NSFWKwento ng kaibigan ko;
Akala ko normal lang ang gabing iyon.
Maaga akong nakauwi galing trabaho dahil kinansela ang huling gagawin namin. Hindi ko sinabi sa girlfriend ko na pauwi na ako kasi gusto ko sana siyang sorpresahin. Bumili pa ako ng paborito niyang pagkain at bulaklak. Ilang linggo na rin kasi kaming hindi masyadong nakakapag usap dahil lagi raw siyang pagod sa trabaho.
Pagdating ko sa apartment niya, napansin kong may sapatos ng lalaki sa labas ng kwarto. Hindi ko agad inisip na may masama. Ang sabi ko pa sa sarili ko, baka may katrabaho lang siyang dumaan.
Pero habang papalapit ako sa kwarto, may narinig akong mga boses.
Boses niya.
At boses ng isang lalaking pamilyar sa akin.
Dahan dahan kong binuksan ang pinto.
Parang huminto ang mundo ko.
Nakita ko ang girlfriend ko kasama ang coworker niyang ilang beses na niyang sinasabing kaibigan ko lang yon. Para ko lang siyang kuya.
Hindi na kailangan ng paliwanag kung ano ang nangyayari.
Pagkakita niya sa akin, bigla siyang napatayo.
Wait, hindi ito yung iniisip mo.
Napatawa ako, pero hindi dahil nakakatawa.
Hindi ito yung iniisip ko? Ano pa bang dapat kong isipin?
Tahimik ang coworker niya. Hindi man lang ako matingnan nang diretso.
Tiningnan ko yung girlfriend ko at sinabi ko, Ilang beses kitang tinanong kung may iba. Ilang beses mo akong pinagmukhang praning.
Lumapit siya sa akin habang umiiyak.
Please, makinig ka muna.
Umiling ako.
Hindi na. Nakinig ako sayo nang napakaraming beses. Ngayon naman, sarili ko ang pakikinggan ko.
Iniwan ko sa sahig ang pagkain at bulaklak na dala ko.
Paglabas ko ng apartment, nanginginig ang mga kamay ko. Galit ako. Nasasaktan ako. Pero higit sa lahat, pakiramdam ko naging ***** ako sa loob ng matagal na panahon.
Makalipas ang ilang minuto, sunod sunod ang tawag niya.
Hindi ko sinagot.
Nag message siya.
Sorry. Nagkamali ako. Mahal pa rin kita.
Matagal kong tinitigan ang message bago ako sumagot.
Ang pagkakamali, minsan lang nangyayari nang hindi sinasadya. Pero ang pagtatago, pagsisinungaling, at pagpili sa ibang tao habang tayo pa, desisyon yon.
Pagkatapos noon, binlock ko siya.
Masakit.
Pero noong gabing iyon, naintindihan ko na minsan mas masakit manatili sa taong sinira ang tiwala mo kaysa piliing umalis.
At kahit hindi ko alam kung kailan ako magiging okay ulit, alam kong isang bagay ang sigurado.
Hindi ko kailangang makipag agawan para sa taong dapat pinipili ako mula pa noong una.
Akala ko normal lang ang gabing iyon.
Maaga akong nakauwi galing trabaho dahil kinansela ang huling gagawin namin. Hindi ko sinabi sa girlfriend ko na pauwi na ako kasi gusto ko sana siyang sorpresahin. Bumili pa ako ng paborito niyang pagkain at bulaklak. Ilang linggo na rin kasi kaming hindi masyadong nakakapag usap dahil lagi raw siyang pagod sa trabaho.
Pagdating ko sa apartment niya, napansin kong may sapatos ng lalaki sa labas ng kwarto. Hindi ko agad inisip na may masama. Ang sabi ko pa sa sarili ko, baka may katrabaho lang siyang dumaan.
Pero habang papalapit ako sa kwarto, may narinig akong mga boses.
Boses niya.
At boses ng isang lalaking pamilyar sa akin.
Dahan dahan kong binuksan ang pinto.
Parang huminto ang mundo ko.
Nakita ko ang girlfriend ko kasama ang coworker niyang ilang beses na niyang sinasabing kaibigan ko lang yon. Para ko lang siyang kuya.
Hindi na kailangan ng paliwanag kung ano ang nangyayari.
Pagkakita niya sa akin, bigla siyang napatayo.
Wait, hindi ito yung iniisip mo.
Napatawa ako, pero hindi dahil nakakatawa.
Hindi ito yung iniisip ko? Ano pa bang dapat kong isipin?
Tahimik ang coworker niya. Hindi man lang ako matingnan nang diretso.
Tiningnan ko yung girlfriend ko at sinabi ko, Ilang beses kitang tinanong kung may iba. Ilang beses mo akong pinagmukhang praning.
Lumapit siya sa akin habang umiiyak.
Please, makinig ka muna.
Umiling ako.
Hindi na. Nakinig ako sayo nang napakaraming beses. Ngayon naman, sarili ko ang pakikinggan ko.
Iniwan ko sa sahig ang pagkain at bulaklak na dala ko.
Paglabas ko ng apartment, nanginginig ang mga kamay ko. Galit ako. Nasasaktan ako. Pero higit sa lahat, pakiramdam ko naging ***** ako sa loob ng matagal na panahon.
Makalipas ang ilang minuto, sunod sunod ang tawag niya.
Hindi ko sinagot.
Nag message siya.
Sorry. Nagkamali ako. Mahal pa rin kita.
Matagal kong tinitigan ang message bago ako sumagot.
Ang pagkakamali, minsan lang nangyayari nang hindi sinasadya. Pero ang pagtatago, pagsisinungaling, at pagpili sa ibang tao habang tayo pa, desisyon yon.
Pagkatapos noon, binlock ko siya.
Masakit.
Pero noong gabing iyon, naintindihan ko na minsan mas masakit manatili sa taong sinira ang tiwala mo kaysa piliing umalis.
At kahit hindi ko alam kung kailan ako magiging okay ulit, alam kong isang bagay ang sigurado.
Hindi ko kailangang makipag agawan para sa taong dapat pinipili ako mula pa noong una.