NSFWKABANATA 1
Ang Kaibigang Ayaw ng Asawa Ko
“Babe, sabihin mo ngang nagbibiro ka lang.”
Hindi ako agad sumagot.
Alam ko na ang ibig sabihin ng tono ng asawa ko. Iyon ang tono niya kapag may ginawa akong kalokohan, may nakalimutan akong bilhin sa grocery, o may pangalan akong nabanggit na ayaw niyang marinig.
At sa pagkakataong ito, alam kong pangatlo.
“Birthday ni Mike, babe. Once a year lang naman.”
“Nathan, lahat naman ng birthday once a year.”
“Exactly. Kaya nga special.”
Tiningnan niya ako nang masama.
“Don't start.”
Nasa kusina kami noon. Ako, nakasandal sa refrigerator habang kumakain ng tirang lumpia. Si Isabelle naman, naghihiwa ng sibuyas para sa hapunan.
“Anong problema kung sasama tayo?” tanong ko.
“Wala akong problema kay Mike. Wala rin kay Carlo, Junjun, o Patrick. Pero si Vince?”
Napapikit ako.
“Ayan na.”
“Anong ayan na?”
“Wala.”
“Nathan.”
“Babe, kaibigan ko 'yon.”
“Alam ko. Ilang taon mo nang sinasabi 'yan.”
“At ilang taon mo na ring ayaw sa kanya.”
“Because he's a bad influence!”
Napatawa ako.
“Twenty-nine na ako, babe. Hindi na ako high ****** na puwedeng ma-bad influence.”
“Talaga? Sino ang nag-uwi sa 'yo last time na halos hindi ka makatayo?”
“Si Carlo.”
“At sino ang naghamon sa 'yo na ubusin 'yung isang pitsel?”
Hindi ako sumagot.
“Nathan?”
“Si Vince.”
“Exactly!”
“Pero ako naman ang uminom!”
“That's not the point!”
Tumawa ako. Mas lalong sumama ang tingin niya.
“Natatawa ka pa?”
“Hindi, babe. Sorry.”
“Hindi ka sorry. Natatawa ka.”
“Medyo.”
Kinuha niya ang dish towel at kunwaring ibabato sa akin.
Lumapit ako at niyakap siya mula sa likod.
“Come on, babe. Sama ka na. Overnight lang naman.”
“Overnight?”
Natigilan ako.
“Ay. Hindi ko ba nasabi?”
Dahan-dahan niyang ibinaba ang kutsilyo.
“Nathan.”
“Private resort sa Batangas. May pool, may beach. Maganda raw.”
“Sino-sino?”
“Usual barkada. Kasama mga asawa.”
“Si Liza?”
“Oo.”
“Si Trisha?”
“Oo.”
“Si Bea?”
“Oo rin.”
Napabuntong-hininga siya.
“Ewan ko sa 'yo.”
“Please?”
“Maghuhugas ka ng pinggan mamaya.”
“Deal.”
“At ikaw maglalaba sa Sunday.”
“Grabe naman.”
“Then don't go.”
“Okay, okay. Deal.”
“At walang magpapakalasing.”
“Yes, ma'am.”
“At kapag may kalokohan si Vince—”
“Hindi ako sasali.”
“Promise?”
“Promise.”
Tumingin siya sa akin.
“Alam mo, minsan iniisip ko kung bakit best friend mo pa rin 'yang taong 'yan.”
Ngumiti ako.
“Kasi kahit **** 'yon, mabuting kaibigan.”
“Debatable.”
“Babe, ikaw nga pinakasalan ko kahit ang taray mo.”
“Nathan!”
Tumakbo ako palabas ng kusina bago pa niya maihagis ang dish towel.
Naaalala ko pa yung last time na uminom kami ng barkada. Birthday ni Carlo. Sinabi kong uuwi ako ng alas-dose. Nag-promise pa ako kay Belle. Pero si Vince… “Isa pa, tol. Last round.” Naging alas-tres na. Pagdating ko sa bahay, gising pa si Belle. Nakaupo sa sofa, nakatingin sa pinto. Hindi siya sumigaw. Mas masakit yun. Tahimik lang siyang nagtanong, “Mas importante ba yung barkada mo kaysa sa akin?” Simula noon, lalo siyang naging strict kay Vince. At ako, laging nasa gitna.
Ang Barkada
Kung may isang bagay akong masasabi tungkol sa barkada namin, iyon ay hindi kami nagbago mula college.
Tumanda lang kami.
Nagkaroon ng trabaho, asawa, anak, bills, at kung anu-anong responsibilidad.
Pero kapag magkakasama kami, parang bumabalik kami sa edad na twenty-one.
Anim kaming magkakaibigan.
Si Mike, ang birthday celebrant, ang pinakaresponsable sa aming lahat. Accountant, married kay Liza, at may isang anak na lalaki. Siya ang tipo ng kaibigang laging may Excel file para sa ambagan.
Si Carlo, ang pinakamaingay. Sales manager, married kay Trisha. Siya ang laging nagdadala ng speaker, microphone, at kung anu-anong party games.
Si Junjun, ang pinakatahimik. Engineer, engaged kay Bea. Tahimik siya hanggang sa makainom ng dalawang bote, pagkatapos ay biglang nagiging philosopher.
Si Patrick, ang pinakamatagal nang single bukod kay Vince. Mahilig sa photography, gaming, at kung anu-anong conspiracy theories.
At siyempre, si Vince.
Kung kami ay ordinaryong mga lalaking sinusubukang maging responsableng adults, si Vince naman ang taong parang tumangging tanggapin na tapos na ang college.
May sarili siyang negosyo, maayos ang kita, magaling makisama, at sa hindi ko maintindihang dahilan ay palaging may bagong babaeng nakikilala.
Hindi siya pangit.
Actually, kung magiging objective ako, siya ang pinakaguwapo sa barkada namin.
Matangkad, athletic, confident, at may ngiting alam mong may kasunod na kalokohan.
At iyon mismo ang ayaw ni Isabelle.
“Walang matinong lumalabas sa bibig niyan,” madalas niyang sabihin.
Hindi naman siya entirely wrong.
Biyernes ng Gabi
“Tol! Confirmed na kayo ni Isabelle?”
Si Mike iyon sa group chat.
MIKE: Final headcount na tayo. Need ko na bayaran resort.
CARLO: Kami ni Trisha confirmed.
JUNJUN: Kami ni Bea.
PATRICK: Solo flight. Baka may available diyan hahaha.
VINCE: Sama mo na rin ako sa solo flight. Pero open for applications.
CARLO: **** hahahaha.
MIKE: Nathan?
Nag-type ako.
NATHAN: Confirmed kami ni Belle.
Hindi pa lumilipas ang limang segundo nang mag-reply si Vince.
VINCE: WOW. Papayagan ka ng commander mo?
NATHAN: **** ka. Katabi ko asawa ko.
VINCE: Pakisabi excited na akong makita siya.
CARLO: HAHAHAHA.
VINCE: Miss ko na mga sermon niya.
Napatawa ako.
“What?” tanong ni Isabelle mula sa kabilang sofa.
“Wala. Si Vince.”
Bigla siyang napatingin.
“Anong sabi?”
“Miss ka na raw niya.”
“Yuck.”
Tumawa ako.
“Babe!”
“Sabihin mo sa kanya, hindi mutual.”
Tinype ko iyon.
NATHAN: Sabi ni Belle hindi mutual.
VINCE: Masakit. Pero sanay na ako sa rejection.
VINCE: Sabihin mo magdadala ako ng peace offering.
NATHAN: Ano?
VINCE: Good behavior.
MIKE: Impossible.
PATRICK: Scam.
CARLO: Screenshot natin 'to.
Napailing si Isabelle.
“Alam mo, hindi ko talaga maintindihan kung bakit natutuwa kayo sa kanya.”
“Babe, funny naman kasi.”
“Funny sa inyo.”
“Okay, okay.”
“Promise mo sa akin, Nathan. Walang kalokohan sa outing.”
Tumango ako.
“Promise.”
Sabado ng Umaga
Alas-sais pa lang, gising na si Isabelle.
Ako naman, nagising sa tunog ng zipper ng maleta.
“Babe, anong oras na?”
“Six fifteen.”
“Five minutes pa.”
“Seven ang alis natin.”
“Exactly.”
“Nathan, hindi ka pa naliligo.”
“Five minutes.”
Hinila niya ang kumot.
“Bangon.”
“Grabe. Vacation pa ba 'to?”
“Kung ayaw mong sumama, matulog ka lang.”
Agad akong bumangon.
“Good morning, my beautiful wife.”
“Good morning, my irresponsible husband.”
Pagkatapos naming mag-ayos, dumiretso kami sa meeting place sa isang gasoline station.
Nandoon na sina Mike at Liza.
“Belle!” masayang bati ni Liza.
Nagyakapan sila.
“Buti sumama ka!”
“Napilitan lang,” biro ni Isabelle.
“Same!” sagot ni Trisha, na kararating lang kasama si Carlo.
“Hoy!” reklamo ni Carlo.
Nagtawanan kami.
Si Bea naman ay abala sa pag-aayos ng snacks.
Habang nag-uusap ang mga babae, lumapit sa akin si Mike.
“Tol, kumpleto na halos.”
“Si Vince?”
“Late.”
“Siyempre.”
Makalipas ang sampung minuto, may puting SUV na huminto sa tabi namin.
Bumukas ang bintana.
“GOOD MORNING, MGA RESPONSABLENG MAMAMAYAN!”
Napailing si Mike.
“Putangina, dumating na.”
Bumaba si Vince na nakasuot ng plain black shirt, shorts, at sunglasses.
“Birthday boy!”
Niyakap niya si Mike.
“Happy birthday, pare!”
“Salamat. Late ka.”
“Grand entrance.”
“****.”
Lumapit siya sa amin.
“Nathan, my brother!”
Nag-apir kami.
Pagkatapos ay napatingin siya sa likod ko.
“Oh. Good morning, Mrs. Nathan.”
Napatingin si Isabelle.
“Good morning.”
“Wow. Civil.”
“Don't push it.”
Napahawak si Vince sa dibdib.
“Ang sakit naman. Hindi pa nga tayo nakakaalis.”
“Good. At least may warning ka na.”
Nagtawanan ang barkada.
“See?” sabi ni Vince sa akin. “Miss na miss niya ako.”
“Vince,” sabi ni Isabelle.
“Yes, ma'am?”
“Behave.”
Tumango siya.
“Promise.”
Napatingin ako kay Mike.
Pareho kaming natawa.
Sa Biyahe
Tatlong sasakyan ang convoy namin.
Kami ni Isabelle ang nasa unahan. Sina Mike at Liza kasama sina Carlo at Trisha sa pangalawa. Ang iba naman ay nasa SUV ni Vince.
Habang nagmamaneho, napansin kong tahimik si Isabelle.
“Babe?”
“Hm?”
“Okay ka lang?”
“Yeah.”
“Iniisip mo na naman si Vince?”
Napatingin siya sa akin.
“Excuse me?”
“Joke lang!”
“Nathan, kung hindi lang ako nakaseatbelt—”
Tumawa ako.
Maya-maya, nagsalita siya.
“Actually, sana lang maging okay ang outing.”
“Magiging okay 'yan.”
“Wala akong problema sa barkada mo. Alam mo naman 'yon.”
“I know.”
“Si Vince lang talaga. Parang lahat ng bagay ginagawang biro. Lalo na kapag tungkol sa babae.”
“Babe, hindi naman masamang tao si Vince.”
“Hindi ko sinasabing masama siyang tao.”
“Then what?”
Napabuntong-hininga siya.
“Hindi ko lang gusto 'yung ugali niya. At minsan, feeling ko ine-encourage niya kayo na gumawa ng kalokohan.”
“Married na kami nina Mike at Carlo. Hindi kami basta-basta sumusunod sa kanya.”
“I know.”
“Then trust me.”
Tumingin siya sa akin.
“I do trust you.”
Ngumiti ako.
“Good.”
“Si Vince ang hindi ko trust.”
Napatawa ako.
“Fair enough.”
Pagdating sa Resort
Mag-aalas-onse nang makarating kami.
Maganda ang lugar.
May dalawang malalaking cottage, isang swimming pool, at direktang access sa beach. May outdoor kitchen, videoke area, at mga upuang nakaharap sa dagat.
“Wow,” sabi ni Isabelle habang bumababa ng sasakyan.
“Nice, no?”
“Actually, ang ganda.”
Lumapit si Liza.
“Belle, tara! Tingnan natin rooms.”
Sumama si Isabelle sa mga babae.
Kami namang mga lalaki ay nagbuhat ng gamit.
“Pare, dito mo 'yung cooler,” sabi ni Mike.
“Okay.”
“Carlo, 'yung speaker?”
“Sa may cottage.”
Si Vince naman ay nakatayo sa tabi ng SUV, may hawak na dalawang malaking bag ng yelo.
“Mga pre, may tanong ako.”
“Ano?” sabi ni Carlo.
“Bakit ako lang ang single na may dalang dalawang bag ng yelo?”
“Dahil wala kang asawa na mag-uutos sa 'yo,” sagot ni Mike.
Nagtawanan kami.
Habang nag-aayos kami, lumabas ang mga babae mula sa cottage.
“Guys!” tawag ni Trisha. “May problem.”
“Ano?”
“Kulang ng isang room.”
Napakamot sa ulo si Mike.
“Ha? Akala ko apat?”
“Tatlo lang ang may aircon. 'Yung isa, common sleeping area.”
“Okay lang 'yan,” sabi ni Vince. “Kami na lang mga single sa common area.”
“Talaga?” tanong ni Patrick.
“Oo. Unless gusto mong katabi si Junjun.”
“Pass.”
Nagtawanan kami.
Napatingin ako kay Isabelle.
Ngumiti siya.
“See? Hindi naman pala useless ang best friend mo.”
Natigilan ako.
Pagkatapos ay tumawa.
“Wow. Compliment ba 'yon?”
“Don't get used to it.”
Hindi ko alam kung bakit, pero natuwa ako.
Sa wakas, may isang bagay na nagawa si Vince na hindi kinainisan ng asawa ko.
At sa puntong iyon, iyon lang naman talaga ang gusto ko.
Na magkasundo sila.
Na hindi na kami magtalo dahil sa kaibigan ko.
Na maging masaya ang outing.
Hindi ko pa alam noon na darating ang isang gabi kung saan gugustuhin kong bumalik sa mga panahong hindi sila magkasundo.
Dahil mas madaling intindihin ang asawa mong naiinis sa best friend mo.
Kaysa sa asawa mong bigla na lang natutong tumawa sa mga biro niya.
Master’s bedroom: Mike, Liza, Junjun, Bea.
Room 2: Carlo at Trisha.
Room 3: Kami ni Isabelle.
Common sleeping area: Vince at Patrick.
Si Belle ang nagdala ng gamit namin sa kuwarto. Ako naman, tumulong sa paghahakot ng cooler at bags. Kaya hindi ko matandaan kung alin sa dalawang magkatabing pinto ang sa amin
Ang Kaibigang Ayaw ng Asawa Ko
“Babe, sabihin mo ngang nagbibiro ka lang.”
Hindi ako agad sumagot.
Alam ko na ang ibig sabihin ng tono ng asawa ko. Iyon ang tono niya kapag may ginawa akong kalokohan, may nakalimutan akong bilhin sa grocery, o may pangalan akong nabanggit na ayaw niyang marinig.
At sa pagkakataong ito, alam kong pangatlo.
“Birthday ni Mike, babe. Once a year lang naman.”
“Nathan, lahat naman ng birthday once a year.”
“Exactly. Kaya nga special.”
Tiningnan niya ako nang masama.
“Don't start.”
Nasa kusina kami noon. Ako, nakasandal sa refrigerator habang kumakain ng tirang lumpia. Si Isabelle naman, naghihiwa ng sibuyas para sa hapunan.
“Anong problema kung sasama tayo?” tanong ko.
“Wala akong problema kay Mike. Wala rin kay Carlo, Junjun, o Patrick. Pero si Vince?”
Napapikit ako.
“Ayan na.”
“Anong ayan na?”
“Wala.”
“Nathan.”
“Babe, kaibigan ko 'yon.”
“Alam ko. Ilang taon mo nang sinasabi 'yan.”
“At ilang taon mo na ring ayaw sa kanya.”
“Because he's a bad influence!”
Napatawa ako.
“Twenty-nine na ako, babe. Hindi na ako high ****** na puwedeng ma-bad influence.”
“Talaga? Sino ang nag-uwi sa 'yo last time na halos hindi ka makatayo?”
“Si Carlo.”
“At sino ang naghamon sa 'yo na ubusin 'yung isang pitsel?”
Hindi ako sumagot.
“Nathan?”
“Si Vince.”
“Exactly!”
“Pero ako naman ang uminom!”
“That's not the point!”
Tumawa ako. Mas lalong sumama ang tingin niya.
“Natatawa ka pa?”
“Hindi, babe. Sorry.”
“Hindi ka sorry. Natatawa ka.”
“Medyo.”
Kinuha niya ang dish towel at kunwaring ibabato sa akin.
Lumapit ako at niyakap siya mula sa likod.
“Come on, babe. Sama ka na. Overnight lang naman.”
“Overnight?”
Natigilan ako.
“Ay. Hindi ko ba nasabi?”
Dahan-dahan niyang ibinaba ang kutsilyo.
“Nathan.”
“Private resort sa Batangas. May pool, may beach. Maganda raw.”
“Sino-sino?”
“Usual barkada. Kasama mga asawa.”
“Si Liza?”
“Oo.”
“Si Trisha?”
“Oo.”
“Si Bea?”
“Oo rin.”
Napabuntong-hininga siya.
“Ewan ko sa 'yo.”
“Please?”
“Maghuhugas ka ng pinggan mamaya.”
“Deal.”
“At ikaw maglalaba sa Sunday.”
“Grabe naman.”
“Then don't go.”
“Okay, okay. Deal.”
“At walang magpapakalasing.”
“Yes, ma'am.”
“At kapag may kalokohan si Vince—”
“Hindi ako sasali.”
“Promise?”
“Promise.”
Tumingin siya sa akin.
“Alam mo, minsan iniisip ko kung bakit best friend mo pa rin 'yang taong 'yan.”
Ngumiti ako.
“Kasi kahit **** 'yon, mabuting kaibigan.”
“Debatable.”
“Babe, ikaw nga pinakasalan ko kahit ang taray mo.”
“Nathan!”
Tumakbo ako palabas ng kusina bago pa niya maihagis ang dish towel.
Naaalala ko pa yung last time na uminom kami ng barkada. Birthday ni Carlo. Sinabi kong uuwi ako ng alas-dose. Nag-promise pa ako kay Belle. Pero si Vince… “Isa pa, tol. Last round.” Naging alas-tres na. Pagdating ko sa bahay, gising pa si Belle. Nakaupo sa sofa, nakatingin sa pinto. Hindi siya sumigaw. Mas masakit yun. Tahimik lang siyang nagtanong, “Mas importante ba yung barkada mo kaysa sa akin?” Simula noon, lalo siyang naging strict kay Vince. At ako, laging nasa gitna.
Ang Barkada
Kung may isang bagay akong masasabi tungkol sa barkada namin, iyon ay hindi kami nagbago mula college.
Tumanda lang kami.
Nagkaroon ng trabaho, asawa, anak, bills, at kung anu-anong responsibilidad.
Pero kapag magkakasama kami, parang bumabalik kami sa edad na twenty-one.
Anim kaming magkakaibigan.
Si Mike, ang birthday celebrant, ang pinakaresponsable sa aming lahat. Accountant, married kay Liza, at may isang anak na lalaki. Siya ang tipo ng kaibigang laging may Excel file para sa ambagan.
Si Carlo, ang pinakamaingay. Sales manager, married kay Trisha. Siya ang laging nagdadala ng speaker, microphone, at kung anu-anong party games.
Si Junjun, ang pinakatahimik. Engineer, engaged kay Bea. Tahimik siya hanggang sa makainom ng dalawang bote, pagkatapos ay biglang nagiging philosopher.
Si Patrick, ang pinakamatagal nang single bukod kay Vince. Mahilig sa photography, gaming, at kung anu-anong conspiracy theories.
At siyempre, si Vince.
Kung kami ay ordinaryong mga lalaking sinusubukang maging responsableng adults, si Vince naman ang taong parang tumangging tanggapin na tapos na ang college.
May sarili siyang negosyo, maayos ang kita, magaling makisama, at sa hindi ko maintindihang dahilan ay palaging may bagong babaeng nakikilala.
Hindi siya pangit.
Actually, kung magiging objective ako, siya ang pinakaguwapo sa barkada namin.
Matangkad, athletic, confident, at may ngiting alam mong may kasunod na kalokohan.
At iyon mismo ang ayaw ni Isabelle.
“Walang matinong lumalabas sa bibig niyan,” madalas niyang sabihin.
Hindi naman siya entirely wrong.
Biyernes ng Gabi
“Tol! Confirmed na kayo ni Isabelle?”
Si Mike iyon sa group chat.
MIKE: Final headcount na tayo. Need ko na bayaran resort.
CARLO: Kami ni Trisha confirmed.
JUNJUN: Kami ni Bea.
PATRICK: Solo flight. Baka may available diyan hahaha.
VINCE: Sama mo na rin ako sa solo flight. Pero open for applications.
CARLO: **** hahahaha.
MIKE: Nathan?
Nag-type ako.
NATHAN: Confirmed kami ni Belle.
Hindi pa lumilipas ang limang segundo nang mag-reply si Vince.
VINCE: WOW. Papayagan ka ng commander mo?
NATHAN: **** ka. Katabi ko asawa ko.
VINCE: Pakisabi excited na akong makita siya.
CARLO: HAHAHAHA.
VINCE: Miss ko na mga sermon niya.
Napatawa ako.
“What?” tanong ni Isabelle mula sa kabilang sofa.
“Wala. Si Vince.”
Bigla siyang napatingin.
“Anong sabi?”
“Miss ka na raw niya.”
“Yuck.”
Tumawa ako.
“Babe!”
“Sabihin mo sa kanya, hindi mutual.”
Tinype ko iyon.
NATHAN: Sabi ni Belle hindi mutual.
VINCE: Masakit. Pero sanay na ako sa rejection.
VINCE: Sabihin mo magdadala ako ng peace offering.
NATHAN: Ano?
VINCE: Good behavior.
MIKE: Impossible.
PATRICK: Scam.
CARLO: Screenshot natin 'to.
Napailing si Isabelle.
“Alam mo, hindi ko talaga maintindihan kung bakit natutuwa kayo sa kanya.”
“Babe, funny naman kasi.”
“Funny sa inyo.”
“Okay, okay.”
“Promise mo sa akin, Nathan. Walang kalokohan sa outing.”
Tumango ako.
“Promise.”
Sabado ng Umaga
Alas-sais pa lang, gising na si Isabelle.
Ako naman, nagising sa tunog ng zipper ng maleta.
“Babe, anong oras na?”
“Six fifteen.”
“Five minutes pa.”
“Seven ang alis natin.”
“Exactly.”
“Nathan, hindi ka pa naliligo.”
“Five minutes.”
Hinila niya ang kumot.
“Bangon.”
“Grabe. Vacation pa ba 'to?”
“Kung ayaw mong sumama, matulog ka lang.”
Agad akong bumangon.
“Good morning, my beautiful wife.”
“Good morning, my irresponsible husband.”
Pagkatapos naming mag-ayos, dumiretso kami sa meeting place sa isang gasoline station.
Nandoon na sina Mike at Liza.
“Belle!” masayang bati ni Liza.
Nagyakapan sila.
“Buti sumama ka!”
“Napilitan lang,” biro ni Isabelle.
“Same!” sagot ni Trisha, na kararating lang kasama si Carlo.
“Hoy!” reklamo ni Carlo.
Nagtawanan kami.
Si Bea naman ay abala sa pag-aayos ng snacks.
Habang nag-uusap ang mga babae, lumapit sa akin si Mike.
“Tol, kumpleto na halos.”
“Si Vince?”
“Late.”
“Siyempre.”
Makalipas ang sampung minuto, may puting SUV na huminto sa tabi namin.
Bumukas ang bintana.
“GOOD MORNING, MGA RESPONSABLENG MAMAMAYAN!”
Napailing si Mike.
“Putangina, dumating na.”
Bumaba si Vince na nakasuot ng plain black shirt, shorts, at sunglasses.
“Birthday boy!”
Niyakap niya si Mike.
“Happy birthday, pare!”
“Salamat. Late ka.”
“Grand entrance.”
“****.”
Lumapit siya sa amin.
“Nathan, my brother!”
Nag-apir kami.
Pagkatapos ay napatingin siya sa likod ko.
“Oh. Good morning, Mrs. Nathan.”
Napatingin si Isabelle.
“Good morning.”
“Wow. Civil.”
“Don't push it.”
Napahawak si Vince sa dibdib.
“Ang sakit naman. Hindi pa nga tayo nakakaalis.”
“Good. At least may warning ka na.”
Nagtawanan ang barkada.
“See?” sabi ni Vince sa akin. “Miss na miss niya ako.”
“Vince,” sabi ni Isabelle.
“Yes, ma'am?”
“Behave.”
Tumango siya.
“Promise.”
Napatingin ako kay Mike.
Pareho kaming natawa.
Sa Biyahe
Tatlong sasakyan ang convoy namin.
Kami ni Isabelle ang nasa unahan. Sina Mike at Liza kasama sina Carlo at Trisha sa pangalawa. Ang iba naman ay nasa SUV ni Vince.
Habang nagmamaneho, napansin kong tahimik si Isabelle.
“Babe?”
“Hm?”
“Okay ka lang?”
“Yeah.”
“Iniisip mo na naman si Vince?”
Napatingin siya sa akin.
“Excuse me?”
“Joke lang!”
“Nathan, kung hindi lang ako nakaseatbelt—”
Tumawa ako.
Maya-maya, nagsalita siya.
“Actually, sana lang maging okay ang outing.”
“Magiging okay 'yan.”
“Wala akong problema sa barkada mo. Alam mo naman 'yon.”
“I know.”
“Si Vince lang talaga. Parang lahat ng bagay ginagawang biro. Lalo na kapag tungkol sa babae.”
“Babe, hindi naman masamang tao si Vince.”
“Hindi ko sinasabing masama siyang tao.”
“Then what?”
Napabuntong-hininga siya.
“Hindi ko lang gusto 'yung ugali niya. At minsan, feeling ko ine-encourage niya kayo na gumawa ng kalokohan.”
“Married na kami nina Mike at Carlo. Hindi kami basta-basta sumusunod sa kanya.”
“I know.”
“Then trust me.”
Tumingin siya sa akin.
“I do trust you.”
Ngumiti ako.
“Good.”
“Si Vince ang hindi ko trust.”
Napatawa ako.
“Fair enough.”
Pagdating sa Resort
Mag-aalas-onse nang makarating kami.
Maganda ang lugar.
May dalawang malalaking cottage, isang swimming pool, at direktang access sa beach. May outdoor kitchen, videoke area, at mga upuang nakaharap sa dagat.
“Wow,” sabi ni Isabelle habang bumababa ng sasakyan.
“Nice, no?”
“Actually, ang ganda.”
Lumapit si Liza.
“Belle, tara! Tingnan natin rooms.”
Sumama si Isabelle sa mga babae.
Kami namang mga lalaki ay nagbuhat ng gamit.
“Pare, dito mo 'yung cooler,” sabi ni Mike.
“Okay.”
“Carlo, 'yung speaker?”
“Sa may cottage.”
Si Vince naman ay nakatayo sa tabi ng SUV, may hawak na dalawang malaking bag ng yelo.
“Mga pre, may tanong ako.”
“Ano?” sabi ni Carlo.
“Bakit ako lang ang single na may dalang dalawang bag ng yelo?”
“Dahil wala kang asawa na mag-uutos sa 'yo,” sagot ni Mike.
Nagtawanan kami.
Habang nag-aayos kami, lumabas ang mga babae mula sa cottage.
“Guys!” tawag ni Trisha. “May problem.”
“Ano?”
“Kulang ng isang room.”
Napakamot sa ulo si Mike.
“Ha? Akala ko apat?”
“Tatlo lang ang may aircon. 'Yung isa, common sleeping area.”
“Okay lang 'yan,” sabi ni Vince. “Kami na lang mga single sa common area.”
“Talaga?” tanong ni Patrick.
“Oo. Unless gusto mong katabi si Junjun.”
“Pass.”
Nagtawanan kami.
Napatingin ako kay Isabelle.
Ngumiti siya.
“See? Hindi naman pala useless ang best friend mo.”
Natigilan ako.
Pagkatapos ay tumawa.
“Wow. Compliment ba 'yon?”
“Don't get used to it.”
Hindi ko alam kung bakit, pero natuwa ako.
Sa wakas, may isang bagay na nagawa si Vince na hindi kinainisan ng asawa ko.
At sa puntong iyon, iyon lang naman talaga ang gusto ko.
Na magkasundo sila.
Na hindi na kami magtalo dahil sa kaibigan ko.
Na maging masaya ang outing.
Hindi ko pa alam noon na darating ang isang gabi kung saan gugustuhin kong bumalik sa mga panahong hindi sila magkasundo.
Dahil mas madaling intindihin ang asawa mong naiinis sa best friend mo.
Kaysa sa asawa mong bigla na lang natutong tumawa sa mga biro niya.
Master’s bedroom: Mike, Liza, Junjun, Bea.
Room 2: Carlo at Trisha.
Room 3: Kami ni Isabelle.
Common sleeping area: Vince at Patrick.
Si Belle ang nagdala ng gamit namin sa kuwarto. Ako naman, tumulong sa paghahakot ng cooler at bags. Kaya hindi ko matandaan kung alin sa dalawang magkatabing pinto ang sa amin