NSFW
DaKonig
Forum Expert
Harapin Ang Liwanag
“We all die. The goal isn’t to live forever, the goal is to create something that will.” - Chuck Palahniuk
Chapter 14 Part 1 - Father and Son
Chapter 14 - Father and Son
“So silang dalawa ang umatake sa Hari ng Bampira?” tanong ko kay Haring Narra na kita kong napangiti ito at tumingin kay Julian “magaling na mandirigma ang ama mo, Julian lalong-lalo na ang lolo Lam-ang mo” sabi niya kay Julian. “Pasensya na Haring Narra kung hindi ko ikatuwa ang sinabi mo tungkol sa angkan ko, lumaki akong wala sila ni hindi ko man lang nakita kung ano ang hitsura ng mga magulang ko” sabi ni Julian na biglang nalungkot ang mukha ni Haring Narra. “Patawad Julian” sabi ni Haring Narra “wala kayong dapat ihingi ng tawad sa akin, hindi mo kasalanan ang nangyari sa kanila” sagot ni Julian “Julian, wag kang magsalita ng ganyan marunong kang rumespeto” sabi ni manang Zoraida.
“Walang anuman yun, Zoraida” sabi ni Haring Narra na nginitian niya si Julian “so ano pa po ang nangyari nung araw na yun?” tanong ko sa kanya na di na ako makapaghintay na ikwento sa kanya ang ginawa ng mag-ama. “Hehehe… gaya ng sinabi ko kanina ang mga Bailan ay magaling na mandirigma” pasimula ni Haring Narra “noon, nakita nila kung paano lumaban si Lorenzo, nung gabing yun nakikita at nalaman nila kung bakit hinirang ang pamilya ni Lorenzo na mamuno sa Kuro” patuloy ni Haring Narra na tumingin siya kay Julian at sa espada ni Hen Enzo “ang espadang ito at ang espada ni Lam-ang ang naging daan para bumalik ang kapayapaan sa buong lalawigan” kwento ni Haring Narra.
Lumang Pilipinas:
“Anak, nakuha mo ba ang taktika niya?” tanong ni Lam-ang habang papalapit na sila kay Haring Voltaire “oo, ama!” sagot ni Lorenzo na naghiwalay silang dalawa. Si Lam-ang sa kanan habang si Lorenzo naman ay sa kaliwa at sabay silang umatake kay Haring Voltaire na tinaas niya ang dalawang kamay niya at inatake niya ang mag-ama. “Fulger negru (black lightning)” tira ni Haring Voltaire na sinalo ni Lam-ang gamit ang espada niya kaya si Lorenzo ang unang nakalapit sa Hari na parang me di makitang harang na pumipigil sa kanya . “ANAK!” sigaw ni Lam-ang na tinuon niya ang espada niya papunta kay Lorenzo na sinalo niya ang kidlat na papunta sa kanya at binaling niya ito kay Haring Voltaire.
“HINDI NIYO AKO MALOLOKO!” sigaw ng Hari na umilag ito kaya nakakuha ng pagkakataon si Lam-ang na lumapit sa kanya pati narin si Lorenzo nung nawala ang harang na pumipigil sa kanya. Sabay silang tumalon sa ere na agad tinaas ng Hari ang kaliwang kamay niya pero bago paman niya mailabas ang hangin sa palad niya binato na ng mag-ama ang mga patalim nila at tumama ito sa palad ng Hari. “AAAAARRGGGHHHHHH!” napasigaw ito sa sakit na mabilis nilang hinampas ang espada nila pero nakailag ang Hari nung naging anino ito at lumayo sa kanilang dalawa, tumayo ang mag-ama at tumingin kay Haring Voltaire na tinatanggal ang patalim na nakasaksak sa palad niya at nakita nilang naghilom ang sugat niya “nakita mo yun, anak?” tanong ni Lam-ang.
“Oo, mabilis maghilom ang sugat niya” sagot ni Lorenzo “hmmm…” nalang si Lam-ang na parang nag-iisip ito “kailangan nating alisin ang kakayahan niyang harangan ang mga atake natin” sabi ni Lorenzo sa ama niya. “Hmmm… walang ibang paraan anak” sabi ni Lam-ang na naghanda silang dalawa at kita nilang lumutan na sa ere ang Hari “ikaw sa taas ako sa baba” sabi ni Lam-ang kay Lorenzo “ama naman eh” sabi ni Lorenzo. “Wag kana magreklamo, Heneral Enzo” sabi ni Lam-ang na napangiti si Lorenzo sa narinig niya at tumakbo na uli silang dalawa papunta sa Hari na lumipad ito sa ere. “HARING UGAT!” sigaw ni Lam-ang na biglang me lumabas na malalaking kahoy sa lupa at naging hagdanan ito na inapakan nila para masundan si Haring Voltaire.
“GUILLERMO!” tawag ni Lorenzo “TIRA!!!” sigaw ni Guillermo na nagliparan ang mga bala ng pana papunta kay Haring Voltaire na agad niyang hinarang at binalik sa mga bampira “BAILAN!” sigaw ni Hen. Amistad na gamit ang panangga nila tinakpan nila ang mga bampira para di sila matamaan nito. “LORENZO!” tawag ng ama niya na agad silang tumalon papunta kay Haring Votlaire na nakalutang lang sa harapan nila. Pareho nilang tinaas ang espada nila para hampasin si Haring Voltaire ng biglang pinikit ng Hari ang kanang mata niya at dinilat niya ang kaliwa dahilan para mapahinto sila sa ere at parehong hinarap ng Hari ang mga palad niya sa dalawa.
“LORENZO!” sigaw ni Lam-ang na agad nilang hinugot ang patalim nila at binato sa Hari na napasigaw ito nung tumama ito sa mga palad niya “GRAAAAAAAAHHH!” napasigaw si Haring Voltaire at lumpiad ito palayo sa kanila. Sinalo sila ni Haring Ugat gamit ang malaking kahoy na ginawa niyang rampa nung nabitawan sila ni Haring Voltaire “ama, napansin mo ba yun?” tanong ni Lorenzo sa ama niya “oo anak, naiisip mo na ata ang binabalak ko” sabi ni Lam-ang “hehehe” natawa lang si Lorenzo. Dumapo sa lupa si Haring Voltaire at tinanggal ang patalim sa palad niya at nakita niyang binaba narin ni Haring Ugat ang mag-ama at kaharap na niya ito.
“MGA WALANG HIYA KAYO MGA BAILAN, KONTRABIDA KAYO SA PLANO KO!” sigaw ni Haring Voltaire “hindi naman aabot sa ganito ang sitwasyon kung susuko ka lang, Haring Voltaire” sabi ni Lam-ang. “Huling pagkakataon mo na itong sumuko kamahalan” sabi ni Lorenzo sa kanya na lalo lang nagalit si Haring Voltaire dahil naramdaman niyang di siya kinatatakotan ng mag-ama. “Tingin niyo kayo na ang pinakamagaling dito?” tanong ni Haring Voltaire na pinakita niya ang palad niya sa dalawa na naghilom na ito “ipapakita ko sa inyo ang pinagsamang kapangyarihan na nalikom ko” banta ni Haring Voltaire na tinaas niya ang dalawang kamay niya at lumabas ang kidlat sa kanan at hangin sa kaliwa.
Lumakas ang kidlat sa kalangitan at umihip ang malakas na hangin na parang me bagyong tumama sa lalawigan “AMA, DELIKADO NA ITO!” sabi ni Lorenzo kay Lam-ang “wala na tayong ibang paraan anak, patawarin sana tayo ni Lucia” sabi ni Lam-ang. Tumingin si Lorenzo kay Reyna Lucia na nagtatago narin ito sa likod ng poste dahil sa lakas ng hangin ng umiihip sa kanila pati narin ang mga taong lobo at mga taong puno. “LORENZO, TAYO NA!” sigaw ni Lam-ang sa kanya na tumango siya at tumingin muna siya kay Lucia “patawarin mo ako, mahal ko” sabi niya sabay takbo nilang dalawa papunta kay Haring Voltaire na nauna si Lorenzo kasunod niya si Lam-ang.
“ANAK!” sigaw ni Lam-ang na yumuko si Lorenzo at ginawa siyang rampa ng ama niya at tumalon ito sabay bato ng tatlong patalim sa Hari na agad nitong binalik kay Lam-ang. Hindi siya natamaan nito dahil lumagpas na sa kanya ito nung dumaan siya sa ibabaw ni Haring Voltaire kaya binaling nalang ng Hari ang mga patalim papunta kay Lorenzo. Agad namang hinampas ni Lorenzo ang tatlong patalim na lumipad ito sa ere “AMA!” sigaw ni Lorenzo na pareho silang huminto. “HAHAHAHAHA!” tumawa si Haring Voltaire dahil akala niyang natakot ang dalawa sa kanya dahil tumigil sila pero ang hindi niya alam taktika ito ng dalawa dahil yung tatlong patalim na himpas ni Lorenzo paitaas ay bumababa na ngayon.
“MAGHANDA KA LORENZO!” sigaw ni Lam-ang na nakita nila ang unang patalim na tumama sa kaliwang balikat ng hari, sumunod ang pangalawa na tumama ito sa kanan niya kaya naibaba ng Hari ang mga kamay niya. Biglang tumigil ang malakas na hangin at pagkidlat sa kalangitan “GRAAAAAA” napasigaw sa sakit si Haring Voltaire at naalala niyang tatlong patalim ang binato ni Lam-ang kanina kaya tumingala siya at agad pinikit ang kanang mata niya nung makita niyang pababa na sa kanya ang pangatlong patalim. Agad niyang napahinto ang pangatlong patalim isang talamapakan nalang ang layo sa kaliwang mata niya.
“HARING UGAT!” sigaw ni Lam-ang na napanganga nalang bigla si Haring Voltaire nung nakita niya si Hen. Romolo sa ibabaw at ang kamay nitong hahampasin ang pangatlong patalim para masaksak ito sa kaliwang mata niya. Binato ni Haring Ugat papunta sa ibabaw ni Haring Voltaire si Hen. Romolo kaya siya na mismo ang nagtulak pababa sa patalim sa kaliwang mata ni Haring Voltaire at huli na ang Hari na ibuka ang kanang mata niya dahil nahampas na ni Hen. Romolo ang patalim at nasaksak ito sa kaliwang mata niya. “AAAAAAHHHHHHH!” napasigaw si Haring Voltaire na agad namang hinila palayo si Hen. Romolo ni Haring Ugat at binigay ng mag-ama ang huling atake nila sa Hari ng mga Bampira nung sinaksak nila ito sabay.
Natahimik si Haring Voltaire nung maramdaman niya ang espada ni Lam-ang sa likuran niya at ang espada ni Lorenzo sa harapan niya na parehong tumama ang espada nila sa puso ng Hari. Nag-abot pa ang dulo nito sa mismong gitna ng puso niya “patawarin mo kami, Haring Voltaire” sabi ni Lam-ang sa kanya na nilingon niya ito sa likod “ha.. ha…hahaha… ma… magaling… napaka… galing..” sabi ng Hari sa kanila. Tumingin si Haring Voltaire kay Lorenzo “tu… tunay ngang.. ka… kahanga…hanga.. kayo…kayong mga… Bailan…” sabi niya na napayuko nalang si Lorenzo at nilingon niya si Lucia na ngayon ay umiiyak na sa sinapit ng lolo niya.
“Lorenzo….” tawag ni Haring Voltaire “opo, kamahalan?” sagot niya “i… ikaw… ikaw na ang … ba.. bahala sa apo ko… ma…. mahal.. mahal na mahal ka niya.. ” bilin ng Hari sa kanya “…. masusunod… kamahalan..” sagot niya. “La… Lam-ang.. hi.. hindi ako.. hindi ako nagkamaling.. pi….piniling… kaibiganin kita….” sabi niya kay Lam-ang “…. maging mapayapa ka sana, kaibigan” sabi ni Lam-ang sa kanya “Lorenzo” tawag niya sa anak niya na sabay nilang hinugot ang espada nila at lumayo sila kay Haring Voltaire. Tumakbo palapit si Reyna Lucia sa lolo niya na pinigilan siya ni Lorenzo “wag…” sabi ni Lorenzo sa kanya.
“LOLO!” sigaw ni Reyna Lucia na naiyak ito habang pilit lumapit sa lolo niya “pa… patawarin mo ako.. apo…. mga… kasama… patawarin niyo.. ako…” sabi ni Haring Voltaire sa kanila na lumuhod ang lahat ng bampira. “Ro..molo…. magkikita na kami.. ng ama mo… do… doon ako… hi…hihingi ng tawad…sa kanya..” sabi ni Haring Voltaire na di siya sinagot ni Hen. Romolo pero niyuko nalang niya ang ulo niya pati narin ang lahat ng mga lobo. “Maging mapayapa sana ang pagbyahe mo, kaibigan” sabi ni Haring Ugat kay Haring Voltaire na ngumiti siya at biglang me lumabas na maitim na aura sa dibdib at likod niya at dahan-dahan na siya nitong nilamon. “Karapat.. dapat ito… sa akin… Alister… anak…. huhu… patawarin mo ako…” ang huling sinabi ni Haring Voltaire bago siya nilamon ng dilim.
Umiiyak parin si Reyna Lucia habang tinutulongan nilang lahat na ligpitin at ilagay sa mga karwahe nila ang mga namatay “kinalulungkot ko ang nangyari sa ama mo, Haring Romolo” sabi ni Lam-ang sa kanya. “Hari…heh! hindi ako masasanay sa titlong yan” sabi ni Hen. Romolo “Heneral… ah.. mahal na Hari nakahanda na po ang lahat sa pagbyahe natin” balita ni Kap. Dante sa kanya. Lumapit sila kay Reyna Lucia “Lucia..” tawag ni Hen. Romolo na tumayo si Reyna Lucia at luluhod na sana siya nang pinigilan siya ni Hen. Romolo “di ka dapat lumuhod sa akin, Reyna Lucia” sabi ni Hen. Romolo sa kanya “pero.. ” “hindi mo kasalanan ang nangyari sa ama ko” pagputol ni Hen. Romolo sa kanya.
Me binulong si Kap. Dante kay Hen. Romolo na tinaas niya ang kamay niya at umatras si kap. Dante “wag kang mag-alala Reyna Lucia, mananatili paring kaalyado niyo kami” sabi ni Hen. Romolo. “Maraming salamat, Haring Romolo” sabi ni Reyna Lucia “Hari… hmm.. Lam-ang, Lorenzo maraming salamat sa inyo” sabi niya sa mag-ama “walang anuman yun Haring Romolo” sabi ni Lam-ang na nginitian lang siya “Lorenzo” tawag niya. “Mahal na Hari?” “gusto ko sanang hilingin ka kung pwede sumama ka sa amin at manilbihan sa akin” sabi ni Hen. Romolo na nagulat silang lahat “pasensya na po kamahalan pero nakapagpasya na po ako na mananatili dito sa palasyo ni Reyna Lucia” sagot ni Lorenzo.
“Mananatili ka dito, anak?” gulat na tanong ni Lam-ang “kung papayagan niyo po ako ama, gusto ko pong tulongan si Reyna Lucia” sagot niya na tumingin si Lam-ang kay Reyna Lucia na niyuko niya ang ulo niya pati ang mga sundalo niya. “Alam mong sa Kuro ang responsibilidad mo, di ba?” tanong ni Lam-ang “pansamantala lang ama, habang tinatayo ni Reyna Lucia ang kaharian niya, uuwi ako pangako ko sayo yan kung kailanganin ako ng Kuro” sagot ni Lorenzo. “Paano kung bababa na ako sa position ko bukas uuwi ka ba?” tanong ni Lam-ang “ama, wag kayong magsalita ng ganyan, isa pa po andyan si Hen. Amistad na guro ko at karapat-dapat na sumunod sa position mo” sagot ni Lorenzo na umiling lang si Lam-ang.
“Ama patawarin niyo po ako pero ito na po ang desisyon ko, mahal ko po kayo at ang Kuro pero kita mong mas kailanganin ako dito” paunawa ni Lorenzo sa ama niya na pareho silang napatingin kay Reyna Lucia. “Haayyy… wala na tayong magagawa niyan pinuno” sabi ni Hen. Amistad “tama si Lorenzo, Lam-ang. Pagbigyan mo na siya para narin makatulong siya sa pagtayo ng kaharian ni Reyna Lucia” sabi ni Haring Ugat sa kanya. “Haring Ugat, me isang problema pa tayo” sabi ni Kap. Dante “Dante.. di na kailangan pang pag-usapan yan” sabi ni Hen. Romolo “kung tungkol ito sa Aklat ng Dilim” sabi ni Reyna Lucia “ibibigay ko ang responsibilidad nito kay Haring Ugat” dagdag ni Reyna Lucia.
“Hindi!” sabi ni Haring Ugat “napagpasyahan na namin noon kaya wag mo ng isipin yan, Reyna Lucia” sabi ni Haring Ugat “wag kayong mag-aalala kaya din po ako mananatili dito para siguradohing di na magagamit pa ang Aklat ng Dilim” sabi ni Lorenzo. “Kung ganun, pumapayag na akong manatili ka dito anak” sabi ni Lam-ang “salamat po, ama” sagot niya “wag kayong mag-alala hinding-hindi ko gagamitin ang Aklat ng Dilim” sabi ni Reyna Lucia. “Tatanggapin namin yan Reyna Lucia pero” sabi ni Hen. Romolo “gaya ng sinabi ng ama ko, sa oras na bubuksan mo ang aklat na yun (tumingin sa mata ni Reyna Lucia si Hen. Romolo) papatayin kita” dagdag niya “MGA KAWAL AALIS NA TAYO!” sigaw ni Kap. Dante at niyuko na nila ang ulo nila kay Reyna Lucia at umalis na sila.
Nagpaalam narin sina Haring Ugat at mga tauhan niya at hinawakan ni Lorenzo ang kamay ni Reyna Lucia “wag kang mag-alala mahal, nandito ako para protektahan ka” “salamat” sagot ni Reyna Lucia at nilingon niya ang mga tauhan niya “wag kang mag-alala tutulongan kitang itayo muli ang kaharian mo” sabi ni Lorenzo sa kanya. “Nandito lang din kami kung kailanganin mo ang tulong namin, Reyna Lucia” sabi ni Lam-ang “nandito rin kami, Reyna Lucia” sabi ni Haring Ugat na ni yuko ni Reyna Lucia ang ulo niya at na luha siya “maraming salamat sa pag-unawa at tulong niyo” naluluhang sabi niya sa kanila. “Pinuno, nakahanda na po ang lahat” balita ni Hen. Amistad kay Lam-ang “mabuti, kamahalan magpapaalam narin kami sa inyo” sabi ni Lam-ang.
“Ama, ihahatid ko na po kayo sa labas” sabi ni Lorenzo na tumango si Lam-ang at matapos makapagpaalam kay Reyna Lucia hinatid na ni Lorenzo ang ama niya “sigurado ka ba talaga sa desisyon mong ito, anak?” tanong niya. “Opo ama” sagot niya “alam kong mahal mo si Lucia, Lorenzo pero hindi ito ang dapat mong idahilan para talikuran ang Kuro” sabi ni Hen. Amistad “hindi ko tinalikuran ang Kuro Heneral, totoong mahal ko si Lucia pero hindi ito ang dahilan kaya ako manatili dito” sagot ni Lorenzo. “Ano pala ang dahilan mo?” tanong ni Lam-ang “alam niyo na po ang dahilan ama, Heneral” sabi ni Lorenzo sa kanila na nagkatinginan silang dalawa.
“Naniniwala ka ba talaga sa hulang yun, Lorenzo?” tanong ni Lam-ang sa kanya “hindi ko po alam ama pero kung ito ang paraan para magiging ligtas ang Kuro mas mabuting manatili ako dito” sagot niya. “Matagal na yun Lorenzo at isa pa isa lang naman ang natamaang hula ni Naring (ang manghuhula sa Kuro)” sabi ni Hen. Amistad “maskina Heneral para narin sa kaligtasan ng lahat mananatili ako dito at pasensya na kung ibibigay ko sayo ang responsibilidad na dapat para sa akin” sabi ni Lorenzo sa kanya. Dumating na sila sa gate ng kaharian at huminto na si Lorenzo habang tuloy lang din ang mga tauhan nila “anak, wag mong isipin ang hulang yun” sabi ni Lam-ang sa kanya na bigla nalang sumulpot si Reyna Lucia sa likod ni Lorenzo.
“Mahal na Reyna” bati nilang tatlo na ngumiti lang si Reyna Lucia “tandaan mo Lorenzo isa kang Bailan, hindi tayo naniniwala sa ano ang tinadhana sa atin dahil tayo mismo ang gumagawa ng sarili natin” payo ni Lam-ang sa anak niya. “Tandaan mo ang tinuro ko sayo at wag mo ding kalimutan kung sino ka at saan ka galing” payo ni Hen. Amistad sa kanya “hinding-hindi ko yun kakalimutan ama, Heneral” sagot ni Lorenzo at umalis na sila. Naglakad na sila pabalik sa palasyo “ano yung narinig ko kaninang hula?” tanong ni Reyna Lucia “ah wag mo na pansinin yun, mahal” sagot ni Lorenzo na hinawakan siya sa kamay ni Reyna Lucia “sabihin mo sa akin” sabi niya na hinila siya ni Lucia kaya napahinto siya.
“Sabihin mo na sa akin kung ano ang hulang yun” pamimilit ni Reyna Lucia sa kanya “haayyy pumasok muna tayo sa palasyo” sabi ni Lorenzo dahil dahan-dahan naring nawawala ang ulap na ginawa ng lolo niya kanina. Nung nasa loob na sila “sige na sabihin mo na sa akin” sabi ni Reyna Lucia “patawarin mo ako mahal kung dito ako mananatili sa palasyo mo” pasimula ni Lorenzo “noong hindi pa ako ipinapanganak hinulaan ni Naring ang nanay kong si Nala na magsisilang siya ng ****” pasimula ni Lorenzo. “Tapos?” tanong ni Reyna Lucia “ang batang ito ang magiging dahilan ng pagkaubos ng lahi namin” kwento ni Lorenzo na nagulat si Reyna Lucia sa narinig niya.
“Pa.. paano magagawa ng batang ito ang ubosin ang lahi niyo?” gulat na tanong ni Reyna Lucia sa kanya “hindi sinabi ni Naring kung paano pero ito daw ang nakikita niya sa nanay ko” sagot ni Lorenzo. “Mahal na Reyna paumanhin po” sabi ng isang tauhan niya “ano yun?” tanong niya “kailangan niyo pong kausapin ang ibang tauhan natin na kumampi sa dating Haring si Voltaire” sabi nito “susunod ako” sagot ng Reyna at umalis na yung tauhan niya. “Huwag na natin pag-usapan yun, unahin mo na natin ang pagtayo mo muli sa kaharian mo” sabi ni Lorenzo sa kanya “sige, pero ikwento mo sa akin yan pagkatapos” sabi ni Reyna Lucia “masusunod, kamahalan” sabi ni Lorenzo na ngumiti sa kanya si Reyna Lucia.
Kinausap ni Reyna Lucia ang mga tauhan niya at pinaintindi niya sa kanila na sino na ngayon ang mamumuno sa kahariang ito “alam kong nagugulohan parin kayo sa pangyayari kanina pero ipapangako ko sa inyo” sabi niya na tumingin siya sa kanilang lahat. “Hinding-hindi na mangyayari yun habang ako ang nakaupo sa pwesto” pangako niya sa mga tauhan niya. “Tatayo akong ilaw sa inyo habang nandito kayo sa palasyo ko, para narin sa ama kong si Prinsepe Alister na dapat siya ang nakatayo dito pero… ” pagputol niya nung naalala niya ang ama niya. “Mahal na Reyna” sabi ni Luthero sa kanya “ikinalulungkot ko po ang nangyari sa mahal na Prinsepe at sa mahal na Hari, pero kung kailanganin niyo po ang espada ko nakahanda po ako” sabay luhod niya sa harap ni Reyna Lucia.
“Ako din po, mahal na Reyna” sabi nung isa pang tauhan niya at sunod-sunod na silang lumuhod sa harapan niya na napaluha siya nung makita ito “maraming.. maraming salamat sa inyo” naiiyak na sabi ni Reyna Lucia. “Ako din po, Reyna Lucia” sabi ni Guillermo na lumuhod din ito sa harapan niya pati din si Morietta “hmmm..” narinig ni Reyna Lucia galing kay Lorenzo “kung ganun opsiyal na akong magiging Reyna ng palasyo at ipapakilala ko narin sa inyo ang bago niyong Heneral” sabi ni Lucia na pinakilala niyang Heneral ng hukbong ng bampira si Lorenzo. “Sang-ayon ba kayo sa pagpili ko sa kanya?” tanong ni Reyna Lucia sa kanya “OPO MAHAL NA REYNA!” sigaw nilang lahat kaya natuwa siya sa sagot nila at dito na nagsimula ang itayo muli ni Reyna Lucia ang kaharian niya.
Tinuroan narin ni Hen, Lorenzo ang mga sundalo ni Reyna Lucia kung paano lumaban at paano gamitin ang iba pa nilang sandata pagdating sa digmaan, tinuroan narin iya ito kung paano lumaban gamit ang mga kamay nila. Pinangalanan niyang Kapitan si Guillermo na sinang-ayonan din naman ni Reyna Lucia at binigyan niya din ng katungkolan din ni Hen. Lorenzo si Morietta bilang taga bantay ni Reyna Lucia. “Lahat ng konseho ni Lolo Voltaire ay napatay niya sino na ngayon ang ipapalit ko sa kanila?” tanong ni Reyna Lucia kay Hen. Lorenzo “hmm.. kung papayag ka me kilala ako para maging taga payo mo” sabi niya. “Sino?” tanong ni Reyna Lucia “si Zoraida, hindi lang yun magaling din siyang maghilom ng sugat” rekomenda niya na pumayag si Reyna Lucia at agad pinatawag si Zoraida.
// itutuloy ....
“So silang dalawa ang umatake sa Hari ng Bampira?” tanong ko kay Haring Narra na kita kong napangiti ito at tumingin kay Julian “magaling na mandirigma ang ama mo, Julian lalong-lalo na ang lolo Lam-ang mo” sabi niya kay Julian. “Pasensya na Haring Narra kung hindi ko ikatuwa ang sinabi mo tungkol sa angkan ko, lumaki akong wala sila ni hindi ko man lang nakita kung ano ang hitsura ng mga magulang ko” sabi ni Julian na biglang nalungkot ang mukha ni Haring Narra. “Patawad Julian” sabi ni Haring Narra “wala kayong dapat ihingi ng tawad sa akin, hindi mo kasalanan ang nangyari sa kanila” sagot ni Julian “Julian, wag kang magsalita ng ganyan marunong kang rumespeto” sabi ni manang Zoraida.
“Walang anuman yun, Zoraida” sabi ni Haring Narra na nginitian niya si Julian “so ano pa po ang nangyari nung araw na yun?” tanong ko sa kanya na di na ako makapaghintay na ikwento sa kanya ang ginawa ng mag-ama. “Hehehe… gaya ng sinabi ko kanina ang mga Bailan ay magaling na mandirigma” pasimula ni Haring Narra “noon, nakita nila kung paano lumaban si Lorenzo, nung gabing yun nakikita at nalaman nila kung bakit hinirang ang pamilya ni Lorenzo na mamuno sa Kuro” patuloy ni Haring Narra na tumingin siya kay Julian at sa espada ni Hen Enzo “ang espadang ito at ang espada ni Lam-ang ang naging daan para bumalik ang kapayapaan sa buong lalawigan” kwento ni Haring Narra.
Lumang Pilipinas:
“Anak, nakuha mo ba ang taktika niya?” tanong ni Lam-ang habang papalapit na sila kay Haring Voltaire “oo, ama!” sagot ni Lorenzo na naghiwalay silang dalawa. Si Lam-ang sa kanan habang si Lorenzo naman ay sa kaliwa at sabay silang umatake kay Haring Voltaire na tinaas niya ang dalawang kamay niya at inatake niya ang mag-ama. “Fulger negru (black lightning)” tira ni Haring Voltaire na sinalo ni Lam-ang gamit ang espada niya kaya si Lorenzo ang unang nakalapit sa Hari na parang me di makitang harang na pumipigil sa kanya . “ANAK!” sigaw ni Lam-ang na tinuon niya ang espada niya papunta kay Lorenzo na sinalo niya ang kidlat na papunta sa kanya at binaling niya ito kay Haring Voltaire.
“HINDI NIYO AKO MALOLOKO!” sigaw ng Hari na umilag ito kaya nakakuha ng pagkakataon si Lam-ang na lumapit sa kanya pati narin si Lorenzo nung nawala ang harang na pumipigil sa kanya. Sabay silang tumalon sa ere na agad tinaas ng Hari ang kaliwang kamay niya pero bago paman niya mailabas ang hangin sa palad niya binato na ng mag-ama ang mga patalim nila at tumama ito sa palad ng Hari. “AAAAARRGGGHHHHHH!” napasigaw ito sa sakit na mabilis nilang hinampas ang espada nila pero nakailag ang Hari nung naging anino ito at lumayo sa kanilang dalawa, tumayo ang mag-ama at tumingin kay Haring Voltaire na tinatanggal ang patalim na nakasaksak sa palad niya at nakita nilang naghilom ang sugat niya “nakita mo yun, anak?” tanong ni Lam-ang.
“Oo, mabilis maghilom ang sugat niya” sagot ni Lorenzo “hmmm…” nalang si Lam-ang na parang nag-iisip ito “kailangan nating alisin ang kakayahan niyang harangan ang mga atake natin” sabi ni Lorenzo sa ama niya. “Hmmm… walang ibang paraan anak” sabi ni Lam-ang na naghanda silang dalawa at kita nilang lumutan na sa ere ang Hari “ikaw sa taas ako sa baba” sabi ni Lam-ang kay Lorenzo “ama naman eh” sabi ni Lorenzo. “Wag kana magreklamo, Heneral Enzo” sabi ni Lam-ang na napangiti si Lorenzo sa narinig niya at tumakbo na uli silang dalawa papunta sa Hari na lumipad ito sa ere. “HARING UGAT!” sigaw ni Lam-ang na biglang me lumabas na malalaking kahoy sa lupa at naging hagdanan ito na inapakan nila para masundan si Haring Voltaire.
“GUILLERMO!” tawag ni Lorenzo “TIRA!!!” sigaw ni Guillermo na nagliparan ang mga bala ng pana papunta kay Haring Voltaire na agad niyang hinarang at binalik sa mga bampira “BAILAN!” sigaw ni Hen. Amistad na gamit ang panangga nila tinakpan nila ang mga bampira para di sila matamaan nito. “LORENZO!” tawag ng ama niya na agad silang tumalon papunta kay Haring Votlaire na nakalutang lang sa harapan nila. Pareho nilang tinaas ang espada nila para hampasin si Haring Voltaire ng biglang pinikit ng Hari ang kanang mata niya at dinilat niya ang kaliwa dahilan para mapahinto sila sa ere at parehong hinarap ng Hari ang mga palad niya sa dalawa.
“LORENZO!” sigaw ni Lam-ang na agad nilang hinugot ang patalim nila at binato sa Hari na napasigaw ito nung tumama ito sa mga palad niya “GRAAAAAAAAHHH!” napasigaw si Haring Voltaire at lumpiad ito palayo sa kanila. Sinalo sila ni Haring Ugat gamit ang malaking kahoy na ginawa niyang rampa nung nabitawan sila ni Haring Voltaire “ama, napansin mo ba yun?” tanong ni Lorenzo sa ama niya “oo anak, naiisip mo na ata ang binabalak ko” sabi ni Lam-ang “hehehe” natawa lang si Lorenzo. Dumapo sa lupa si Haring Voltaire at tinanggal ang patalim sa palad niya at nakita niyang binaba narin ni Haring Ugat ang mag-ama at kaharap na niya ito.
“MGA WALANG HIYA KAYO MGA BAILAN, KONTRABIDA KAYO SA PLANO KO!” sigaw ni Haring Voltaire “hindi naman aabot sa ganito ang sitwasyon kung susuko ka lang, Haring Voltaire” sabi ni Lam-ang. “Huling pagkakataon mo na itong sumuko kamahalan” sabi ni Lorenzo sa kanya na lalo lang nagalit si Haring Voltaire dahil naramdaman niyang di siya kinatatakotan ng mag-ama. “Tingin niyo kayo na ang pinakamagaling dito?” tanong ni Haring Voltaire na pinakita niya ang palad niya sa dalawa na naghilom na ito “ipapakita ko sa inyo ang pinagsamang kapangyarihan na nalikom ko” banta ni Haring Voltaire na tinaas niya ang dalawang kamay niya at lumabas ang kidlat sa kanan at hangin sa kaliwa.
Lumakas ang kidlat sa kalangitan at umihip ang malakas na hangin na parang me bagyong tumama sa lalawigan “AMA, DELIKADO NA ITO!” sabi ni Lorenzo kay Lam-ang “wala na tayong ibang paraan anak, patawarin sana tayo ni Lucia” sabi ni Lam-ang. Tumingin si Lorenzo kay Reyna Lucia na nagtatago narin ito sa likod ng poste dahil sa lakas ng hangin ng umiihip sa kanila pati narin ang mga taong lobo at mga taong puno. “LORENZO, TAYO NA!” sigaw ni Lam-ang sa kanya na tumango siya at tumingin muna siya kay Lucia “patawarin mo ako, mahal ko” sabi niya sabay takbo nilang dalawa papunta kay Haring Voltaire na nauna si Lorenzo kasunod niya si Lam-ang.
“ANAK!” sigaw ni Lam-ang na yumuko si Lorenzo at ginawa siyang rampa ng ama niya at tumalon ito sabay bato ng tatlong patalim sa Hari na agad nitong binalik kay Lam-ang. Hindi siya natamaan nito dahil lumagpas na sa kanya ito nung dumaan siya sa ibabaw ni Haring Voltaire kaya binaling nalang ng Hari ang mga patalim papunta kay Lorenzo. Agad namang hinampas ni Lorenzo ang tatlong patalim na lumipad ito sa ere “AMA!” sigaw ni Lorenzo na pareho silang huminto. “HAHAHAHAHA!” tumawa si Haring Voltaire dahil akala niyang natakot ang dalawa sa kanya dahil tumigil sila pero ang hindi niya alam taktika ito ng dalawa dahil yung tatlong patalim na himpas ni Lorenzo paitaas ay bumababa na ngayon.
“MAGHANDA KA LORENZO!” sigaw ni Lam-ang na nakita nila ang unang patalim na tumama sa kaliwang balikat ng hari, sumunod ang pangalawa na tumama ito sa kanan niya kaya naibaba ng Hari ang mga kamay niya. Biglang tumigil ang malakas na hangin at pagkidlat sa kalangitan “GRAAAAAA” napasigaw sa sakit si Haring Voltaire at naalala niyang tatlong patalim ang binato ni Lam-ang kanina kaya tumingala siya at agad pinikit ang kanang mata niya nung makita niyang pababa na sa kanya ang pangatlong patalim. Agad niyang napahinto ang pangatlong patalim isang talamapakan nalang ang layo sa kaliwang mata niya.
“HARING UGAT!” sigaw ni Lam-ang na napanganga nalang bigla si Haring Voltaire nung nakita niya si Hen. Romolo sa ibabaw at ang kamay nitong hahampasin ang pangatlong patalim para masaksak ito sa kaliwang mata niya. Binato ni Haring Ugat papunta sa ibabaw ni Haring Voltaire si Hen. Romolo kaya siya na mismo ang nagtulak pababa sa patalim sa kaliwang mata ni Haring Voltaire at huli na ang Hari na ibuka ang kanang mata niya dahil nahampas na ni Hen. Romolo ang patalim at nasaksak ito sa kaliwang mata niya. “AAAAAAHHHHHHH!” napasigaw si Haring Voltaire na agad namang hinila palayo si Hen. Romolo ni Haring Ugat at binigay ng mag-ama ang huling atake nila sa Hari ng mga Bampira nung sinaksak nila ito sabay.
Natahimik si Haring Voltaire nung maramdaman niya ang espada ni Lam-ang sa likuran niya at ang espada ni Lorenzo sa harapan niya na parehong tumama ang espada nila sa puso ng Hari. Nag-abot pa ang dulo nito sa mismong gitna ng puso niya “patawarin mo kami, Haring Voltaire” sabi ni Lam-ang sa kanya na nilingon niya ito sa likod “ha.. ha…hahaha… ma… magaling… napaka… galing..” sabi ng Hari sa kanila. Tumingin si Haring Voltaire kay Lorenzo “tu… tunay ngang.. ka… kahanga…hanga.. kayo…kayong mga… Bailan…” sabi niya na napayuko nalang si Lorenzo at nilingon niya si Lucia na ngayon ay umiiyak na sa sinapit ng lolo niya.
“Lorenzo….” tawag ni Haring Voltaire “opo, kamahalan?” sagot niya “i… ikaw… ikaw na ang … ba.. bahala sa apo ko… ma…. mahal.. mahal na mahal ka niya.. ” bilin ng Hari sa kanya “…. masusunod… kamahalan..” sagot niya. “La… Lam-ang.. hi.. hindi ako.. hindi ako nagkamaling.. pi….piniling… kaibiganin kita….” sabi niya kay Lam-ang “…. maging mapayapa ka sana, kaibigan” sabi ni Lam-ang sa kanya “Lorenzo” tawag niya sa anak niya na sabay nilang hinugot ang espada nila at lumayo sila kay Haring Voltaire. Tumakbo palapit si Reyna Lucia sa lolo niya na pinigilan siya ni Lorenzo “wag…” sabi ni Lorenzo sa kanya.
“LOLO!” sigaw ni Reyna Lucia na naiyak ito habang pilit lumapit sa lolo niya “pa… patawarin mo ako.. apo…. mga… kasama… patawarin niyo.. ako…” sabi ni Haring Voltaire sa kanila na lumuhod ang lahat ng bampira. “Ro..molo…. magkikita na kami.. ng ama mo… do… doon ako… hi…hihingi ng tawad…sa kanya..” sabi ni Haring Voltaire na di siya sinagot ni Hen. Romolo pero niyuko nalang niya ang ulo niya pati narin ang lahat ng mga lobo. “Maging mapayapa sana ang pagbyahe mo, kaibigan” sabi ni Haring Ugat kay Haring Voltaire na ngumiti siya at biglang me lumabas na maitim na aura sa dibdib at likod niya at dahan-dahan na siya nitong nilamon. “Karapat.. dapat ito… sa akin… Alister… anak…. huhu… patawarin mo ako…” ang huling sinabi ni Haring Voltaire bago siya nilamon ng dilim.
Umiiyak parin si Reyna Lucia habang tinutulongan nilang lahat na ligpitin at ilagay sa mga karwahe nila ang mga namatay “kinalulungkot ko ang nangyari sa ama mo, Haring Romolo” sabi ni Lam-ang sa kanya. “Hari…heh! hindi ako masasanay sa titlong yan” sabi ni Hen. Romolo “Heneral… ah.. mahal na Hari nakahanda na po ang lahat sa pagbyahe natin” balita ni Kap. Dante sa kanya. Lumapit sila kay Reyna Lucia “Lucia..” tawag ni Hen. Romolo na tumayo si Reyna Lucia at luluhod na sana siya nang pinigilan siya ni Hen. Romolo “di ka dapat lumuhod sa akin, Reyna Lucia” sabi ni Hen. Romolo sa kanya “pero.. ” “hindi mo kasalanan ang nangyari sa ama ko” pagputol ni Hen. Romolo sa kanya.
Me binulong si Kap. Dante kay Hen. Romolo na tinaas niya ang kamay niya at umatras si kap. Dante “wag kang mag-alala Reyna Lucia, mananatili paring kaalyado niyo kami” sabi ni Hen. Romolo. “Maraming salamat, Haring Romolo” sabi ni Reyna Lucia “Hari… hmm.. Lam-ang, Lorenzo maraming salamat sa inyo” sabi niya sa mag-ama “walang anuman yun Haring Romolo” sabi ni Lam-ang na nginitian lang siya “Lorenzo” tawag niya. “Mahal na Hari?” “gusto ko sanang hilingin ka kung pwede sumama ka sa amin at manilbihan sa akin” sabi ni Hen. Romolo na nagulat silang lahat “pasensya na po kamahalan pero nakapagpasya na po ako na mananatili dito sa palasyo ni Reyna Lucia” sagot ni Lorenzo.
“Mananatili ka dito, anak?” gulat na tanong ni Lam-ang “kung papayagan niyo po ako ama, gusto ko pong tulongan si Reyna Lucia” sagot niya na tumingin si Lam-ang kay Reyna Lucia na niyuko niya ang ulo niya pati ang mga sundalo niya. “Alam mong sa Kuro ang responsibilidad mo, di ba?” tanong ni Lam-ang “pansamantala lang ama, habang tinatayo ni Reyna Lucia ang kaharian niya, uuwi ako pangako ko sayo yan kung kailanganin ako ng Kuro” sagot ni Lorenzo. “Paano kung bababa na ako sa position ko bukas uuwi ka ba?” tanong ni Lam-ang “ama, wag kayong magsalita ng ganyan, isa pa po andyan si Hen. Amistad na guro ko at karapat-dapat na sumunod sa position mo” sagot ni Lorenzo na umiling lang si Lam-ang.
“Ama patawarin niyo po ako pero ito na po ang desisyon ko, mahal ko po kayo at ang Kuro pero kita mong mas kailanganin ako dito” paunawa ni Lorenzo sa ama niya na pareho silang napatingin kay Reyna Lucia. “Haayyy… wala na tayong magagawa niyan pinuno” sabi ni Hen. Amistad “tama si Lorenzo, Lam-ang. Pagbigyan mo na siya para narin makatulong siya sa pagtayo ng kaharian ni Reyna Lucia” sabi ni Haring Ugat sa kanya. “Haring Ugat, me isang problema pa tayo” sabi ni Kap. Dante “Dante.. di na kailangan pang pag-usapan yan” sabi ni Hen. Romolo “kung tungkol ito sa Aklat ng Dilim” sabi ni Reyna Lucia “ibibigay ko ang responsibilidad nito kay Haring Ugat” dagdag ni Reyna Lucia.
“Hindi!” sabi ni Haring Ugat “napagpasyahan na namin noon kaya wag mo ng isipin yan, Reyna Lucia” sabi ni Haring Ugat “wag kayong mag-aalala kaya din po ako mananatili dito para siguradohing di na magagamit pa ang Aklat ng Dilim” sabi ni Lorenzo. “Kung ganun, pumapayag na akong manatili ka dito anak” sabi ni Lam-ang “salamat po, ama” sagot niya “wag kayong mag-alala hinding-hindi ko gagamitin ang Aklat ng Dilim” sabi ni Reyna Lucia. “Tatanggapin namin yan Reyna Lucia pero” sabi ni Hen. Romolo “gaya ng sinabi ng ama ko, sa oras na bubuksan mo ang aklat na yun (tumingin sa mata ni Reyna Lucia si Hen. Romolo) papatayin kita” dagdag niya “MGA KAWAL AALIS NA TAYO!” sigaw ni Kap. Dante at niyuko na nila ang ulo nila kay Reyna Lucia at umalis na sila.
Nagpaalam narin sina Haring Ugat at mga tauhan niya at hinawakan ni Lorenzo ang kamay ni Reyna Lucia “wag kang mag-alala mahal, nandito ako para protektahan ka” “salamat” sagot ni Reyna Lucia at nilingon niya ang mga tauhan niya “wag kang mag-alala tutulongan kitang itayo muli ang kaharian mo” sabi ni Lorenzo sa kanya. “Nandito lang din kami kung kailanganin mo ang tulong namin, Reyna Lucia” sabi ni Lam-ang “nandito rin kami, Reyna Lucia” sabi ni Haring Ugat na ni yuko ni Reyna Lucia ang ulo niya at na luha siya “maraming salamat sa pag-unawa at tulong niyo” naluluhang sabi niya sa kanila. “Pinuno, nakahanda na po ang lahat” balita ni Hen. Amistad kay Lam-ang “mabuti, kamahalan magpapaalam narin kami sa inyo” sabi ni Lam-ang.
“Ama, ihahatid ko na po kayo sa labas” sabi ni Lorenzo na tumango si Lam-ang at matapos makapagpaalam kay Reyna Lucia hinatid na ni Lorenzo ang ama niya “sigurado ka ba talaga sa desisyon mong ito, anak?” tanong niya. “Opo ama” sagot niya “alam kong mahal mo si Lucia, Lorenzo pero hindi ito ang dapat mong idahilan para talikuran ang Kuro” sabi ni Hen. Amistad “hindi ko tinalikuran ang Kuro Heneral, totoong mahal ko si Lucia pero hindi ito ang dahilan kaya ako manatili dito” sagot ni Lorenzo. “Ano pala ang dahilan mo?” tanong ni Lam-ang “alam niyo na po ang dahilan ama, Heneral” sabi ni Lorenzo sa kanila na nagkatinginan silang dalawa.
“Naniniwala ka ba talaga sa hulang yun, Lorenzo?” tanong ni Lam-ang sa kanya “hindi ko po alam ama pero kung ito ang paraan para magiging ligtas ang Kuro mas mabuting manatili ako dito” sagot niya. “Matagal na yun Lorenzo at isa pa isa lang naman ang natamaang hula ni Naring (ang manghuhula sa Kuro)” sabi ni Hen. Amistad “maskina Heneral para narin sa kaligtasan ng lahat mananatili ako dito at pasensya na kung ibibigay ko sayo ang responsibilidad na dapat para sa akin” sabi ni Lorenzo sa kanya. Dumating na sila sa gate ng kaharian at huminto na si Lorenzo habang tuloy lang din ang mga tauhan nila “anak, wag mong isipin ang hulang yun” sabi ni Lam-ang sa kanya na bigla nalang sumulpot si Reyna Lucia sa likod ni Lorenzo.
“Mahal na Reyna” bati nilang tatlo na ngumiti lang si Reyna Lucia “tandaan mo Lorenzo isa kang Bailan, hindi tayo naniniwala sa ano ang tinadhana sa atin dahil tayo mismo ang gumagawa ng sarili natin” payo ni Lam-ang sa anak niya. “Tandaan mo ang tinuro ko sayo at wag mo ding kalimutan kung sino ka at saan ka galing” payo ni Hen. Amistad sa kanya “hinding-hindi ko yun kakalimutan ama, Heneral” sagot ni Lorenzo at umalis na sila. Naglakad na sila pabalik sa palasyo “ano yung narinig ko kaninang hula?” tanong ni Reyna Lucia “ah wag mo na pansinin yun, mahal” sagot ni Lorenzo na hinawakan siya sa kamay ni Reyna Lucia “sabihin mo sa akin” sabi niya na hinila siya ni Lucia kaya napahinto siya.
“Sabihin mo na sa akin kung ano ang hulang yun” pamimilit ni Reyna Lucia sa kanya “haayyy pumasok muna tayo sa palasyo” sabi ni Lorenzo dahil dahan-dahan naring nawawala ang ulap na ginawa ng lolo niya kanina. Nung nasa loob na sila “sige na sabihin mo na sa akin” sabi ni Reyna Lucia “patawarin mo ako mahal kung dito ako mananatili sa palasyo mo” pasimula ni Lorenzo “noong hindi pa ako ipinapanganak hinulaan ni Naring ang nanay kong si Nala na magsisilang siya ng ****” pasimula ni Lorenzo. “Tapos?” tanong ni Reyna Lucia “ang batang ito ang magiging dahilan ng pagkaubos ng lahi namin” kwento ni Lorenzo na nagulat si Reyna Lucia sa narinig niya.
“Pa.. paano magagawa ng batang ito ang ubosin ang lahi niyo?” gulat na tanong ni Reyna Lucia sa kanya “hindi sinabi ni Naring kung paano pero ito daw ang nakikita niya sa nanay ko” sagot ni Lorenzo. “Mahal na Reyna paumanhin po” sabi ng isang tauhan niya “ano yun?” tanong niya “kailangan niyo pong kausapin ang ibang tauhan natin na kumampi sa dating Haring si Voltaire” sabi nito “susunod ako” sagot ng Reyna at umalis na yung tauhan niya. “Huwag na natin pag-usapan yun, unahin mo na natin ang pagtayo mo muli sa kaharian mo” sabi ni Lorenzo sa kanya “sige, pero ikwento mo sa akin yan pagkatapos” sabi ni Reyna Lucia “masusunod, kamahalan” sabi ni Lorenzo na ngumiti sa kanya si Reyna Lucia.
Kinausap ni Reyna Lucia ang mga tauhan niya at pinaintindi niya sa kanila na sino na ngayon ang mamumuno sa kahariang ito “alam kong nagugulohan parin kayo sa pangyayari kanina pero ipapangako ko sa inyo” sabi niya na tumingin siya sa kanilang lahat. “Hinding-hindi na mangyayari yun habang ako ang nakaupo sa pwesto” pangako niya sa mga tauhan niya. “Tatayo akong ilaw sa inyo habang nandito kayo sa palasyo ko, para narin sa ama kong si Prinsepe Alister na dapat siya ang nakatayo dito pero… ” pagputol niya nung naalala niya ang ama niya. “Mahal na Reyna” sabi ni Luthero sa kanya “ikinalulungkot ko po ang nangyari sa mahal na Prinsepe at sa mahal na Hari, pero kung kailanganin niyo po ang espada ko nakahanda po ako” sabay luhod niya sa harap ni Reyna Lucia.
“Ako din po, mahal na Reyna” sabi nung isa pang tauhan niya at sunod-sunod na silang lumuhod sa harapan niya na napaluha siya nung makita ito “maraming.. maraming salamat sa inyo” naiiyak na sabi ni Reyna Lucia. “Ako din po, Reyna Lucia” sabi ni Guillermo na lumuhod din ito sa harapan niya pati din si Morietta “hmmm..” narinig ni Reyna Lucia galing kay Lorenzo “kung ganun opsiyal na akong magiging Reyna ng palasyo at ipapakilala ko narin sa inyo ang bago niyong Heneral” sabi ni Lucia na pinakilala niyang Heneral ng hukbong ng bampira si Lorenzo. “Sang-ayon ba kayo sa pagpili ko sa kanya?” tanong ni Reyna Lucia sa kanya “OPO MAHAL NA REYNA!” sigaw nilang lahat kaya natuwa siya sa sagot nila at dito na nagsimula ang itayo muli ni Reyna Lucia ang kaharian niya.
Tinuroan narin ni Hen, Lorenzo ang mga sundalo ni Reyna Lucia kung paano lumaban at paano gamitin ang iba pa nilang sandata pagdating sa digmaan, tinuroan narin iya ito kung paano lumaban gamit ang mga kamay nila. Pinangalanan niyang Kapitan si Guillermo na sinang-ayonan din naman ni Reyna Lucia at binigyan niya din ng katungkolan din ni Hen. Lorenzo si Morietta bilang taga bantay ni Reyna Lucia. “Lahat ng konseho ni Lolo Voltaire ay napatay niya sino na ngayon ang ipapalit ko sa kanila?” tanong ni Reyna Lucia kay Hen. Lorenzo “hmm.. kung papayag ka me kilala ako para maging taga payo mo” sabi niya. “Sino?” tanong ni Reyna Lucia “si Zoraida, hindi lang yun magaling din siyang maghilom ng sugat” rekomenda niya na pumayag si Reyna Lucia at agad pinatawag si Zoraida.
// itutuloy ....
