NSFWboombuga123
Leecher
Alas-12:17 na ng gabi nang makatanggap ako ng message.
“Gising ka pa?”
Hindi ko alam kung bakit, pero nang makita ko kung sino ang nag-message, napangiti agad ako.
“Oo. Bakit?”
Ilang segundo lang.
“Lumabas ka.”
Napakunot-noo ako.
“Ha?”
“Nasa labas ako.”
Napatingin ako sa bintana.
Tahimik ang street namin. Kaunti na lang ang dumadaang sasakyan at basa pa ang kalsada dahil sa ulan kanina.
“Seryoso ka?”
“Oo.”
“Anong ginagawa mo rito?”
Matagal bago siya sumagot.
“Gusto kitang makita.”
Napahawak ako sa noo.
“Ang kulit…”
Pero kahit sinasabi kong ayaw ko, kinuha ko pa rin ang jacket ko.
Pagbukas ko ng pinto, nakita ko siyang nakasandal sa motor niya sa tapat ng gate.
Nang makita niya ako, ngumiti siya.
“Akala ko hindi ka lalabas.”
“Akala ko rin.”
“Pero lumabas ka.”
“Curious lang ako.”
“Sure?”
“Sure.”
Tumawa siya.
“Ang cute mo talaga kapag nagsisinungaling.”
“Excuse me?”
Lumapit siya nang kaunti.
“Wala.”
“Sabihin mo.”
“Baka lalo kang mainis.”
“Try me.”
Napangiti siya.
“Namiss lang kita.”
Bigla akong natahimik.
“Gabi na para sa ganyang banat.”
“Hindi naman ako nagbibiro.”
“Mas delikado ’yan.”
“Bakit?”
“Baka maniwala ako.”
Hindi siya sumagot.
Sa halip, tumingin lang siya sa akin nang diretso.
At doon ko napansin na iba ang tingin niya ngayong gabi.
Hindi tulad ng dati.
Mas seryoso.
Mas malalim.
“Anong problema?” tanong ko.
“Wala.”
“Liar.”
“Okay.”
Huminga siya nang malalim.
“May gusto akong sabihin sa’yo.”
“Again?”
“Again.”
“Baka paulit-ulit ka lang.”
“Hindi.”
Lumapit siya.
Isang hakbang.
Dalawa.
Hanggang sa ilang pulgada na lang ang pagitan namin.
“Alam mo ba kung gaano kahirap magpanggap na kaibigan lang kita?”
Nawala ang ngiti ko.
“Anong ibig mong sabihin?”
“Exactly what I said.”
“Simula kailan?”
“Matagal na.”
“Gaano katagal?”
“Bago mo pa napansin na lagi kitang hinihintay.”
Hindi ako nakasagot.
“Bago mo napansin na lagi akong may dahilan para samahan ka.”
Tahimik.
“Bago mo napansin na kapag may ibang lalaking kausap ka, naiirita ako.”
Napangiti ako nang kaunti.
“Selos?”
“Maybe.”
“Maybe?”
“Okay. Oo.”
Napatawa ako.
“Hindi bagay sa’yo.”
“Ano?”
“Seloso.”
“Hindi ako seloso.”
“Kanina lang umamin ka.”
“Selective lang.”
“Selective?”
“Kapag ikaw.”
Napailing ako.
“Ang lakas mo mang-asar.”
“Hindi ako nang-aasar.”
“Then what are you doing?”
Tumingin siya sa labi ko bago bumalik sa mga mata ko.
“Trying to tell you what I feel.”
Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
“Then tell me.”
“Gusto kita.”
Simple.
Diretso.
Walang paligoy-ligoy.
At sa sobrang tahimik ng gabi, parang mas malakas pa sa ulan ang dalawang salitang iyon.
“Okay…”
“Okay?”
“Hindi ko alam sasabihin ko.”
“Hindi mo kailangang magsalita.”
“Bakit?”
“Pwede mo namang sabihin sa ibang paraan.”
Napangiti ako.
“Confident.”
“Hindi.”
“Hindi?”
“Nervous.”
“Hindi halata.”
“Inside, kinakabahan ako.”
“Bakit?”
“Baka ayaw mo.”
Saglit akong tumingin sa kanya.
“Paano kung gusto rin kita?”
Natigilan siya.
“Anong sabi mo?”
“Wala.”
“Hindi. Narinig ko.”
“Baka imagination mo lang.”
“Ulitin mo.”
“Hindi.”
“Please.”
“Hindi.”
“Isa lang.”
Napangiti ako.
“Maybe.”
“Lia…”
“Hmm?”
“Pwede ba?”
Hindi ko na kailangang itanong kung ano ang ibig niyang sabihin.
Tumango ako.
Dahan-dahan siyang lumapit.
At sa unang pagkakataon, nagtagpo ang mga labi namin.
Maikli lang.
Mahinahon.
Parang pareho kaming naghihintay kung sino ang unang uurong.
Pero walang umatras.
Nang maghiwalay kami, napangiti siya.
“Okay ka?”
“Yeah.”
“Sure?”
“Bakit parang ikaw ang mas kinakabahan?”
“Dahil first time kitang halikan.”
“First time?”
“First time.”
“Akala ko expert ka.”
“Sa’yo lang ako hindi marunong.”
Napatawa ako.
“Cheesy.”
“Pero ngumiti ka.”
“Tumigil ka nga.”
“Hindi.”
Lumapit ulit siya.
“Pwede ulit?”
“Ang kapal mo.”
“Isang beses lang.”
“Sinabi mo rin ’yan kanina.”
“Okay. Last.”
Napangiti ako.
“Fine.”
Muli niya akong hinalikan.
Mas matagal kaysa una.
At sa pagkakataong iyon, hindi ko na napigilang ngumiti.
Nang maghiwalay kami, pareho kaming natahimik.
Hanggang sa biglang nag-vibrate ang cellphone ko.
Unknown Number.
Binuksan ko.
Isang larawan.
Napakunot-noo ako.
Larawan naming dalawa.
Kuha ilang minuto lang ang nakalipas.
Nandoon kami sa harap ng gate.
Kitang-kita.
May kasamang message:
“Enjoy the moment.”
Nanlamig ang kamay ko.
“Anong problema?” tanong niya.
Hindi ako sumagot.
Muling nag-vibrate ang phone.
“Pero tanungin mo muna siya kung bakit siya talaga pumunta.”
Dahan-dahan akong tumingin sa kanya.
“May gusto ka bang sabihin sa akin?”
Nawala ang ngiti niya.
“Bakit?”
“May nag-message.”
“Ano?”
Ipinakita ko ang screen.
Ilang segundo siyang nakatitig dito.
Pagkatapos, bigla niyang sinabi—
“Umuwi ka.”
“Ha?”
“Ngayon.”
“Bakit?”
“Please.”
“Hindi mo pa sinasagot ang tanong ko.”
Tahimik siya.
“Bakit ka talaga pumunta rito?”
Hindi siya sumagot.
“Sabihin mo.”
Tumalikod siya at tumingin sa kabilang bahagi ng street.
Sinundan ko ang tingin niya.
May isang itim na kotse na nakaparada sa tapat.
Patay ang ilaw.
Pero bukas ang makina.
“Nakikita mo ’yan?” tanong niya.
Tumango ako.
“Kanina pa ’yan nandiyan.”
“Kanino?”
Hindi siya sumagot.
At pagkatapos ng ilang segundo, mahina niyang sinabi—
“Sa taong ayaw kong malaman mong hinahanap kita.”
Biglang bumukas ang pinto ng kotse.
May bumaba.
Napatigil ako.
Dahil kahit madilim ang paligid, nakilala ko agad kung sino.
Siya ang taong sinabi sa akin ni Nico na matagal nang wala sa buhay niya.
At ang pinakanakakatakot?
Diretso siyang naglalakad papunta sa amin.
—PART 2?
“Gising ka pa?”
Hindi ko alam kung bakit, pero nang makita ko kung sino ang nag-message, napangiti agad ako.
“Oo. Bakit?”
Ilang segundo lang.
“Lumabas ka.”
Napakunot-noo ako.
“Ha?”
“Nasa labas ako.”
Napatingin ako sa bintana.
Tahimik ang street namin. Kaunti na lang ang dumadaang sasakyan at basa pa ang kalsada dahil sa ulan kanina.
“Seryoso ka?”
“Oo.”
“Anong ginagawa mo rito?”
Matagal bago siya sumagot.
“Gusto kitang makita.”
Napahawak ako sa noo.
“Ang kulit…”
Pero kahit sinasabi kong ayaw ko, kinuha ko pa rin ang jacket ko.
Pagbukas ko ng pinto, nakita ko siyang nakasandal sa motor niya sa tapat ng gate.
Nang makita niya ako, ngumiti siya.
“Akala ko hindi ka lalabas.”
“Akala ko rin.”
“Pero lumabas ka.”
“Curious lang ako.”
“Sure?”
“Sure.”
Tumawa siya.
“Ang cute mo talaga kapag nagsisinungaling.”
“Excuse me?”
Lumapit siya nang kaunti.
“Wala.”
“Sabihin mo.”
“Baka lalo kang mainis.”
“Try me.”
Napangiti siya.
“Namiss lang kita.”
Bigla akong natahimik.
“Gabi na para sa ganyang banat.”
“Hindi naman ako nagbibiro.”
“Mas delikado ’yan.”
“Bakit?”
“Baka maniwala ako.”
Hindi siya sumagot.
Sa halip, tumingin lang siya sa akin nang diretso.
At doon ko napansin na iba ang tingin niya ngayong gabi.
Hindi tulad ng dati.
Mas seryoso.
Mas malalim.
“Anong problema?” tanong ko.
“Wala.”
“Liar.”
“Okay.”
Huminga siya nang malalim.
“May gusto akong sabihin sa’yo.”
“Again?”
“Again.”
“Baka paulit-ulit ka lang.”
“Hindi.”
Lumapit siya.
Isang hakbang.
Dalawa.
Hanggang sa ilang pulgada na lang ang pagitan namin.
“Alam mo ba kung gaano kahirap magpanggap na kaibigan lang kita?”
Nawala ang ngiti ko.
“Anong ibig mong sabihin?”
“Exactly what I said.”
“Simula kailan?”
“Matagal na.”
“Gaano katagal?”
“Bago mo pa napansin na lagi kitang hinihintay.”
Hindi ako nakasagot.
“Bago mo napansin na lagi akong may dahilan para samahan ka.”
Tahimik.
“Bago mo napansin na kapag may ibang lalaking kausap ka, naiirita ako.”
Napangiti ako nang kaunti.
“Selos?”
“Maybe.”
“Maybe?”
“Okay. Oo.”
Napatawa ako.
“Hindi bagay sa’yo.”
“Ano?”
“Seloso.”
“Hindi ako seloso.”
“Kanina lang umamin ka.”
“Selective lang.”
“Selective?”
“Kapag ikaw.”
Napailing ako.
“Ang lakas mo mang-asar.”
“Hindi ako nang-aasar.”
“Then what are you doing?”
Tumingin siya sa labi ko bago bumalik sa mga mata ko.
“Trying to tell you what I feel.”
Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
“Then tell me.”
“Gusto kita.”
Simple.
Diretso.
Walang paligoy-ligoy.
At sa sobrang tahimik ng gabi, parang mas malakas pa sa ulan ang dalawang salitang iyon.
“Okay…”
“Okay?”
“Hindi ko alam sasabihin ko.”
“Hindi mo kailangang magsalita.”
“Bakit?”
“Pwede mo namang sabihin sa ibang paraan.”
Napangiti ako.
“Confident.”
“Hindi.”
“Hindi?”
“Nervous.”
“Hindi halata.”
“Inside, kinakabahan ako.”
“Bakit?”
“Baka ayaw mo.”
Saglit akong tumingin sa kanya.
“Paano kung gusto rin kita?”
Natigilan siya.
“Anong sabi mo?”
“Wala.”
“Hindi. Narinig ko.”
“Baka imagination mo lang.”
“Ulitin mo.”
“Hindi.”
“Please.”
“Hindi.”
“Isa lang.”
Napangiti ako.
“Maybe.”
“Lia…”
“Hmm?”
“Pwede ba?”
Hindi ko na kailangang itanong kung ano ang ibig niyang sabihin.
Tumango ako.
Dahan-dahan siyang lumapit.
At sa unang pagkakataon, nagtagpo ang mga labi namin.
Maikli lang.
Mahinahon.
Parang pareho kaming naghihintay kung sino ang unang uurong.
Pero walang umatras.
Nang maghiwalay kami, napangiti siya.
“Okay ka?”
“Yeah.”
“Sure?”
“Bakit parang ikaw ang mas kinakabahan?”
“Dahil first time kitang halikan.”
“First time?”
“First time.”
“Akala ko expert ka.”
“Sa’yo lang ako hindi marunong.”
Napatawa ako.
“Cheesy.”
“Pero ngumiti ka.”
“Tumigil ka nga.”
“Hindi.”
Lumapit ulit siya.
“Pwede ulit?”
“Ang kapal mo.”
“Isang beses lang.”
“Sinabi mo rin ’yan kanina.”
“Okay. Last.”
Napangiti ako.
“Fine.”
Muli niya akong hinalikan.
Mas matagal kaysa una.
At sa pagkakataong iyon, hindi ko na napigilang ngumiti.
Nang maghiwalay kami, pareho kaming natahimik.
Hanggang sa biglang nag-vibrate ang cellphone ko.
Unknown Number.
Binuksan ko.
Isang larawan.
Napakunot-noo ako.
Larawan naming dalawa.
Kuha ilang minuto lang ang nakalipas.
Nandoon kami sa harap ng gate.
Kitang-kita.
May kasamang message:
“Enjoy the moment.”
Nanlamig ang kamay ko.
“Anong problema?” tanong niya.
Hindi ako sumagot.
Muling nag-vibrate ang phone.
“Pero tanungin mo muna siya kung bakit siya talaga pumunta.”
Dahan-dahan akong tumingin sa kanya.
“May gusto ka bang sabihin sa akin?”
Nawala ang ngiti niya.
“Bakit?”
“May nag-message.”
“Ano?”
Ipinakita ko ang screen.
Ilang segundo siyang nakatitig dito.
Pagkatapos, bigla niyang sinabi—
“Umuwi ka.”
“Ha?”
“Ngayon.”
“Bakit?”
“Please.”
“Hindi mo pa sinasagot ang tanong ko.”
Tahimik siya.
“Bakit ka talaga pumunta rito?”
Hindi siya sumagot.
“Sabihin mo.”
Tumalikod siya at tumingin sa kabilang bahagi ng street.
Sinundan ko ang tingin niya.
May isang itim na kotse na nakaparada sa tapat.
Patay ang ilaw.
Pero bukas ang makina.
“Nakikita mo ’yan?” tanong niya.
Tumango ako.
“Kanina pa ’yan nandiyan.”
“Kanino?”
Hindi siya sumagot.
At pagkatapos ng ilang segundo, mahina niyang sinabi—
“Sa taong ayaw kong malaman mong hinahanap kita.”
Biglang bumukas ang pinto ng kotse.
May bumaba.
Napatigil ako.
Dahil kahit madilim ang paligid, nakilala ko agad kung sino.
Siya ang taong sinabi sa akin ni Nico na matagal nang wala sa buhay niya.
At ang pinakanakakatakot?
Diretso siyang naglalakad papunta sa amin.
—PART 2?