NSFWcerealmilk
Forum Veteran
Kung Ikaw Ang Tahanan (My First Love) – Act 1
This series is an imaginative/fictional work, any resemblance to actual events is purely coincidental. Any unauthorized copying or posting of this story is strictly prohibited by the author.
Tatlong beses kong ni-refresh ang website ng Civil Service Commission bago ako tuluyang naniwala sa nakikita ko. Hindi dahil mabagal ang internet, kundi dahil hindi ko matanggap na naroon talaga ang pangalan ko sa listahan ng mga nakapasa sa Foreign Service Officer Examination—ang board exam na sinasabing pinakamahirap sa buong Pilipinas.
Nanginginig ang mga daliri ko habang paulit-ulit kong binabasa ang iisang pangalan.
Jason Alejandro Reyes.
"Anak?"
Napalingon ako sa pintuan nang marinig ko ang boses ni Mama. Kakagaling lang niya sa kusina at hawak pa ang sandok na ginagamit niya sa pagluluto.
"Bakit parang nakakita ka ng multo?"
Hindi ako makapagsalita. Tinuro ko lamang ang monitor ng laptop.
Lumapit siya at binasa ang nakasulat sa screen. Ilang segundo siyang natahimik bago niya ako mahigpit na niyakap.
"Nakapasa ka..." halos pabulong niyang sabi. "Anak, nakapasa ka!"
Hindi ko namalayang napangiti na rin pala ako.
Sulit ang lahat ng pagod.
Sulit ang halos isang taong review.
At higit sa lahat, sulit ang desisyong iwan ang komportableng trabaho ko bilang IT consultant sa isa sa pinakamalalaking consulting firms sa bansa.
Marami ang nagsabing baliw ako.
"Bakit ka magre-resign?" tanong ng dati kong manager.
"Maganda na ang posisyon mo rito."
"Sayang ang career."
Ngumiti lang ako noon.
May mga pangarap kasing hindi kayang tumbasan ng mataas na sahod.
Palagi kong gustong kumatawan sa Pilipinas, makakilala ng iba't ibang kultura, at makapagtrabaho sa larangang higit pa sa mga report, spreadsheet, at software development. Kaya nang mabuksan ang pagkakataong maging bahagi ng foreign service, hindi na ako nagdalawang-isip.
Makalipas ang dalawang buwan, isang tawag ang tuluyang nagbukas ng panibagong yugto ng buhay ko.
"Good morning, Mr. Reyes." Malumanay ang boses ng babae sa kabilang linya. "This is the Human Resources Office of the Embassy of the Republic of Korea."
Bahagya akong napaupo nang tuwid.
"We're pleased to inform you that your application has been approved."
Napahawak ako sa noo ko.
"Talaga po?"
"We'd like you to report next Monday. You'll be joining our Marketing and Communications Department."
Pagkababa ko ng telepono, ilang segundo akong nakatulala.
Hindi ko pa alam noon na ang simpleng tawag na iyon ang magdadala sa akin sa isang taong tuluyang babago sa direksiyon ng buhay ko.
Pagdating ng Lunes, maaga akong dumating sa Embassy of the Republic of Korea sa Bonifacio Global City. Kahit alas-siyete pa lang ng umaga ay may ilang empleyado nang abala sa pagpasok. Huminga ako nang malalim bago tuluyang tumawid sa pangunahing entrance. Pakiramdam ko ay muli akong naging fresh graduate na papasok sa unang araw ng trabaho.
Matapos ang orientation, sinamahan ako ng HR papunta sa Marketing and Communications Department.
"Relax ka lang, Jason," nakangiting sabi ng HR officer. "Mababait ang magiging teammates mo."
"Sana nga po."
Tumawa siya.
"Hindi 'yan sana. Sigurado ako."
Huminto kami sa isang opisinang may salaming pinto. Pagkabukas nito ay agad kong napansin ang maliwanag at maaliwalas na workspace. May mga posters ng iba't ibang Korean cultural events na nakasabit sa dingding, habang ang ilang empleyado ay abala sa pag-eedit ng videos, pagsusulat ng press releases, at pakikipag-usap sa telepono.
"Everyone," tawag ng HR officer.
Isa-isang napalingon ang lahat.
"I'd like you to meet our newest team member, Jason Reyes."
Napangiti ako at bahagyang yumuko.
"Good morning po."
Habang isa-isa akong ipinapakilala sa buong team, may isang babaeng lumabas mula sa maliit na pantry sa loob ng opisina. May dala itong dalawang tasa ng kape.
"May bagong empleyado na pala?" nakangiti nitong tanong.
Napatingin ako.
Hindi ko alam kung bakit, pero sa dami ng taong naroon, siya agad ang napansin ko.
Hindi dahil siya ang pinakamaganda.
Kundi dahil siya ang may pinakamagaan na ngiti.
Mahaba ang tuwid niyang buhok na bahagyang nakatali sa likod. Hindi rin siya gaanong maporma—puting blouse, itim na slacks, at simpleng ID lace lang ang suot niya. Ngunit may kakaibang elegance sa paraan ng paglalakad at pakikipag-usap niya.
Lumapit siya sa akin at iniabot ang isang kamay.
"Hi! Ako si Park Ji-soo."
Bahagya akong nagulat nang marinig kong diretsong Tagalog ang gamit niya.
"Welcome sa team."
Napakamot ako sa batok.
"Marunong ka palang mag-Tagalog."
Napatawa siya.
"Dalawang taon na akong nakatira rito sa Pilipinas. Kung hindi pa ako matutong mag-Tagalog, baka pauwiin na ako ng embassy."
Natawa rin ang iba naming kasamahan.
"Huwag kang maniwala diyan," biro ng isa. "Mas magaling pa ngang mag-Tagalog 'yan kaysa sa amin minsan."
"Hoy!" natatawang reklamo ni Ji-soo. "Huwag n'yo akong binubuko."
Napangiti ako.
Hindi ko inaasahang ganoon siya kadaling kausap.
"Wala ka bang Korean accent?" tanong ko.
"Kunti lang." Ngumiti siya. "Lumalabas lang kapag galit ako."
"Talaga?"
"O kapag gutom."
Hindi ko napigilang matawa.
"Good to know."
Iniabot niya ang isa sa mga tasang hawak niya.
"Kape?"
Napailing ako.
"Ay, para ba 'yan sa akin?"
"Actually..." napatingin siya sa dalawang tasa. "Hindi."
Napakamot siya sa ulo.
"Pero pwede na rin."
Natawa ang buong opisina.
"Ayan na naman si Ji-soo," sabi ng isa naming teammate. "Lagi na lang namimigay ng kape."
"Nakakahiya namang ako lang ang iinom."
Tinanggap ko ang tasa.
"Salamat."
"Walang anuman."
Ngumiti siyang muli.
Hindi ko alam kung bakit, pero sa simpleng sandaling iyon, parang gumaan ang pakiramdam ko. Kanina lang ay kabadong-kabado akong pumasok sa embahada. Ngayon, pakiramdam ko ay may isang taong agad na nagparamdam sa akin na kabilang na ako sa lugar na iyon.
At hindi ko pa alam noon na ang babaeng unang nag-abot sa akin ng isang tasa ng kape ang siya ring babaeng unti-unting magnanakaw ng puso ko.
Lumipas ang halos isang buwan at mabilis akong nakapag-adjust sa trabaho. Mas naging komplikado pala ang Marketing and Communications Department kaysa sa inaasahan ko. Bukod sa pag-aayos ng social media pages ng embahada, kami rin ang naghahanda ng press releases, cultural exchange programs, at iba't ibang events para sa Korean community sa Pilipinas.
Sa dami ng gawain, si Ji-soo ang madalas kong makasama.
Hindi dahil magkatabi ang mesa namin.
Kundi dahil siya ang laging unang nag-aalok ng tulong.
"Jason."
Napatingala ako mula sa laptop.
"Hmm?"
"Nakakunot na naman noo mo."
Napahawak ako sa noo.
"Gano'n ba talaga?"
"Oo."
"Tapos alam kong may problema ka."
Napangiti ako.
"May inaayos lang akong layout."
Lumapit siya sa likod ko at tumingin sa monitor.
"Pwede?"
Tumango ako.
Tahimik niyang pinagmasdan ang design sa loob ng ilang segundo.
"Maganda naman."
"Pero..."
"Parang masyadong seryoso."
"Seryoso naman talaga ang event."
"Oo nga."
"Pero hindi seryoso ang audience."
Napakunot-noo ako.
"Hindi ko gets."
Kumuha siya ng isang upuan at umupo sa tabi ko.
"Tingnan mo."
Kumuha siya ng mouse at pinalitan ang kulay ng ilang elements sa poster.
Naglagay siya ng mas malalaking larawan.
Mas pinasimple ang font.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
"Mas inviting."
Napatingin ako sa monitor.
At napangiti.
"Tama ka."
"Nakita mo?"
"Oo."
"Bakit hindi ko naisip 'yon?"
Ngumisi siya.
"Kasi IT ka."
Napatawa ako.
"Ano'ng koneksyon no'n?"
"Kayong mga IT..."
"...mahilig kayong isipin kung paano gagana."
"Kaming marketing..."
"...iniisip namin kung ano ang mararamdaman ng tao."
Napailing ako habang natatawa.
"Fair enough."
Mula noon, naging normal na sa amin ang magtulungan.
Kapag may kailangan akong isalin sa Korean, si Ji-soo agad ang tinatakbuhan ko.
Kapag may kailangan naman siyang ayusin sa computer o presentation, ako naman ang tinatawag niya.
Unti-unti ring napalitan ng kuwentuhan ang katahimikan tuwing lunch break.
Isang tanghali, habang kumakain kami sa pantry, napansin kong hindi niya ginalaw ang mga sibuyas sa ulam.
"Hindi ka kumakain ng sibuyas?"
Umiling siya.
"Hindi."
"Bakit?"
"Ewan."
"**** pa lang ako."
"Feeling ko lason."
Napatawa ako.
"Lason agad?"
Tumawa rin siya.
"Oo."
"Kahit sa Korea, pinagtatawanan nila ako."
Napailing ako.
"Alam mo..."
"Ngayon lang ako may nakilalang Koreana na ayaw ng sibuyas."
Napangiti siya.
"Ngayon lang din ako may nakilalang Pilipino na marunong magbasa ng Hangul."
"Kaunti lang."
"Turuan mo nga ako ng Tagalog."
"Marunong ka na ah."
"Yung malalalim."
Napaisip ako sandali.
"Sige."
"Ang salita natin ngayon..."
"...'panatag.'"
"Panatag?"
"Oo."
"Meaning?"
"Peaceful."
"In Korean..."
"...maeum-i pyeonhada."
"Ang haba."
Natawa si Ji-soo.
"Mas mahaba ang Korean."
Nagpatuloy ang tawanan namin hanggang sa mapansin naming kami na lang pala ang natitira sa pantry.
Habang naglalakad kami pabalik sa opisina, bigla kong napagtanto ang isang bagay.
Hindi ko na hinihintay ang uwian.
Hindi ko na rin inaabangan ang weekends.
Ang inaabangan ko na pala ay ang bawat umaga na papasok ako sa opisina, dahil alam kong sasalubungin ako ng pamilyar na boses na masayang magsasabing...
"Good morning, Jason!"
At sa bawat araw na lumilipas, hindi ko namamalayang mas lalo akong nasasanay sa presensya niya—isang presensyang kalaunan ay hahanapin ko kahit sa mga araw na wala siya sa opisina.
Makalipas ang ilang linggo, dumating ang pinakamalaki naming proyekto simula nang pumasok ako sa embahada—ang Korean Cultural Week. Tatlong araw na event iyon na dinaluhan ng mga opisyal mula sa South Korea, ilang personalidad sa Pilipinas, at daan-daang bisitang mahilig sa kulturang Koreano.
Halos araw-araw kaming nag-o-overtime.
Minsan ay alas-diyes na ng gabi bago kami makauwi.
Sa huling araw ng event, halos wala nang lakas ang buong team. Isa-isang nagpaalaman ang mga kasamahan namin hanggang sa kaming dalawa na lamang ni Ji-soo ang naiwan sa conference room upang siguraduhing maayos ang lahat ng mga gamit na ipapadala kinabukasan sa warehouse.
"Finally..." napabuntong-hininga si Ji-soo habang isinasara ang isang malaking kahon. "Tapos na rin."
"Nakaya rin."
Napangiti siya.
"Akala ko nga hindi."
Lumabas kami ng gusali habang pareho nang pagod ang katawan. Tahimik ang paligid ng BGC. Iilan na lamang ang sasakyang dumaraan.
Kinuha ni Ji-soo ang cellphone niya at nag-book ng Grab.
Ilang segundo ang lumipas.
Napakunot-noo siya.
"Cancelled."
Sinubukan niyang muli.
Makalipas ang halos isang minuto ay napailing na naman siya.
"Cancelled ulit."
Napatingin ako sa screen ng cellphone niya.
"Surge?"
"Hindi."
"May tumatanggap, tapos kinakansela."
"Mukhang ayaw nilang bumiyahe hanggang Pasig."
Tumawa siya nang pilit.
"Ayaw yata akong pauwiin."
Napatingin ako sa relo ko.
Alas-onse na ng gabi.
"Wala ka bang sundo?"
Umiling siya.
"Wala."
"Okay lang. Maghihintay na lang ako."
Napatingin ako sa paligid. Halos wala nang tao sa labas ng embahada.
"Hatid na kita."
Agad siyang umiling.
"Hindi na. Nakakahiya."
"Wala namang nakakahiya."
"Malayo pa condo ko."
"Mas malayo kung maghihintay ka rito hanggang madaling-araw."
Napatawa siya.
"Ang kulit mo."
"Hindi ako makakaalis nang alam kong mag-isa ka rito."
Tahimik siyang tumingin sa akin.
Parang may gustong sabihin ngunit pinili na lamang niyang ngumiti.
"Sigurado ka?"
Tumango ako.
"Sige."
Tahimik ang biyahe noong una.
Marahil dahil pareho kaming pagod.
Mahina lamang ang tugtog ng radyo habang binabagtas namin ang C-5.
Maya-maya, biglang nagsalita si Ji-soo.
"Jason."
"Hmm?"
"Pwede ba akong magtanong?"
"Sige."
"Bakit hanggang ngayon... wala ka pa ring girlfriend?"
Napatingin ako sa kanya bago muling ibinalik ang tingin sa kalsada.
"Ang random naman."
Napatawa siya.
"Curious lang."
Napabuntong-hininga ako.
"Ewan."
"Siguro..."
"Akala ng mga babae, bading ako."
Natahimik siya nang dalawang segundo.
Pagkatapos ay bigla siyang natawa.
Hindi iyong simpleng tawa.
Kundi iyong napahawak pa siya sa tiyan.
"Sorry..."
"Pero hindi ko talaga na-imagine."
Napailing ako habang natatawa rin.
"Masakit 'yan."
"Hindi..."
Huminto siya sa pagtawa at tumingin sa akin.
"Actually..."
"...hindi ko maintindihan."
"Bakit?"
"Gwapo ka naman."
Halos mapasubsob ako sa manibela.
"Ano?"
"Oo."
"Matangkad ka."
"Maayos ka kausap."
"Mabait ka."
"Tapos gentleman ka pa."
"Kung may iisip man na bading ka..."
Bahagya siyang ngumiti.
"...loss na nila 'yon."
Hindi ko alam kung ano ang isasagot.
Sa loob ng dalawampu't anim na taon kong nabubuhay, iyon ang unang beses na may babaeng nagsabi sa akin ng ganoon.
Tahimik akong napangiti.
At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, mas naging magaan ang pakiramdam ko kaysa sa araw na nalaman kong nakapasa ako sa Foreign Service Officer Examination.
Pagdating namin sa condominium ni Ji-soo, hindi pa siya agad bumaba ng sasakyan.
"Salamat, Jason."
"Walang anuman."
"Teka."
Binuksan niya ang bag niya at may inilabas na maliit na paper bag.
"Inumin mo 'to bukas."
"Ano 'yan?"
"Ginseng tea."
"Nakikita kong lagi kang puyat."
Napangiti ako.
"Concerned ka?"
"Teammate kita."
Sabay kaming natawa.
Bumaba siya ng sasakyan at kumaway bago tuluyang pumasok sa lobby ng condominium.
Hindi ko namalayang nakangiti pa rin pala ako habang minamasdan siyang papalayo.
Hindi ko pa iyon inaming pag-ibig.
Pero alam kong may nagbago na.
At mula sa gabing iyon, ang simpleng "ingat sa pag-uwi" ay naging "ihatid na kita."
At ang minsanang paghatid ay unti-unti nang naging bahagi ng araw-araw naming buhay.
Mula nang minsan ko siyang ihatid pauwi, tila naging tahimik na kasunduan na namin iyon.
Kapag sabay kaming nag-o-overtime, hindi na siya nagbubukas ng Grab application. Hihintayin na lamang niya akong matapos sa ginagawa ko, saka kami sabay na bababa ng gusali.
Hindi rin ako nagtatanong kung kailangan ba niya ng sakay.
Alam ko nang sasabay siya.
At alam din niyang hindi ko siya pababayaan.
Minsan, sa halip na dumiretso sa condominium niya, dumadaan muna kami sa isang maliit na convenience store sa BGC.
"Jason."
"Hmm?"
"Anong gusto mo?"
Napatingin ako sa freezer.
"Kahit ano."
Napangiwi siya.
"'Yung kahit ano, hindi flavor ng ice cream."
Napatawa ako.
"Sige na nga."
"Ikaw na pumili."
Kumuha siya ng dalawang cone ice cream at iniabot ang isa sa akin.
"Naku."
"Ano?"
"Chocolate."
"Favorite mo ba?"
Tumango ako.
"Eh, favorite ko rin."
"Sakto pala."
Lumabas kami ng convenience store at naupo sa isang bakanteng bench sa High Street.
Tahimik lang kaming kumakain habang pinagmamasdan ang mga taong naglalakad sa gabi.
"Alam mo..." sabi ni Ji-soo matapos ang ilang sandali.
"Bakit?"
"Noong una kitang nakita..."
Kinabahan ako.
"...akala ko suplado ka."
Napatawa ako.
"Talaga?"
"Oo."
"Bakit?"
"Lagi kang seryoso."
"Nakakunot noo."
"Tapos hindi ka masyadong nagsasalita."
Napailing ako.
"First day ko kasi."
"Kinakabahan ako."
"Lumabas ba?"
"Oo."
"Very obvious."
Natawa kaming dalawa.
"Ikaw naman?" tanong ko.
"Ano'ng first impression mo sa sarili mo?"
Napakunot-noo siya.
"Ha?"
"Paano mo gustong maalala ka ng mga tao?"
Napaisip siya.
"Hmm..."
"Gusto ko..."
"...'yung tipong kapag wala ako..."
"...mapapansin nila."
Napatingin ako sa kanya.
"Hindi dahil maganda ako."
"Hindi dahil Koreana ako."
"Kundi dahil..."
"...naging mabuti akong tao."
Hindi ko alam kung bakit.
Pero tumatak sa akin ang sinabi niyang iyon.
Napangiti ako.
"Alam mo..."
"Bakit?"
"Successful ka na."
"Bakit naman?"
"Kasi kapag absent ka..."
"...parang ang tahimik ng opisina."
Hindi siya agad sumagot.
Nakatitig lang siya sa akin.
Pagkatapos ay marahan siyang ngumiti.
"Salamat."
Tahimik na naman kaming kumain.
Ngunit sa pagkakataong iyon...
Hindi na awkward ang katahimikan.
Pakiramdam ko, sapat na ang presensya naming dalawa.
Habang nagpapahinga ako sa bahay, biglang nag-vibrate ang cellphone ko.
Ji-soo
Napangiti ako bago pa man sagutin ang tawag.
"Hello?"
"Busy ka ba?"
"Wala naman."
"Good."
"Bakit?"
May ilang segundong katahimikan.
Tila nag-aalangan pa siyang magsalita.
"May gusto sana akong puntahan."
"Saan?"
"May Korean food and travel fair sa SM Aura."
"Tapos..."
"Huwag mo sana akong pagtawanan."
"Bakit?"
"Wala akong kasama."
Napangiti ako.
"At ako ang naisip mo?"
"Oo."
"Bakit?"
"Dahil..."
"...ikaw lang ang kilala kong siguradong hindi ako iiwan sa gitna ng event para lang maglaro sa arcade."
Napatawa ako.
"Ang specific."
"Kasi nangyayari."
"Sa ex mo?"
Biglang natahimik ang kabilang linya.
Napakagat ako sa labi.
"Sorry."
"Hindi ko sinasadya."
Makalipas ang ilang segundo, mahina siyang tumawa.
"Okay lang."
"Matagal na naman iyon."
Hindi ko na itinuloy ang usapan.
Pero iyon ang unang pagkakataong nabanggit ang salitang "ex."
Hindi ko pa alam kung sino siya.
Hindi ko rin alam kung gaano kalaki ang naging sugat na iniwan niya kay Ji-soo.
At sana, maging daan ako upang tuluyang makalimutan iyon ni Ji-soo.
Nagkita kami kinabukasan ng alas-diyes ng umaga sa SM Aura. Pagdating ko sa entrance, nakita ko agad si Ji-soo na abala sa pagtingin sa cellphone habang paminsan-minsang sinusulyapan ang mga taong papasok.
Nang mapansin niya ako, agad siyang kumaway.
"Jason!"
Napangiti ako.
Para kasing may naghihintay sa akin na anghel.
"Kanina ka pa?"
"Five minutes."
"Sorry, traffic."
"Hindi ako matagal naghintay."
Napansin kong hindi siya naka-office attire. Nakasuot lamang siya ng simpleng light blue blouse, puting skirt, purple na sneakers, at maliit na sling bag. Light makeup.
Ngunit sa unang pagkakataon, nakita ko siyang hindi bilang katrabaho, kundi bilang isang dalagang nasa edad na gusto lang mag-enjoy sa araw na iyon.
"May mali ba?" tanong niya nang mapansing matagal akong nakatingin.
Napakamot ako sa batok.
"Wala."
"Sigurado?"
"Oo."
"Tinitingnan mo kasi ako."
Napangiti ako.
"Nasanay lang siguro akong lagi kang naka-formal."
Napababa siya ng tingin sa sarili niyang suot bago siya bahagyang ngumiti.
"Buti na lang."
"Ano'ng buti?"
"Akala ko may dumi na agad ako."
Napatawa ako.
"Hindi naman."
"Hindi ganyan."
Napahinto ako habang hawak ang chopsticks.
"Bakit?"
"Mali."
"Pati pagkain may tama at mali?"
"Oo."
Lumapit siya at marahang inayos ang pagkakahawak ko sa chopsticks.
"Heto."
"Ganito."
Hindi ko namalayang halos magkadikit na pala ang mga mukha namin.
Pagtingin niya sa akin, pareho kaming natigilan.
Siya ang unang umiwas ng tingin.
"Ayos na."
"Salamat."
Bigla akong nakaramdam ng kakaibang kaba.
Hindi ko alam kung bakit.
Huminto si Ji-soo sa harap ng malaking larawan ng Nami Island.
"Miss mo na?" tanong ko.
Tahimik siyang tumango.
"Minsan."
"Tumatawag naman sina Mama at Papa."
"Bakit hindi ka muna umuwi kahit bakasyon?"
Napangiti siya, ngunit hindi umabot sa mga mata niya ang ngiti.
"Complicated."
Hindi ko na siya tinanong pa.
Pakiramdam ko ay darating din ang araw na siya mismo ang magkukuwento.
Bumangga ito kay Ji-soo.
Muntik na siyang matumba.
Agad kong nahawakan ang kamay niya at nahila papalapit sa akin.
"Okay ka lang?"
Napatingin siya sa kamay kong mahigpit na nakahawak sa kanya.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
"O-okay."
Hindi ko agad binitiwan.
Hindi rin siya kumawala.
Ilang segundo kaming parehong nakatingin sa isa't isa.
Hanggang sa napansing humihingi na ng paumanhin ang ina ng ****.
"Sorry po!"
Ngumiti si Ji-soo.
"Okay lang po."
Nang makaalis ang mag-ina, saka ko lang napansing hawak ko pa rin ang kamay niya.
Agad ko iyong binitiwan.
"Sorry."
Napailing siya.
"Hindi..."
"Actually..."
"...thank you."
Hindi agad siya bumaba.
Tahimik lang kaming nakaupo sa loob ng sasakyan habang tanaw ang mga ilaw ng BGC.
"Jason."
"Hmm?"
"Salamat."
"Saan?"
"Sa buong araw."
Napangiti ako.
"Ako ang dapat magpasalamat."
"Bakit?"
"Matagal na rin akong hindi lumabas nang ganito."
Napatawa siya.
"Ako rin."
Muli kaming natahimik.
Sa pagkakataong iyon, hindi na ako nagdadalawang-isip.
"Ji-soo."
Napalingon siya sa akin.
"Bakit?"
Huminga ako nang malalim.
"Gusto kong maulit 'to."
Hindi siya agad sumagot.
Sa halip ay marahan siyang ngumiti.
"Ako rin."
Tahimik kaming nagkatinginan.
Wala nang mga taong dumaraan sa paligid. Tanging ang mahinang ilaw mula sa lobby ng condominium at ang mga ilaw ng BGC ang nagsisilbing saksi sa katahimikan naming dalawa.
Pakiramdam ko ay iyon na ang pagkakataong matagal ko nang hinihintay.
"Dahil ba pagod lang tayo..." mahina kong tanong,
"...o pareho na talaga tayong naghahanap ng dahilan para magkita?"
Bahagyang natawa si Ji-soo.
"Hindi ko rin alam."
Humakbang siya palapit.
"Pero kapag kasama kita..."
Sandali siyang yumuko, tila naghahanap ng tamang salita.
"...masaya ako."
Hindi ko na napigilan ang sarili ko.
Marahan kong hinawakan ang isa niyang kamay.
"Pwede ba?"
Napatingin siya sa akin.
"Ha?"
Hindi siya nagsalita.
Sa halip ay marahan niyang isinara ang pagitan naming dalawa.
Sapat na ang sagot na iyon.
Dahan-dahan kong inilapit ang mukha ko sa kanya.
Nang magtagpo ang aming mga labi, saglit na tila tumigil ang mundo.
Wala iyong pagmamadali, wala ring pag-aalinlangan—isang halik na matagal nang naghihintay na mangyari.
Pagkalayo namin sa isa't isa, napangiti siya habang bahagyang namumula ang kanyang pisngi.
Saka ko lang kasi narealize na...
“First kiss ko...”
“Really? No way!” manghang tugon ni Ji-soo.
“Ang swerte-swerte ko pala kung ganun.”
“Ang sarap nga eh, ganito pala ang feeling.” Sabi ko sa kanya.
Lutang hanggang sa ulap ang aking nararamdaman.
"So..." mahina niyang sabi.
"So?"
"Ibig bang sabihin nito..."
"...date na talaga 'yon kanina?"
Napatawa ako.
"Oo."
"Official na."
Tumawa rin siya.
"Late mo naman sinabi."
Nang akmang bubuksan na niya ang pinto ng sasakyan, muli siyang huminto.
"Jason."
"Hmm?"
"Tara muna sa taas."
Napatingin ako sa kanya.
"Sigurado ka?"
Tumango siya.
"Gusto kitang ipagtimpla ng tsaa."
Napangiti ako.
"Sige."
Magkatabi kaming sumakay ng elevator. Pareho kaming tahimik, ngunit hindi na iyon ang nakakailang na katahimikan ng dalawang taong bagong magkakilala. Isa na itong katahimikang puno ng pananabik at bagong pag-asa.
Pagpasok sa condo, agad niyang hinubad ang sapatos at nagtimpla ng mainit na tsaa habang ako naman ay tahimik na nagmasid sa malinis at maaliwalas niyang tahanan. Sa isang istante ay may mga librong Korean at Filipino, ilang framed photographs ng pamilya at mga kaibigan, at isang lumang kamera na halatang madalas gamitin.
(continuation in the comments)
anyways, please enjoy and leave a comment if you liked it! Thank you!