NSFWdaddydaddy
Enthusiast
Kabanata 2: Ang Lihim ni Tina
Alas Dose nang makauwi si Tina. Pumasok siya nang tahimik, ang bawat hakbang ay tila nag-iingat upang hindi magising ang kapatid, ngunit ang hangin sa loob ng maliit na silid ay agad na napalitan ng amoy ng alak at isang cologne na hindi pamilyar—matapang, maskulado, at tila nanunuot sa balat. Medyo gusot ang kanyang buhok, at may bahagyang pamumula ang leeg na tila marka ng isang pagmamadaling pag-aari.
“Ate…?” bulong ni Analyn mula sa kama, ang boses ay gising ngunit pagod.
Napatigil si Tina sa gitna ng silid. “Gising ka pa?”
“Saan ka galing? Ang late na,” tanong ni Analyn, habang unti-unting nauupo at tinititigan ang ate.
“May inasikaso lang. Importanteng bagay,” sagot ni Tina, isang ngiting tipid ang sumilay sa kanyang mga labi—yung uri ng ngiti na tila may itinatagong sikreto sa likod ng mga mata.
“Amoy alak ka… at iba,” pansin ni Analyn, habang dahan-dahang nauupo sa kama. Ang amoy ng cologne ay nananatili pa rin sa hangin, isang matapang at maskuladong scent na tila sumasapaw sa dati nang pamilyar na amoy ng kanilang boarding house.
Humagikhik nang mahina si Tina at umupo sa gilid ng kama, hinaplos ang buhok ng kapatid nang may kasamang lambing. “Welcome sa Baguio, Lyn. Dito… iba minsan ang gabi.” Hindi na nagtanong si Analyn, ngunit naramdaman niya ang kakaibang init na nagmumula sa katawan ng ate—isang uri ng pagkapagod na hindi galing sa pag-aaral o paglalakad sa matatarik na kalsada ng lungsod.
Ilang oras bago ang pag-uwi na iyon, sa isang maliit at tago na apartment malapit sa campus, ang katahimikan ay napalitan ng ritmo ng paghinga at pag-uuntugan ng balat. Si Tina ay nakadapa sa kama, ang kanyang mukha ay nakabaon sa unan upang pigilan ang anumang tunog na maaaring makalabas. Sa kanyang likuran, ang isang propesor—matipuno, may edad na, at may awtoridad na nanunuot maging sa kanyang mga haplos—ay dahan-dahang ibinabaon ang sarili sa kanya. Hindi ito katulad ng banayad na ritwal nina Jerome at Analyn; dito, ang bawat pagbayo ay magaspang, mabilis, at tila may kasamang pag-aari.
“Ang sikip mo pa talaga kapag Tina,” mahinang sambit ng lalaki, ang boses ay paos at puno ng pagnanasa habang mahigpit na hinahawakan ang balakang ni Tina. “Kahit ilang beses na kitang kinantot.”
Naka-kagat ang labi si Tina, ang kanyang mga kuko ay baon sa kumot habang nararamdaman ang bawat paghampas ng katawan ni Mr. Eleazar sa kanya. Hindi ito ang uri ng pag-ibig na banayad at puno ng pag-iingat tulad ng kay Jerome at Analyn; ito ay isang transaksyon ng kapangyarihan at pagnanasa. Si Mr. Eleazar, ang Professor sa Major class niya sa MedTech, ay hindi lamang nagtuturo ng mga komplikadong formula at laboratory procedures—tinuturuan din niya si Tina kung paano ang pakiramdam ng pagiging pag-aari ng isang lalaking mas matanda at may awtoridad.
Kahit madalas siyang lumiban sa klase at kulang ang mga requirements, laging mataas ang marka ni Tina. Ang bawat ‘A’ na nakasulat sa kanyang mga quiz ay katumbas ng mga oras na ginugugol niya rito sa tago at malamig na apartment ng propesor. Para kay Mr. Eleazar, ang katawan ni Tina ay isang premyo, isang reward na kailangang panatilihing eksklusibo. Ang paniniwala ng lalaki na siya lamang ang nakakatikim sa pagkababae ni Tina ang nagpapanatili sa kanyang obsesyon; ang kaisipang siya lang ang may karapatang pumasok sa katawan nito ang nagpapasigla sa bawat pagbayo niya.
Hindi na nagpaalam si Mr. Eleazar sa huling mga sandali ng kanilang pagtatagpo; pinalitan nito ang mga salita ng isang mabilis at agresibong ritmo. Ang bawat paghampas ng kanyang katawan ay tila isang hatol na hindi maaaring iapila, mabilis at walang awang binubungkal ang bawat himaymay ng pagnanasa ni Tina. Ang lalaki ay tila isang bagyong nagngangalit sa loob ng maliit na silid, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakakapit sa balakang ni Tina, hinihila ito pabalik upang mas lumalim pa ang bawat pagpasok.
Sa gitna ng pagkapos ng hininga, naramdaman ni Tina ang pagbilis ng tibok ng puso ng matanda—isang hudyat na malapit na ang rurok. Hindi ito ang banayad na pag-akyat na nararanasan ni Analyn kay Jerome; ito ay isang mabilis na pagbagsak, isang bagsik na tanging ang mga taong sanay sa kapangyarihan ang nakakaalam. Nang dumating ang pagputok, isang malakihan at mainit na burst ang bumalot sa loob ni Tina, tila isang pagsabog ng lahat ng tensyong naipon sa loob ng maghapon.
Sa kabila ng pagiging transaksyonal ng kanilang ugnayan, hindi maikakaila ni Tina na na-e-enjoy niya ang ganitong uri ng pagtrato. May isang uri ng ligaya sa pagiging ‘pag-aari’ ng isang taong may awtoridad, isang sekretong kapangyarihan na siya lamang ang nakakaalam sa likod ng mga libro at laboratory coats. Upang mas lalong mapalalim ang pagkalilibog ng propesor, dahan-dahang iginalaw ni Tina ang kanyang balakang, hinihigpitan ang yakap ng kanyang pagkababae sa init ng lalaki. Isang malalim na ungol ang kumawala sa bibig ni Mr. Eleazar, isang pag-amin na kahit gaano siya katalino o kapangyarihan, nananatili siyang bilanggo ng pagnanasang ibinibigay ni Tina.
Nang tuluyan nang humupa ang lahat, dahan-dahang bumitaw si Mr. Eleazar, ang kanyang paghinga ay mabigat pa rin habang tinitingnan ang babaeng nasa ilalim niya. “Umalis ka na,” bulong niya, hindi dahil sa kawalan ng pagmamahal, kundi dahil sa kailangang panatilihing lihim ang lahat. Mabilis na nagbihis si Tina, ang bawat kilos ay may kasamang ngiti ng tagumpay. Alam niyang kontrolado niya ang lalaki, at ang bawat ‘A’ sa kanyang record ay isang maliit na trofeo ng kanyang lihim na pakikipaglaro sa apoy.
Pagbalik niya sa boarding house, ang katahimikan ay muling bumalot sa kanya at kay Analyn. Nakahiga na ang kapatid, ang mga mata nito ay bahagyang nakadilat, tila may gustong itanong ngunit pinipiling manahimik. Tumingin si Tina sa kisame, iniisip ang kaibahan ng dalawang mundong kinabibilangan nila. Habang si Analyn ay nalulunod sa banayad at inosenteng pag-ibig kay Jerome, siya naman ay lumalangoy sa mapanganib ngunit nakakaakit na agos ng pagnanasa.
“Ate, okay ka lang ba talaga?” tanong ni Analyn, ang boses ay puno ng pag-aalala.
Ngumiti si Tina, isang ngiting hindi na tulad ng dati—mas malalim, mas mapanuri. “Oo, Lyn. Okay na okay ako.” Humiga siya sa kanyang kama, ang amoy ng cologne ni Mr. Eleazar ay nananatili pa rin sa kanyang balat, isang lihim na marka na tila isang anino sa gitna ng malamig na gabi ng Baguio. Habang nakikinig sa mahinang paghinga ng kapatid, muli siyang nagsalita, ang boses ayhalos bulong na lamang. “Welcome ulit sa Baguio, Lyn. Dito… unti-unti kang matututo.”
Sa kabilang kalsada, sa loob ng kanyang sariling silid, nakahiga si Jerome. Ang dilim ay nababasag lamang ng liwanag mula sa kanyang cellphone habang mabilis na tumitipa ng mensahe. Isang ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi nang dumating ang sagot ni Analyn.
Jerome: Umuwi na ba si Tina?
Analyn: Oo. Tulog na siya. Miss na kita ulit.
Jerome: Miss na rin. Bukas ulit? Mahal kita.
Analyn: Sige… Mahal din kita.
Napabuntong-hininga si Jerome at itinabi ang phone. Sa kanyang isipan, ang Baguio ay isang lugar ng bagong simula, isang romantic na backdrop para sa pag-usbong ng kanilang relasyon. Wala siyang kamuwangang sa likod ng mga pine trees at matatarik na kalsada, may mga kasunduang nabubuo at mga lihim na unti-unting nag-uugat. Ngumiti siya sa dilim, kampante sa katahimikan, hindi nalalamang ang gabi ay may dalang mga agos na hindi lahat ay banayad.
Alas Dose nang makauwi si Tina. Pumasok siya nang tahimik, ang bawat hakbang ay tila nag-iingat upang hindi magising ang kapatid, ngunit ang hangin sa loob ng maliit na silid ay agad na napalitan ng amoy ng alak at isang cologne na hindi pamilyar—matapang, maskulado, at tila nanunuot sa balat. Medyo gusot ang kanyang buhok, at may bahagyang pamumula ang leeg na tila marka ng isang pagmamadaling pag-aari.
“Ate…?” bulong ni Analyn mula sa kama, ang boses ay gising ngunit pagod.
Napatigil si Tina sa gitna ng silid. “Gising ka pa?”
“Saan ka galing? Ang late na,” tanong ni Analyn, habang unti-unting nauupo at tinititigan ang ate.
“May inasikaso lang. Importanteng bagay,” sagot ni Tina, isang ngiting tipid ang sumilay sa kanyang mga labi—yung uri ng ngiti na tila may itinatagong sikreto sa likod ng mga mata.
“Amoy alak ka… at iba,” pansin ni Analyn, habang dahan-dahang nauupo sa kama. Ang amoy ng cologne ay nananatili pa rin sa hangin, isang matapang at maskuladong scent na tila sumasapaw sa dati nang pamilyar na amoy ng kanilang boarding house.
Humagikhik nang mahina si Tina at umupo sa gilid ng kama, hinaplos ang buhok ng kapatid nang may kasamang lambing. “Welcome sa Baguio, Lyn. Dito… iba minsan ang gabi.” Hindi na nagtanong si Analyn, ngunit naramdaman niya ang kakaibang init na nagmumula sa katawan ng ate—isang uri ng pagkapagod na hindi galing sa pag-aaral o paglalakad sa matatarik na kalsada ng lungsod.
Ilang oras bago ang pag-uwi na iyon, sa isang maliit at tago na apartment malapit sa campus, ang katahimikan ay napalitan ng ritmo ng paghinga at pag-uuntugan ng balat. Si Tina ay nakadapa sa kama, ang kanyang mukha ay nakabaon sa unan upang pigilan ang anumang tunog na maaaring makalabas. Sa kanyang likuran, ang isang propesor—matipuno, may edad na, at may awtoridad na nanunuot maging sa kanyang mga haplos—ay dahan-dahang ibinabaon ang sarili sa kanya. Hindi ito katulad ng banayad na ritwal nina Jerome at Analyn; dito, ang bawat pagbayo ay magaspang, mabilis, at tila may kasamang pag-aari.
“Ang sikip mo pa talaga kapag Tina,” mahinang sambit ng lalaki, ang boses ay paos at puno ng pagnanasa habang mahigpit na hinahawakan ang balakang ni Tina. “Kahit ilang beses na kitang kinantot.”
Naka-kagat ang labi si Tina, ang kanyang mga kuko ay baon sa kumot habang nararamdaman ang bawat paghampas ng katawan ni Mr. Eleazar sa kanya. Hindi ito ang uri ng pag-ibig na banayad at puno ng pag-iingat tulad ng kay Jerome at Analyn; ito ay isang transaksyon ng kapangyarihan at pagnanasa. Si Mr. Eleazar, ang Professor sa Major class niya sa MedTech, ay hindi lamang nagtuturo ng mga komplikadong formula at laboratory procedures—tinuturuan din niya si Tina kung paano ang pakiramdam ng pagiging pag-aari ng isang lalaking mas matanda at may awtoridad.
Kahit madalas siyang lumiban sa klase at kulang ang mga requirements, laging mataas ang marka ni Tina. Ang bawat ‘A’ na nakasulat sa kanyang mga quiz ay katumbas ng mga oras na ginugugol niya rito sa tago at malamig na apartment ng propesor. Para kay Mr. Eleazar, ang katawan ni Tina ay isang premyo, isang reward na kailangang panatilihing eksklusibo. Ang paniniwala ng lalaki na siya lamang ang nakakatikim sa pagkababae ni Tina ang nagpapanatili sa kanyang obsesyon; ang kaisipang siya lang ang may karapatang pumasok sa katawan nito ang nagpapasigla sa bawat pagbayo niya.
Hindi na nagpaalam si Mr. Eleazar sa huling mga sandali ng kanilang pagtatagpo; pinalitan nito ang mga salita ng isang mabilis at agresibong ritmo. Ang bawat paghampas ng kanyang katawan ay tila isang hatol na hindi maaaring iapila, mabilis at walang awang binubungkal ang bawat himaymay ng pagnanasa ni Tina. Ang lalaki ay tila isang bagyong nagngangalit sa loob ng maliit na silid, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakakapit sa balakang ni Tina, hinihila ito pabalik upang mas lumalim pa ang bawat pagpasok.
Sa gitna ng pagkapos ng hininga, naramdaman ni Tina ang pagbilis ng tibok ng puso ng matanda—isang hudyat na malapit na ang rurok. Hindi ito ang banayad na pag-akyat na nararanasan ni Analyn kay Jerome; ito ay isang mabilis na pagbagsak, isang bagsik na tanging ang mga taong sanay sa kapangyarihan ang nakakaalam. Nang dumating ang pagputok, isang malakihan at mainit na burst ang bumalot sa loob ni Tina, tila isang pagsabog ng lahat ng tensyong naipon sa loob ng maghapon.
Sa kabila ng pagiging transaksyonal ng kanilang ugnayan, hindi maikakaila ni Tina na na-e-enjoy niya ang ganitong uri ng pagtrato. May isang uri ng ligaya sa pagiging ‘pag-aari’ ng isang taong may awtoridad, isang sekretong kapangyarihan na siya lamang ang nakakaalam sa likod ng mga libro at laboratory coats. Upang mas lalong mapalalim ang pagkalilibog ng propesor, dahan-dahang iginalaw ni Tina ang kanyang balakang, hinihigpitan ang yakap ng kanyang pagkababae sa init ng lalaki. Isang malalim na ungol ang kumawala sa bibig ni Mr. Eleazar, isang pag-amin na kahit gaano siya katalino o kapangyarihan, nananatili siyang bilanggo ng pagnanasang ibinibigay ni Tina.
Nang tuluyan nang humupa ang lahat, dahan-dahang bumitaw si Mr. Eleazar, ang kanyang paghinga ay mabigat pa rin habang tinitingnan ang babaeng nasa ilalim niya. “Umalis ka na,” bulong niya, hindi dahil sa kawalan ng pagmamahal, kundi dahil sa kailangang panatilihing lihim ang lahat. Mabilis na nagbihis si Tina, ang bawat kilos ay may kasamang ngiti ng tagumpay. Alam niyang kontrolado niya ang lalaki, at ang bawat ‘A’ sa kanyang record ay isang maliit na trofeo ng kanyang lihim na pakikipaglaro sa apoy.
Pagbalik niya sa boarding house, ang katahimikan ay muling bumalot sa kanya at kay Analyn. Nakahiga na ang kapatid, ang mga mata nito ay bahagyang nakadilat, tila may gustong itanong ngunit pinipiling manahimik. Tumingin si Tina sa kisame, iniisip ang kaibahan ng dalawang mundong kinabibilangan nila. Habang si Analyn ay nalulunod sa banayad at inosenteng pag-ibig kay Jerome, siya naman ay lumalangoy sa mapanganib ngunit nakakaakit na agos ng pagnanasa.
“Ate, okay ka lang ba talaga?” tanong ni Analyn, ang boses ay puno ng pag-aalala.
Ngumiti si Tina, isang ngiting hindi na tulad ng dati—mas malalim, mas mapanuri. “Oo, Lyn. Okay na okay ako.” Humiga siya sa kanyang kama, ang amoy ng cologne ni Mr. Eleazar ay nananatili pa rin sa kanyang balat, isang lihim na marka na tila isang anino sa gitna ng malamig na gabi ng Baguio. Habang nakikinig sa mahinang paghinga ng kapatid, muli siyang nagsalita, ang boses ayhalos bulong na lamang. “Welcome ulit sa Baguio, Lyn. Dito… unti-unti kang matututo.”
Sa kabilang kalsada, sa loob ng kanyang sariling silid, nakahiga si Jerome. Ang dilim ay nababasag lamang ng liwanag mula sa kanyang cellphone habang mabilis na tumitipa ng mensahe. Isang ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi nang dumating ang sagot ni Analyn.
Jerome: Umuwi na ba si Tina?
Analyn: Oo. Tulog na siya. Miss na kita ulit.
Jerome: Miss na rin. Bukas ulit? Mahal kita.
Analyn: Sige… Mahal din kita.
Napabuntong-hininga si Jerome at itinabi ang phone. Sa kanyang isipan, ang Baguio ay isang lugar ng bagong simula, isang romantic na backdrop para sa pag-usbong ng kanilang relasyon. Wala siyang kamuwangang sa likod ng mga pine trees at matatarik na kalsada, may mga kasunduang nabubuo at mga lihim na unti-unting nag-uugat. Ngumiti siya sa dilim, kampante sa katahimikan, hindi nalalamang ang gabi ay may dalang mga agos na hindi lahat ay banayad.