NSFWbongbongsantos123
Established
Eto next part nung part 2. (https://nsfwph.org/threads/2145952/)
Fourth year na ko noon kaya bihira na talaga kami magkita.
Pareho kaming lunod sa deadlines. Siya sa thesis plates, ako naman halos sa condo na natutulog kakagawa ng requirements. Pero kahit gano kami ka-busy, hindi nawala yung setup namin.
Madalas madaling araw siya nagpaparamdam.
“Gising?”
Kapag nakita ko pangalan niya sa notif bar, alam ko na agad ibig sabihin nun.
Minsan pagkain lang dala niya. Minsan beer. Minsan sarili lang niya at pagod na pagod na mukha.
Pero kahit anong dalhin niya, pareho lagi ending.
Magkatabi kami sa kama ko habang mahina aircon, nakabukas laptop, tapos unti-unting nawawala usapan habang tumatagal gabi.
Sanay na ko sa kanya noon. Sa paraan ng paghiga niya na parang bahay niya yung condo ko. Sa habit niyang sumandal sakin habang nagcecellphone. Sa tingin niyang parang laging may gustong sabihin.
Pero may isang gabi na parang may nagbago.
“May makikilala ka mamaya,” sabi niya habang nag-aayos ng buhok sa salamin ko.
“Nino?”
“Friend ko.”
“Bakit parang kinakabahan ako?”
Ngumiti lang siya. Yung klaseng ngiti na alam mong may tinatago.
Sa Pobla kami nagkita.
Pagpasok pa lang namin sa bar, nakita ko na agad yung sinasabi niya.
Nakasandal yung girl sa counter habang nagcecellphone. Black fitted dress, buhok nakaipit lang, tapos nung tumingin samin, diretsahan agad mata niya sakin.
Parang ina-assess ako.
“So ikaw pala,” sabi niya paglapit namin.
“Anong ikaw pala?”
“Wala.” Napangiti siya habang inaabot kamay niya sakin. “Madalas ka ikwento neto.”
“Sinungaling,” reklamo agad nung kasama ko.
“Hindi ah. Kapag madaling araw nga lagi kang—”
“Tumigil ka nga.”
Tawanan lang kami pero ramdam ko agad tension.
Hindi awkward.
Mas delikado kasi sobrang comfortable agad.
Habang tumatagal gabi, mas napapansin kong madalas nila kong paglaruan pareho. Kapag may joke ako, sabay silang tatawa tapos magtitinginan. Kapag iinom ako, may comment agad yung isa. Kapag tahimik ako, aasarin naman ako nung kasama ko.
“Cute pala talaga ‘to pag nahihiya,” sabi nung friend niya habang umiinom.
“Hindi yan mahiyain,” sagot agad sakin nung isa. “Tahimik lang.”
“Totoo?”
Hindi ako agad nakasagot.
Kasi parehong sakin nakatingin.
At ewan ko kung dahil sa alak o sa paraan nila ko titigan, pero pakiramdam ko biglang umiinit yung hangin sa table namin.
Bandang alas dos, biglang bumuhos ulan.
Yung tipong wala ka nang choice kundi maghintay.
“Samin na muna tayo,” sabi nung friend niya. “Malapit lang condo ko.”
Pagdating namin dun, mas lalong naging intimate atmosphere.
Tahimik lang place niya. Isang bedroom. Warm lights. Mahina music galing speaker.
Habang busy sila sa kusina naghahanap ng pwedeng pulutan, naupo lang ako sa couch at pinapanood sila.
Dun ko unang napansin kung gano sila ka-comfortable sa isa’t isa.
Yung casual na paghawak sa braso habang nag-uusap. Yung paghila sa bewang kapag dadaan. Yung tinginan na parang may sariling language.
Tapos maya-maya, pareho na silang nakaupo malapit sakin.
Masyadong malapit.
“Bakit ang tahimik mo?” tanong nung friend niya.
“Pagod lang.”
“Mhm.” Napangiti siya. “Sure?”
Bago pa ko makasagot, sumandal sakin yung kasama ko.
“Hayaan mo na yan,” bulong niya habang nakapikit. “Nao-overwhelm lang yan.”
“Tama ba ko?” tanong ulit nung isa.
Hindi ko alam bakit parang biglang mabigat huminga.
Kasi ramdam ko pareho sila.
Yung isa nakasandal dibdib sa braso ko.
Yung isa naman, hita halos dikit na sakin habang nakatingin diretso sa mata ko.
Tapos ngumiti siya nang bahagya.
“Relax,” sabi niya. “Wala pa naman kaming ginagawa.”
At somehow, mas lalo akong kinabahan dun.
Fourth year na ko noon kaya bihira na talaga kami magkita.
Pareho kaming lunod sa deadlines. Siya sa thesis plates, ako naman halos sa condo na natutulog kakagawa ng requirements. Pero kahit gano kami ka-busy, hindi nawala yung setup namin.
Madalas madaling araw siya nagpaparamdam.
“Gising?”
Kapag nakita ko pangalan niya sa notif bar, alam ko na agad ibig sabihin nun.
Minsan pagkain lang dala niya. Minsan beer. Minsan sarili lang niya at pagod na pagod na mukha.
Pero kahit anong dalhin niya, pareho lagi ending.
Magkatabi kami sa kama ko habang mahina aircon, nakabukas laptop, tapos unti-unting nawawala usapan habang tumatagal gabi.
Sanay na ko sa kanya noon. Sa paraan ng paghiga niya na parang bahay niya yung condo ko. Sa habit niyang sumandal sakin habang nagcecellphone. Sa tingin niyang parang laging may gustong sabihin.
Pero may isang gabi na parang may nagbago.
“May makikilala ka mamaya,” sabi niya habang nag-aayos ng buhok sa salamin ko.
“Nino?”
“Friend ko.”
“Bakit parang kinakabahan ako?”
Ngumiti lang siya. Yung klaseng ngiti na alam mong may tinatago.
Sa Pobla kami nagkita.
Pagpasok pa lang namin sa bar, nakita ko na agad yung sinasabi niya.
Nakasandal yung girl sa counter habang nagcecellphone. Black fitted dress, buhok nakaipit lang, tapos nung tumingin samin, diretsahan agad mata niya sakin.
Parang ina-assess ako.
“So ikaw pala,” sabi niya paglapit namin.
“Anong ikaw pala?”
“Wala.” Napangiti siya habang inaabot kamay niya sakin. “Madalas ka ikwento neto.”
“Sinungaling,” reklamo agad nung kasama ko.
“Hindi ah. Kapag madaling araw nga lagi kang—”
“Tumigil ka nga.”
Tawanan lang kami pero ramdam ko agad tension.
Hindi awkward.
Mas delikado kasi sobrang comfortable agad.
Habang tumatagal gabi, mas napapansin kong madalas nila kong paglaruan pareho. Kapag may joke ako, sabay silang tatawa tapos magtitinginan. Kapag iinom ako, may comment agad yung isa. Kapag tahimik ako, aasarin naman ako nung kasama ko.
“Cute pala talaga ‘to pag nahihiya,” sabi nung friend niya habang umiinom.
“Hindi yan mahiyain,” sagot agad sakin nung isa. “Tahimik lang.”
“Totoo?”
Hindi ako agad nakasagot.
Kasi parehong sakin nakatingin.
At ewan ko kung dahil sa alak o sa paraan nila ko titigan, pero pakiramdam ko biglang umiinit yung hangin sa table namin.
Bandang alas dos, biglang bumuhos ulan.
Yung tipong wala ka nang choice kundi maghintay.
“Samin na muna tayo,” sabi nung friend niya. “Malapit lang condo ko.”
Pagdating namin dun, mas lalong naging intimate atmosphere.
Tahimik lang place niya. Isang bedroom. Warm lights. Mahina music galing speaker.
Habang busy sila sa kusina naghahanap ng pwedeng pulutan, naupo lang ako sa couch at pinapanood sila.
Dun ko unang napansin kung gano sila ka-comfortable sa isa’t isa.
Yung casual na paghawak sa braso habang nag-uusap. Yung paghila sa bewang kapag dadaan. Yung tinginan na parang may sariling language.
Tapos maya-maya, pareho na silang nakaupo malapit sakin.
Masyadong malapit.
“Bakit ang tahimik mo?” tanong nung friend niya.
“Pagod lang.”
“Mhm.” Napangiti siya. “Sure?”
Bago pa ko makasagot, sumandal sakin yung kasama ko.
“Hayaan mo na yan,” bulong niya habang nakapikit. “Nao-overwhelm lang yan.”
“Tama ba ko?” tanong ulit nung isa.
Hindi ko alam bakit parang biglang mabigat huminga.
Kasi ramdam ko pareho sila.
Yung isa nakasandal dibdib sa braso ko.
Yung isa naman, hita halos dikit na sakin habang nakatingin diretso sa mata ko.
Tapos ngumiti siya nang bahagya.
“Relax,” sabi niya. “Wala pa naman kaming ginagawa.”
At somehow, mas lalo akong kinabahan dun.
