NSFW
nsfw2011
Enthusiast
Dude, kung gusto mong mawala ang virginity mo, bakit hindi mo na lang ako ligawan?"
Nakaupo ako sa front seat ng kotse ng kaibigan kong si Maggie. Ito ay, sa pamamagitan ng aking paggunita, ang taglagas ng 2025. Ang bawat tao'y romantiko sa kanilang pagbibinata, kaya kunin kung ano ang sasabihin ko na may isang butil ng asin (o ilang mga), ngunit ito ay isang magandang panahon upang maging isang tinedyer. Pareho kaming nagkaroon ng kaarawan sa taglagas ni Maggie kaya't naging labing-walo na kami hindi pa nagtagal, at tila maliwanag ang hinaharap. Ang internet ay hindi pa ang hellscape na magiging, kailangan mo pa ring maging isang mag-aaral para magkaroon ng Facebook, at ang isang partikular na senador mula sa aming sariling estado ng Illinois ay gumagawa ng mga alon.
Magkaibigan na kami ni Maggie mula pa noong high school, at palagi kaming naglalambingan, ngunit hindi naging maayos ang mga bagay para sa amin. Inilagay ko nang husto sa aking sulok ang kasalanan—naiisip ko na kahit kalahating dosenang beses na sana akong kumilos, at sa palagay ko ay maligaya siyang gumanti, ngunit hinarap ko silang lahat. Iyon ay uri ng isang leitmotif ng aking mga unang taon sa mga batang babae, bago ako bumuo ng isang tiyak na antas ng kumpiyansa. Ah, kabataan.
Ngunit upang bumalik sa kotse: Ang mungkahi ni Maggie ay dumating sa konteksto ng pag-uusap na nararanasan namin, kung saan hinahangaan ko si Meghan, isang batang babae sa theater club na kasama ko, kung saan inaalagaan ko ang isang mabangis, walang humpay na pagnanasa. May isang bagay tungkol kay Meghan, isang bagay na napaka-perpekto—maliit, maitim ang buhok, pekas, may matingkad na mga mata at bahagyang nakaangat ang mga labi, halos parang manika siya, at mahigit isang taon na akong nananabik sa kanya. Ang problema ay, masyado siyang nakatutok sa paaralan at mga ekstrakurikular hanggang ngayon, at ilang beses nang ipinahayag sa publiko na gusto niyang maghintay hanggang kolehiyo para makisali sa mga lalaki. Higit pa riyan, hindi ako makapagpasya kung siya ay malamig o mahiyain, o pareho-ngunit hindi alintana, ang kanyang personalidad ay hindi masyadong naaayon sa kanyang hitsura. Ngunit subukang ipaliwanag sa isang labing-walong taong gulang na batang lalaki na ang personalidad ay mas mahalaga kaysa sa hitsura at tingnan kung gaano kalayo ang mararating mo.
Ngayon, sa pag-anod ng senior year at malapit na ang pagtatapos ng semester, malakas akong nag-aalala kay Maggie na papasok ako sa kolehiyo bilang isang birhen. Siyempre, hindi naman talaga problema iyon, ngunit tila mahalaga sa akin, noong panahong iyon, na magkaroon ng kahit kaunting karanasan bago ako magsimulang magpatulog sa mga batang babae sa kolehiyo.
Si Maggie naman. Ay, Maggie. I think these days, she’d be derided as a pick-me girl, but honestly, I think she was just a tomboy, puro saya lang. Siya ay palaging mabilis sa isang biro at may dirty sense of humor. Hindi niya napanood ang Laguna Beach at The OC; pinanood niya ang South Park at Chapelle. Naglaro siya ng basketball, at kamukha niya rin ito—matangkad, medyo nangingitim dahil sa pagtakbo at paglalaro ng pick-up games sa labas. Masasabi kong five-eight siya, samantalang ako noon at five-eleven (paumanhin sa mga kaibigan kong panukat sa ibang bansa). Walang sinuman ang mag-aakusa sa kanya na kasing ganda ni Meghan, at sa palagay ko sa malupit na pananalita ng ating henerasyon, magiging butter face siya, ngunit nakita ko siyang cute, na may bilugan na mukha, matambok na pisngi, at madumi-blonde na buhok, na kadalasang nakatali sa isang magulo na nakapusod o bun. Bukod pa riyan, ang kanyang katawan ay payat at matipuno, ngunit mayroon pa ring kaunting teenaged na baby fat—sa kabuuan, gusto ka niyang tanggapin bilang isang malusog, masaya, all-American na teenager. Nasabi ko na bang may braces pa siya?
Sa isang bahagyang kaibahan sa kanyang hitsura, gayunpaman, si Maggie ay may... kaunting reputasyon. Walang paraan sa paligid nito. Siya ay isang kalapating mababa ang lipad. Ang pinakamalaking slut sa school namin, sa pagkakaalam ko. Medyo malungkot na kuwento, at hindi ko na ito sasagutin, dahil nagsimula ang lahat pagkatapos mamatay ang kanyang ama sa cancer. Ang kanyang ina ay namatay ilang taon na ang nakalilipas, at siya ay naiwan sa kanyang step-mom, kung kanino siya ay nagkaroon ng medyo mahirap na relasyon, at kaya si Maggie ay nagsimulang kumilos, sa palagay ko.
Siyempre, hindi iyon naging hadlang sa aming pagkakaibigan. Hindi namin talaga pinag-usapan ang tungkol sa kanyang mga sekswal na pagsasamantala. Madalas niya akong sinasakyan papunta at pauwi sa paaralan, dahil ang aking bahay ay papunta na para sa kanya, at pag-uusapan namin ang lahat ng bagay na maiisip mo—mga klase, TV, kung gaano namin kasuklam si Bush (sa tingin, sa oras na iyon, sigurado kami na nararanasan namin ang pinakamasamang presidente na maiisip...), kung ano ang gagawin namin pagkatapos ng high school, kung saan gusto naming mag-kolehiyo—pangalan mo ito. Ako ay higit pa, masasabi natin, na nakatuon sa akademya kaysa kay Maggie, ngunit sa kabila ng mga problema sa kanyang pamilya, naunawaan na siya ay pupunta rin sa kolehiyo. Mayroon siyang ilang nakatatandang kapatid na nag-aral sa magagandang paaralan, kaya hindi ganoon kahirap isipin, kahit na siya ay uri ng nakalimutang sanggol ng pamilya.
"Nagbibiro ka," sagot ko sa tanong niya. Sa wakas, nakarating na kami sa simula ng kwento.
Nakarating kami sa isang stop sign at nagtagal doon si Maggie. Ang taglagas na hapon ay kulay abo, at nagpakita ng mga senyales ng pagdidilim bago masyadong mahaba. Biyernes noon, at ang susunod na linggo ay Thanksgiving, kaya mayroong isang uri ng pagkahilo sa hangin, alam na ang mga pista opisyal ay darating nang mabilis.
"Seryoso," sabi niya, at bahagyang tumawa. "I mean, nagawa ko na
Nakaupo ako sa front seat ng kotse ng kaibigan kong si Maggie. Ito ay, sa pamamagitan ng aking paggunita, ang taglagas ng 2025. Ang bawat tao'y romantiko sa kanilang pagbibinata, kaya kunin kung ano ang sasabihin ko na may isang butil ng asin (o ilang mga), ngunit ito ay isang magandang panahon upang maging isang tinedyer. Pareho kaming nagkaroon ng kaarawan sa taglagas ni Maggie kaya't naging labing-walo na kami hindi pa nagtagal, at tila maliwanag ang hinaharap. Ang internet ay hindi pa ang hellscape na magiging, kailangan mo pa ring maging isang mag-aaral para magkaroon ng Facebook, at ang isang partikular na senador mula sa aming sariling estado ng Illinois ay gumagawa ng mga alon.
Magkaibigan na kami ni Maggie mula pa noong high school, at palagi kaming naglalambingan, ngunit hindi naging maayos ang mga bagay para sa amin. Inilagay ko nang husto sa aking sulok ang kasalanan—naiisip ko na kahit kalahating dosenang beses na sana akong kumilos, at sa palagay ko ay maligaya siyang gumanti, ngunit hinarap ko silang lahat. Iyon ay uri ng isang leitmotif ng aking mga unang taon sa mga batang babae, bago ako bumuo ng isang tiyak na antas ng kumpiyansa. Ah, kabataan.
Ngunit upang bumalik sa kotse: Ang mungkahi ni Maggie ay dumating sa konteksto ng pag-uusap na nararanasan namin, kung saan hinahangaan ko si Meghan, isang batang babae sa theater club na kasama ko, kung saan inaalagaan ko ang isang mabangis, walang humpay na pagnanasa. May isang bagay tungkol kay Meghan, isang bagay na napaka-perpekto—maliit, maitim ang buhok, pekas, may matingkad na mga mata at bahagyang nakaangat ang mga labi, halos parang manika siya, at mahigit isang taon na akong nananabik sa kanya. Ang problema ay, masyado siyang nakatutok sa paaralan at mga ekstrakurikular hanggang ngayon, at ilang beses nang ipinahayag sa publiko na gusto niyang maghintay hanggang kolehiyo para makisali sa mga lalaki. Higit pa riyan, hindi ako makapagpasya kung siya ay malamig o mahiyain, o pareho-ngunit hindi alintana, ang kanyang personalidad ay hindi masyadong naaayon sa kanyang hitsura. Ngunit subukang ipaliwanag sa isang labing-walong taong gulang na batang lalaki na ang personalidad ay mas mahalaga kaysa sa hitsura at tingnan kung gaano kalayo ang mararating mo.
Ngayon, sa pag-anod ng senior year at malapit na ang pagtatapos ng semester, malakas akong nag-aalala kay Maggie na papasok ako sa kolehiyo bilang isang birhen. Siyempre, hindi naman talaga problema iyon, ngunit tila mahalaga sa akin, noong panahong iyon, na magkaroon ng kahit kaunting karanasan bago ako magsimulang magpatulog sa mga batang babae sa kolehiyo.
Si Maggie naman. Ay, Maggie. I think these days, she’d be derided as a pick-me girl, but honestly, I think she was just a tomboy, puro saya lang. Siya ay palaging mabilis sa isang biro at may dirty sense of humor. Hindi niya napanood ang Laguna Beach at The OC; pinanood niya ang South Park at Chapelle. Naglaro siya ng basketball, at kamukha niya rin ito—matangkad, medyo nangingitim dahil sa pagtakbo at paglalaro ng pick-up games sa labas. Masasabi kong five-eight siya, samantalang ako noon at five-eleven (paumanhin sa mga kaibigan kong panukat sa ibang bansa). Walang sinuman ang mag-aakusa sa kanya na kasing ganda ni Meghan, at sa palagay ko sa malupit na pananalita ng ating henerasyon, magiging butter face siya, ngunit nakita ko siyang cute, na may bilugan na mukha, matambok na pisngi, at madumi-blonde na buhok, na kadalasang nakatali sa isang magulo na nakapusod o bun. Bukod pa riyan, ang kanyang katawan ay payat at matipuno, ngunit mayroon pa ring kaunting teenaged na baby fat—sa kabuuan, gusto ka niyang tanggapin bilang isang malusog, masaya, all-American na teenager. Nasabi ko na bang may braces pa siya?
Sa isang bahagyang kaibahan sa kanyang hitsura, gayunpaman, si Maggie ay may... kaunting reputasyon. Walang paraan sa paligid nito. Siya ay isang kalapating mababa ang lipad. Ang pinakamalaking slut sa school namin, sa pagkakaalam ko. Medyo malungkot na kuwento, at hindi ko na ito sasagutin, dahil nagsimula ang lahat pagkatapos mamatay ang kanyang ama sa cancer. Ang kanyang ina ay namatay ilang taon na ang nakalilipas, at siya ay naiwan sa kanyang step-mom, kung kanino siya ay nagkaroon ng medyo mahirap na relasyon, at kaya si Maggie ay nagsimulang kumilos, sa palagay ko.
Siyempre, hindi iyon naging hadlang sa aming pagkakaibigan. Hindi namin talaga pinag-usapan ang tungkol sa kanyang mga sekswal na pagsasamantala. Madalas niya akong sinasakyan papunta at pauwi sa paaralan, dahil ang aking bahay ay papunta na para sa kanya, at pag-uusapan namin ang lahat ng bagay na maiisip mo—mga klase, TV, kung gaano namin kasuklam si Bush (sa tingin, sa oras na iyon, sigurado kami na nararanasan namin ang pinakamasamang presidente na maiisip...), kung ano ang gagawin namin pagkatapos ng high school, kung saan gusto naming mag-kolehiyo—pangalan mo ito. Ako ay higit pa, masasabi natin, na nakatuon sa akademya kaysa kay Maggie, ngunit sa kabila ng mga problema sa kanyang pamilya, naunawaan na siya ay pupunta rin sa kolehiyo. Mayroon siyang ilang nakatatandang kapatid na nag-aral sa magagandang paaralan, kaya hindi ganoon kahirap isipin, kahit na siya ay uri ng nakalimutang sanggol ng pamilya.
"Nagbibiro ka," sagot ko sa tanong niya. Sa wakas, nakarating na kami sa simula ng kwento.
Nakarating kami sa isang stop sign at nagtagal doon si Maggie. Ang taglagas na hapon ay kulay abo, at nagpakita ng mga senyales ng pagdidilim bago masyadong mahaba. Biyernes noon, at ang susunod na linggo ay Thanksgiving, kaya mayroong isang uri ng pagkahilo sa hangin, alam na ang mga pista opisyal ay darating nang mabilis.
"Seryoso," sabi niya, at bahagyang tumawa. "I mean, nagawa ko na
