NSFWdaddydaddy
Enthusiast
Kabanata 8: Ang Pagbagsak ni Jerome
“Kulang pa, Lyn,” bulong ni Tina habang naglalakad sila pabalik sa boarding house, ang boses niya ay tila isang bulong ng diyablo na pamilyar na pamilyar na ngayon kay Analyn. “Ang pagiging corrupt ay hindi isang destinasyon, isa itong lifestyle. Huwag mong hayaang maging kampante ang katawan mo sa dalawang lalaki lang. Ang tunay na kapangyarihan ay nasa pag-manage ng maraming options.”
Madaling araw na nang umuwi si Analyn at Tina sa apartment, ang katawan ni Lyn ay tila nanununtok pa rin sa bawat hakbang, isang masarap na paalala ng bigat at bagsik nina Jacob at Marco. Pagpasok niya sa silid, nadatnan niya ang kanyang mga libro sa Nursing na nakabukas pa—isang paalala ng mundong kailangan niyang panatilihing buhay para hindi maghinala si Jerome. Habang naghuhubad ng damit, napansin niya sa salamin ang mga pulang marka sa kanyang dibdib at balikat; hindi na ito simpleng “hickey” lang, kundi mga marka ng isang babaeng ginamit at ginagamit ang kanyang katawan bilang sandata.
Kinabukasan, nagkita sila ni Jerome sa paborito nilang tambayan sa Session Road. Bitbit ni Jerome ang isang maliit na cake at isang bouquet ng sunflowers, ang kanyang mga mata ay kumikinang sa pagmamahal at paghanga. “Surprise! I know you've been stressed with the dance rehearsals and nursing, so I thought I'd cheer you up,” masayang sabi ni Jerome habang hinahalikan ang pisngi ni Lyn. Napansin ni Lyn ang pagiging “pure” ni Jerome—ang kanyang pag-iingat, ang kanyang banayad na paghawak—at sa unang pagkakataon, naramdaman niya ang isang uri ng pagkasulasok. Ang pag-ibig ni Jerome ay tila isang pambatang kwento, habang ang buhay na tinatamasa niya kasama si Tina at ang fraternity ay isang adult na nobela na puno ng dumi at sarap.
“Salamat, baby. You're too sweet,” tugon ni Lyn, ngunit ang kanyang isipan ay nasa ibang lugar. Habang nakayakap siya kay Jerome, naramdaman niya ang pagvibrate ng kanyang phone. Isang mensahe mula kay Jacob: ‘The boys are asking when the nurse will return for another check-up. Marco wants a round two.’ Isang kuryente ang gumapang sa kanyang puson, at bigla siyang naging uhaw sa gitna ng romantic date nila. Tumingin siya kay Jerome at sa unang pagkakataon, hindi siya nakaramdam ng guilt, kundi ng pagka-superior. Alam niyang hawak niya ang puso ni Jerome, ngunit ang katawan niya ay pag-aari na ng isang mas malaking mundo.
“Love, can we go back early? Feeling ko may kukunin pa akong gamit sa dance studio,” pagsisinungaling ni Lyn, habang dahan-dahang hinahaplos ang braso ni Jerome. Ang kanyang boses ay nanatiling mahinhin, ang maskara ay perpekto pa rin. Nakita niya ang pag-aalala sa mga mata ni Jerome, ang pagiging mapag-alaga nito na dati ay minahal niya, ngunit ngayon ay itinuturing na lamang niyang hadlang sa kanyang kalayaan. “Sure, basta ingat ka. Sabihan mo ako ‘pag tapos ka na, ha?” sagot ni Jerome, na walang kamalay-malay na ang babaeng kayakap niya ay isa nang eksperto sa paglalaro ng damdamin at laman.
“Sige na, baby. Go na,” huling sabi ni Jerome sabayhalik sa noo ni Lyn, ang kanyang mga mata ay puno pa rin ng pagtitiwala. Pinanood ni Lyn ang paglayo ni Jerome, ang bawat hakbang nito ay tila isang paalala ng isang buhay na masyadong payak at nakakabagot. Pagtalikod ni Jerome, ang mahinhin niyang ngiti ay biglang naglaho, napalitan ng isang malamig at gutom na tingin. Hindi siya nagtungo sa dance studio; direkta siyang naglakad patungo sa fraternity house, ang kanyang bawat hakbang ay mabilis at may layunin. Ang kanyang katawan ay tila may sariling compass, na itinuturo siya pabalik sa mga lalaking nakakaalam kung paano siya paglaruan.
Pagpasok niya sa bahay, nadatnan niya si Tina na nakaupo sa isang leather sofa, humihithit ng sigarilyo habang nakatingin sa isang listahan ng mga pangalan sa kanyang tablet. “On time as always, Lyn,” puna ni Tina nang mapansin ang kapatid, ang kanyang boses ay mayhalong paghanga. “The boys are already in the back room. Sabi ni Jacob, kailangan daw ng ‘stress relief’ ang mga bagong recruits. Tamang-tama ang dating mo.” Tumingin si Lyn kay Tina, at sa isang sulyap, nagkaintindihan ang dalawang magkapatid. Ang pag-ibig ni Jerome ay isang accessory na lamang—isang palamuti upang mapanatili ang imahe ni Lyn bilang isang ‘good girl’ sa harap ng kanilang pamilya at paaralan.
Sunod na araw, habang nag-aayos ng gamit sa boarding house, hindi maalis ni Tina ang tingin kay Jerome. Sa bawat ngiti nito, sa bawat pag-aalaga nito kay Lyn, at sa bawat banayad na haplos sa buhok ng kapatid niya, tila may nakikita si Tina na hindi nakikita ng iba. Para kay Tina, ang pagiging “gentle” ni Jerome ay hindi isang birtud, kundi isang boring na facade—isang telang masyadong puti na kailangang madumihan. “Masyadong banal ang batang ito,” bulong ni Tina sa sarili habang hinihithit ang kanyang vape. “Ang mga lalaking masyadong mabait ay madalas na may itinatagong gutom; kailangan lang ng tamang mitsa para sumabog ang bulkan.”
Hindi makakuntento si Tina na si Lyn lang ang corrupted; gusto niyang makita ang pagbagsak ng moralidad ni Jerome. Para sa kanya, ang tunay na katuwaan ay hindi lang ang pagtataksil ni Lyn, kundi ang pag-transform sa isang tapat na puso tungo sa isang mapusok na anyo. Gusto niyang basagin ang imahe ni Jerome bilang “dakilang boyfriend” at hilaan ito pababa sa putikan kung saan sila namumuhay nina Lyn at ng mga fraternity boys. Para kay Tina, ang pag-corrupt kay Jerome ay magiging isang eksperimento sa sikolohiya at kalibugan—isang laro kung saan siya ang puppet master.
“Lyn, baby, napansin mo ba?” panimula ni Tina isang gabi habang nagpapahinga sila pagkatapos ng isang session sa frat house. “Your boyfriend is too... safe. Para siyang toy poodle na naghihintay lang ng utos. Don't you think it's boring? Imagine if we could wake up the beast inside him. Imagine if he'd stop being the ‘good boy’ and actually take what he wants.” Tumingin si Lyn sa kanya, ang kanyang mga mata ay nananatiling malamig at mapanukso. “He's useful as a cover, Tina. But you might be right. Masyado siyang banayad, minsan nakaka-bore na.”
Isang mapanuksong ngiti ang gumuhit sa labi ni Tina. “That's my girl. Let's play a game. I'll be the one to trigger him, and you'll be the one to lead him into the dark. Let's see if we can turn that innocent puppy into a wolf.” Nagkatinginan ang dalawang magkapatid, ang kanilang mga isipan ay nagtutugmaan sa isang plano na walang kinalaman sa pag-ibig, kundi sa purong manipulasyon at pagnanasa. Plano nilang gamitin ang tiwala ni Jerome upang unti-unting buksan ang pinto sa isang mundong hindi niya akalaing mayroon siya.
Nagsimula ang plano sa maliliit na bagay. Habang nag-aaral si Jerome sa living room ng boarding house, dahan-dahang lalapit si Tina, sadyang hindi nakadamit ng maayos—isang oversized shirt na walang bra, na nagpapakita ng kanyang mga kurba sa tuwing siya ay gagalaw. “Jerome, can you help me with this report?” bulong ni Tina, ang kanyang boses ay mayhalong lambing na hindi natural. Sinasadyang sumandal si Tina kay Jerome, ang kanyang balat ay dumidikit sa braso ng binata, habang si Lyn ay nakamasid mula sa gilid, naghihintay na makitang mag-react ang katawan ni Jerome.
Sa simula, si Jerome ay nanatiling tapat at clueless. Ngunit sa bawat haplos ni Tina at sa bawat mapanuksong tingin ni Lyn, unti-unting nagbabago ang atmospera. Naramdaman ni Jerome ang isang uri ng tensyon na hindi niya maipaliwanag—isang kuryenteng hindi galing sa pag-ibig, kundi sa isang primitive na pagnanasa. Hindi niya alam na ang bawat ngiti ni Tina ay isang pain na humihila sa kanya palayo sa pagiging banal, at ang bawat tingin ni Lyn ay isang imbitasyon sa isang mundong puno ng kasalanan at sarap.
“Alam mo, Jerome, masyado kang seryoso,” biro ni Tina isang gabi, habang dahan-dahang hinahaplos ang likod ng leeg ng binata. “Hindi ba't nakakapagod maging ‘good boy’ all the time? Minsan, mas masarap ang pakiramdam kapag hinahayaan mo lang ang sarili mong maging... wild.” Ang mga salita ni Tina ay tila mga butil ng lason na dahan-dahang nanunuot sa isipan ni Jerome. Sa unang pagkakataon, napansin ni Jerome ang paraan ng pagtingin sa kanya ni Tina—hindi bilang isang kapatid ng kasintahan, kundi bilang isang lalaking may potensyal na maging agresibo.
Habang nagaganap ang pagtukso ni Tina, napansin ni Lyn ang pagbabago sa mga mata ni Jerome. Ang dating mapagmahal at banayad na tingin ay nagsisimulang mapalitan ng isang uri ng gutom na hindi niya kayang kontrolin. Isang gabi, habang magkakasama sila, aksidenteng nadampi ang kamay ni Jerome sa hita ni Tina, at sa hali na humingi ng paumanhin, nanatili itong nakadikit nang ilang segundo. Ang pagbabagong iyon ang nagkumpirma kay Tina na ang “demonyong” itinatago ni Jerome ay nagsisimula nang magising, at siya ang siyang magsisilbing mitsa upang tuluyan itong sumabog.
“Lyn, look at him,” bulong ni Tina sa kanyang kapatid habang nakatingin sila kay Jerome na tila nalulunod sa sariling pag-iisip. “He's starting to crave it. The tension is building up. Now, we just need to give him the right push.” Nagpalitan ng isang mapanuksong tingin ang magkapatid. Alam nilang malapit na ang sandaling hindi na magiging sapat ang pagiging “gentle” para kay Jerome. Ang pag-ibig na dati'y nagsilbing anchor niya ay unti-unti nang nagiging tanikala na humihila sa kanya pababa sa madilim na mundo ng mga magkapatid.
Sa pagitan ng mga pabulong na pang-aakit ni Tina at ang unti-unting paglamig ng emosyon ni Lyn, nagsimulang mag-evolve ang pagkatao ni Jerome. Hindi na siya ang lalaking nagdadala ng sunflowers; nagsimula na siyang maging lalaking naghahanap ng paraan upang mapagbigyan ang tumitinding pagnanasa sa kanyang puson. Sa bawat pagdampi ng balat at bawat mapangahas na sulyap, ang imahe ni Jerome bilang “dakilang boyfriend” ay unti-unting naglalaho, binubura ng isang bagong pagkakakilanlan na hinubog ng manipulasyon at kalibugan.
Isang gabi, habang nag-aaral sila sa maliit na sala, sadyang hinayaan ni Tina na madulas ang kanyang oversized shirt, na naglantad sa isang bahagi ng kanyang dibdib. Sa unang pagkakataon, hindi umiwas ng tingin si Jerome. Sa katunayan, ang kanyang mga mata ay nagdilim, at ang kanyang paghinga ay bumigat. “Tina...” bulong niya, ang boses ay gumaralgal, wala na ang dating pagiging mahinhin. Ang pag-atake ni Tina ay tumagos sa kanyang depensa, at sa isang mabilis na galaw, hinawakan ni Jerome ang kamay ni Tina, ang paghawak ay hindi na banayad kundi isang pag-claim na puno ng agresyon.
Napangiti si Lyn habang pinapanood ang eksena. Ang pag-corrupt kay Jerome ay tila isang sining, at si Tina ang master artist. Habang nararamdaman ni Jerome ang init ng balat ni Tina, dahan-dahang lumapit si Lyn at hinaplos ang likod ng leeg ng kanyang boyfriend. “You don't have to be the good boy tonight, Jerome,” bulong ni Lyn sa kanyang tenga. Sa sandaling iyon, ang huling pader ng moralidad ni Jerome ay gumuho. Ang lalaking tapat at mapagmahal ay tuluyan nang napalitan ng isang gutom na predator, handang gawin ang lahat upang malasap ang bawal na sarap na inaalok ng dalawang magkapatid.
Isang araw, wala si Analyn nang dumating si Jerome sa apartment. Umupo siya sa kama at naghintay, nang biglang pumasok si Tina.
Nagkwentohan sila pero naiilang.
“Alam mo, Jerome, masyadong tahimik dito. Parang nakakasakal,” panimula ni Tina habang nakasandal sa gilid ng lamesa, ang kanyang mga binti ay sadyang nakapatong sa isa’t isa, na nagpapangatang sa laylayan ng kanyang maikling shorts.
Kasalukuyang nasa “group study” si Analyn sa school, isang puting kasinungalingan upang mabigyan si Tina ng oras na mapag-isa kasama si Jerome. Ang katahimikan sa loob ng apartment ay tila isang tensyonadong kuryente, bawat segundo ay nagpapabigat sa hangin. Tumingin si Tina kay Jerome, na nakaupo sa gilid ng kama, ang itsura ay tila isang tupa na naghihintay ng kumpas. Ngunit alam ni Tina na sa ilalim ng banayad na mukhang iyon ay may nagbabagong apoy—isang gutom na siya mismo ang nagtanim.
“Masyadong tahimik dito, ‘no? Parang nakakasakal,” panimula ni Tina habang nakasandal sa gilid ng lamesa. Sadyang itinaas niya ang isang binti, hinahayaan ang laylayan ng kanyang maikling shorts na gumapang paitaas, sadyang inilalantad ang maputing balat ng kanyang hita. Hindi na umiwas ng tingin si Jerome; sa hali, ang mga mata ng binata ay nanatiling nakapako sa bawat galaw ni Tina, ang paghinga nito ay nagsisimulang bumigat.
Dahan-dahang lumapit si Tina, ang bawat hakbang ay tila isang ritwal ng pang-aakit. Huminto siya sa harap ni Jerome, sapat na lapit upang maamoy ng binata anghalimuyak ng kanyang pabango na mayhalong bahid ng sigarilyo. “Alam mo, Jerome, napapansin ko... masyado kang mapagbigay. Masyado kang mabait,” bulong ni Tina, ang kanyang boses ay isang mapanuksong haplos. Sadyang dinala ni Tina ang kanyang kamay sa dibdib ni Jerome, dahan-dahang hinahaplos ang tela ng t-shirt nito, hanggang sa maramdaman niya ang mabilis na tibok ng puso ng lalaki.
“Tina... hindi dapat...” pabulong na sabi ni Jerome, ngunit ang kanyang mga kamay ay hindi gumagalaw upang umiwas. Sa katunayan, ang mga daliri ni Jerome ay nagsimulang manginig, ang kanyang katawan ay isang labanan sa pagitan ng moralidad at ng primitive na pagnanasa. Nakita ni Tina ang pagdilim ng mga mata ni Jerome, ang pagkawala ng pagiging “good boy,” at pinalitan ito ng isang tingin na tila gustong lamunin siya nang buo.
“Sino ba ang nagsabing hindi dapat?” bulong ni Tina, ang kanyang boses ay tila isang hiningang nagpapaliyab sa mitsa ng pagnanasa ni Jerome. Hindi na siya naghintay ng sagot. Sa isang mabilis ngunit mapanuksong galaw, hinila ni Tina ang kwelyo ng t-shirt ni Jerome, hinihila ang binata palapit sa kanya hanggang sa magkadikit ang kanilang mga paghinga. Ang bawat segundo ng katahimikan ay tila isang martilyo na pumupukpok sa huling pader ng pagiging “mabait” ni Jerome.
Hindi na nakatiis si Jerome. Ang tensyong ilang linggo niyang kinimkim, ang mga sadyang pagdampi ni Tina, at ang malamig na paglayo ni Lyn ay biglang sumabog sa isang bagsik na hindi niya alam na taglay niya. Hinawakan niya ang bewang ni Tina nang mahigpit,halos saktan ang pagkapit, at bigla niyang isinalaksak ang kanyang mga labi sa mga labi ng babae. Anghalik na ito ay hindi gaya ng mga banayad nahalik niya kay Lyn; ito ay isang agresibong pag-claim, isang gutom na pag-atake na tila nagsasabing, ‘Sige, ibigay mo sa akin ang lahat.’
Napasinga si Tina sa gulat, ngunit isang mapanuksong tawa ang kumawala sa kanyang lalamunan habang tinutugunan ang bagsik ni Jerome. “Finally... the wolf has woken up,” bulong niya sa pagitan ng kanilang mgahalik. Hindi na sila nagtagal sa pagtititigan. Sa isang mabilis na paggalaw, itinulak ni Tina si Jerome sa kama, at sa isang iglap, ang oversized shirt ni Tina ay naging isang hadlang na mabilis nilang hinubad. Ang hubad na katawan ni Tina—petite ngunit may mapang-akit na kurba—ay nailantad sa harap ni Jerome, na tila isang gutom na hayop na handang sumunggab.
Walang oras para sa pag-uusap. Agad na pumasok ang matigas at nanginginig na ari ni Jerome sa basang puki ni Tina. Isang malakas na ungol ang kumawala sa dalawa nang magtagpo ang kanilang mga katawan. Ang pagkantot ay naging isang agresibong palitan ng lakas; si Jerome, na dati ay tila isang tupa, ay naging isang predator na walang awa sa pagtulak. Bawat hampas ng kanyang balat sa balat ni Tina ay tila isang pagpapalaya sa lahat ng frustration at pagnanasa na itinago niya sa likod ng kanyang imahe bilang “good boy.”
Hindi na ito ang Jerome na kilala ni Analyn. Ang lalaking kasalukuyang nakabaon sa loob ni Tina ay isang estranghero—isang bersyong mas agresibo, mas madilim, at mas gutom. Kung kay Analyn ay tila isang banal na ritwal ang kanilang pagtatalik, puno ng pag-iingat at banayad na paghaplos, kay Tina ay isang digmaan ang kanyang pag-atake. Ang bawat pagtulak ni Jerome ay may kasamang bagsik na tila gustong wasakin ang bawat himaymay ng katawan ni Tina, isang pagpapalabas ng lahat ng pigil na pagnanasa na hindi niya magawang gawin sa kanyang kasintahan. Ginalingan niya ang bawat kumpas, nilalasap ang bawat sikip at basang init ng puki ni Tina na tila isang premyo na kailangan niyang makuha nang puwersahan.
“Akala ko ba’y tupa ang boyfriend ng kapatid ko?” ungol ni Tina, ang kanyang mga kuko ay nakabaon sa likod ni Jerome habang ang kanyang ulo ay nakasandal sa unan, ang mga mata ay nanlalabo sa sarap.
“Tupa? Tingnan mo ako, Tina... tignan mo kung paano kita kinakain,” gumaralgal na sagot ni Jerome, ang kanyang boses ay naging isang mababang ungol na puno ng pagnanasa. Hindi siya tumigil sa pagtulak; sa hali, binilisan niya ang ritmo, ang tunog ng kanilang pagbabanggaan ay pumupuno sa silid. Nagsimulang dumaloy ang dirty talk sa kanilang pagitan, ang mga salitang dati ay kailanman hindi namutawi sa bibig ng isang “good boy.” “Sobra ang sarap ng puki mo... mas masarap kaysa sa iniisip ko. Gusto mo ba ‘to? Gusto mo ba ang pagiging hayop ko?”
Sa bawat salita, mas lalong tumitigas ang pagkapit ni Jerome. Ginamit niya ang kanyang mga kamay upang itaas ang mga hita ni Tina, inilalalim ang kanyang pagtulak upang mas madamdam ang bawat kiskisan ng kanilang mga laman. Ang pagkantot na ito ay walanghalong romansa; ito ay purong pisikal na pagpapalitan, isang pag-explore sa hangganan ng sarili niyang kalibugan. Nilasap ni Jerome ang bawat ungol ni Tina, ginagawang gasolina ang bawat pagsigaw ng babae upang lalo pang dagdagan ang puwersa ng kanyang paghampas.
Nakakatawa kung iisipin ang pagkakaiba. Kapag kasama niya si Analyn, si Jerome ay isang maingat na mangingibig—binabagtas ang katawan ng kasintahan na tila isang banal na altar, takot na makasakit, takot na maging masyadong agresibo. Ngunit kay Tina, wala siyang pakialam kung masaktan man ito nang kaunti o kung maging magulo ang kama. Ang pagkatao niya habang kinakantot si Analyn ay isang tula; ngunit kay Tina, ito ay isang maruming nobela. Ginalingan niya ang bawat kumpas, tinitiyak na bawat sulok ng puki ni Tina ay nadarama ang bigat at init ng kanyang ari, hanggang sa maging basang-basa ang kanilang mga hita sa halo ng pawis at likido.
Sa gitna ng kanilang pagkalantotan, biglang bumukas ang pinto ng apartment. “Love, nakabalik na ako—” lalabasan na sila ni Analyn, ngunit ang kanyang mga salita ay naputol nang makita ang eksena sa kama.
Hindi sila agad naghiwalay. Nanatiling nakabaon si Jerome sa loob ni Tina, ang kanyang mga kamay ay mahigpit pa ring nakakapit sa bewang ng ate ng kanyang kasintahan. Ang hangin sa silid ay mabigat, amoy pawis at pagnanasa. Tumingin si Analyn sa kanila—ang kanyang boyfriend na akala niya ay isang inosenteng tupa, at ang kapatid niyang siyang arkitekto ng lahat ng katiwalian sa buhay niya. Walang bakas ng gulat o galit sa mukha ni Analyn; sa hali, ang kanyang mga mata ay dahan-dahang nagdilim, ang kanyang sariling pagtitiyaga sa pagnanasa ay nagising sa paningin ng kanyang kapareha.
“So, it happened,” bulong ni Tina, hindi man lang nagmamadaling lumayo kay Jerome. Isang mapanuksong ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi habang hinihingal pa rin. “Tignan mo siya, Lyn. Hindi ba’t mas bagay siya sa mundong itinuro natin sa’yo? Mas bagay siya rito kaysa sa mga sunflowers at cake.”
Dahan-dahang nilagay ni Analyn ang kanyang bag sa sahig. Hindi siya nagsalita, ngunit ang bawat hakbang niya palapit sa kama ay may kasamang determinasyon. Hinubad niya ang kanyang Nursing scrub top, inilantad ang kanyang curvy na katawan na ngayon ay hindi na nahihiya sa anumang uri ng paningin. Lumapit siya sa gilid ng kama at hinaplos ang basang balikat ni Jerome. “You look different, baby,” bulong ni Lyn, ang kanyang boses ay puno ng isang bagong uri ng paghanga. “Mas gusto ko ang tingin mo ngayon. Mas... gutom.”
“Hala, ano ‘tong nakikita ko?” panimulang sabi ni Analyn, ang kanyang boses ay bumalik sa dating himig—iyung mahinhin, gulat, at tila isang inosenteng **** na nakakita ng isang bagay na hindi dapat nakikita.
Sadyang nanlaki ang kanyang mga mata, at mabilis niyang tinakpan ang kanyang bibig gamit ang isang kamay, habang ang isa ay tila nanginginig. Ang kanyang pag-arte ay perpekto; ang bawat kumpas ng kanyang katawan ay nagsasabing siya ay isang biktima ng isang hindi inaasahang trahedya. Ngunit sa likod ng maskarang iyon, ang kanyang isipan ay naglalayag sa isang kakaibang uri ng kuryosidad. Gusto niyang makita kung hanggang saan ang kayang gawin ni Jerome kapag wala na ang tanikala ng pagiging “good boy,” at gusto niyang obserbahan kung paano magre-react ang kanyang boyfriend kapag ang katuwaan ay hinaluan ng kaunting drama.
“Tina! Jerome! Anong... anong nangyayari rito?” tanong ni Analyn, ang bawat salita ay may kalakip na panginginig. Dahan-dahang lumingon si Jerome, ang kanyang mukha ay halo ng pagkalito at guilt, ngunit ang kanyang ari ay nananatiling nakabaon sa loob ni Tina, na tila isang paalala na ang kanyang katawan ay hindi pa rin nakakabit sa kanyang konsensya. “Love, sorry... hindi ko sinasadya, si Tina kasi—” pagsisinungaling ni Jerome, ang kanyang boses ay gumaralgal, sinusubukan ang isang depensa na alam niyang masyadong manipis.
Isang mapanuksong ngiti ang sumilip sa mga labi ni Tina, na hindi man lang nag-abala na takpan ang kanyang hubad na katawan. “Oh, please, Lyn. Huwag ka nang magkunwari. Kita mo naman ang itsura ni Jerome—hindi siya napipilitan,” pang-uuyam ni Tina, ang kanyang mga mata ay nakatitig sa kapatid, alam na alam na ang pagiging “inosente” ni Analyn ay isa na lamang na laro. Tiningnan ni Tina ang kanyang kapatid at nakita ang maliit na kislap sa mga mata nito—ang kislap ng isang babaeng hindi na nasasaktan, kundi isang babaeng nag-e-enjoy sa pagmamanipula ng sitwasyon.
“Kulang pa, Lyn,” bulong ni Tina habang naglalakad sila pabalik sa boarding house, ang boses niya ay tila isang bulong ng diyablo na pamilyar na pamilyar na ngayon kay Analyn. “Ang pagiging corrupt ay hindi isang destinasyon, isa itong lifestyle. Huwag mong hayaang maging kampante ang katawan mo sa dalawang lalaki lang. Ang tunay na kapangyarihan ay nasa pag-manage ng maraming options.”
Madaling araw na nang umuwi si Analyn at Tina sa apartment, ang katawan ni Lyn ay tila nanununtok pa rin sa bawat hakbang, isang masarap na paalala ng bigat at bagsik nina Jacob at Marco. Pagpasok niya sa silid, nadatnan niya ang kanyang mga libro sa Nursing na nakabukas pa—isang paalala ng mundong kailangan niyang panatilihing buhay para hindi maghinala si Jerome. Habang naghuhubad ng damit, napansin niya sa salamin ang mga pulang marka sa kanyang dibdib at balikat; hindi na ito simpleng “hickey” lang, kundi mga marka ng isang babaeng ginamit at ginagamit ang kanyang katawan bilang sandata.
Kinabukasan, nagkita sila ni Jerome sa paborito nilang tambayan sa Session Road. Bitbit ni Jerome ang isang maliit na cake at isang bouquet ng sunflowers, ang kanyang mga mata ay kumikinang sa pagmamahal at paghanga. “Surprise! I know you've been stressed with the dance rehearsals and nursing, so I thought I'd cheer you up,” masayang sabi ni Jerome habang hinahalikan ang pisngi ni Lyn. Napansin ni Lyn ang pagiging “pure” ni Jerome—ang kanyang pag-iingat, ang kanyang banayad na paghawak—at sa unang pagkakataon, naramdaman niya ang isang uri ng pagkasulasok. Ang pag-ibig ni Jerome ay tila isang pambatang kwento, habang ang buhay na tinatamasa niya kasama si Tina at ang fraternity ay isang adult na nobela na puno ng dumi at sarap.
“Salamat, baby. You're too sweet,” tugon ni Lyn, ngunit ang kanyang isipan ay nasa ibang lugar. Habang nakayakap siya kay Jerome, naramdaman niya ang pagvibrate ng kanyang phone. Isang mensahe mula kay Jacob: ‘The boys are asking when the nurse will return for another check-up. Marco wants a round two.’ Isang kuryente ang gumapang sa kanyang puson, at bigla siyang naging uhaw sa gitna ng romantic date nila. Tumingin siya kay Jerome at sa unang pagkakataon, hindi siya nakaramdam ng guilt, kundi ng pagka-superior. Alam niyang hawak niya ang puso ni Jerome, ngunit ang katawan niya ay pag-aari na ng isang mas malaking mundo.
“Love, can we go back early? Feeling ko may kukunin pa akong gamit sa dance studio,” pagsisinungaling ni Lyn, habang dahan-dahang hinahaplos ang braso ni Jerome. Ang kanyang boses ay nanatiling mahinhin, ang maskara ay perpekto pa rin. Nakita niya ang pag-aalala sa mga mata ni Jerome, ang pagiging mapag-alaga nito na dati ay minahal niya, ngunit ngayon ay itinuturing na lamang niyang hadlang sa kanyang kalayaan. “Sure, basta ingat ka. Sabihan mo ako ‘pag tapos ka na, ha?” sagot ni Jerome, na walang kamalay-malay na ang babaeng kayakap niya ay isa nang eksperto sa paglalaro ng damdamin at laman.
“Sige na, baby. Go na,” huling sabi ni Jerome sabayhalik sa noo ni Lyn, ang kanyang mga mata ay puno pa rin ng pagtitiwala. Pinanood ni Lyn ang paglayo ni Jerome, ang bawat hakbang nito ay tila isang paalala ng isang buhay na masyadong payak at nakakabagot. Pagtalikod ni Jerome, ang mahinhin niyang ngiti ay biglang naglaho, napalitan ng isang malamig at gutom na tingin. Hindi siya nagtungo sa dance studio; direkta siyang naglakad patungo sa fraternity house, ang kanyang bawat hakbang ay mabilis at may layunin. Ang kanyang katawan ay tila may sariling compass, na itinuturo siya pabalik sa mga lalaking nakakaalam kung paano siya paglaruan.
Pagpasok niya sa bahay, nadatnan niya si Tina na nakaupo sa isang leather sofa, humihithit ng sigarilyo habang nakatingin sa isang listahan ng mga pangalan sa kanyang tablet. “On time as always, Lyn,” puna ni Tina nang mapansin ang kapatid, ang kanyang boses ay mayhalong paghanga. “The boys are already in the back room. Sabi ni Jacob, kailangan daw ng ‘stress relief’ ang mga bagong recruits. Tamang-tama ang dating mo.” Tumingin si Lyn kay Tina, at sa isang sulyap, nagkaintindihan ang dalawang magkapatid. Ang pag-ibig ni Jerome ay isang accessory na lamang—isang palamuti upang mapanatili ang imahe ni Lyn bilang isang ‘good girl’ sa harap ng kanilang pamilya at paaralan.
Sunod na araw, habang nag-aayos ng gamit sa boarding house, hindi maalis ni Tina ang tingin kay Jerome. Sa bawat ngiti nito, sa bawat pag-aalaga nito kay Lyn, at sa bawat banayad na haplos sa buhok ng kapatid niya, tila may nakikita si Tina na hindi nakikita ng iba. Para kay Tina, ang pagiging “gentle” ni Jerome ay hindi isang birtud, kundi isang boring na facade—isang telang masyadong puti na kailangang madumihan. “Masyadong banal ang batang ito,” bulong ni Tina sa sarili habang hinihithit ang kanyang vape. “Ang mga lalaking masyadong mabait ay madalas na may itinatagong gutom; kailangan lang ng tamang mitsa para sumabog ang bulkan.”
Hindi makakuntento si Tina na si Lyn lang ang corrupted; gusto niyang makita ang pagbagsak ng moralidad ni Jerome. Para sa kanya, ang tunay na katuwaan ay hindi lang ang pagtataksil ni Lyn, kundi ang pag-transform sa isang tapat na puso tungo sa isang mapusok na anyo. Gusto niyang basagin ang imahe ni Jerome bilang “dakilang boyfriend” at hilaan ito pababa sa putikan kung saan sila namumuhay nina Lyn at ng mga fraternity boys. Para kay Tina, ang pag-corrupt kay Jerome ay magiging isang eksperimento sa sikolohiya at kalibugan—isang laro kung saan siya ang puppet master.
“Lyn, baby, napansin mo ba?” panimula ni Tina isang gabi habang nagpapahinga sila pagkatapos ng isang session sa frat house. “Your boyfriend is too... safe. Para siyang toy poodle na naghihintay lang ng utos. Don't you think it's boring? Imagine if we could wake up the beast inside him. Imagine if he'd stop being the ‘good boy’ and actually take what he wants.” Tumingin si Lyn sa kanya, ang kanyang mga mata ay nananatiling malamig at mapanukso. “He's useful as a cover, Tina. But you might be right. Masyado siyang banayad, minsan nakaka-bore na.”
Isang mapanuksong ngiti ang gumuhit sa labi ni Tina. “That's my girl. Let's play a game. I'll be the one to trigger him, and you'll be the one to lead him into the dark. Let's see if we can turn that innocent puppy into a wolf.” Nagkatinginan ang dalawang magkapatid, ang kanilang mga isipan ay nagtutugmaan sa isang plano na walang kinalaman sa pag-ibig, kundi sa purong manipulasyon at pagnanasa. Plano nilang gamitin ang tiwala ni Jerome upang unti-unting buksan ang pinto sa isang mundong hindi niya akalaing mayroon siya.
Nagsimula ang plano sa maliliit na bagay. Habang nag-aaral si Jerome sa living room ng boarding house, dahan-dahang lalapit si Tina, sadyang hindi nakadamit ng maayos—isang oversized shirt na walang bra, na nagpapakita ng kanyang mga kurba sa tuwing siya ay gagalaw. “Jerome, can you help me with this report?” bulong ni Tina, ang kanyang boses ay mayhalong lambing na hindi natural. Sinasadyang sumandal si Tina kay Jerome, ang kanyang balat ay dumidikit sa braso ng binata, habang si Lyn ay nakamasid mula sa gilid, naghihintay na makitang mag-react ang katawan ni Jerome.
Sa simula, si Jerome ay nanatiling tapat at clueless. Ngunit sa bawat haplos ni Tina at sa bawat mapanuksong tingin ni Lyn, unti-unting nagbabago ang atmospera. Naramdaman ni Jerome ang isang uri ng tensyon na hindi niya maipaliwanag—isang kuryenteng hindi galing sa pag-ibig, kundi sa isang primitive na pagnanasa. Hindi niya alam na ang bawat ngiti ni Tina ay isang pain na humihila sa kanya palayo sa pagiging banal, at ang bawat tingin ni Lyn ay isang imbitasyon sa isang mundong puno ng kasalanan at sarap.
“Alam mo, Jerome, masyado kang seryoso,” biro ni Tina isang gabi, habang dahan-dahang hinahaplos ang likod ng leeg ng binata. “Hindi ba't nakakapagod maging ‘good boy’ all the time? Minsan, mas masarap ang pakiramdam kapag hinahayaan mo lang ang sarili mong maging... wild.” Ang mga salita ni Tina ay tila mga butil ng lason na dahan-dahang nanunuot sa isipan ni Jerome. Sa unang pagkakataon, napansin ni Jerome ang paraan ng pagtingin sa kanya ni Tina—hindi bilang isang kapatid ng kasintahan, kundi bilang isang lalaking may potensyal na maging agresibo.
Habang nagaganap ang pagtukso ni Tina, napansin ni Lyn ang pagbabago sa mga mata ni Jerome. Ang dating mapagmahal at banayad na tingin ay nagsisimulang mapalitan ng isang uri ng gutom na hindi niya kayang kontrolin. Isang gabi, habang magkakasama sila, aksidenteng nadampi ang kamay ni Jerome sa hita ni Tina, at sa hali na humingi ng paumanhin, nanatili itong nakadikit nang ilang segundo. Ang pagbabagong iyon ang nagkumpirma kay Tina na ang “demonyong” itinatago ni Jerome ay nagsisimula nang magising, at siya ang siyang magsisilbing mitsa upang tuluyan itong sumabog.
“Lyn, look at him,” bulong ni Tina sa kanyang kapatid habang nakatingin sila kay Jerome na tila nalulunod sa sariling pag-iisip. “He's starting to crave it. The tension is building up. Now, we just need to give him the right push.” Nagpalitan ng isang mapanuksong tingin ang magkapatid. Alam nilang malapit na ang sandaling hindi na magiging sapat ang pagiging “gentle” para kay Jerome. Ang pag-ibig na dati'y nagsilbing anchor niya ay unti-unti nang nagiging tanikala na humihila sa kanya pababa sa madilim na mundo ng mga magkapatid.
Sa pagitan ng mga pabulong na pang-aakit ni Tina at ang unti-unting paglamig ng emosyon ni Lyn, nagsimulang mag-evolve ang pagkatao ni Jerome. Hindi na siya ang lalaking nagdadala ng sunflowers; nagsimula na siyang maging lalaking naghahanap ng paraan upang mapagbigyan ang tumitinding pagnanasa sa kanyang puson. Sa bawat pagdampi ng balat at bawat mapangahas na sulyap, ang imahe ni Jerome bilang “dakilang boyfriend” ay unti-unting naglalaho, binubura ng isang bagong pagkakakilanlan na hinubog ng manipulasyon at kalibugan.
Isang gabi, habang nag-aaral sila sa maliit na sala, sadyang hinayaan ni Tina na madulas ang kanyang oversized shirt, na naglantad sa isang bahagi ng kanyang dibdib. Sa unang pagkakataon, hindi umiwas ng tingin si Jerome. Sa katunayan, ang kanyang mga mata ay nagdilim, at ang kanyang paghinga ay bumigat. “Tina...” bulong niya, ang boses ay gumaralgal, wala na ang dating pagiging mahinhin. Ang pag-atake ni Tina ay tumagos sa kanyang depensa, at sa isang mabilis na galaw, hinawakan ni Jerome ang kamay ni Tina, ang paghawak ay hindi na banayad kundi isang pag-claim na puno ng agresyon.
Napangiti si Lyn habang pinapanood ang eksena. Ang pag-corrupt kay Jerome ay tila isang sining, at si Tina ang master artist. Habang nararamdaman ni Jerome ang init ng balat ni Tina, dahan-dahang lumapit si Lyn at hinaplos ang likod ng leeg ng kanyang boyfriend. “You don't have to be the good boy tonight, Jerome,” bulong ni Lyn sa kanyang tenga. Sa sandaling iyon, ang huling pader ng moralidad ni Jerome ay gumuho. Ang lalaking tapat at mapagmahal ay tuluyan nang napalitan ng isang gutom na predator, handang gawin ang lahat upang malasap ang bawal na sarap na inaalok ng dalawang magkapatid.
Isang araw, wala si Analyn nang dumating si Jerome sa apartment. Umupo siya sa kama at naghintay, nang biglang pumasok si Tina.
Nagkwentohan sila pero naiilang.
“Alam mo, Jerome, masyadong tahimik dito. Parang nakakasakal,” panimula ni Tina habang nakasandal sa gilid ng lamesa, ang kanyang mga binti ay sadyang nakapatong sa isa’t isa, na nagpapangatang sa laylayan ng kanyang maikling shorts.
Kasalukuyang nasa “group study” si Analyn sa school, isang puting kasinungalingan upang mabigyan si Tina ng oras na mapag-isa kasama si Jerome. Ang katahimikan sa loob ng apartment ay tila isang tensyonadong kuryente, bawat segundo ay nagpapabigat sa hangin. Tumingin si Tina kay Jerome, na nakaupo sa gilid ng kama, ang itsura ay tila isang tupa na naghihintay ng kumpas. Ngunit alam ni Tina na sa ilalim ng banayad na mukhang iyon ay may nagbabagong apoy—isang gutom na siya mismo ang nagtanim.
“Masyadong tahimik dito, ‘no? Parang nakakasakal,” panimula ni Tina habang nakasandal sa gilid ng lamesa. Sadyang itinaas niya ang isang binti, hinahayaan ang laylayan ng kanyang maikling shorts na gumapang paitaas, sadyang inilalantad ang maputing balat ng kanyang hita. Hindi na umiwas ng tingin si Jerome; sa hali, ang mga mata ng binata ay nanatiling nakapako sa bawat galaw ni Tina, ang paghinga nito ay nagsisimulang bumigat.
Dahan-dahang lumapit si Tina, ang bawat hakbang ay tila isang ritwal ng pang-aakit. Huminto siya sa harap ni Jerome, sapat na lapit upang maamoy ng binata anghalimuyak ng kanyang pabango na mayhalong bahid ng sigarilyo. “Alam mo, Jerome, napapansin ko... masyado kang mapagbigay. Masyado kang mabait,” bulong ni Tina, ang kanyang boses ay isang mapanuksong haplos. Sadyang dinala ni Tina ang kanyang kamay sa dibdib ni Jerome, dahan-dahang hinahaplos ang tela ng t-shirt nito, hanggang sa maramdaman niya ang mabilis na tibok ng puso ng lalaki.
“Tina... hindi dapat...” pabulong na sabi ni Jerome, ngunit ang kanyang mga kamay ay hindi gumagalaw upang umiwas. Sa katunayan, ang mga daliri ni Jerome ay nagsimulang manginig, ang kanyang katawan ay isang labanan sa pagitan ng moralidad at ng primitive na pagnanasa. Nakita ni Tina ang pagdilim ng mga mata ni Jerome, ang pagkawala ng pagiging “good boy,” at pinalitan ito ng isang tingin na tila gustong lamunin siya nang buo.
“Sino ba ang nagsabing hindi dapat?” bulong ni Tina, ang kanyang boses ay tila isang hiningang nagpapaliyab sa mitsa ng pagnanasa ni Jerome. Hindi na siya naghintay ng sagot. Sa isang mabilis ngunit mapanuksong galaw, hinila ni Tina ang kwelyo ng t-shirt ni Jerome, hinihila ang binata palapit sa kanya hanggang sa magkadikit ang kanilang mga paghinga. Ang bawat segundo ng katahimikan ay tila isang martilyo na pumupukpok sa huling pader ng pagiging “mabait” ni Jerome.
Hindi na nakatiis si Jerome. Ang tensyong ilang linggo niyang kinimkim, ang mga sadyang pagdampi ni Tina, at ang malamig na paglayo ni Lyn ay biglang sumabog sa isang bagsik na hindi niya alam na taglay niya. Hinawakan niya ang bewang ni Tina nang mahigpit,halos saktan ang pagkapit, at bigla niyang isinalaksak ang kanyang mga labi sa mga labi ng babae. Anghalik na ito ay hindi gaya ng mga banayad nahalik niya kay Lyn; ito ay isang agresibong pag-claim, isang gutom na pag-atake na tila nagsasabing, ‘Sige, ibigay mo sa akin ang lahat.’
Napasinga si Tina sa gulat, ngunit isang mapanuksong tawa ang kumawala sa kanyang lalamunan habang tinutugunan ang bagsik ni Jerome. “Finally... the wolf has woken up,” bulong niya sa pagitan ng kanilang mgahalik. Hindi na sila nagtagal sa pagtititigan. Sa isang mabilis na paggalaw, itinulak ni Tina si Jerome sa kama, at sa isang iglap, ang oversized shirt ni Tina ay naging isang hadlang na mabilis nilang hinubad. Ang hubad na katawan ni Tina—petite ngunit may mapang-akit na kurba—ay nailantad sa harap ni Jerome, na tila isang gutom na hayop na handang sumunggab.
Walang oras para sa pag-uusap. Agad na pumasok ang matigas at nanginginig na ari ni Jerome sa basang puki ni Tina. Isang malakas na ungol ang kumawala sa dalawa nang magtagpo ang kanilang mga katawan. Ang pagkantot ay naging isang agresibong palitan ng lakas; si Jerome, na dati ay tila isang tupa, ay naging isang predator na walang awa sa pagtulak. Bawat hampas ng kanyang balat sa balat ni Tina ay tila isang pagpapalaya sa lahat ng frustration at pagnanasa na itinago niya sa likod ng kanyang imahe bilang “good boy.”
Hindi na ito ang Jerome na kilala ni Analyn. Ang lalaking kasalukuyang nakabaon sa loob ni Tina ay isang estranghero—isang bersyong mas agresibo, mas madilim, at mas gutom. Kung kay Analyn ay tila isang banal na ritwal ang kanilang pagtatalik, puno ng pag-iingat at banayad na paghaplos, kay Tina ay isang digmaan ang kanyang pag-atake. Ang bawat pagtulak ni Jerome ay may kasamang bagsik na tila gustong wasakin ang bawat himaymay ng katawan ni Tina, isang pagpapalabas ng lahat ng pigil na pagnanasa na hindi niya magawang gawin sa kanyang kasintahan. Ginalingan niya ang bawat kumpas, nilalasap ang bawat sikip at basang init ng puki ni Tina na tila isang premyo na kailangan niyang makuha nang puwersahan.
“Akala ko ba’y tupa ang boyfriend ng kapatid ko?” ungol ni Tina, ang kanyang mga kuko ay nakabaon sa likod ni Jerome habang ang kanyang ulo ay nakasandal sa unan, ang mga mata ay nanlalabo sa sarap.
“Tupa? Tingnan mo ako, Tina... tignan mo kung paano kita kinakain,” gumaralgal na sagot ni Jerome, ang kanyang boses ay naging isang mababang ungol na puno ng pagnanasa. Hindi siya tumigil sa pagtulak; sa hali, binilisan niya ang ritmo, ang tunog ng kanilang pagbabanggaan ay pumupuno sa silid. Nagsimulang dumaloy ang dirty talk sa kanilang pagitan, ang mga salitang dati ay kailanman hindi namutawi sa bibig ng isang “good boy.” “Sobra ang sarap ng puki mo... mas masarap kaysa sa iniisip ko. Gusto mo ba ‘to? Gusto mo ba ang pagiging hayop ko?”
Sa bawat salita, mas lalong tumitigas ang pagkapit ni Jerome. Ginamit niya ang kanyang mga kamay upang itaas ang mga hita ni Tina, inilalalim ang kanyang pagtulak upang mas madamdam ang bawat kiskisan ng kanilang mga laman. Ang pagkantot na ito ay walanghalong romansa; ito ay purong pisikal na pagpapalitan, isang pag-explore sa hangganan ng sarili niyang kalibugan. Nilasap ni Jerome ang bawat ungol ni Tina, ginagawang gasolina ang bawat pagsigaw ng babae upang lalo pang dagdagan ang puwersa ng kanyang paghampas.
Nakakatawa kung iisipin ang pagkakaiba. Kapag kasama niya si Analyn, si Jerome ay isang maingat na mangingibig—binabagtas ang katawan ng kasintahan na tila isang banal na altar, takot na makasakit, takot na maging masyadong agresibo. Ngunit kay Tina, wala siyang pakialam kung masaktan man ito nang kaunti o kung maging magulo ang kama. Ang pagkatao niya habang kinakantot si Analyn ay isang tula; ngunit kay Tina, ito ay isang maruming nobela. Ginalingan niya ang bawat kumpas, tinitiyak na bawat sulok ng puki ni Tina ay nadarama ang bigat at init ng kanyang ari, hanggang sa maging basang-basa ang kanilang mga hita sa halo ng pawis at likido.
Sa gitna ng kanilang pagkalantotan, biglang bumukas ang pinto ng apartment. “Love, nakabalik na ako—” lalabasan na sila ni Analyn, ngunit ang kanyang mga salita ay naputol nang makita ang eksena sa kama.
Hindi sila agad naghiwalay. Nanatiling nakabaon si Jerome sa loob ni Tina, ang kanyang mga kamay ay mahigpit pa ring nakakapit sa bewang ng ate ng kanyang kasintahan. Ang hangin sa silid ay mabigat, amoy pawis at pagnanasa. Tumingin si Analyn sa kanila—ang kanyang boyfriend na akala niya ay isang inosenteng tupa, at ang kapatid niyang siyang arkitekto ng lahat ng katiwalian sa buhay niya. Walang bakas ng gulat o galit sa mukha ni Analyn; sa hali, ang kanyang mga mata ay dahan-dahang nagdilim, ang kanyang sariling pagtitiyaga sa pagnanasa ay nagising sa paningin ng kanyang kapareha.
“So, it happened,” bulong ni Tina, hindi man lang nagmamadaling lumayo kay Jerome. Isang mapanuksong ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi habang hinihingal pa rin. “Tignan mo siya, Lyn. Hindi ba’t mas bagay siya sa mundong itinuro natin sa’yo? Mas bagay siya rito kaysa sa mga sunflowers at cake.”
Dahan-dahang nilagay ni Analyn ang kanyang bag sa sahig. Hindi siya nagsalita, ngunit ang bawat hakbang niya palapit sa kama ay may kasamang determinasyon. Hinubad niya ang kanyang Nursing scrub top, inilantad ang kanyang curvy na katawan na ngayon ay hindi na nahihiya sa anumang uri ng paningin. Lumapit siya sa gilid ng kama at hinaplos ang basang balikat ni Jerome. “You look different, baby,” bulong ni Lyn, ang kanyang boses ay puno ng isang bagong uri ng paghanga. “Mas gusto ko ang tingin mo ngayon. Mas... gutom.”
“Hala, ano ‘tong nakikita ko?” panimulang sabi ni Analyn, ang kanyang boses ay bumalik sa dating himig—iyung mahinhin, gulat, at tila isang inosenteng **** na nakakita ng isang bagay na hindi dapat nakikita.
Sadyang nanlaki ang kanyang mga mata, at mabilis niyang tinakpan ang kanyang bibig gamit ang isang kamay, habang ang isa ay tila nanginginig. Ang kanyang pag-arte ay perpekto; ang bawat kumpas ng kanyang katawan ay nagsasabing siya ay isang biktima ng isang hindi inaasahang trahedya. Ngunit sa likod ng maskarang iyon, ang kanyang isipan ay naglalayag sa isang kakaibang uri ng kuryosidad. Gusto niyang makita kung hanggang saan ang kayang gawin ni Jerome kapag wala na ang tanikala ng pagiging “good boy,” at gusto niyang obserbahan kung paano magre-react ang kanyang boyfriend kapag ang katuwaan ay hinaluan ng kaunting drama.
“Tina! Jerome! Anong... anong nangyayari rito?” tanong ni Analyn, ang bawat salita ay may kalakip na panginginig. Dahan-dahang lumingon si Jerome, ang kanyang mukha ay halo ng pagkalito at guilt, ngunit ang kanyang ari ay nananatiling nakabaon sa loob ni Tina, na tila isang paalala na ang kanyang katawan ay hindi pa rin nakakabit sa kanyang konsensya. “Love, sorry... hindi ko sinasadya, si Tina kasi—” pagsisinungaling ni Jerome, ang kanyang boses ay gumaralgal, sinusubukan ang isang depensa na alam niyang masyadong manipis.
Isang mapanuksong ngiti ang sumilip sa mga labi ni Tina, na hindi man lang nag-abala na takpan ang kanyang hubad na katawan. “Oh, please, Lyn. Huwag ka nang magkunwari. Kita mo naman ang itsura ni Jerome—hindi siya napipilitan,” pang-uuyam ni Tina, ang kanyang mga mata ay nakatitig sa kapatid, alam na alam na ang pagiging “inosente” ni Analyn ay isa na lamang na laro. Tiningnan ni Tina ang kanyang kapatid at nakita ang maliit na kislap sa mga mata nito—ang kislap ng isang babaeng hindi na nasasaktan, kundi isang babaeng nag-e-enjoy sa pagmamanipula ng sitwasyon.