NSFWNagsimula ang lahat sa kalagitnaan ng matinding buhos ng ulan sa España.
Nakatayo si Maya sa ilalim ng maliit na Waiting Shed sa tapat ng UST, basang-basa ang laylayan ng kanyang palda at hawak ang isang nasirang payong na tinangay ng malakas na hangin. Alas-sais na ng gabi, nagkakaubusan na ng sasakyan, at halos maubos na rin ang pasensya niya sa trapik.
"Kailangan mo?"
Isang boses ang narinig niya mula sa tabi. Paglingon niya, nakatayo ang isang lalaking naka-pula na hoodie, nakatupi ang mga manggas, at may hawak na medyo kalakihang itim na payong. Si Leo—ang dating kaklase niya noong high ****** na hindi niya nakakausap dahil palagi itong tahimik sa dulo ng silid.
"Leo? Ikaw pala," gulat na sabi ni Maya. "Sira na 'tong payong ko, e. Nag-aabang lang ng jeep."
Iwinagayway ni Leo ang hawak niyang payong at ngumiti nang bahagya. "Malayo pa ang lakad ko papuntang Legarda, pero hanggang Morayta, pwede kitang sabayan. At least hindi ka lubusang mababasa."
Sa ilalim ng iisang payong, napilitan silang maglakad nang magkadikit ang mga balikat para lang makaiwas sa patak ng ulan. Sa bawat hakbang nila sa basang kalye ng Maynila, napalitan ng magaan na kwentuhan ang ilang taong kawalan ng komunikasyon. Nalaman ni Maya na Architecture na pala ang kuha ni Leo, habang si Leo naman ay matagal nang nakasubaybay sa mga post ni Maya sa social media ngunit kailanman ay hindi naglakas-loob na mag-message.
Nang makarating sila sa nasisilungang bahagi ng sakayan, huminto si Leo at inabot sa kanya ang payong.
"Sayo na muna 'to," sabi ni Leo.
"Paano ka? Mababasa ka pabalik," pag-aalala ni Maya.
"May isa pa akong dahilan para makipagkita sa'yo ulit," sagot ni Leo na may kasamang simpleng ngiti. "Isoli mo nalang kapag libre ka na."
Nakatayo si Maya sa ilalim ng maliit na Waiting Shed sa tapat ng UST, basang-basa ang laylayan ng kanyang palda at hawak ang isang nasirang payong na tinangay ng malakas na hangin. Alas-sais na ng gabi, nagkakaubusan na ng sasakyan, at halos maubos na rin ang pasensya niya sa trapik.
"Kailangan mo?"
Isang boses ang narinig niya mula sa tabi. Paglingon niya, nakatayo ang isang lalaking naka-pula na hoodie, nakatupi ang mga manggas, at may hawak na medyo kalakihang itim na payong. Si Leo—ang dating kaklase niya noong high ****** na hindi niya nakakausap dahil palagi itong tahimik sa dulo ng silid.
"Leo? Ikaw pala," gulat na sabi ni Maya. "Sira na 'tong payong ko, e. Nag-aabang lang ng jeep."
Iwinagayway ni Leo ang hawak niyang payong at ngumiti nang bahagya. "Malayo pa ang lakad ko papuntang Legarda, pero hanggang Morayta, pwede kitang sabayan. At least hindi ka lubusang mababasa."
Sa ilalim ng iisang payong, napilitan silang maglakad nang magkadikit ang mga balikat para lang makaiwas sa patak ng ulan. Sa bawat hakbang nila sa basang kalye ng Maynila, napalitan ng magaan na kwentuhan ang ilang taong kawalan ng komunikasyon. Nalaman ni Maya na Architecture na pala ang kuha ni Leo, habang si Leo naman ay matagal nang nakasubaybay sa mga post ni Maya sa social media ngunit kailanman ay hindi naglakas-loob na mag-message.
Nang makarating sila sa nasisilungang bahagi ng sakayan, huminto si Leo at inabot sa kanya ang payong.
"Sayo na muna 'to," sabi ni Leo.
"Paano ka? Mababasa ka pabalik," pag-aalala ni Maya.
"May isa pa akong dahilan para makipagkita sa'yo ulit," sagot ni Leo na may kasamang simpleng ngiti. "Isoli mo nalang kapag libre ka na."