NSFWjoshnewhere
Grasshopper
Ang Gabing Hindi Ko Inasahan
Ako si Adrian, isang third-year engineering student na nakatira sa isang maliit na dormitoryo ilang minutong lakad lamang mula sa unibersidad. Hindi naman espesyal ang dorm namin. Tatlong palapag lang ito, may iisang common kitchen, dalawang banyo sa bawat palapag, at manipis na mga dingding na halos marinig mo ang alarm clock ng katabing kuwarto.
Simple lang ang buhay ko roon. Gigising nang maaga para sa klase, uuwi sa hapon, kakain sa karinderya sa kanto, at magre-review hanggang madaling-araw.
Noong una, wala akong gaanong kinakausap.
Hanggang sa dumating si Lara.
Lumipat siya sa kuwartong katabi ng akin isang Lunes ng umaga. Nakita ko siyang may bitbit na dalawang maleta habang nahihirapang ipasok ang mga iyon sa makitid na hallway.
"Need mo ng tulong?" tanong ko.
Napangiti siya.
"Kung okay lang."
Tinulungan ko siyang buhatin ang mga gamit niya. Mula noon, halos araw-araw na kaming nagkakasalubong.
Minsan sa pantry.
Minsan sa laundry area.
Minsan habang pareho kaming nagmamadaling pumasok.
Unti-unti kaming naging magkaibigan.
Nalaman kong pareho pala kaming mahilig sa kape at parehong nagpupuyat dahil sa engineering subjects. Kapag may exam, sabay kaming nagre-review sa study area ng dorm hanggang madaling-araw.
Sa bawat gabi, mas lalo ko siyang nakikilala.
Hindi lang pala siya maganda.
Mabait siya.
Masayahin.
At marunong makinig.
Hindi ko namalayang hinahanap-hanap ko na ang presensya niya.
Dumating ang isang Sabado ng gabi.
Karamihan sa mga boarders ay umuwi sa kani-kanilang probinsya. Tahimik ang buong dormitoryo.
Malakas ang ulan.
Bandang alas-nuwebe ng gabi, may kumatok sa pinto.
Pagbukas ko, si Lara ang bumungad.
"Hindi ka pa natutulog?"
"Hindi pa. May tinatapos pa akong assignment."
Tumawa siya.
"Pareho pala tayo."
Napansin niyang may bagong timplang kape sa mesa.
"Pwede bang maki-kape?"
"Siyempre."
Pumasok siya.
Naupo kami sa maliit kong mesa habang umuulan sa labas.
Ang usapang nagsimula sa school ay napunta sa pamilya.
Sa mga pangarap.
Sa mga takot.
Sa mga bagay na hindi namin basta-basta naikukuwento sa ibang tao.
Hindi namin namalayang lumipas ang ilang oras.
Nang tumingin ako sa orasan, alas-dose na pala.
Tahimik ang buong dorm.
Ang tanging naririnig namin ay ang ulan na tumatama sa bubong.
Napansin kong seryoso ang tingin niya.
"Adrian..."
"Hmm?"
"Salamat."
"Para saan?"
"Ikaw yung unang taong nagparamdam sa akin na hindi ako nag-iisa rito."
Hindi ako agad nakasagot.
Ngumiti lang ako.
"Ako rin."
Lumapit siya.
Marahan niya akong niyakap.
Nagulat ako sa una, pero niyakap ko rin siya pabalik.
Walang nagsasalita.
Pakiramdam ko sapat na ang katahimikan.
Maya-maya ay bahagya siyang lumayo at tumingin sa akin.
"Pwede ba?"
Mahina lang ang boses niya.
Tumango ako.
Naghalikan kami nang marahan.
Hindi iyon puno ng pagmamadali.
Hindi rin iyon bunga ng bugso ng damdamin lamang.
Para bang pareho naming matagal nang gustong sabihin ang nararamdaman ngunit ngayon lang nagkaroon ng lakas ng loob.
Pagkatapos ng ilang sandali, nagkatitigan lang kami at parehong napangiti.
Umupo kami muli sa kama, magkatabi, habang nagpapatuloy ang ulan sa labas.
Nag-usap pa kami hanggang madaling-araw tungkol sa kung ano ang maaaring mangyari pagkatapos ng graduation, kung saan kami dadalhin ng buhay, at kung paano nagsimula ang lahat sa isang simpleng tasang kape.
Bago siya bumalik sa kanyang kuwarto, marahan niyang hinawakan ang kamay ko.
"Good night, Adrian."
"Good night, Lara."
Mula sa gabing iyon, hindi na pareho ang tingin namin sa isa't isa.
Hindi na kami basta magkaibigan.
At bagama't nagsimula ang lahat sa isang ordinaryong dormitoryo at isang maulang gabi, naging isa iyon sa mga alaalang pareho naming hindi kailanman nalimutan.
Ako si Adrian, isang third-year engineering student na nakatira sa isang maliit na dormitoryo ilang minutong lakad lamang mula sa unibersidad. Hindi naman espesyal ang dorm namin. Tatlong palapag lang ito, may iisang common kitchen, dalawang banyo sa bawat palapag, at manipis na mga dingding na halos marinig mo ang alarm clock ng katabing kuwarto.
Simple lang ang buhay ko roon. Gigising nang maaga para sa klase, uuwi sa hapon, kakain sa karinderya sa kanto, at magre-review hanggang madaling-araw.
Noong una, wala akong gaanong kinakausap.
Hanggang sa dumating si Lara.
Lumipat siya sa kuwartong katabi ng akin isang Lunes ng umaga. Nakita ko siyang may bitbit na dalawang maleta habang nahihirapang ipasok ang mga iyon sa makitid na hallway.
"Need mo ng tulong?" tanong ko.
Napangiti siya.
"Kung okay lang."
Tinulungan ko siyang buhatin ang mga gamit niya. Mula noon, halos araw-araw na kaming nagkakasalubong.
Minsan sa pantry.
Minsan sa laundry area.
Minsan habang pareho kaming nagmamadaling pumasok.
Unti-unti kaming naging magkaibigan.
Nalaman kong pareho pala kaming mahilig sa kape at parehong nagpupuyat dahil sa engineering subjects. Kapag may exam, sabay kaming nagre-review sa study area ng dorm hanggang madaling-araw.
Sa bawat gabi, mas lalo ko siyang nakikilala.
Hindi lang pala siya maganda.
Mabait siya.
Masayahin.
At marunong makinig.
Hindi ko namalayang hinahanap-hanap ko na ang presensya niya.
Dumating ang isang Sabado ng gabi.
Karamihan sa mga boarders ay umuwi sa kani-kanilang probinsya. Tahimik ang buong dormitoryo.
Malakas ang ulan.
Bandang alas-nuwebe ng gabi, may kumatok sa pinto.
Pagbukas ko, si Lara ang bumungad.
"Hindi ka pa natutulog?"
"Hindi pa. May tinatapos pa akong assignment."
Tumawa siya.
"Pareho pala tayo."
Napansin niyang may bagong timplang kape sa mesa.
"Pwede bang maki-kape?"
"Siyempre."
Pumasok siya.
Naupo kami sa maliit kong mesa habang umuulan sa labas.
Ang usapang nagsimula sa school ay napunta sa pamilya.
Sa mga pangarap.
Sa mga takot.
Sa mga bagay na hindi namin basta-basta naikukuwento sa ibang tao.
Hindi namin namalayang lumipas ang ilang oras.
Nang tumingin ako sa orasan, alas-dose na pala.
Tahimik ang buong dorm.
Ang tanging naririnig namin ay ang ulan na tumatama sa bubong.
Napansin kong seryoso ang tingin niya.
"Adrian..."
"Hmm?"
"Salamat."
"Para saan?"
"Ikaw yung unang taong nagparamdam sa akin na hindi ako nag-iisa rito."
Hindi ako agad nakasagot.
Ngumiti lang ako.
"Ako rin."
Lumapit siya.
Marahan niya akong niyakap.
Nagulat ako sa una, pero niyakap ko rin siya pabalik.
Walang nagsasalita.
Pakiramdam ko sapat na ang katahimikan.
Maya-maya ay bahagya siyang lumayo at tumingin sa akin.
"Pwede ba?"
Mahina lang ang boses niya.
Tumango ako.
Naghalikan kami nang marahan.
Hindi iyon puno ng pagmamadali.
Hindi rin iyon bunga ng bugso ng damdamin lamang.
Para bang pareho naming matagal nang gustong sabihin ang nararamdaman ngunit ngayon lang nagkaroon ng lakas ng loob.
Pagkatapos ng ilang sandali, nagkatitigan lang kami at parehong napangiti.
Umupo kami muli sa kama, magkatabi, habang nagpapatuloy ang ulan sa labas.
Nag-usap pa kami hanggang madaling-araw tungkol sa kung ano ang maaaring mangyari pagkatapos ng graduation, kung saan kami dadalhin ng buhay, at kung paano nagsimula ang lahat sa isang simpleng tasang kape.
Bago siya bumalik sa kanyang kuwarto, marahan niyang hinawakan ang kamay ko.
"Good night, Adrian."
"Good night, Lara."
Mula sa gabing iyon, hindi na pareho ang tingin namin sa isa't isa.
Hindi na kami basta magkaibigan.
At bagama't nagsimula ang lahat sa isang ordinaryong dormitoryo at isang maulang gabi, naging isa iyon sa mga alaalang pareho naming hindi kailanman nalimutan.
