NSFW
sachiiiiiii
Elite
Pasado alas-sais ay nasa pantalan na ang magkasintahang Jake at Anne. Handang-handa na ang dalawa sa kanilang biyahe patungong Cebu--namimitak pa lamang ang araw.
“Tell me honestly, ano ba talaga ang dahilan at gustong-gusto mong sumakay ng barko? Samantalang pupuwede naman tayong mag-eroplano?” usisa ng binata sa kasuyo. Kapakuwan ay inabot ang shoulder bag bago inalalayan ito pababa ng taksi.
“Haay, heto na naman tayo…sabi ko naman sa ‘yo, matagal na akong hindi nakakasakay ng barko, noh!” palag ni Anne. “Sa dinami-dami ng pwedeng puntahan eh Cebu pa’ng napili mo?”
“Parang ayaw mo yatang sumama! Aba, akala mo sigurado hindi ako makakapunta ro’n ng mag-isa.
O siya, kung ayaw mong sumama, you may go!” pasinghal na tugon ng dalaga at inilagpak sa gitna ng kalsada ang traveling bag ni Jake.
“Hindi naman ako ang mawawalan ng grades…remember, project natin ‘to!” dugtong pang sabi ng dalaga. Laging ganoon ang 18-anyos na si Anne, isang mass communication student sa Unibersidad ng Pilipinas, tuwid ang mga kapasyahan at matapang.
Bagay na bagay sa babae ang suot nitong fit pantalon na kulay itim at spaghetti garb na kulay puti. Lalong nagniningning ang kariktan ni Anne. Napangisi ang nababalinong kaharap. Umiling na lamang ang binata. Nagbuntong-hininga.
“Stop it…nagbibiro lang naman akooh, ikaw naman!” bigla namang bawi ng isa. Mas matanda ng isang taon si Jake kaysa dalaga pero hindi halata, parang magkasing-edad lang ang dalawa. Pinulupot ng mga bisig ang babae.
“Tama na nga iyan! Tara na kung interesado ka pa!” nakatiim ang bagang na sabi ni Anne. Halatang naiinis pa rin sa boypren. Sabay silang sumampa ng barko.
“Aaalis na ho ba?” tanong ng dalaga sa isang utility ng super ferry.
“Maya-maya ho eh aalis na ‘to…” tugon ng lalaking nakasuot ng kulay puting uniporme--tanda ng pagiging crew ng barko. At nang mahanap ng magkasintahan ang magkatabi nilang kabin ay agad silang pumuwesto roon. Ilang sandali pa ay nag-anunsyo na ang kapitan ng barko na paalis na sila patungong siyudad ng Cebu. Bahagyang napangiti si Anne. Makikita niya na ring muli ang marikit na lunang iyon.
Habang binabaybay ng barko ang asul na karagatan sakop ng pasipiko ay nakaidlip ang magkasintahan. Nakabukaka pa si Anne habang natutulog at naghihilik.
Nakalutang ang kaumbukan ng dibdib. Nakakabuhay ng patay ang kanyang alindog. Subali’t alas-siyete ng gabi nang gisingin sila ng waring napopoot na panahon--pahiwatig ng kalikasan na maaari nilang ikapahamak.
Hindi sukat ang pagkagulantang ni Anne nang siya ay pukawin ng nakatulilig na mga ungol at hiyaw habang waring idinuduyan ang kabin ng barko na kanilang kinauupuan.
“Jake, gising! Jake, gising!” tinampal-tampal ng babae ang pisngi nito upang magising ang kasuyo. Hinahambalos na ng malalakas na alon ang barko. “Jake, gising na plis!” larawan na ng takot si Anne. Nagkandaugaga naman si Jake sa kahaharap ng isang bagay sa kanyang bag.
“Ano ba iyang hinahanap mo, ha?” gitlang tanong ng dalaga.
“Wala! ‘Yung video cam, asa’n?” Taranta namang dinukot ni Anne sa bulsa ng kanyang traveling carrier ang tinutukoy ng binata. Wala itong larawan ng pagkataranta. Binuhay ang video cam at pinuntirya ang mga nagtatakbuhang pasahero.
Naroon at nagkakaisang nananalangin ang mga pasaherong magkakasalungat ng relihiyon--muslim, sabadista, iglesia at katoliko. Tumatangis na si Anne. Nagkakandarapa ito sa paghahanap ng life jacket. Wala itong mahagilap.
“Jake, ano ba iyang ginagawa mo riyan! Tuluyan mo ako rito! Mamamatay na tayo!” umiiyak na hiyaw ni Anne. Hindi nakinig ang kasuyo bagkus ay nagpatuloy ito sa ginagawa.
Kinukunan ng video ang kahabag-habag na kalagayan ng mga pasahero--ang nakakatigatig-pusong reaksyon ng mga ito sa trahedyang nagaganap nang mga sandaling iyon.
Hanggang sa mahuli ng kamera ang isang matandang nakaupo sa isang tabi--na gaya ni Jake ay walang ipinamamalas na reaksyon. Ibinagsak ng binata ang kamera.
Dumampot ng life jacket at ibinigay sa matandang nag-iisa sa isang sulok at nananalangin habang bitbit ang halos pigtal nang rosaryo.
“Maraming salamat sa iyo, totoy…ang tulad mo’y nararapat na pagpalain at iligtas sa anumang kapahamakan…” wika ng matanda--na napakatangos ng ilong, balbas-sarado, at nakabalabal lamang ng kulay brown. Binalikan ni Jake ang kamera at habang bitbit ito ay karakang hinila si Anne, pinaupo sa kabin.
“Umupo ka riyan at manalangin ka na lamang!” sambit ng lalaki.
"Pero, Jake…” sindak na tugon ng kasuyo, yumakap sa binata. “Kahit na sampung life jacket pa ang makukuha mo, kung talagang ito na ang huli araw natin ay wala tayong magagawa, Anne.” Pagkasabi ay binalikan ng tingin ni Jake ang matanda sa kabilang kabin. Wala na roon ang matandang lalaki.
Sinuyod niya ng tingin ang buong paligid, wala ito. Parang mga langgam na nagpulasan sa takot ang mga tao. Kumiling nang todo ang barko.
Nagtalunan na ang ilang mga pasahero. Inayos niya ang kanyang de-gradong salamin--baka sakaling namamalik-mata lamang siya nguni’t hindi siya maaaring magkamali. Napayapos si Anne kay Jake, waring pahiwatig iyon ng pamamaalam, pahiwatig na waring yaon na ang kanilang huling pagkikita sa ibabaw ng lupa. “Mahal kita, Jake…tandaan mo iyan!”
Higit pang naging malupit at walang patid na ang halibas ng ga-bahay na mga alon sa sinasakyan nilang barko--super ferry. Kumikiling na iyon. Nakapasok na rin ang tubig-dagat. Malakas na para bang nakalutang sila sa isang napakalawak na ilog.
Waring lulubog na at lalamunin ng mga higanteng alon. “Jake, ano’ng gagawin natin!” pagkasabi ni Anne ay dumagundong na tila kulog ang magkahalong iyak at palahaw ng mga pasahero kasabay ang pagkabuwal ni Anne. Lumagpak din si Jake, tumilamsik ang kamera nguni’t patuloy sa pag-inog iyon.
Humupa ang bagsik ng mga alon. Wala na silang naririnig na mga palahaw. Humina ang hampas ng mga alon at hangin. Halos magkapanay na nagtayuan sina Jake at Anne.
“Anne! Nasaan ka! Are you okay?!” Buhol-buhol ang tinig at napahiyaw ng malakas ang binata. Minsan pang dinampot ang kamera.
“Please, leave that Jake! Mamamatay na tayoooh!” Malat na ang tinig ni Anne. Paggapang na nilapitan ang binata. Siya naman ang napatangis. Hindi niya maiwasang mapaluha sa kanyang nasisilayan.
Hirap na hirap na si Anne. Ramdam na kasi ng dalaga na unti-unti nang nilalamon ng karagatan ang kanilang sinasakyang barko.
“Kasalanan ko itooohh! Patawad Jake, kung hindi lang siguro ako nagpupumilit na isama ka rito, hindi ka madadamay sa kahunghangan koooh.” Halos pabulong nang sambit ni Anne. Hirap nang huminga. Palalalim na nang palalim ang tubig-dagat na sumasakmal sa kinaroroonan nila. Halos anino na lamang ang nakikita nila sa isa’t isa.
“Huwag kang magsalita ng ganyan!” aniya. Pinatindig niya ito, niyakap at hinalikan sa labi.
“Walang mangyayari sa atin! May awa ang Diyos…please trust Him, Anne!” paanas niyang sabi sa kasuyo. Hanggang baywang na ang tubig-dagat na naroon.
Nakataas ang kanang kamay ni Jake, inililigtas niya ang kanyang kamera. Buhay pa rin ito at umiikot ang lente sa buong paligid. Hanggang sa makarinig sila ng iyak ng isang sanggol. Uha ito nang uha. Malakas.
Sinuotan ni Jake ng life jacket si Anne. Nagsuot na rin siya. Ginawa niya iyon datapuwa’t alam niyang himala na lamang ang makaliligtas sa kanila.
“I’m gonna get him!” ngatal-labing sambit ni Jake.
“Huh? Plis iligtas mo na lamang ang iyong sarili! Hindi mo rin siya mabubuhay dahil nasa gitna tayo ng karagatan!” hiyaw ni Anne nang akmang lalangoy na si Jake patungo sa pinagmumulan ng iyak ng sanggol.
“Hindi na bale, Anne. Ang mahalaga, mamatay man tayo…maipagmamalaki pa rin natin sa harap ni San Pedro na may nagawa tayo sa kapwa natin bago tayo pumanaw sa mundo?” halatang pabirong tugon ng isa. Lalong napatangis si Anne.
Doon niya natalos ang tunay na karakter ni Jake. May ginintuang puso. Napaiyak na naman siya sapagka’t dama niya ang nalalapit na wakas ng kanilang buhay.
Samantala, makaraan ang ilang minutong paghahagilap ay natagpuan din ng binata ang sanggol. Nakahimlay ito sa isang bilao na inaayudahan ng kutson upang makalutang sa tubig-dagat. Kinarga niya ang sanggol, hinalikan ito at niyakap. Nagitla na lamang si Jake nang ngumiti ito nguni’t kasabay naman niyon ang palahaw ni Anne sa di-kalayuan. “J-Jaaaake! J-Jaaaake!”
Ginitiang muli ng masaganang luha sa mga mata si Jake nang makitang galak ang namumutawi si pisngi ng sanggol. Inihimpil niya ito sa kanyang mga braso.
Wari bang dama ng anghel na ligtas na siya nang matagpuan ng binata. Naging panay ang tawa, sadyang hindi marahil ramdam ang hagupit ng trahedya sa karagatan. Napaantanda naman si Jake nang mapansin ang hiyaw ni Anne. Malakas. Humihiyaw ng saklolo.
Nabitawan niya ang katagang “Diyos kooohh!” Kasunod ang halos patalilis niya nang paglangoy patungo sa kinaroroonan ng kanyang kasintahan. Tinig na lamang ni Anne ang kanyang naririnig. Sunud-sunod ang mga palahaw ng dalaga. Siya ang tinatawag.
Bitbit niya pa rin ang sanggol. Wala na siyang makitang liwanag. Tinumbok niya ang pinagmumulan ng tinig ng kanyang kasintahan. Iyon na lamang ang nalalabing paraan.
Kani-kanina lamang ay bahagyang naglaho ang mga bugso ng hangin at alon nguni’t nagsimula na namang humagupit sa barkong nilalamon na rin ng dilim.
“Anne! Nasaan ka!” sigaw niya. Sumagot naman ang dalaga nguni’t halatang mauubusan na ng hininga. Natagpuan niya itong halos wala nang lakas.
Inaakay na ng life jacket ang namimitig at namimigat na nitong katawan. Itinali ni Jake sa kanyang beywang ang video kamera. Hindi ito halos umiilaw. Nagtagpo ang kanilang mga kamay ni Anne sa madilim na parte ng barkong bumubulusok na sa malalim na laot. Sa kailaliman, sa karagatan ng walang hanggan.
Namimitig na rin ang mga braso ni Jake nguni’t hindi niya pa rin magawang bitawan ang tumatangis na namang sanggol. Pagal na ang katawan ni Anne, dama ni Jake iyon. Napatulong muli ang kanyang mga luha.
“Humawak ka sa akin, Anne nang mahigpit!” nanginginig ang boses na sabi ni Jake nguni’t nangangalay na ang kanyang mga braso. Tumigil naman sa pag-iyak ang sanggol--na balot sa kulay kristal na kasuotan. Gumegewang ang barko, palubog nang palubog sa ilalim ng dagat. Ramdam ni Jake na malapit na sila sa pusod ng wakas.
Napatingala siya sa langit. Hindi man niya nakikita ang May Likha ay dama ng binata na hinding-hindi sila pababayaan nito hanggang sa huli. Niyakap niya nang napakahigpit si Anne.
Taglay ang damdamin ng kawalang pag-asa. Umakyat ang tubig at hanggang leeg na nila ito. Waring kahol ng aso ang mga serye ng ubo--na kanilang pinawalan.
Sunud-sunod ang kulog at kidlat na hatid ng kalangitan na dito ay kaakibat ang serye ng hagupit ng malalaking alon sa barkong iyon, para bang walang habag sa mga naghihingalong nilalang na nasa loob. Ilang saglit pa ay napuna na lamang ni Jake na hindi na kumikilos si Anne. Napaiyak na naman siya. Batid niya ang pahiwatig niyon.
Wala na si Anne, ramdam niya ang pagpigtal ng hininga nito habang yakap-yakap siya at ang palad ay idinampi sa huling pagkakataon sa noo ng napulot na sanggol.
Hinubad ng binata ang kanyang sinturon. Ikinabit iyon sa pantalon ni Anne saka idinugtong sa kanyang sweat chemise.
Nasabi ng binata sa sarili, yayao man ay magkasama pa rin silang dalawa ni Anne. Sunod niyang binalingan ang sanggol--na sa pakiwari niya ay iyon na ang huling silay niya rito.
Mahigpit ang pagkakahawak niya sa sanggol na sakmal ng kutson na nahugot mula sa verve coat.
Nasa ganoong ayos si Jake nang mapansin ang isang maalinagnag na bagay--na halos limang hakbang lamang ang layo mula sa kanyang kinatatayuan.
“Patawad sanggol, hindi na kita maililigtas nang tuluyan…dahil nasa gitna tayo ng laot…paalam!” ang mapanglaw na anas ni Jake. At pagkaraan ay marahan siyang pinanawan ng lakas hanggang sa nabitawan niya ang sanggol hanggang sa dumagundong ang isang napakalakas na pagsabog.
Labis ang pagkawasak at pagkalapisak ng super ferry kinabukasan nang matunton ito ng mga bantay-dagat mula sa punong sangay ng adwana.
Naging laman ng mga diyaryo, radyo, at telebisyon ang kahila-hilakbot na paglubog at pagsabog ng barkong iyon. Wawalong katao lamang ang nakaligtas sa naganap na trahedya sa karagatan.
Daan-daan ang lumutang sa laot na kapwa wala nang buhay at bondat sa tubig.
Ang iba naman ay nilantakan ng mga pating ang iba’t-ibang parte ng katawan at kakarampot na lamang ang itinira. Halos bahain na ng luha ang pantalan nang maiahon sa dagat ang bangkay ng mga sinawimpalad. Isa sa mga nakalibre sa kalawit ni kamatayan ang kapitan ng barko.
Dalawa sa mga crew nito ay naisalba rin ang kanilang mga sarili at limang iba pa--na pawang mga kusinero ang nakaligtas sa katastropiya sa laot.
Wala ni isa sa mga pasahero ang nabuhay sa trahedyang iyon. Agad na binakbakan ng media ang pamunuan ng super ferry.
Hindi kasi maipaliwanag ng kapitan kung ano ang tunay na sanhi ng trahedya na naging dahilan upang masawi ang lahat ng mga pasahero nito.
Humantong sa imbestigasyon ang usapin hanggang sa mataas na kapulungan. Dito natuklasan ang kapabayaan ng mga tagapamahala ng barko.
Umikot ang maraming araw at linggo. Habang patuloy na binusisi ng mga lehislador sa senado ang isyu ay wala namang humpay ang ginagawang paghahanap ng mga alagad ng adwana sa magkasintahan--na idineklarang missing at hindi pa natatagpuan ang mga bangkay--sina Anne at Jake na papunta sana ng Cebu.
Nguni’t sumilay ang himala ng langit. Sa hindi maipaliwanag na pangyayari, napukaw ni Jake ang kanyang sarili kasama ang walang malay na si Anne--na nakahimlay sa isang malaking bato sa tabing dagat--sa isang munting isla.
“My God! Anne, gising! Anne, gising! Thanks God! Thank you Lord!” ang naihiyaw pa ni Jake at dagli siyang napatalon sa tuwa. Alam ng binata na himala iyon, lalo na ang pagkakasadlak nila sa isla nang wala man lamang ni isang galos.
Nagpanikluhod siya at minsan pang nagdasal, tumingala sa langit at tumangis. Marahang ibinuka ni Anne ang kanyang mga talukap. Hindi maisasalarawan ang naging reaksyon.
Ang ginawa ay yumapos na lamang sa kasuyo. Kapwa basa pa rin sa tubig-dagat ang kanilang mga katawan. Naghinang ang kanilang mga labi.
Parehong may nasang namnamin ang init sa isa’t isa. Matagal na nilang gustong pakawalan iyon nguni’t ngayon lamang sila nagkaroon ng pagkakataong mapag-isa sa ganoong kakaibang lunan. Mabilis na naghubad si Anne. Malibog ito, simple nga lang at hindi halata.
At ito na rin mismo ang nagtanggal ng basang-basa pa ring pantalon ni Jake.
Dahan-dahang sumilay ang araw sa silangan habang inaararo ng dila ng binata ang magkabilang dede ni Anne hanggang sa matagpuan ang puke nito. Hahawakan na sana ng dalaga ang burat ng binata nang may sumagi sa isip ang nalilibugan na sanang lalaki.
“T-Teka nga pala, ang sanggol! Ang sanggol sa loob ng barko!”
Napakamot na lamang sa ulo si Anne nang dagling tumindig si Jake. Nakatayo na sana ang burat ng binata nguni’t nang maalala ang sanggol na wari niya ay kani-kanina lamang ay kanya pang akay-akay.
“Ano ba ‘yang sinasabi mo?” ang nauumang usisa ni Anne. Naudlot kasi ang kanilang nagliliyab na romansa. “Yung sanggol, nawawala…” sambit ng lalaki na ang mga mata ay sumusuyod sa buong isla.
Berdeng-berde ang isa--na para bang paraiso sa gitna ng laot. Hindi na rin nila nagagawang pag-aksayahan ni sandali ang milagrong iyon o dili kaya ay pansinin at tanungin ang kanilang mga sarili kung saan sila naroroon at paano sila nakaligtas sa trahedya sa karagatan.
“Hindi mo ba alam?” ”Alin?” “Yung sanggol na iyon ay siyang nagligtas sa atin…” ani Anne. Nagbaling ng tingin sa malayo si Jake. Napaimposibleng tingnan. Wala siyang mababanaag na lupain o kalapit pang isla ng kinaroroonan nila.
Sadyang hindi maipaliwanag ng kung paano sila nasadlak sa islang iyon. Napayuko siya at nagmuni-muni. Binalikan na lamang nito si Anne na naroon at nagkukubli sa takot na matamaan ng mga silahis ng araw.
“Naniniwala na talaga ako sa himala, dear.” Halos pabulong nang sabi ni Jake. “Was it impossible for you before?” At tanong ang ibinalik sa kasuyo.
"Parang ganoon nga pero thanks God at pinaramdam sa atin ni Lord ang pagmamahal niya sa atin.” Sabi pa ng binata at umupo na sa bungad ni Anne. Sumisilay ang kaumbukan nito sa dibdib.
Ang pekpek ay talagang litaw na litaw na. Basa kasi ang suot nitong fit na trousers. Isinuot itong muli kaninan ng dalaga nang talikuran ni Jake ang hiyas nito. At nang mapansin ngang nasa tabi na naman niya ang binata ay naghubad na naman. Si Jake ay ready na rin naman sa gagawin nilang pagniniig.
“I want you to do something great for me…” anang dalaga.
“And what is that Her Majesty?” At may halong pambobolang sagot ng binata.
“Eat my pussy…” “Huh? What is that supposed to mean?”
“Sus! Kainin mo ang pekpek ko?” “Bastos! Bastos..mahalay!” puna ni Jake pero may kaakibat na ngiti iyon. “Bastos? Lahat naman eh gumagawa ng kahalayan, ah! Tayong dalawa eh parehong nabuo dahil sa kahalayan!” Sinundan naman ng ngiti ni Anne ang sagot niyang iyon hanggang sa magpang-abot muli ang kanilang mga lips. Nag-aapoy. Hindi na iyon kagaya ng dati na kiming-kimi sila sa isa’t isa.
Wala na iyon nang mga sandaling iyon dahil silang dalawa lamang ang naroroon sa isla. Gumapang ang palad ni Jake sa dibdib ni Anne. Nilamas ang magkabilang dodo. Dinilaan ang leeg. Nag-espadahan ang kanilang mga dila. Iginala ng binata ang kanyang dila sa leeg.
Pumanhik sa tenga. Habang ginagawa iyon ni Jake ay abala naman ang mga kamay ni Anne sa paghahanap ng bagay na ‘sintigas ng bakal.
“Ang sarap mooohh, hhhmmmp! Aaaah!” Magkahalong ungol ang umugong sa paligid ng munting sila. “Angkinin mo na akooohh! Sige naaah!” Pautos na sabi ni Anne kay Jake hanggang sa nakapa ang burat nito. Hinimas iyon. Parang naghihimas ng alagang tuta.
Napapikit ito nang maramdaman ang sidhi niyon. Idinampi ni Jake ang kanyang bibig sa mga suso ni Anne, kinakagat-kagat ang mga utong, kabilaan. Sa kaliwa at kanan. Napasinghap sa sarap ang el na el nang dalaga.
Waring nakasaklob sa buong pagkatao ni Anne ang bulto-bultong kapangyarihan ng kamunduhan. Inaalipin siya nito. Nilulunod wari siya sa sarap.
“Kantutin mo na akooohh! Kantutin mo na akooohh! Jake…ooooh!” Ang namulas pa sa bibig ng napapamuok na si Anne. Walang patid ang ginagawang pagkanti ni Jake sa magkabila nitong dede. Hindi iyon pinagsasawaan ng binata na isa ring bantog na manyakol.
“Eeeeeh! Ang sarap moooohh, ang galing mo palaaah!” Waring masisiraan na ito ng bait. “Ang s-saraaap!” Paulit-ulit ang mga katagang iyon na pinakakawalan ni Anne.
Nakakabaliw din naman kasi ang dila ng binata. Napakatulis at talagang mapapaikot ang puwet ng sinumang eba sa sobrang tindi at init kapagka dumampi sa tinggel ang kuryente. Malupit talagang kumanti ng dede si Jake. Dito bihasa ang binata.
Mahilig kasing manood ng palabas na bold at dahil nga dito ay naging tanyag ang damuho bilang isang masugid na suki ng mga bold VCDs at VHS tapes sa Baclaran, Divisoria, at Quiapo. Sumulong na ito papasok sa kailaliman. Sarap na sarap na rin ito sa ginagawa niya kay Anne.
“Sige paaah!” Napapasimpit ang mukha na hiyaw ng dalaga.
Napapakadyot na ito. Apura ito nang apura. Kumakadyot nga ang puwet, sinasalubong ang dila ni Jake. Iningudngod ng binata ang kanyang dila sa gilid ng dede. Nagpalipat-lipat na siya.
“Tell me honestly, ano ba talaga ang dahilan at gustong-gusto mong sumakay ng barko? Samantalang pupuwede naman tayong mag-eroplano?” usisa ng binata sa kasuyo. Kapakuwan ay inabot ang shoulder bag bago inalalayan ito pababa ng taksi.
“Haay, heto na naman tayo…sabi ko naman sa ‘yo, matagal na akong hindi nakakasakay ng barko, noh!” palag ni Anne. “Sa dinami-dami ng pwedeng puntahan eh Cebu pa’ng napili mo?”
“Parang ayaw mo yatang sumama! Aba, akala mo sigurado hindi ako makakapunta ro’n ng mag-isa.
O siya, kung ayaw mong sumama, you may go!” pasinghal na tugon ng dalaga at inilagpak sa gitna ng kalsada ang traveling bag ni Jake.
“Hindi naman ako ang mawawalan ng grades…remember, project natin ‘to!” dugtong pang sabi ng dalaga. Laging ganoon ang 18-anyos na si Anne, isang mass communication student sa Unibersidad ng Pilipinas, tuwid ang mga kapasyahan at matapang.
Bagay na bagay sa babae ang suot nitong fit pantalon na kulay itim at spaghetti garb na kulay puti. Lalong nagniningning ang kariktan ni Anne. Napangisi ang nababalinong kaharap. Umiling na lamang ang binata. Nagbuntong-hininga.
“Stop it…nagbibiro lang naman akooh, ikaw naman!” bigla namang bawi ng isa. Mas matanda ng isang taon si Jake kaysa dalaga pero hindi halata, parang magkasing-edad lang ang dalawa. Pinulupot ng mga bisig ang babae.
“Tama na nga iyan! Tara na kung interesado ka pa!” nakatiim ang bagang na sabi ni Anne. Halatang naiinis pa rin sa boypren. Sabay silang sumampa ng barko.
“Aaalis na ho ba?” tanong ng dalaga sa isang utility ng super ferry.
“Maya-maya ho eh aalis na ‘to…” tugon ng lalaking nakasuot ng kulay puting uniporme--tanda ng pagiging crew ng barko. At nang mahanap ng magkasintahan ang magkatabi nilang kabin ay agad silang pumuwesto roon. Ilang sandali pa ay nag-anunsyo na ang kapitan ng barko na paalis na sila patungong siyudad ng Cebu. Bahagyang napangiti si Anne. Makikita niya na ring muli ang marikit na lunang iyon.
Habang binabaybay ng barko ang asul na karagatan sakop ng pasipiko ay nakaidlip ang magkasintahan. Nakabukaka pa si Anne habang natutulog at naghihilik.
Nakalutang ang kaumbukan ng dibdib. Nakakabuhay ng patay ang kanyang alindog. Subali’t alas-siyete ng gabi nang gisingin sila ng waring napopoot na panahon--pahiwatig ng kalikasan na maaari nilang ikapahamak.
Hindi sukat ang pagkagulantang ni Anne nang siya ay pukawin ng nakatulilig na mga ungol at hiyaw habang waring idinuduyan ang kabin ng barko na kanilang kinauupuan.
“Jake, gising! Jake, gising!” tinampal-tampal ng babae ang pisngi nito upang magising ang kasuyo. Hinahambalos na ng malalakas na alon ang barko. “Jake, gising na plis!” larawan na ng takot si Anne. Nagkandaugaga naman si Jake sa kahaharap ng isang bagay sa kanyang bag.
“Ano ba iyang hinahanap mo, ha?” gitlang tanong ng dalaga.
“Wala! ‘Yung video cam, asa’n?” Taranta namang dinukot ni Anne sa bulsa ng kanyang traveling carrier ang tinutukoy ng binata. Wala itong larawan ng pagkataranta. Binuhay ang video cam at pinuntirya ang mga nagtatakbuhang pasahero.
Naroon at nagkakaisang nananalangin ang mga pasaherong magkakasalungat ng relihiyon--muslim, sabadista, iglesia at katoliko. Tumatangis na si Anne. Nagkakandarapa ito sa paghahanap ng life jacket. Wala itong mahagilap.
“Jake, ano ba iyang ginagawa mo riyan! Tuluyan mo ako rito! Mamamatay na tayo!” umiiyak na hiyaw ni Anne. Hindi nakinig ang kasuyo bagkus ay nagpatuloy ito sa ginagawa.
Kinukunan ng video ang kahabag-habag na kalagayan ng mga pasahero--ang nakakatigatig-pusong reaksyon ng mga ito sa trahedyang nagaganap nang mga sandaling iyon.
Hanggang sa mahuli ng kamera ang isang matandang nakaupo sa isang tabi--na gaya ni Jake ay walang ipinamamalas na reaksyon. Ibinagsak ng binata ang kamera.
Dumampot ng life jacket at ibinigay sa matandang nag-iisa sa isang sulok at nananalangin habang bitbit ang halos pigtal nang rosaryo.
“Maraming salamat sa iyo, totoy…ang tulad mo’y nararapat na pagpalain at iligtas sa anumang kapahamakan…” wika ng matanda--na napakatangos ng ilong, balbas-sarado, at nakabalabal lamang ng kulay brown. Binalikan ni Jake ang kamera at habang bitbit ito ay karakang hinila si Anne, pinaupo sa kabin.
“Umupo ka riyan at manalangin ka na lamang!” sambit ng lalaki.
"Pero, Jake…” sindak na tugon ng kasuyo, yumakap sa binata. “Kahit na sampung life jacket pa ang makukuha mo, kung talagang ito na ang huli araw natin ay wala tayong magagawa, Anne.” Pagkasabi ay binalikan ng tingin ni Jake ang matanda sa kabilang kabin. Wala na roon ang matandang lalaki.
Sinuyod niya ng tingin ang buong paligid, wala ito. Parang mga langgam na nagpulasan sa takot ang mga tao. Kumiling nang todo ang barko.
Nagtalunan na ang ilang mga pasahero. Inayos niya ang kanyang de-gradong salamin--baka sakaling namamalik-mata lamang siya nguni’t hindi siya maaaring magkamali. Napayapos si Anne kay Jake, waring pahiwatig iyon ng pamamaalam, pahiwatig na waring yaon na ang kanilang huling pagkikita sa ibabaw ng lupa. “Mahal kita, Jake…tandaan mo iyan!”
Higit pang naging malupit at walang patid na ang halibas ng ga-bahay na mga alon sa sinasakyan nilang barko--super ferry. Kumikiling na iyon. Nakapasok na rin ang tubig-dagat. Malakas na para bang nakalutang sila sa isang napakalawak na ilog.
Waring lulubog na at lalamunin ng mga higanteng alon. “Jake, ano’ng gagawin natin!” pagkasabi ni Anne ay dumagundong na tila kulog ang magkahalong iyak at palahaw ng mga pasahero kasabay ang pagkabuwal ni Anne. Lumagpak din si Jake, tumilamsik ang kamera nguni’t patuloy sa pag-inog iyon.
Humupa ang bagsik ng mga alon. Wala na silang naririnig na mga palahaw. Humina ang hampas ng mga alon at hangin. Halos magkapanay na nagtayuan sina Jake at Anne.
“Anne! Nasaan ka! Are you okay?!” Buhol-buhol ang tinig at napahiyaw ng malakas ang binata. Minsan pang dinampot ang kamera.
“Please, leave that Jake! Mamamatay na tayoooh!” Malat na ang tinig ni Anne. Paggapang na nilapitan ang binata. Siya naman ang napatangis. Hindi niya maiwasang mapaluha sa kanyang nasisilayan.
Hirap na hirap na si Anne. Ramdam na kasi ng dalaga na unti-unti nang nilalamon ng karagatan ang kanilang sinasakyang barko.
“Kasalanan ko itooohh! Patawad Jake, kung hindi lang siguro ako nagpupumilit na isama ka rito, hindi ka madadamay sa kahunghangan koooh.” Halos pabulong nang sambit ni Anne. Hirap nang huminga. Palalalim na nang palalim ang tubig-dagat na sumasakmal sa kinaroroonan nila. Halos anino na lamang ang nakikita nila sa isa’t isa.
“Huwag kang magsalita ng ganyan!” aniya. Pinatindig niya ito, niyakap at hinalikan sa labi.
“Walang mangyayari sa atin! May awa ang Diyos…please trust Him, Anne!” paanas niyang sabi sa kasuyo. Hanggang baywang na ang tubig-dagat na naroon.
Nakataas ang kanang kamay ni Jake, inililigtas niya ang kanyang kamera. Buhay pa rin ito at umiikot ang lente sa buong paligid. Hanggang sa makarinig sila ng iyak ng isang sanggol. Uha ito nang uha. Malakas.
Sinuotan ni Jake ng life jacket si Anne. Nagsuot na rin siya. Ginawa niya iyon datapuwa’t alam niyang himala na lamang ang makaliligtas sa kanila.
“I’m gonna get him!” ngatal-labing sambit ni Jake.
“Huh? Plis iligtas mo na lamang ang iyong sarili! Hindi mo rin siya mabubuhay dahil nasa gitna tayo ng karagatan!” hiyaw ni Anne nang akmang lalangoy na si Jake patungo sa pinagmumulan ng iyak ng sanggol.
“Hindi na bale, Anne. Ang mahalaga, mamatay man tayo…maipagmamalaki pa rin natin sa harap ni San Pedro na may nagawa tayo sa kapwa natin bago tayo pumanaw sa mundo?” halatang pabirong tugon ng isa. Lalong napatangis si Anne.
Doon niya natalos ang tunay na karakter ni Jake. May ginintuang puso. Napaiyak na naman siya sapagka’t dama niya ang nalalapit na wakas ng kanilang buhay.
Samantala, makaraan ang ilang minutong paghahagilap ay natagpuan din ng binata ang sanggol. Nakahimlay ito sa isang bilao na inaayudahan ng kutson upang makalutang sa tubig-dagat. Kinarga niya ang sanggol, hinalikan ito at niyakap. Nagitla na lamang si Jake nang ngumiti ito nguni’t kasabay naman niyon ang palahaw ni Anne sa di-kalayuan. “J-Jaaaake! J-Jaaaake!”
Ginitiang muli ng masaganang luha sa mga mata si Jake nang makitang galak ang namumutawi si pisngi ng sanggol. Inihimpil niya ito sa kanyang mga braso.
Wari bang dama ng anghel na ligtas na siya nang matagpuan ng binata. Naging panay ang tawa, sadyang hindi marahil ramdam ang hagupit ng trahedya sa karagatan. Napaantanda naman si Jake nang mapansin ang hiyaw ni Anne. Malakas. Humihiyaw ng saklolo.
Nabitawan niya ang katagang “Diyos kooohh!” Kasunod ang halos patalilis niya nang paglangoy patungo sa kinaroroonan ng kanyang kasintahan. Tinig na lamang ni Anne ang kanyang naririnig. Sunud-sunod ang mga palahaw ng dalaga. Siya ang tinatawag.
Bitbit niya pa rin ang sanggol. Wala na siyang makitang liwanag. Tinumbok niya ang pinagmumulan ng tinig ng kanyang kasintahan. Iyon na lamang ang nalalabing paraan.
Kani-kanina lamang ay bahagyang naglaho ang mga bugso ng hangin at alon nguni’t nagsimula na namang humagupit sa barkong nilalamon na rin ng dilim.
“Anne! Nasaan ka!” sigaw niya. Sumagot naman ang dalaga nguni’t halatang mauubusan na ng hininga. Natagpuan niya itong halos wala nang lakas.
Inaakay na ng life jacket ang namimitig at namimigat na nitong katawan. Itinali ni Jake sa kanyang beywang ang video kamera. Hindi ito halos umiilaw. Nagtagpo ang kanilang mga kamay ni Anne sa madilim na parte ng barkong bumubulusok na sa malalim na laot. Sa kailaliman, sa karagatan ng walang hanggan.
Namimitig na rin ang mga braso ni Jake nguni’t hindi niya pa rin magawang bitawan ang tumatangis na namang sanggol. Pagal na ang katawan ni Anne, dama ni Jake iyon. Napatulong muli ang kanyang mga luha.
“Humawak ka sa akin, Anne nang mahigpit!” nanginginig ang boses na sabi ni Jake nguni’t nangangalay na ang kanyang mga braso. Tumigil naman sa pag-iyak ang sanggol--na balot sa kulay kristal na kasuotan. Gumegewang ang barko, palubog nang palubog sa ilalim ng dagat. Ramdam ni Jake na malapit na sila sa pusod ng wakas.
Napatingala siya sa langit. Hindi man niya nakikita ang May Likha ay dama ng binata na hinding-hindi sila pababayaan nito hanggang sa huli. Niyakap niya nang napakahigpit si Anne.
Taglay ang damdamin ng kawalang pag-asa. Umakyat ang tubig at hanggang leeg na nila ito. Waring kahol ng aso ang mga serye ng ubo--na kanilang pinawalan.
Sunud-sunod ang kulog at kidlat na hatid ng kalangitan na dito ay kaakibat ang serye ng hagupit ng malalaking alon sa barkong iyon, para bang walang habag sa mga naghihingalong nilalang na nasa loob. Ilang saglit pa ay napuna na lamang ni Jake na hindi na kumikilos si Anne. Napaiyak na naman siya. Batid niya ang pahiwatig niyon.
Wala na si Anne, ramdam niya ang pagpigtal ng hininga nito habang yakap-yakap siya at ang palad ay idinampi sa huling pagkakataon sa noo ng napulot na sanggol.
Hinubad ng binata ang kanyang sinturon. Ikinabit iyon sa pantalon ni Anne saka idinugtong sa kanyang sweat chemise.
Nasabi ng binata sa sarili, yayao man ay magkasama pa rin silang dalawa ni Anne. Sunod niyang binalingan ang sanggol--na sa pakiwari niya ay iyon na ang huling silay niya rito.
Mahigpit ang pagkakahawak niya sa sanggol na sakmal ng kutson na nahugot mula sa verve coat.
Nasa ganoong ayos si Jake nang mapansin ang isang maalinagnag na bagay--na halos limang hakbang lamang ang layo mula sa kanyang kinatatayuan.
“Patawad sanggol, hindi na kita maililigtas nang tuluyan…dahil nasa gitna tayo ng laot…paalam!” ang mapanglaw na anas ni Jake. At pagkaraan ay marahan siyang pinanawan ng lakas hanggang sa nabitawan niya ang sanggol hanggang sa dumagundong ang isang napakalakas na pagsabog.
Labis ang pagkawasak at pagkalapisak ng super ferry kinabukasan nang matunton ito ng mga bantay-dagat mula sa punong sangay ng adwana.
Naging laman ng mga diyaryo, radyo, at telebisyon ang kahila-hilakbot na paglubog at pagsabog ng barkong iyon. Wawalong katao lamang ang nakaligtas sa naganap na trahedya sa karagatan.
Daan-daan ang lumutang sa laot na kapwa wala nang buhay at bondat sa tubig.
Ang iba naman ay nilantakan ng mga pating ang iba’t-ibang parte ng katawan at kakarampot na lamang ang itinira. Halos bahain na ng luha ang pantalan nang maiahon sa dagat ang bangkay ng mga sinawimpalad. Isa sa mga nakalibre sa kalawit ni kamatayan ang kapitan ng barko.
Dalawa sa mga crew nito ay naisalba rin ang kanilang mga sarili at limang iba pa--na pawang mga kusinero ang nakaligtas sa katastropiya sa laot.
Wala ni isa sa mga pasahero ang nabuhay sa trahedyang iyon. Agad na binakbakan ng media ang pamunuan ng super ferry.
Hindi kasi maipaliwanag ng kapitan kung ano ang tunay na sanhi ng trahedya na naging dahilan upang masawi ang lahat ng mga pasahero nito.
Humantong sa imbestigasyon ang usapin hanggang sa mataas na kapulungan. Dito natuklasan ang kapabayaan ng mga tagapamahala ng barko.
Umikot ang maraming araw at linggo. Habang patuloy na binusisi ng mga lehislador sa senado ang isyu ay wala namang humpay ang ginagawang paghahanap ng mga alagad ng adwana sa magkasintahan--na idineklarang missing at hindi pa natatagpuan ang mga bangkay--sina Anne at Jake na papunta sana ng Cebu.
Nguni’t sumilay ang himala ng langit. Sa hindi maipaliwanag na pangyayari, napukaw ni Jake ang kanyang sarili kasama ang walang malay na si Anne--na nakahimlay sa isang malaking bato sa tabing dagat--sa isang munting isla.
“My God! Anne, gising! Anne, gising! Thanks God! Thank you Lord!” ang naihiyaw pa ni Jake at dagli siyang napatalon sa tuwa. Alam ng binata na himala iyon, lalo na ang pagkakasadlak nila sa isla nang wala man lamang ni isang galos.
Nagpanikluhod siya at minsan pang nagdasal, tumingala sa langit at tumangis. Marahang ibinuka ni Anne ang kanyang mga talukap. Hindi maisasalarawan ang naging reaksyon.
Ang ginawa ay yumapos na lamang sa kasuyo. Kapwa basa pa rin sa tubig-dagat ang kanilang mga katawan. Naghinang ang kanilang mga labi.
Parehong may nasang namnamin ang init sa isa’t isa. Matagal na nilang gustong pakawalan iyon nguni’t ngayon lamang sila nagkaroon ng pagkakataong mapag-isa sa ganoong kakaibang lunan. Mabilis na naghubad si Anne. Malibog ito, simple nga lang at hindi halata.
At ito na rin mismo ang nagtanggal ng basang-basa pa ring pantalon ni Jake.
Dahan-dahang sumilay ang araw sa silangan habang inaararo ng dila ng binata ang magkabilang dede ni Anne hanggang sa matagpuan ang puke nito. Hahawakan na sana ng dalaga ang burat ng binata nang may sumagi sa isip ang nalilibugan na sanang lalaki.
“T-Teka nga pala, ang sanggol! Ang sanggol sa loob ng barko!”
Napakamot na lamang sa ulo si Anne nang dagling tumindig si Jake. Nakatayo na sana ang burat ng binata nguni’t nang maalala ang sanggol na wari niya ay kani-kanina lamang ay kanya pang akay-akay.
“Ano ba ‘yang sinasabi mo?” ang nauumang usisa ni Anne. Naudlot kasi ang kanilang nagliliyab na romansa. “Yung sanggol, nawawala…” sambit ng lalaki na ang mga mata ay sumusuyod sa buong isla.
Berdeng-berde ang isa--na para bang paraiso sa gitna ng laot. Hindi na rin nila nagagawang pag-aksayahan ni sandali ang milagrong iyon o dili kaya ay pansinin at tanungin ang kanilang mga sarili kung saan sila naroroon at paano sila nakaligtas sa trahedya sa karagatan.
“Hindi mo ba alam?” ”Alin?” “Yung sanggol na iyon ay siyang nagligtas sa atin…” ani Anne. Nagbaling ng tingin sa malayo si Jake. Napaimposibleng tingnan. Wala siyang mababanaag na lupain o kalapit pang isla ng kinaroroonan nila.
Sadyang hindi maipaliwanag ng kung paano sila nasadlak sa islang iyon. Napayuko siya at nagmuni-muni. Binalikan na lamang nito si Anne na naroon at nagkukubli sa takot na matamaan ng mga silahis ng araw.
“Naniniwala na talaga ako sa himala, dear.” Halos pabulong nang sabi ni Jake. “Was it impossible for you before?” At tanong ang ibinalik sa kasuyo.
"Parang ganoon nga pero thanks God at pinaramdam sa atin ni Lord ang pagmamahal niya sa atin.” Sabi pa ng binata at umupo na sa bungad ni Anne. Sumisilay ang kaumbukan nito sa dibdib.
Ang pekpek ay talagang litaw na litaw na. Basa kasi ang suot nitong fit na trousers. Isinuot itong muli kaninan ng dalaga nang talikuran ni Jake ang hiyas nito. At nang mapansin ngang nasa tabi na naman niya ang binata ay naghubad na naman. Si Jake ay ready na rin naman sa gagawin nilang pagniniig.
“I want you to do something great for me…” anang dalaga.
“And what is that Her Majesty?” At may halong pambobolang sagot ng binata.
“Eat my pussy…” “Huh? What is that supposed to mean?”
“Sus! Kainin mo ang pekpek ko?” “Bastos! Bastos..mahalay!” puna ni Jake pero may kaakibat na ngiti iyon. “Bastos? Lahat naman eh gumagawa ng kahalayan, ah! Tayong dalawa eh parehong nabuo dahil sa kahalayan!” Sinundan naman ng ngiti ni Anne ang sagot niyang iyon hanggang sa magpang-abot muli ang kanilang mga lips. Nag-aapoy. Hindi na iyon kagaya ng dati na kiming-kimi sila sa isa’t isa.
Wala na iyon nang mga sandaling iyon dahil silang dalawa lamang ang naroroon sa isla. Gumapang ang palad ni Jake sa dibdib ni Anne. Nilamas ang magkabilang dodo. Dinilaan ang leeg. Nag-espadahan ang kanilang mga dila. Iginala ng binata ang kanyang dila sa leeg.
Pumanhik sa tenga. Habang ginagawa iyon ni Jake ay abala naman ang mga kamay ni Anne sa paghahanap ng bagay na ‘sintigas ng bakal.
“Ang sarap mooohh, hhhmmmp! Aaaah!” Magkahalong ungol ang umugong sa paligid ng munting sila. “Angkinin mo na akooohh! Sige naaah!” Pautos na sabi ni Anne kay Jake hanggang sa nakapa ang burat nito. Hinimas iyon. Parang naghihimas ng alagang tuta.
Napapikit ito nang maramdaman ang sidhi niyon. Idinampi ni Jake ang kanyang bibig sa mga suso ni Anne, kinakagat-kagat ang mga utong, kabilaan. Sa kaliwa at kanan. Napasinghap sa sarap ang el na el nang dalaga.
Waring nakasaklob sa buong pagkatao ni Anne ang bulto-bultong kapangyarihan ng kamunduhan. Inaalipin siya nito. Nilulunod wari siya sa sarap.
“Kantutin mo na akooohh! Kantutin mo na akooohh! Jake…ooooh!” Ang namulas pa sa bibig ng napapamuok na si Anne. Walang patid ang ginagawang pagkanti ni Jake sa magkabila nitong dede. Hindi iyon pinagsasawaan ng binata na isa ring bantog na manyakol.
“Eeeeeh! Ang sarap moooohh, ang galing mo palaaah!” Waring masisiraan na ito ng bait. “Ang s-saraaap!” Paulit-ulit ang mga katagang iyon na pinakakawalan ni Anne.
Nakakabaliw din naman kasi ang dila ng binata. Napakatulis at talagang mapapaikot ang puwet ng sinumang eba sa sobrang tindi at init kapagka dumampi sa tinggel ang kuryente. Malupit talagang kumanti ng dede si Jake. Dito bihasa ang binata.
Mahilig kasing manood ng palabas na bold at dahil nga dito ay naging tanyag ang damuho bilang isang masugid na suki ng mga bold VCDs at VHS tapes sa Baclaran, Divisoria, at Quiapo. Sumulong na ito papasok sa kailaliman. Sarap na sarap na rin ito sa ginagawa niya kay Anne.
“Sige paaah!” Napapasimpit ang mukha na hiyaw ng dalaga.
Napapakadyot na ito. Apura ito nang apura. Kumakadyot nga ang puwet, sinasalubong ang dila ni Jake. Iningudngod ng binata ang kanyang dila sa gilid ng dede. Nagpalipat-lipat na siya.
