NSFWKabanata 1: Ang Lalaking Hindi Dapat Kong Makilala
Alas-onse na ng gabi nang makarating si Mika, 24, sa condominium ng bago niyang boss. Kailangan niyang ihatid ang isang folder na naiwan sa opisina. Akala niya, ilang minuto lang siya roon—iaabot ang dokumento at uuwi na.
Pero nang bumukas ang pinto, natigilan siya.
Si Adrian Villareal, thirty-one, ang CEO ng kumpanyang pinagtatrabahuhan niya. Nakasuot lamang ito ng itim na pantalon, bahagyang basa ang buhok, at may ekspresyong hindi niya mabasa.
“Miss Santos? Anong ginagawa mo rito sa ganitong oras?”
“Pasensya na po, sir. Naiwan n'yo po ito sa conference room.”
Kinuha ni Adrian ang folder, pero hindi agad isinara ang pinto.
“Gusto mo bang pumasok muna? Mukhang malakas ang ulan sa labas.”
Dapat tumanggi si Mika. Alam niyang hindi magandang ideya ang mapag-isa sa boss niya sa ganitong oras. Pero kumulog nang malakas, at biglang namatay ang ilaw sa hallway.
“Limang minuto lang po,” sagot niya.
Sa loob ng condo, tahimik silang naupo sa sala. Sa unang pagkakataon, hindi mukhang istrikto at malamig si Adrian. Tinanong siya nito tungkol sa trabaho, sa mga pangarap niya, at kung bakit lagi siyang nag-o-overtime.
“Dahil gusto kong mapatunayan na kaya ko,” sagot ni Mika.
“Kanino?”
Napatingin siya sa lalaki.
“Sa sarili ko.”
Ngumiti si Adrian. “Mag-ingat ka, Mika. Minsan, ang sobrang pagsisikap na patunayan ang sarili mo ang dahilan kung bakit may mga taong sasamantalahin ka.”
“Kasama po ba kayo roon, sir?”
Biglang nawala ang ngiti nito.
“Hindi mo pa ako lubos na kilala.”
Saglit na nagtagpo ang kanilang mga mata. May kung anong tensiyon sa pagitan nila—isang bagay na pareho nilang pinipiling huwag pangalanan.
Tumayo si Mika upang umalis.
“Salamat po sa pagpapatuloy.”
Ngunit bago niya marating ang pinto, nagsalita si Adrian.
“Mika, may itatanong ako. At gusto kong maging tapat ka.”
“Ano po iyon?”
“May boyfriend ka ba?”
Napakurap siya. “Wala po. Bakit?”
Hindi sumagot si Adrian. Sa halip, kinuha nito ang cellphone sa mesa at ipinakita sa kanya ang isang litrato.
Nang makita iyon ni Mika, tila tumigil ang mundo.
Siya ang nasa litrato.
Kunan iyon sa labas ng apartment niya, tatlong gabi na ang nakalipas. Hindi niya alam na may kumukuha pala ng larawan niya.
“Sir… bakit nasa cellphone n'yo ang litrato ko?”
Bago pa makasagot si Adrian, may narinig silang tatlong malalakas na katok sa pinto.
Tok. Tok. Tok.
Namumutla si Adrian.
“Mika,” bulong niya, “anuman ang mangyari, huwag kang magsasalita.”
Bumukas ang pinto matapos gumamit ng susi ang taong nasa labas.
Isang babae ang pumasok. Eleganteng nakasuot, basang-basa sa ulan, at may hawak na isa pang litrato.
Tumingin siya kay Adrian, saka kay Mika.
“Akala ko ba,” malamig niyang sabi, “patay na ang babaeng ito?”
Nanlamig ang mga kamay ni Mika.
Dahil ang babaeng nasa litrato ay hindi lamang kamukha niya.
Siya mismo iyon—nakahandusay sa sahig, duguan, at tila wala nang buhay.
At sa likod ng litrato, may nakasulat na petsa.
Alas-onse na ng gabi nang makarating si Mika, 24, sa condominium ng bago niyang boss. Kailangan niyang ihatid ang isang folder na naiwan sa opisina. Akala niya, ilang minuto lang siya roon—iaabot ang dokumento at uuwi na.
Pero nang bumukas ang pinto, natigilan siya.
Si Adrian Villareal, thirty-one, ang CEO ng kumpanyang pinagtatrabahuhan niya. Nakasuot lamang ito ng itim na pantalon, bahagyang basa ang buhok, at may ekspresyong hindi niya mabasa.
“Miss Santos? Anong ginagawa mo rito sa ganitong oras?”
“Pasensya na po, sir. Naiwan n'yo po ito sa conference room.”
Kinuha ni Adrian ang folder, pero hindi agad isinara ang pinto.
“Gusto mo bang pumasok muna? Mukhang malakas ang ulan sa labas.”
Dapat tumanggi si Mika. Alam niyang hindi magandang ideya ang mapag-isa sa boss niya sa ganitong oras. Pero kumulog nang malakas, at biglang namatay ang ilaw sa hallway.
“Limang minuto lang po,” sagot niya.
Sa loob ng condo, tahimik silang naupo sa sala. Sa unang pagkakataon, hindi mukhang istrikto at malamig si Adrian. Tinanong siya nito tungkol sa trabaho, sa mga pangarap niya, at kung bakit lagi siyang nag-o-overtime.
“Dahil gusto kong mapatunayan na kaya ko,” sagot ni Mika.
“Kanino?”
Napatingin siya sa lalaki.
“Sa sarili ko.”
Ngumiti si Adrian. “Mag-ingat ka, Mika. Minsan, ang sobrang pagsisikap na patunayan ang sarili mo ang dahilan kung bakit may mga taong sasamantalahin ka.”
“Kasama po ba kayo roon, sir?”
Biglang nawala ang ngiti nito.
“Hindi mo pa ako lubos na kilala.”
Saglit na nagtagpo ang kanilang mga mata. May kung anong tensiyon sa pagitan nila—isang bagay na pareho nilang pinipiling huwag pangalanan.
Tumayo si Mika upang umalis.
“Salamat po sa pagpapatuloy.”
Ngunit bago niya marating ang pinto, nagsalita si Adrian.
“Mika, may itatanong ako. At gusto kong maging tapat ka.”
“Ano po iyon?”
“May boyfriend ka ba?”
Napakurap siya. “Wala po. Bakit?”
Hindi sumagot si Adrian. Sa halip, kinuha nito ang cellphone sa mesa at ipinakita sa kanya ang isang litrato.
Nang makita iyon ni Mika, tila tumigil ang mundo.
Siya ang nasa litrato.
Kunan iyon sa labas ng apartment niya, tatlong gabi na ang nakalipas. Hindi niya alam na may kumukuha pala ng larawan niya.
“Sir… bakit nasa cellphone n'yo ang litrato ko?”
Bago pa makasagot si Adrian, may narinig silang tatlong malalakas na katok sa pinto.
Tok. Tok. Tok.
Namumutla si Adrian.
“Mika,” bulong niya, “anuman ang mangyari, huwag kang magsasalita.”
Bumukas ang pinto matapos gumamit ng susi ang taong nasa labas.
Isang babae ang pumasok. Eleganteng nakasuot, basang-basa sa ulan, at may hawak na isa pang litrato.
Tumingin siya kay Adrian, saka kay Mika.
“Akala ko ba,” malamig niyang sabi, “patay na ang babaeng ito?”
Nanlamig ang mga kamay ni Mika.
Dahil ang babaeng nasa litrato ay hindi lamang kamukha niya.
Siya mismo iyon—nakahandusay sa sahig, duguan, at tila wala nang buhay.
At sa likod ng litrato, may nakasulat na petsa.