NSFWboombuga123
Leecher
Mag-aalas-dose na ng gabi nang tuluyang magsara ang maliit na café sa kanto.
Isa-isang pinapatay ng staff ang mga ilaw habang si Lia ay nakaupo pa rin sa waiting area, hawak ang cellphone at paulit-ulit na tinitingnan ang oras.
11:48 PM.
“Nasaan na ba ’yon…”
Nag-message siya.
Lia: Nasaan ka na?
Walang reply.
Ilang minuto ang lumipas.
Biglang umihip ang malamig na hangin. Kasabay nito ang unang patak ng ulan.
Tumayo si Lia at lumabas.
“Perfect.”
Wala siyang dalang payong.
Habang nakatayo siya sa ilalim ng maliit na bubong sa harap ng café, may narinig siyang boses mula sa likuran.
“Hindi ka pa rin umuuwi?”
Napalingon siya.
Si Nico.
Basang-basa ang buhok, hawak ang isang itim na payong.
“Akala ko umalis ka na,” sabi ni Lia.
“Hindi pa.”
“Bakit?”
Saglit siyang tinitigan ni Nico.
“Hinihintay kita.”
Napakunot-noo si Lia.
“Ako?”
Tumango siya.
“Bakit?”
Hindi agad sumagot si Nico.
Sa halip, binuksan niya ang payong at inilapit ito sa kanya.
“Uwi na tayo.”
Naglakad silang dalawa sa ilalim ng iisang payong.
Tahimik sa una.
Tanging tunog ng ulan at yabag nila sa basang kalsada ang maririnig.
Hanggang sa magsalita si Nico.
“May gusto sana akong sabihin sa’yo.”
Napatingin si Lia.
“Ano?”
Huminto siya.
“Pero baka magbago lahat pagkatapos kong sabihin.”
Natahimik si Lia.
“Sabihin mo.”
Tumingin si Nico sa kanya.
“Hindi ko alam kung kailan nagsimula…”
Huminga siya nang malalim.
“…pero matagal na kitang gustong makasama nang ganito.”
Hindi nakasagot si Lia.
Lumapit siya nang kaunti.
“Lia…”
“Hmm?”
“Pwede ba kitang tanungin?”
“Ano?”
Pero bago pa niya masabi ang kasunod—
may tumawag sa pangalan ni Lia mula sa kabilang kalsada.
Napalingon silang dalawa.
May isang lalaking nakatayo sa ilalim ng poste.
At sa paraan ng pagkakatitig nito kay Lia…
parang kilalang-kilala siya nito.
—ITUTULOY SA PART 2—
Isa-isang pinapatay ng staff ang mga ilaw habang si Lia ay nakaupo pa rin sa waiting area, hawak ang cellphone at paulit-ulit na tinitingnan ang oras.
11:48 PM.
“Nasaan na ba ’yon…”
Nag-message siya.
Lia: Nasaan ka na?
Walang reply.
Ilang minuto ang lumipas.
Biglang umihip ang malamig na hangin. Kasabay nito ang unang patak ng ulan.
Tumayo si Lia at lumabas.
“Perfect.”
Wala siyang dalang payong.
Habang nakatayo siya sa ilalim ng maliit na bubong sa harap ng café, may narinig siyang boses mula sa likuran.
“Hindi ka pa rin umuuwi?”
Napalingon siya.
Si Nico.
Basang-basa ang buhok, hawak ang isang itim na payong.
“Akala ko umalis ka na,” sabi ni Lia.
“Hindi pa.”
“Bakit?”
Saglit siyang tinitigan ni Nico.
“Hinihintay kita.”
Napakunot-noo si Lia.
“Ako?”
Tumango siya.
“Bakit?”
Hindi agad sumagot si Nico.
Sa halip, binuksan niya ang payong at inilapit ito sa kanya.
“Uwi na tayo.”
Naglakad silang dalawa sa ilalim ng iisang payong.
Tahimik sa una.
Tanging tunog ng ulan at yabag nila sa basang kalsada ang maririnig.
Hanggang sa magsalita si Nico.
“May gusto sana akong sabihin sa’yo.”
Napatingin si Lia.
“Ano?”
Huminto siya.
“Pero baka magbago lahat pagkatapos kong sabihin.”
Natahimik si Lia.
“Sabihin mo.”
Tumingin si Nico sa kanya.
“Hindi ko alam kung kailan nagsimula…”
Huminga siya nang malalim.
“…pero matagal na kitang gustong makasama nang ganito.”
Hindi nakasagot si Lia.
Lumapit siya nang kaunti.
“Lia…”
“Hmm?”
“Pwede ba kitang tanungin?”
“Ano?”
Pero bago pa niya masabi ang kasunod—
may tumawag sa pangalan ni Lia mula sa kabilang kalsada.
Napalingon silang dalawa.
May isang lalaking nakatayo sa ilalim ng poste.
At sa paraan ng pagkakatitig nito kay Lia…
parang kilalang-kilala siya nito.
—ITUTULOY SA PART 2—