NSFWGabi na nang magdesisyon si Maya na lumabas para bumili ng kape. Tahimik ang maliit na kalsada sa BGC, at malamig ang simoy ng hangin. Habang naghihintay sa cashier ng isang boutique cafe, may biglang tumawag sa pangalan niya.
"Maya?"
Paglingon niya, tila huminto ang ikot ng mundo. Si Ethan—ang taong huli niyang nakasama limang taon na ang nakakalipas, bago ito lumipad patungong Canada para mag-aral. Wala silang pormal na pamamaalam noong umalis ito, mga hindi nasabing salita at napag-iwanang tanong lang ang natira.
"Ethan," marahang sagot niya.
Umupo sila sa isang mesa sa labas ng cafe. Sa gitna ng mainit na kape at malamig na hangin, dahan-dahang napunan ang mga taong nawala. Naikuwento ni Ethan na permanenteng bumalik na siya sa Pilipinas upang buksan ang sarili niyang architectural firm.
"Inisip ko kung hahanapin kita noong pagkababa ko pa lang ng eroplano," pag-amin ni Ethan, habang nakatingin sa mga mata ni Maya. "Pero natakot ako na baka nahuli na ako... na baka may iba na."
Tumingin si Maya sa kanyang kape at ngumiti nang bahagya. "Walang iba, Ethan. Dinadala ko pa rin 'yong huling pag-uusap natin."
Kumuha ng malalim na hininga si Ethan at dahan-dahang inabot ang kamay ni Maya sa ibabaw ng mesa. Hindi na lumayo si Maya.
"Hindi ko na uulitin ang pagkakamali ko noon," sabi ni Ethan nang may paninindigan. "Dito na ako, at kung papayagan mo ako, gusto kong bawiin ang lahat ng taong wala ako sa tabi mo."
Sa ilalim ng maliliit na ilaw ng cafe at sa gitna ng tahimik na gabi, natagpuan nila ang panimulang matagal na nilang hinihintay.
"Maya?"
Paglingon niya, tila huminto ang ikot ng mundo. Si Ethan—ang taong huli niyang nakasama limang taon na ang nakakalipas, bago ito lumipad patungong Canada para mag-aral. Wala silang pormal na pamamaalam noong umalis ito, mga hindi nasabing salita at napag-iwanang tanong lang ang natira.
"Ethan," marahang sagot niya.
Umupo sila sa isang mesa sa labas ng cafe. Sa gitna ng mainit na kape at malamig na hangin, dahan-dahang napunan ang mga taong nawala. Naikuwento ni Ethan na permanenteng bumalik na siya sa Pilipinas upang buksan ang sarili niyang architectural firm.
"Inisip ko kung hahanapin kita noong pagkababa ko pa lang ng eroplano," pag-amin ni Ethan, habang nakatingin sa mga mata ni Maya. "Pero natakot ako na baka nahuli na ako... na baka may iba na."
Tumingin si Maya sa kanyang kape at ngumiti nang bahagya. "Walang iba, Ethan. Dinadala ko pa rin 'yong huling pag-uusap natin."
Kumuha ng malalim na hininga si Ethan at dahan-dahang inabot ang kamay ni Maya sa ibabaw ng mesa. Hindi na lumayo si Maya.
"Hindi ko na uulitin ang pagkakamali ko noon," sabi ni Ethan nang may paninindigan. "Dito na ako, at kung papayagan mo ako, gusto kong bawiin ang lahat ng taong wala ako sa tabi mo."
Sa ilalim ng maliliit na ilaw ng cafe at sa gitna ng tahimik na gabi, natagpuan nila ang panimulang matagal na nilang hinihintay.