NSFWstevenelizares
Established
Kabanata 1: Ang Siksikang Jeepney
Lunes ng umaga. Male-late na ako sa trabaho. Dumating ang jeep, at kahit kitang-kita kong magkakapatong na ang mga hita ng mga pasahero, sumigaw pa rin si Manong Driver: "Siyam pa! Siyam pa sa kanan, anim sa kaliwa! Kasya pa 'yan, usog lang nang konti!"
Bilang isang Pilipino na sanay sa "bayanihan," sumakay ako. Ang kalahati ng pwet ko, nasa loob ng jeep; ang kalahating pwet ko, nakalutang na sa hangin.
Tapos, dumating ang pinakamahirap na misyon sa buhay-commuter: Ang pag-abot ng pamasahe.
Inilabas ko ang bente pesos ko. Tumingin ako sa katabi ko. Tulog-tulugan siya. Tumingin ako sa harap ko, biglang nag-cellphone. Walang gustong mag-abot. Kaya ginamit ko ang boses na may halong authority at pakiusap: "Pakiabot naman po, bente pesos, isang cubao."
Isang lola ang kumuha ng pera ko, iniabot sa katabi niya, na iniabot naman sa isang estudyante, hanggang makarating kay driver. Pakiramdam ko, nanalo kami sa laro sa Eat Bulaga.
Kabanata 2: Ang Misteryo ng Sukli
Limang minuto ang lumipas. Walang bumabalik na sukli. Tumingin ako kay driver sa rear-view mirror. Nakikita ko siyang nagpapatugtog ng kanta ni April Boy Regino habang kumakanta. Mukhang nakalimutan na ang bente ko.
Lakas-loob akong sumigaw: "Manong, ang sukli po sa bente pesos na galing sa likod?"
Sumigaw si driver: "Ano galing sa likod? Maraming bente dito! Anong suot mo?"
Sabi ko: "Pula po!"
Sabi ng driver: "Tatlo kayong naka-pula dito! Yung may face mask o yung may bitbit na payong?"
Nagtinginan ang lahat ng pasahero sa akin. Pakiramdam ko, ako na ang pinaka-suspect sa isang krimen. Sa dulo, ibinato ni driver ang sukli sa isang pasahero, at bumalik sa akin ang limang piso na puro barya at may kasama pang lumang candy wrapper. Hindi ko na binalikan ang kulang na piso, baka ma-high blood pa si Manong.
Kabanata 3: Ang Pabili sa Sari-Sari Store
Nang makababa ako, nauhaw ako sa stress. Lumapit ako sa tapat ng sari-sari store ni Aling Nena.
"Tao po... Pabili po," sabi ko. Walang sumasagot pero naririnig ko ang TV sa loob, nanonood ng teleserye.
"Pabili po!" mas nilakasan ko.
Biglang may sumungaw na ****, mga limang taon ang edad, may uling sa mukha, at walang salawal. Tinitigan lang ako.
"Nariyan ba si Aling Nena?" tanong ko.
Umiling ang ****.
"Ano bang pwedeng bilhin?" tanong ko ulit.
Sinuso lang ng **** ang daliri niya at hindi nagsasalita.
Sa huli, lumabas din si Aling Nena mula sa kusina, may hawak na sandok. "Ano 'yun?!" medyo galit pa siya kasi naabala ang panonood niya.
"Coke po tsaka ice candy," sabi ko.
"Walang Coke, Pepsi lang. Walang ice candy, hindi tumigas ang ref," sagot niya.
Napakamot na lang ako sa ulo. Umalis ako na walang nabili, habang ang **** ay nakatitig pa rin sa akin hanggang sa makaliko ako sa kanto. Pilipinas kong mahal, napakahirap mong iwanan, pero napakasakit mo sa bangs araw-araw.
Lunes ng umaga. Male-late na ako sa trabaho. Dumating ang jeep, at kahit kitang-kita kong magkakapatong na ang mga hita ng mga pasahero, sumigaw pa rin si Manong Driver: "Siyam pa! Siyam pa sa kanan, anim sa kaliwa! Kasya pa 'yan, usog lang nang konti!"
Bilang isang Pilipino na sanay sa "bayanihan," sumakay ako. Ang kalahati ng pwet ko, nasa loob ng jeep; ang kalahating pwet ko, nakalutang na sa hangin.
Tapos, dumating ang pinakamahirap na misyon sa buhay-commuter: Ang pag-abot ng pamasahe.
Inilabas ko ang bente pesos ko. Tumingin ako sa katabi ko. Tulog-tulugan siya. Tumingin ako sa harap ko, biglang nag-cellphone. Walang gustong mag-abot. Kaya ginamit ko ang boses na may halong authority at pakiusap: "Pakiabot naman po, bente pesos, isang cubao."
Isang lola ang kumuha ng pera ko, iniabot sa katabi niya, na iniabot naman sa isang estudyante, hanggang makarating kay driver. Pakiramdam ko, nanalo kami sa laro sa Eat Bulaga.
Kabanata 2: Ang Misteryo ng Sukli
Limang minuto ang lumipas. Walang bumabalik na sukli. Tumingin ako kay driver sa rear-view mirror. Nakikita ko siyang nagpapatugtog ng kanta ni April Boy Regino habang kumakanta. Mukhang nakalimutan na ang bente ko.
Lakas-loob akong sumigaw: "Manong, ang sukli po sa bente pesos na galing sa likod?"
Sumigaw si driver: "Ano galing sa likod? Maraming bente dito! Anong suot mo?"
Sabi ko: "Pula po!"
Sabi ng driver: "Tatlo kayong naka-pula dito! Yung may face mask o yung may bitbit na payong?"
Nagtinginan ang lahat ng pasahero sa akin. Pakiramdam ko, ako na ang pinaka-suspect sa isang krimen. Sa dulo, ibinato ni driver ang sukli sa isang pasahero, at bumalik sa akin ang limang piso na puro barya at may kasama pang lumang candy wrapper. Hindi ko na binalikan ang kulang na piso, baka ma-high blood pa si Manong.
Kabanata 3: Ang Pabili sa Sari-Sari Store
Nang makababa ako, nauhaw ako sa stress. Lumapit ako sa tapat ng sari-sari store ni Aling Nena.
"Tao po... Pabili po," sabi ko. Walang sumasagot pero naririnig ko ang TV sa loob, nanonood ng teleserye.
"Pabili po!" mas nilakasan ko.
Biglang may sumungaw na ****, mga limang taon ang edad, may uling sa mukha, at walang salawal. Tinitigan lang ako.
"Nariyan ba si Aling Nena?" tanong ko.
Umiling ang ****.
"Ano bang pwedeng bilhin?" tanong ko ulit.
Sinuso lang ng **** ang daliri niya at hindi nagsasalita.
Sa huli, lumabas din si Aling Nena mula sa kusina, may hawak na sandok. "Ano 'yun?!" medyo galit pa siya kasi naabala ang panonood niya.
"Coke po tsaka ice candy," sabi ko.
"Walang Coke, Pepsi lang. Walang ice candy, hindi tumigas ang ref," sagot niya.
Napakamot na lang ako sa ulo. Umalis ako na walang nabili, habang ang **** ay nakatitig pa rin sa akin hanggang sa makaliko ako sa kanto. Pilipinas kong mahal, napakahirap mong iwanan, pero napakasakit mo sa bangs araw-araw.