggang sa mga sandaling pinamamahayan na ng matinding kalibugan ang katawan ay naroroon pa rin ang mga pagdududa sa isipan ng lalaki.
Waring nahulaan naman ni Samantha ang iniisip na iyon ng binata. “Sinasabi ko na sa iyo na huwag mo nang pagdudahan ang aking pagkatao! Hindi ako masamang nilalang gaya ng iniisip mo! Ilang beses ko bang sasabihin sa iyo?!” halos pasinghal nang tugon ng dalaga. “P-pero pa’no mo mapapatunayan sa akin iyan? Ano’ng pruweba mo? Siguro, maniniwala lamang ako sa iyo kung mapapatunayan mo sa aking wala kang masamang motibo laban sa amin ng nobya ko.” Nakatiim ang bagang na sagot naman ni Jake.
Ang diwata naman ang biglang natigilan. Nasapol ito sa tinuran ng binata. Hindi na rin naman nito madalumat ang isasagot. Maniwaring nahawahan ito sa binata sapagka’t kanina’y ganito ang masisilayan sa lalaki at ngayon ay ang mahiwagang dilag naman sa pusod ng tila naliligaw na paraiso.
“Kung gayon, wala nang problema…patutunayan ko sa iyo na wala akong masamang intensyon o dili kaya’y motibo laban sa inyong mga tagalupa.”
Biglang nagpako ng tingin ng lalaki. Pinagmasdan si Jake mula ulo hanggang paa. Huminto ito at binalikang muli ng tingin ang paa at ang ibang ulo naman sa sentro ang pinagmamasdan. Nakabukol ito sa harapan ng binata. Mainit na rin ang pakiramdam ng diwatang si Samantha nang mga sandaling iyon. Nakakaramdam na ito ng pangangati ng singit at puson na kinakailangang ibuga.
“Pero bago ko gagawin ito ay pagbigyan mo muna ako sa hihilingin ko sa iyo ngayon, kung maaari.”
“Ano iyon?”
“Kantutin mo ako, Jake!” sabi ng marilag na si Samantha at niyakap ang binata.
“Hah?”
Ilang saglit pa ay waring may di-malirip na bagay na dagling tumama sa kanyang bibig.
Parang kidlat iyon na siyang nagpapatahimik sa nababalinong si Jake.
Hindi siya nakapagsalita sa kanyang narinig.
Para na naman siyang nabilaukan.
Waring bumara sa kanyang lalamunan ang kung anong bagay.
Pahigpit nang pahigpit ang mga yapos ni Samantha.
Hindi mawari ng binata ang kanyang nararamdaman nang mga sandaling iyon.
Kasunod nito ang pagsigid ng pawis sa kanyang pisngi.
Waring napalayo ng kanyang nilakbay.
Humahangos siya at hindi niya madalumat ang damdaming marahang nanahan sa kanyang muni’t dibdib.
Pilit man niyang itinatakwil ang katotohanang sinisindak siya niyon ay nasilay ito sa kanyang pisngi. Ibig niyang tumakbo’t lumayo sa nanghahalinang diwata nguni’t may kapangyarihang sumaklot sa kanyang mga paa.
“Huwag kang matatakot, hindi ako masama gaya ng iniisip, Jake…” halos anas nang turan ng mahiwagang nilalang.
“K-kung gayon, bakit kailangan mo pang humiling ng hindi kanais-nais na bagay?” tugon ng binata at kumislap ang dagling pagkunot ng kanyang noo.
“Maaari ka namang tumanggi. Wala akong magagawa kung ayaw. May dahilan ako…at ikagigitla mo ito kapag sinabi ko sa iyo.” Ang diwata, sabay yakap sa binatang namimitig ang mga labi.
Hindi siya nakaimik.
Taglay pa rin niya ang takot. Sukdulang hindi niya matagos, ngayon lang siya nakaramdam ng ganito.
Bigla niyang itinulak si Samantaha.
“Layuan mo ako!” namumula ang pisnging singhal pa ng binata.
Nguni’t nananatiling malumanay ang mga depensa ng diwata. Umiral ang waring ginintuang tinig.
Tumatalab wari iyon sa buong pagkatao ni Jake.
Hindi na siya nakapalag nang dampian ng halik sa labi. Para siyang yelo, unti-unting nalulusaw.
Hanggang sa mapuna niyang wala nang saplot ang diwata. Hindi na ito naimik sapul noon.Dagli siyang nilubayan ng giting.
Nawaglit iyon nang marahan sa kanyang katawan.
Muli ay lumapat ang nag-aapoy na labi ni Samantha sa nanginginig na bibig ni Jake.
Tagos niya ang sidhi niyon.
Parang taglay ang ningas ng apoy.
Hanggang kailan niya kakayanin ang panunuksong ito?
Waring sumusuot sa kanyang kaluluwa ang dalumat niya’y naglulumiyab na labi ng diwatang si Samantha.
Tahimik pa rin siya nang mga sandaling iyon.
Malaon nang iniiwasan ng binata ang mga ganoong tagpo.
Sabagay, noon pa man ay batid niya nang dumarating ang mga ganoong pagkakataon.
Datapuwa’t inaamin ni Jake na hindi niya inaasahan ang pangyayaring iyon.
Para itong bagyong tila biglang dumampi sa sanga ng kanyang pagkatao.
At natagpuan na lamang ng binata ang kanyang sarili na nakayakap na rin kay Samantha.
Umiral ang ikinukubli niyang karuwagan.
Matagal na niyang kinatatakutan iyon. Kanina ay nahintakutan siya sa posibleng pag-atake ng mabalasik na hayop nguni’t natawa na lamang siya nang matalos ang katotohanang babae lamang iyon sa kabilang sansinukob--na naghahanap ng makakaniig.
Ngayon ay bumibigay na ang kanyang katawan. Hindi na siya makaayaw.
At sa saliw ng mga himas ng diwata ay lalong nag-iinit ang kanyang katawan.
Tumatagos iyon hanggang sa kanyang mga buto.
Marahang nangalaglag ang kanyang mga saplot sa katawan.
Dagling namangha ang diwata nang masilayan ang kanyang kakisigan.
Nagliwatan ang kanyang mga masel sa braso.
Hinimas ni Samantha ang kanyang dibdib. Marahan iyon nguni’t walang tigil. Tila walang katapusan.
Ikinagulat ni Jake ang biglang paggapang ng mainit na palad ng diwata pababa hanggang sa narating ang pakay ng kamay.
Kanina pa ay ramdam na ng binata na walang plano ang napakarikit na nilalang na siya’y lubayan.
“Ngayon lang ako nakatagpo ng ganitong uri ng lalake. Ooohhh! W-wala ito sa aming daigdig.” Ang nabigkas pa ni Samantha habang iginagapang ang palag pababa sa sentro ni Jake.
Naging pigil naman ang hininga ng binata. Natagpuan na ng diwata ang hinahanap nito. Mabilis na hinarap ang nagwawalang pambarurot ni Jake.
At nang mahawakan ay bigla itong napahiyaw. Malaki daw at baka hindi matanggap ng bibig. Lihim siyang ngumiti datapuwa’t hindi siya nagbitaw ng tugon sa naging reaksyon ng marilag na diwata.
Hindi na nakapalag si Jake nang hilahin siya ng babae patungong damuhan.
Sa lunang iyon ay makakaayos sila ng upo. Nagmamalaki naman ang dilag, kayang-kaya daw siya nitong paligayahin.
Ilang sandali pa ay nakaupo na siya.
At ang ginawa ng binata, hindi niya ininda ang pagdampi ng palad ng babae sa kanyang pisngi at leeg.
Datapuwa’t hindi niya tagos ang ibig ipagkahulugan niyon ay sukdang naroroon ang takot kani-kanina’y lumisan na sa kanyang dibdib.
Nagpupumiglas ang kanyang kaluluwa, nasisindak sa panganib na maaaring idudulot ng nakakasagupa niyang nilalang.
“H-hindi ako masama gaya ng iniisip mo, Jake.” Bigla itong nagsalita, na sinabayan pa ng napakatamis na ngiti at titig.
“Kilala mo ako?” gitlang tanong naman ng binata. Halatang nagtataka.
Noon lang din naman kasi niya nakaharap at ang matindi pa ay sa gitna pa ng kagubatan.
“A-ayaw mo kasing sambitin ang iyong pangalan kaya nagkusa na lamang akong magsalita at bigkasin ito.”
“P-pero, pa’no mooohhh…” bigla pang pakli ni Jake. Ang ibig niyang sabihin ay kung paano nalaman ng babae ang kanyang pangalan.
“H-huwag mo nang alamin pa, Jake. Mahabang kwento…malalaman mo rin iyan pagdating ng panahon!” Sabay sagot nito at inalis ang palad sa pisngi ni Jake saka idinako sa balikat.
Sinubukang umiwas ng binata.
Hindi niya nagawa iyon. Huling-huli na iyon. Nakangiti pa rin ito. Ubod talaga ng tamis.
Habang nakatindig ay damang-dama na ni Jake ang masidhing palad ng marilag na dilag.
Bumaba iyon nang marahan sa kanyang braso. Lalong nagsusumidhi iyon.
Para siyang nilalason niyon. Tinatangay sa ulap.
May kung anong init ang sumisigid sa mga kalamnan ni Jake habang unti-unting bumababa ang palad ng babae patungong palad ng binata.
Damang-dama ni Jake ang marahang pagdaluhong ng kuryente mula sa palad ng babae painog sa kanyang buong pagkatao.
Nagpupumiglas ang kanyang kaluluwa. Waring hindi matalos ng gunita ng binata ang mga nalalakap ng kanyang paningin.
“Totoo ang mga nakikita mo, Jake…” sabi ng babae at nagkukumislap ang mga mata nito sa katititig sa kanya.
“T-teka…” nabitin na naman tanong ng binata, hindi na nadugtungan pa iyon nang takpan ng marilag na dalaga ang bibig.
“S-sandali lang…” At parang natauhan ang binata.
Dagli nitong sinakmal ng palad ang kamay ng babae at inilayo sa kanyang mga braso.
“Layuan mo ako, babae…kung sino ka man, tama na ang panggugulo mo sa amin! M-maawa ka sa amin!” Ang nasabi ng lalaki at humarap uli sa babaeng iyon.
“Wala akong masamang intensyon sa paglitaw ko ngayon, lalake…gusto ko lamang makatulong sa iyo!” ang halos pabulong nang sabi ng babae.
Parang kinilabutan si Jake sa kanyang narinig. Para bang sumusuot ang espiritu ng tinig ng babae mula sa bibig nito patungo sa kanyang buong katawan.
“Kung talagang hindi ka masamang tao at wala kang masamang intensyon dito, bakit kailangan mo pa akong guluhin? Bakit kailangan mo pa akong takutin at halos patayin mo na ako sa takot lalo na nang ika’y mag-anyong baboy?” Ang diin pang himutok ni Jake.
Halatang tila pinagsisisihan ang paglitaw nito sa pinakapusod na lunan ng paraisong kanilang kinaroroonan.
“H-hindi ko akalaing gano’n na ang tapang na taglay mo ngayon…kung noong una ay natatakot ka pa sa mga gano’ng tagpo…ngayon ay hindi na. Pinahanga mo ako, Jake.” Makahulugang sabi pa ng dalaga.
Muli itong bumaling ng tingin sa malayo at binalikan ang binatang puno pa rin ng kalituhan, nahihiwagaan sa kaharap.
“P-pero, sino ka?”
Biglang yumuko ang mahiwagang babae, nagliwanag na naman ang kaanyuan nito, muling nag-angat ng mukha, at hinarap si Jake.
“Makikilala mo rin ako sa mga susunod na araw, alam kong hindi ka na rin mahihiwagaan sa akin pagsapit ng panahong iyon.” Malalim pa nitong tugon.
Napapaisip si Jake. May bigla siyang naalala.
Tama nga siya, tama ang kanyang suspetsa. Marahil ay kilala niya nga ang babaeng nakakaharap niya niya ngayon.
Pero, saan? Saan niya nakaharap minsan ang mahiwagang babaeng ito?
At ano’ng magiging papel nito sa inog ng kanyang masalimuot na daigdig sa piling ni Anne?
Kakaiba na ang nararamdaman ni Jake nang mga sandaling iyon--magkahalong kaba at takot sa dibdib.
Sinundan naman ng libog sa katawan. Libog na ang babae rin ang nagtulak sa binata upang magpakaanod sa tukso bitbit ng kamunduhan.
Walang tigil ang pagsikdo niyon. Wari bang papaslangin siya nito. Patuloy pa rin namang nakatingin sa kanya ang mahiwagang babae.
“Bakit kailangan ko pang maghintay ng matagal bago kita makikilala?” halatang nauumang tanong ng binata.
Sa tinuran kasi ng babae ay parang matatagalan pa ito.
At ngayong nasa harapan niya na ito, tanong niya, bakit pa nga kailangang pahirapan ang kanyang sarili gayung abot-kamay niya na ito?
Inusig ni Jake ang kanyang sarili nang paulit-ulit.
Pasumandali siyang nanahimik habang matamang pinagmamasdan ang babaeng nasa harapan niya.
“Maaari mo bang sabihin ang iyong pangalan ngayon?” ang minsa’y tanong pa niya sa marikit na dalaga.
Nag-isip na naman ito. Tumingin sa malayong lunan, anyong pinag-iisipang mabuti ang isasagot.
“Sa aking tingin ay hindi pa ngayon ang tamang panahon upang malaman mo ang lahat, ang mas mabuti mong gawin ay ituloy ang iyong binabalak…” nakatingin sa malayong anas ng dalaga kay Jake.
Mas lalo pang nahiwagaan ang lalaki.
Hitik pa rin sa mga tanong ang kanyang isipan. Para siyang mababaliw sa kaiisip ng maisasasagot niya rito o dili kaya’y mga katanungang magpapaamin sa tunay na katauhan ng kaharap.
Nguni’t kasunod ng kaba at takot na iyon ay sinundan ng masidhing pagnanasa sa babae. Nakakabaliw ang katawan nito. Diyosa ito sa pakiwari ni Jake.
Kung hindi siya nagkakamali, ito ang reyna sa lugar na iyon, sa lugar na kanilang kinaroroonan, sa lugar na kanilang napuntahan, sa lugar ng kanilang wakas.
“Huwag kang mag-iisip ng ganyan, Jake.” Ang biglang nasabi ng isa bilang pagsita ng mahiwagang babae--na nagkukumislap ang damit sa mala-gintong kasuotan.
Nagulat na lamang si Jake nang bigla siya nitong hawakan.
At ang matindi pa ay sa palad niya ito humawid. Para bang noon lang nakahawak ng kamay ng isang lalaki. Pinisil-pisil iyon ng mahiwagang babae. Nakatitig ito kay Jake habang ginagawa iyon. Lumulunok.
Parang biglang dinapuan ng kidlat ang mga mata’t labi ni Jake nang mapansing pinisil na nang pinisil ng mahiwagang dalaga ang kanyang mga palad.
Hindi siya agad nakapagsalita pa. Gayundin, hindi agad siya nakakurap man lamang sa ginawang iyon ng isa.
Hangad niyang pumiyok, wala siyang magagawa. Hangad niyang sumigaw ng tulong, wala siyang maisisigaw.
Wala siyang mailalabas na tinig.
Tila lalo pang nagkabikig ang kanyang lalamunan.
Para siyang masisiraan ng bait sa tindi ng init ng mga daliri nito.
Ubod ng kalandiang hinagod-hagod ng mga daliri ang pinakapusod ng palad ng binata.
Akma nang iiwas pero hindi na ito nagawa pa ng lalaki.
Ang totoo ay gustong-gusto rin ito ng lalaki. “Bakit ngayon ka palang iiwas, Jake?” ang natatawang tanong ng dalaga.
“Batid kong isa ito sa mga kahinaan mo, lalake.” Sabi pa nito.
Hindi sumagot si Jake. Hanggang sa mapuna na lamang ng binata na malapit na ito sa kanya. Kung kanina ay dalawa dipa ang agwat nila, ngayon ay isang dangkal na lamang. Napakabilis ng pangyayari. Talab na talab sa dibdib niya ang sidhi ng palad nito na unti-unting humihimas dito.
Hindi na siya pumalag pa, sapagka’t ang totoo ay wala na talaga siyang balak pang pumalag sa ginagawang iyon ng babae.
“Samantha ang pangalan ko, Jake.” Biglang nagsalita ito habang unti-unting inihihimod ang mga palad sa mabalbong dibdib ng binata.
“Oo, aaah…oooh!” nanginginig ang boses namang sagot ni Jake. Biglang napansin ng binata ang paglapit sa kanya ni Samantha.
Parang sa isang iglap lamang ay nasa tapat na ng kanyang bibig ang labi nito.
“Isa kang hulog ng langit, Jake…alam mo ba ‘yun?” si Samantha.
“Huh?” gulat namang reaksyon ni Jake.
“P-psssst! Huwag ka na lang magsalita…’di mo rin naman maiintindihan kung sasabihin ko sa iyo!”
”A-anong ibig mong sabihin?”
”Mamaya na lang natin pag-uusapan iyan. May gagawin tayo! Kinakailangang matapos natin nang maaga sapagka’t maraming naghihintay sa akin sa di-kalayuan!”
Napatingin na lamang kay Samantha si Jake. Hindi pa rin alam ang gagawin. Pero ang alam niya, magtutungo sila sa ika-pitong papalag ng langit. Biglang tumindig ang kanyang burat. Tayung-tayo ito. Nakangisi namang idinikit ng dalaga ang bibig nito sa leeg ng binata.
Pamimitig ng mga tuhod ang dagling natalos ni Jake nang kanyang maramdaman ang sidhi ng mga palad ni Samantha.
Nananatili silang nakaupo sa lunang iyon. Hindi naman mawari ng binata ang sasabihin, at hindi na rin naman nagsasalita ang mahiwagang dalaga.
“Sino ka ba talaga at anong pakay mo sa akin?” at biglang pumailanlang ang boses ng binata.
Minsan pang kumunot ang noo nito. Nagngangalit ang tenga, dama iyon ng babae.
Sa boses pa lamang ay halata nang may nakakubli pa ring inis sa dibdib ng lalaki.
Nakangiti pa rin naman si Samantha. Wala itong pagkatinag.
“Umayos ka na lamang ng upo at alam ko kung ano’ng makapapawi ng galit na iyan na nasa iyong dibdib!” may kaakibat na ngiting ganti naman ng dalaga.
“Pero, ayokong bumigay sa iyo nang ‘di ko nalalaman ang iyong tunay na pangalan gayundin ang iyong tunay na pakay sa ‘kin!” pabulyaw nitong sagot.
Sa malayo na nakatingin si Jake at waring hindi naguguni ang dalagang nasa kanyang harapan.
Hanggang sa mga sandaling pinamamahayan na ng matinding kalibugan ang katawan ay naroroon pa rin ang mga pagdududa sa isipan ng lalaki.
Waring nahulaan naman ni Samantha ang iniisip na iyon ng binata. “Sinasabi ko na sa iyo na huwag mo nang pagdudahan ang aking pagkatao! Hindi ako masamang nilalang gaya ng iniisip mo! Ilang beses ko bang sasabihin sa iyo?!” halos pasinghal nang tugon ng dalaga. “P-pero pa’no mo mapapatunayan sa akin iyan? Ano’ng pruweba mo? Siguro, maniniwala lamang ako sa iyo kung mapapatunayan mo sa aking wala kang masamang motibo laban sa amin ng nobya ko.” Nakatiim ang bagang na sagot naman ni Jake.
Ang diwata naman ang biglang natigilan. Nasapol ito sa tinuran ng binata. Hindi na rin naman nito madalumat ang isasagot. Maniwaring nahawahan ito sa binata sapagka’t kanina’y ganito ang masisilayan sa lalaki at ngayon ay ang mahiwagang dilag naman sa pusod ng tila naliligaw na paraiso.
“Kung gayon, wala nang problema…patutunayan ko sa iyo na wala akong masamang intensyon o dili kaya’y motibo laban sa inyong mga tagalupa.”
Biglang nagpako ng tingin ng lalaki. Pinagmasdan si Jake mula ulo hanggang paa. Huminto ito at binalikang muli ng tingin ang paa at ang ibang ulo naman sa sentro ang pinagmamasdan. Nakabukol ito sa harapan ng binata. Mainit na rin ang pakiramdam ng diwatang si Samantha nang mga sandaling iyon. Nakakaramdam na ito ng pangangati ng singit at puson na kinakailangang ibuga.
“Pero bago ko gagawin ito ay pagbigyan mo muna ako sa hihilingin ko sa iyo ngayon, kung maaari.”
“Ano iyon?”
“Kantutin mo ako, Jake!” sabi ng marilag na si Samantha at niyakap ang binata.
“Hah?”
Ilang saglit pa ay waring may di-malirip na bagay na dagling tumama sa kanyang bibig.
Parang kidlat iyon na siyang nagpapatahimik sa nababalinong si Jake.
Hindi siya nakapagsalita sa kanyang narinig.
Para na naman siyang nabilaukan.
Waring bumara sa kanyang lalamunan ang kung anong bagay.
Pahigpit nang pahigpit ang mga yapos ni Samantha.
Hindi mawari ng binata ang kanyang nararamdaman nang mga sandaling iyon.
Kasunod nito ang pagsigid ng pawis sa kanyang pisngi.
Waring napalayo ng kanyang nilakbay.
Humahangos siya at hindi niya madalumat ang damdaming marahang nanahan sa kanyang muni’t dibdib.
Pilit man niyang itinatakwil ang katotohanang sinisindak siya niyon ay nasilay ito sa kanyang pisngi. Ibig niyang tumakbo’t lumayo sa nanghahalinang diwata nguni’t may kapangyarihang sumaklot sa kanyang mga paa.
“Huwag kang matatakot, hindi ako masama gaya ng iniisip, Jake…” halos anas nang turan ng mahiwagang nilalang.
“K-kung gayon, bakit kailangan mo pang humiling ng hindi kanais-nais na bagay?” tugon ng binata at kumislap ang dagling pagkunot ng kanyang noo.
“Maaari ka namang tumanggi. Wala akong magagawa kung ayaw. May dahilan ako…at ikagigitla mo ito kapag sinabi ko sa iyo.” Ang diwata, sabay yakap sa binatang namimitig ang mga labi.
Hindi siya nakaimik.
Taglay pa rin niya ang takot. Sukdulang hindi niya matagos, ngayon lang siya nakaramdam ng ganito.
Bigla niyang itinulak si Samantaha.
“Layuan mo ako!” namumula ang pisnging singhal pa ng binata.
Nguni’t nananatiling malumanay ang mga depensa ng diwata. Umiral ang waring ginintuang tinig.
Tumatalab wari iyon sa buong pagkatao ni Jake.
Hindi na siya nakapalag nang dampian ng halik sa labi. Para siyang yelo, unti-unting nalulusaw.
Hanggang sa mapuna niyang wala nang saplot ang diwata. Hindi na ito naimik sapul noon.Dagli siyang nilubayan ng giting.
Nawaglit iyon nang marahan sa kanyang katawan.
Muli ay lumapat ang nag-aapoy na labi ni Samantha sa nanginginig na bibig ni Jake.
Tagos niya ang sidhi niyon.
Parang taglay ang ningas ng apoy.
Hanggang kailan niya kakayanin ang panunuksong ito?
Waring sumusuot sa kanyang kaluluwa ang dalumat niya’y naglulumiyab na labi ng diwatang si Samantha.
Tahimik pa rin siya nang mga sandaling iyon.
Malaon nang iniiwasan ng binata ang mga ganoong tagpo.
Sabagay, noon pa man ay batid niya nang dumarating ang mga ganoong pagkakataon.
Datapuwa’t inaamin ni Jake na hindi niya inaasahan ang pangyayaring iyon.
Para itong bagyong tila biglang dumampi sa sanga ng kanyang pagkatao.
At natagpuan na lamang ng binata ang kanyang sarili na nakayakap na rin kay Samantha.
Umiral ang ikinukubli niyang karuwagan.
Matagal na niyang kinatatakutan iyon. Kanina ay nahintakutan siya sa posibleng pag-atake ng mabalasik na hayop nguni’t natawa na lamang siya nang matalos ang katotohanang babae lamang iyon sa kabilang sansinukob--na naghahanap ng makakaniig.
Ngayon ay bumibigay na ang kanyang katawan. Hindi na siya makaayaw.
At sa saliw ng mga himas ng diwata ay lalong nag-iinit ang kanyang katawan.
Tumatagos iyon hanggang sa kanyang mga buto.
Marahang nangalaglag ang kanyang mga saplot sa katawan.
Dagling namangha ang diwata nang masilayan ang kanyang kakisigan.
Nagliwatan ang kanyang mga masel sa braso.
Hinimas ni Samantha ang kanyang dibdib. Marahan iyon nguni’t walang tigil. Tila walang katapusan.
Ikinagulat ni Jake ang biglang paggapang ng mainit na palad ng diwata pababa hanggang sa narating ang pakay ng kamay.
Kanina pa ay ramdam na ng binata na walang plano ang napakarikit na nilalang na siya’y lubayan.
“Ngayon lang ako nakatagpo ng ganitong uri ng lalake. Ooohhh! W-wala ito sa aming daigdig.” Ang nabigkas pa ni Samantha habang iginagapang ang palag pababa sa sentro ni Jake.
Naging pigil naman ang hininga ng binata. Natagpuan na ng diwata ang hinahanap nito. Mabilis na hinarap ang nagwawalang pambarurot ni Jake.
At nang mahawakan ay bigla itong napahiyaw. Malaki daw at baka hindi matanggap ng bibig. Lihim siyang ngumiti datapuwa’t hindi siya nagbitaw ng tugon sa naging reaksyon ng marilag na diwata.
Hindi na nakapalag si Jake nang hilahin siya ng babae patungong damuhan.
Sa lunang iyon ay makakaayos sila ng upo. Nagmamalaki naman ang dilag, kayang-kaya daw siya nitong paligayahin.
Ilang sandali pa ay nakaupo na siya.
