NSFWYow mga lods, Trex ulit. 
Ngayon nalang ulit nakapagsulat.
Hanggang ngayon mga lods, ayaw pa rin niya talaga sa idea na may mangyari sa kanya at sa ibang guy. Pero kakaiba ang mga kaganapan nung mga nakaraan. Hahaha
Dahil alam niyang gusto ko, minsan pinagbibigyan niya ako sa kink ko.
May mga pagkakataon na nagssend sya sakin ng voice message habang nagmmoan sya, may binabanggit syang name ng guy, at ang malupit nito, kawork nya!
Di ko alam ano nararamdaman ko mga lods, selos ba, libog o ewan ko. Siguro lahat na.
Kasi alam kong ginagawa niya iyon mainly because alam niyang gusto ko.
At yun yung nakakabaliw sa akin.
Hindi siya yung nagsasabing, “Gusto ko siya.”
Mas parang, “Alam kong gusto mong marinig ’to, kaya pagbibigyan kita.”
Pero kahit ganun, iba pa rin yung effect sa akin kapag naririnig ko yung pangalan ng isang totoong tao.
Dati random strangers lang.
Ngayon may pangalan na akong naririnig.
Kawork niya.
Taong nakikita niya sa totoong buhay.
At syempre, doon na nagsimula yung utak kong gumawa ng sarili niyang pelikula.
Night shift siya.
Nurse siya.
Minsan naiisip ko, paano kung silang dalawa lang sa nurse station?
Paano kung tahimik yung buong floor at wala masyadong pasyente?
Paano kung nagkukwentuhan lang sila habang break?
Paano kung mas close pala sila kaysa sa alam ko?
Minsan pati pantry naiisip ko.
Yung mga pagkakataong walang ibang tao.
Pero alam ko rin naman na lahat yun ay nasa utak ko lang.
Wala akong proof na may ginagawa sila.
Actually, siya mismo ang nagsasabi na wala.
At kahit sabihin niyang ayaw niya talaga sa coworker niya in that way, aminado siyang naiintindihan niya kung bakit ako naa-arouse kapag ginagamit ko siya sa fantasy.
Kaya minsan, pinagbibigyan niya ako.
Voice message.
Video.
Yung pangalan nung guy.
Enough para gumana yung imagination ko.
At doon ko narealize kung bakit mas intense pala kapag totoong tao yung nasa fantasy.
Kasi dati, kaya kong sabihin sa sarili ko na imagination lang lahat.
Ngayon, may pangalan.
May mukha.
May workplace.
At may possibility na balang araw, baka kailangan kong harapin yung fantasy na matagal ko lang pinag-uusapan.
Pero hanggang ngayon, ako pa rin yung may gusto.
Siya, hesitant pa rin.
At honestly, yun yung pinaka-interesting na part ng buong story.
Kasi hindi ko alam kung hanggang saan niya ako pagbibigyan.
Hindi ko alam kung hanggang fantasy lang ba talaga.
At hindi ko rin alam kung darating yung araw na sasabihin niyang...
“Sige. Kung gusto mo talaga.”
Kaya ngayon, hindi ko na alam kung sino ang mas kinakabahan sa aming dalawa.
Ako ba na matagal nang gusto mangyari yung fantasy?
O siya na ayaw pa rin talaga pero unti-unting nasasanay sa idea dahil alam niyang mahalaga sa akin?
One thing is certain, mga lods.
Hindi pa nangyayari yung gusto kong mangyari.
Pero ngayon...
may pangalan na yung nasa fantasy ko.
Ngayon nalang ulit nakapagsulat.
Hanggang ngayon mga lods, ayaw pa rin niya talaga sa idea na may mangyari sa kanya at sa ibang guy. Pero kakaiba ang mga kaganapan nung mga nakaraan. Hahaha
Dahil alam niyang gusto ko, minsan pinagbibigyan niya ako sa kink ko.
May mga pagkakataon na nagssend sya sakin ng voice message habang nagmmoan sya, may binabanggit syang name ng guy, at ang malupit nito, kawork nya!
Di ko alam ano nararamdaman ko mga lods, selos ba, libog o ewan ko. Siguro lahat na.
Kasi alam kong ginagawa niya iyon mainly because alam niyang gusto ko.
At yun yung nakakabaliw sa akin.
Hindi siya yung nagsasabing, “Gusto ko siya.”
Mas parang, “Alam kong gusto mong marinig ’to, kaya pagbibigyan kita.”
Pero kahit ganun, iba pa rin yung effect sa akin kapag naririnig ko yung pangalan ng isang totoong tao.
Dati random strangers lang.
Ngayon may pangalan na akong naririnig.
Kawork niya.
Taong nakikita niya sa totoong buhay.
At syempre, doon na nagsimula yung utak kong gumawa ng sarili niyang pelikula.
Night shift siya.
Nurse siya.
Minsan naiisip ko, paano kung silang dalawa lang sa nurse station?
Paano kung tahimik yung buong floor at wala masyadong pasyente?
Paano kung nagkukwentuhan lang sila habang break?
Paano kung mas close pala sila kaysa sa alam ko?
Minsan pati pantry naiisip ko.
Yung mga pagkakataong walang ibang tao.
Pero alam ko rin naman na lahat yun ay nasa utak ko lang.
Wala akong proof na may ginagawa sila.
Actually, siya mismo ang nagsasabi na wala.
At kahit sabihin niyang ayaw niya talaga sa coworker niya in that way, aminado siyang naiintindihan niya kung bakit ako naa-arouse kapag ginagamit ko siya sa fantasy.
Kaya minsan, pinagbibigyan niya ako.
Voice message.
Video.
Yung pangalan nung guy.
Enough para gumana yung imagination ko.
At doon ko narealize kung bakit mas intense pala kapag totoong tao yung nasa fantasy.
Kasi dati, kaya kong sabihin sa sarili ko na imagination lang lahat.
Ngayon, may pangalan.
May mukha.
May workplace.
At may possibility na balang araw, baka kailangan kong harapin yung fantasy na matagal ko lang pinag-uusapan.
Pero hanggang ngayon, ako pa rin yung may gusto.
Siya, hesitant pa rin.
At honestly, yun yung pinaka-interesting na part ng buong story.
Kasi hindi ko alam kung hanggang saan niya ako pagbibigyan.
Hindi ko alam kung hanggang fantasy lang ba talaga.
At hindi ko rin alam kung darating yung araw na sasabihin niyang...
“Sige. Kung gusto mo talaga.”
Kaya ngayon, hindi ko na alam kung sino ang mas kinakabahan sa aming dalawa.
Ako ba na matagal nang gusto mangyari yung fantasy?
O siya na ayaw pa rin talaga pero unti-unting nasasanay sa idea dahil alam niyang mahalaga sa akin?
One thing is certain, mga lods.
Hindi pa nangyayari yung gusto kong mangyari.
Pero ngayon...
may pangalan na yung nasa fantasy ko.