NSFWHindi ko makakalimutan yung Sabado na yun. Mainit na mainit ang araw, pero mas mainit pa yung vibe sa covered court malapit sa amin. May malaking street basketball tournament; mixed teams, girls at boys magkakahalo, at may cash prize pa para sa champions. Team namin, ang “Tomboy Titans,” ang defending champ ng girls’ division. Ako ang captain, point guard, at scorer. Alam ng lahat na kapag ako ang naglalaro, seryoso na.
Maaga kaming dumating para mag-warm up. Naka-jersey ako na number 24, paborito ko si Kobe Bryant, naka baggy shorts, at headband para hindi tumulo ang pawis sa mata. Yung mga kasama ko, parehong-pareho din: maikli ang buhok o naka pusod, muscular ang legs, at walang kahit anong bakas ng lipstick o earrings. Nagtawanan kami habang nag-shooting practice. “Ren, idagdag mo na naman yung MVP trophy sa collection mo,” pang-aasar ni Mika, yung power forward namin.
Tapos dumating ang kalaban namin sa semi-finals. Team nila from sa kabilang university, mga college boys na mayayabang. Naka-branded jersey pa, complete with sponsors daw. At doon ko siya unang nakita: si Ralph.
Matangkad siya, mga 6’2” siguro, medyo moreno pero maputi ang mukha, at may body na parang gym rat with broad shoulders, defined arms, at abs na kita kahit naka-jersey. Yung buhok niya messy pero intentional, at may dimple sa kaliwang pisngi na lumalabas kapag ngumingiti. Siya ang center nila, at captain din. Pagpasok pa lang nila sa court, nag-cheer agad yung mga babaeng manonood. “Ralph! Ralph!” sigaw nila. Napairap ako. Typical.
Nagsimula ang laro. Grabe yung intensity agad. Fast-paced at physical. Ako ang nag-handle ng bola majority ng oras, at si Ralph ang palaging nakabantay sa akin kapag nagda-drive ako sa paint. Paulit-ulit kaming nagbabanggaan, yung katawan niya laban sa katawan ko. Matigas, mainit, at ramdam ko yung strength niya. Pero hindi ako natatakot. Tinira ko siya ng crossover, tapos fadeaway jumper. Swish. 2-0 kami.
Ngumiti siya, tapos lumapit habang nagba-backpedal. “Nice shot, tomboy,” sabi niya sa tenor voice na medyo mababa. May British accent pa kunwari, pero alam kong Pinoy siya. “Hindi ka makaka-score sa akin,” sagot ko habang nginiwi. Tumaas ang kilay niya. “Tingnan natin.”
Sa second quarter, siya naman ang uminit. Post-up moves niya grabe, yung likod niya laban sa dibdib ko, tapos hook shot. Block ko yung isa, pero yung pangalawa, pumasok. Tapos nag-dunk pa siya sa fast break. Yung mga kasama ko, natulala. “Ang lakas niya, Ren,” bulong ni Mika. Ngumiti lang ako. Challenge accepted.
Sa huling minuto, tied ang score. Ako ang may bola. Nag-drive ako, fake left, go right, pero bigla niyang hinawakan yung baywang ko para i-stop. Foul, pero hindi tinawag ng ref. Nagka-eye contact kami habang nakahawak pa siya. “Hindi ka makakalusot sa akin,” bulong niya. Ramdam ko yung init ng hininga niya sa tenga ko. May kakaibang kuryente na dumaloy sa katawan ko, hindi galit at lalong hindi inis. Iba.
Tinira ko siya ng step-back three sa mukha niya. Swish ulit. Nag-cheer yung side namin. Natulala siya saglit, tapos tumawa nang malakas. “Okay, may laban ka pala talaga.”
Sa overtime, natalo kami. Yung last possession nila, si Ralph ang nag-decide, pick and roll, tapos alley-oop dunk. Grabe yung impact, parang lindol yung ring. Final score: 75-72 sila. Pero ako ang naging MVP ng girls’ side, top scorer with 28 points.
Pagkatapos ng laro, nag-line up kami para mag-shake hands. Nung turn ko kay Ralph, hinintay niya ako. “Good game, Renren,” sabi niya habang nakangiti. Paano niya alam pangalan ko? “Good game din. Sana next time, matalo ko kayo,” sagot ko. Tumaas ang kilay niya. “Confident ah. Rematch tayo. 1-on-1. Kung manalo ako, may hihingin akong favor.” Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa, pawis na pawis siya, pero mas lalo siyang gumwapo. “At kung manalo ako?” tanong ko. Ngumiti siya nang nakakaloko, yung dimple lumabas ulit. “Kahit ano gusto mo. Deal?”
Inabot niya yung kamay niya. Hinawakan ko. Matigas, mainit, at matagal bago niya binitawan. “Deal,” sabi ko. Akala ko noon, simpleng pustahan lang yun. Laro lang.
Isang linggo pagkatapos ng tournament, hindi ko pa rin makalimutan yung hawak-kamay namin ni Ralph. Paulit-ulit kong ini-replay sa isip ko yung init ng palad niya, yung titig niya na parang may sinasabi na hindi niya binibigkas. Nag-text siya kinabukasan: “Rematch tayo this Saturday? Same court. 1-on-1.” Sagot ko agad: “Sige. Pero this time, talo kana.” Emoji lang ang reply niya, yung ngumingisi na may dimple.
Sabado ulit, maaga akong dumating sa court. Mainit pa rin, pero may konting ulan kagabi kaya medyo basa ang sahig. Nag-warm up ako mag-isa; shooting, dribbling at stretches. Naka-jersey pa rin ako, shorts, at sneakers na puro gasgas na. Habang nagshu-shoot, iniisip ko, “Kailangan kong manalo. Hindi pwede na may utang akong favor sa kanya.”
Dumating siya mga 10 minutes late, naka-black tank top na kita yung muscles niya, gray shorts, at bagong sneakers. May dala pang cooler na may Gatorade. “Late ka,” sabi ko habang nagda-dribble. Ngumiti siya. “Traffic. Pero ready na ako talunin ka.” Napairap ako. “Dream on.”
Nagsimula ang laro. First to 21 points, win by 2. Walang ref, honor system lang. Ako ang unang may bola. Nag-drive agad ako; crossover, spin move, lay-up. 1-0. “Ganyan,” sabi ko habang nginiwi. Ngumiti siya. “Cute.”
Sa simula, lamang ako. 5-2, tapos 8-4, hanggang 11-7. Alam ko yung style niya na mabagal siya mag-init, pero kapag seryoso na, delikado. Ginamit ko yung bilis ko, yung quickness. Three-pointer ko, pumasok. Step-back jumper, swish ulit. Pawis na pawis na kami pareho, pero may ngiti sa labi niya na nakakainis at nakakakilig.
Tapos bigla siyang nagbago. Naging aggressive. Post-up sa low block, yung likod niya laban sa dibdib ko, tapos drop step, hook shot. 11-9. Tapos steal niya yung bola ko, fast break then dunk. Grabe yung lakas, nag-vibrate yung ring. 11-11 tied.
Doon na naging intense talaga ang laban. Bangaan sa bawat possession. Hawak niya yung baywang ko kapag nagde-defend, ramdam ko yung abs niya sa likod ko. “Hindi ka makakalusot,” bulong niya. Pero nakalusot ako minsan, drive, euro step, finger roll. 15-13 ako.
Sa huling stretch, 19-18 siya ang lamang. Ako ang may bola. Nag-drive ako left, fake, go right, pero hinawakan niya yung braso ko. Foul, pero sabi niya, “No call.” Nagngitngit ako, pero game on. Tinira ko siya ng pull-up jumper. Miss. Rebound niya.
Last possession. Dribble niya sa top of the key, tinitingnan ako. “Game point,” sabi niya. Nag-hezitante ako sa defense kung masyado akong malapit, baka i-post up niya ako ulit. Pero lumayo ako ng konti. Bigla siyang nag-drive, pump fake at napa-jump ako, tapos easy lay-up niya. 21-19.
Natulala ako. Nakaupo sa bench, hingal na hingal, habang siya nakatayo sa harap ko na nakangiti, kamay sa baywang. “Good game, Renren. Pero… nanalo ako.” Hinablot niya yung Gatorade sa cooler, inabutan ako ng isa. Tinanggap ko, pero galit pa rin. “Ano yung favor mo? Sabihin mo na.”
Umupo siya sa tabi ko, medyo malapit, ramdam ko yung init ng katawan niya. “Next week, may charity event kami sa university. Fashion-basketball show. Yung mga players, nagda-dribble at nagshu-shoot habang naka-formal attire. Girls in dresses and heels, boys in suits. Para sa scholarship fund ng pamilya ko.”
Natulala ako. “So?”
Ngumiti siya nang maloko. “Gusto ko sumali ka. Bilang player. Naka-dress. Naka-heels. Naka-makeup.”
“ANO?! *******, Ralph! Hindi ako magsusuot ng ganun! Tomboy ako!” sigaw ko, pero tumawa lang siya. “Deal is a deal. Sabi mo, kung manalo ako, may favor. Ito yun. Para ma-experience mo naman yung iba pang side mo. Isang beses lang ‘to. Promise, hindi kita iiwan mag-isa. Ako ang mag-aayos sa’yo kung gusto mo.”
Tiningnan ko siya. Seryoso yung mata niya, pero may lambot. May kakaibang thrill sa tiyan ko, hindi puro galit. Takot? Hiya? O excitement? “Sige,” sabi ko sa huli. “Pero kung tatawanan mo ako, gugulpihin kita.”
Tumawa siya ulit, tapos hinawakan yung balikat ko. “Hindi kita tatawanan. Promise. Bagay sa’yo yun, Renren. Makikita mo.”
Galit ako noon, pero deep inside, may part ko na curious. Ano kayang feeling maging babae ulit? Lalo na kung si Ralph ang kasama. At yung pustahan na yun? Yun pala ang magiging dahilan kung bakit ako unti-unting magbabago.
Kinabukasan pagkatapos ng pustahan, nag-text si Ralph: “Malapit na yung event. Puntahan kita sa inyo, tapos mall tayo para bumili ng dress mo. Deal?” Natulala ako sa phone ko. Akala ko joke lang yung tungkol sa pag-aayos, pero seryoso pala siya. “Hindi na kailangan, may mga lumang dress pa ako sa closet,” sagot ko, pero deep inside, alam kong wala na kasi itinapon ko lahat noong nagbago ako. Reply niya: “Ako na bahala. Trust me.”
Dumating siya kinabukasan sa barangay namin sakay ng motor, naka-casual shirt at jeans, pero fresh na fresh pa rin. Nakita ako ng nanay ko sa labas, nagtanong agad, “Sino yan, Ren? Boyfriend mo?” Napailing ako. “Kaibigan lang, Nay. Basketball thing.” Pero yung ngiti ni Ralph habang naghihintay sa akin, parang may ibang sinasabi.
Sa mall, dinala niya ako sa isang boutique na hindi ko alam na may ganun sa SM. “Pumili ka,” sabi niya. Napatingin ako sa mga dress, lahat girly, flowy at colorful. Pakiramdam ko outsider ako. “Ikaw na pumili, hindi ako marunong,” sabi ko nang mahina. Ngumiti siya, tapos kinuha yung isang off-shoulder red dress na hanggang tuhod lang, simple pero elegant. “Try mo ‘to. Bagay sa kulay mo.”
Sa fitting room, dahan-dahan kong isinuot. Tiningnan ko sarili ko sa salamin, matagal ko nang hindi nakita yung ganitong version ko. Yung balikat ko nakalabas, yung curve ng dibdib at baywang kita, yung legs ko na muscular sa basketball pero feminine pa rin. May blush ako sa pisngi na hindi makeup, natural na hiya. Bumukas yung pinto ng konti, sumilip si Ralph. “Pwede bang tingnan?” tanong niya. Tumango ako at hindi makapagsalita.
Lumabas ako. Natulala siya. “Renren… ang ganda mo.” Simple lang yung sinabi niya, pero ramdam ko yung sincerity sa mata niya. May init na dumaloy sa dibdib ko, yung kilig na matagal ko nang hindi naramdaman. Hinawakan niya yung kamay ko, piniriketa ako. “Perfect. Kunin natin ‘to. Tapos shoes, makeup…”
Bumili rin kami ng black heels na hindi masyadong mataas, alam niyang maglalaro ako eh. Tapos dinala niya ako sa salon para sa quick makeover. Habang nag-aapply ng light makeup yung stylist; eyeliner, blush, lipstick ay nakatingin lang si Ralph sa akin mula sa upuan sa tabi. “Bakit mo ‘ko tinitingnan nang ganyan?” tanong ko. Ngumiti siya. “Kasi… nakikita ko na yung babaeng matagal nang nagtatago.”
Sa event mismo, sa university gym nila, grabe yung nerbiyos ko. Naka-dress ako, naka-heels, may konting makeup, at buhok ko na maikli pero inistyle nila nang medyo wavy. Si Ralph naka-suit na black coat, white shirt, at tie. Gwapo talaga, parang model. Hawak niya yung kamay ko habang papasok kami. “Relax ka lang. Ako kasama mo,” bulong niya.
Ang event, fashion-basketball show: mga players from different teams, nagwa-walk sa court habang may bola, dribble, shoot, pero naka-formal. Girls in dresses and heels, boys in suits. May emcee pa na nagko-comment. Turn ko, kinabahan talaga ako. Naglakad ako sa court na naka-heels at medyo natapilok sa una, pero tumawa lang yung audience. Nag-dribble ako, crossover pa nga, tapos shoot sa free throw line. Pumasok! Nag-cheer yung mga tao. “Ganda! Ang sexy!” sigaw ng iba. Nag-blush talaga ako.
Sa front row, si Ralph nakatingin lang, proud na proud yung mata niya. Pagkatapos ng performance ko, bumaba ako sa stage, nilapitan niya agad ako. “Grabe ka, Renren. Bagay na bagay sa’yo.” Hinawakan niya yung baywang ko nang mahina, hinila ako palapit. Ramdam ko yung init ng katawan niya sa dress ko na manipis. “Salamat… sa lahat ng ‘to,” sabi ko nang mahina. Nginitian niya ako, tapos biglang… “Pwede ba kitang i-date officially pagkatapos nito?”
Hindi pa ako nakakasagot, biglang may lumapit na babae mula sa crowd. Pamilyar yung boses. “Ren? Ang ganda mo pala talaga kapag ganito.”
Si Ella. Yung ex ko. Naka-dress din siya, pink na flowy, mahaba ang buhok, at nakangiti nang matamis na matamis. Nakita ko siyang nagpe-perform din pala sa ibang category. Lumapit siya, yumakap sa akin nang mahina. “Miss kita. Sobrang tagal na ah.”
Napatingin si Ralph sa amin, tapos sa akin. May tanong sa mata niya. Napatingin din ako kay Ella na maganda pa rin siya, soft pa rin, pero… wala na yung dating tibok. Pero may selos akong naramdaman nang makita ko si Ralph na medyo lumayo ng konti.
“Ella, si Ralph… kaibigan ko,” sabi ko. Ngumiti si Ella kay Ralph, pero yung titig niya sa akin, may ibang meaning. “Ren, coffee tayo after? Usap tayo. Miss ko yung dating tayo.”
Doon na nagsimula yung drama. Kilig ako kay Ralph, pero biglang bumalik yung past ko. At si Ralph? Nakita ko yung unang beses na may doubt sa mata niya. Pero hindi pa doon nagtatapos, mas lalalim pa yung connection namin sa susunod.
/HIDEREACT]