NSFW
skempertus
Elite
Sa isang hotel sa Makati, sa ika-labing-isang palapag, nagkita muli sina Jane at Lawrence—matapos ang tatlong taon ng katahimikan. Noon, sila’y magkaibigan. Ngayon, sila’y dalawang taong may damdaming hindi na kayang itago.
Ang silid ay may malamlam na ilaw, ang kurtina ay bahagyang nakabukas, at ang lungsod sa labas ay tila walang pakialam sa nangyayari sa loob.
“Hindi ko alam kung tama ‘to,” bulong ni Jane, habang nakatayo sa harap ng salamin, suot ang itim na dress na hapit sa kanyang katawan.
Lumapit si Lawrence, marahan, at inilagay ang kamay sa kanyang baywang. “Pero totoo,” sagot niya. “At minsan, ang totoo ang mas mahalaga kaysa sa tama.”
Nagtagpo ang kanilang mga mata sa salamin. Walang salita, pero malinaw ang sinasabi ng kanilang titig—na ngayong gabi, sila’y magpapakawala.
Ang halik ay dumating na parang apoy: mainit, sabik, puno ng damdaming matagal nang ikinubli. Ang mga kamay ni Lawrence ay dumaan sa likod ni Jane, hinanap ang zipper, at sa bawat paggalaw, ang tela ay lumusot sa kanyang balat.
Si Jane ay humarap, hinila si Lawrence palapit, at sa pagitan ng mga halik at bulong, sila’y bumagsak sa kama—magkasabay, magkaisa.
Ang gabi ay naging sayaw ng pagnanasa at damdamin. Ang bawat haplos ay may kasamang ungol, ang bawat halik ay may kasaysayan. Sa ilalim ng kumot, sa pagitan ng mga katawan, sila’y naging totoo—walang takas, walang takot.
At nang matapos ang gabi, habang nakahiga si Jane sa dibdib ni Lawrence, sabay nilang naramdaman ang bigat ng sandaling iyon: na minsan, ang katawan ang nagsasabi ng damdaming hindi kayang bigkasin.
