Romance Ang Mapagmahal Kong Tita Josephine - Chapter 4

[cerealmilk]

This series is a work of fiction inspired by the true, personal events of the author. Any unauthorized copying or posting of this story is strictly prohibited by the author. Note: Will have to separate the chapter into parts due to the character limits of the thread. Continuation will be in the comments section.

Chapter 4

Sinubukan kong itago ang tunay kong nararamdaman.

Hindi alam ni Ninong Bong na nasaksihan ko ang lihim nilang relasyon ni Tita Josephine. Hindi rin niya alam na sa tuwing nakikita ko ang mukha niya ngayon, hindi ko na siya nakikita bilang mabait kong ninong—kundi bilang lalaking sumisira sa pamilya ng tiyuhin ko.

Lumapit pa rin ako sa kanya.

Nagmano.

Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ko. Magaspang at makapal ang palad niya, palad ng isang taong sanay makipagkamay sa libo-libong tao. Dati, pakiramdam ko ay ligtas ako sa presensya niya. Ngayon, para akong nakikipagkamay sa isang kalaban.

"Bless you, iho," nakangiting sabi niya. "Napakasipag mo naman. Tinulungan mo pa ang nanay mo sa handaan kahit busy ka sa pagre-review."

"Obligasyon ko naman po iyon, Ninong," sagot ko habang pilit na ngumingiti. "Birthday ni Mama ngayon. Syempre gusto kong makatulong."

Napatawa siya.

"I know! What a very good role model."

Bago pa ako makasagot, bigla niyang tinawag ang mga gurong nasa paligid.

"Dearest Ma'am, Sir, sandali lang!" sabi niya na may authority.

Unti-unting lumapit ang mga faculty members at staff. Pati ang ilang magulang na naroon ay napalingon sa amin. Ramdam kong umiinit ang mukha ko.

"Itong inaanak ko," pagmamalaki ni Ninong habang ipinatong ang kamay sa balikat ko, "isa sa pinakamagagaling na estudyante sa lungsod. Hindi lang matalino, mabuti pang anak. Kahit gaano ka-busy sa pag-aaral, inuuna pa rin niyang tulungan ang kanyang ina."

Huminto siya sandali bago ngumiti nang mas malaki.

"Mga ganitong kabataan ang dapat tularan."

Bigla niyang itinaas ang kamay ko na para bang nanalo ako sa isang championship match.

Napapalakpak ang lahat.

May ilang guro pang sumipol.

Napatingin ako kay Mama Loren. Nakangiti siya habang marahang pumapalakpak. Hindi ko man marinig ang sinasabi ng mga mata niya, alam kong iisa lang ang ibig nitong sabihin.

“Proud ako sa'yo, anak.”

Lalong kumirot ang dibdib ko.

Kung alam lang nila ang laman ng isip ko ngayon...

Pagkatapos ng maikling programa ay nagpaalam na ako.

"Ninong, aalis na po ako. Baka mahuli ako sa review."

"Saglit."

May inilabas siyang sobre sa bulsa ng kaniyang amerikana at iniabot iyon sa akin.

"Heto."

Pagbukas ko, dalawang libong piso ang laman.

"Mag-lunch ka nang masarap. Ilibre mo na rin ang mga kaibigan mo."

Napakamot ako sa batok.

"Ninong, sobra naman po ito."

"Hindi sobra 'yan. Reward 'yan sa isang batang nagpapasaya sa kanyang nanay."

Napangiti ako nang pilit.

"Maraming salamat po."

"At alam kong hindi mo 'yan wawaldasin sa walang kwentang bagay."

Tumango ako.

“Kilala n'yo naman po ako."

Naghiwalay na kami ng landas. Pumasok sina Mama at Ninong sa Principal’s office. Ako naman ay naglakad palabas ng paaralan. Unti-unting nawala ang ngiti sa aking labi. Hindi ko alam kung galit pa rin ba ang nararamdaman ko kay Ninong... o nagseselos lang ako.

Napabuntong-hininga ako. May nararamdaman na ba talaga ako para kay Tita Josephine?

Dalawampu't dalawang taong gulang siya.

Labingwalo naman ako.

Apat na taon lang ang pagitan namin.

Siguro...

normal lang na humanga ako sa kanya.

Siguro.

Puppy love lang ito. Iyon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko. Pero habang lalo kong inuulit ang kasinungalingang iyon...lalo akong hindi kumbinsido.

Pagdating sa ******, pinilit kong ibalik ang isip ko sa UPCAT.

Ilang linggo na lang. Ito na ang pagkakataong pinaghahandaan ko mula pa noong first year high ******. Pero sa tuwing bubuksan ko ang reviewer ko...

ibang mukha ang nakikita ko.

Hindi mga formula. Hindi vocabulary. Hindi equations.

Kundi ang mukha ni Tita Josephine.

"Julian..."

Hindi ko narinig.

"Julian?"

Wala pa rin.

"Julian."

Biglang may marahang tumapik sa balikat ko.

"Huy."

Napalingon ako.

Si Aya.

Nag-aalala ang mukha niya.

"Okay ka lang?"

Hindi pa ako nakakasagot nang marinig ko ang boses ng instructor.

"Mr. Julian"

Lumingon ang buong klase.

"Could you explain to the class the difference between inertia and friction?"

Tahimik.

Napakurap ako.

Pakiramdam ko ay biglang nabura ang lahat ng inaral ko.

"Ahem..."

Huminga ako ng sobrang lalim.

"Sir... inertia is... uh..."

Napayuko ako sandali.

"...it's the tendency of an object to remain at rest... or continue moving unless acted upon..."

Tumango ang instructor.

"And friction?"

Napatigil ako.

Parang may kung anong humila sa isip ko palayo sa classroom.

"...Friction..."

"...it slows down motion..."

Bahagyang ngumiti ang instructor.

"Partly correct."

Pagkatapos ay siya na mismo ang nagpaliwanag.

"Inertia is not a force."

"But friction is a force."

Napaupo ako. Napansin kong napailing si Aya. Hindi iyon ang tingin ng isang kaklaseng nangungutya. Kundi ng isang kaibigang nag-aalala. Hindi ako nagkamali ng sagot dahil hindi ko alam.

Nagkamali ako...

dahil wala ang isip ko sa silid-aralan.

​

---

Pagsapit ng gabi, sabay kaming lumabas ni Aya ng review center. Tahimik kaming naglakad papunta sa terminal. Bago kami sumakay ng jeep, mahina siyang nagsalita.

"Julian..."

Lumingon ako.

"Pwede mo ba ulit akong ihatid pauwi?"

Napaisip ako.

"Anong araw nga ulit ngayon?"

"Tuesday."

Hindi ko namalayang bahagya pala akong nadismaya. Napansin iyon ni Aya.

"May lakad ka ba?"

Napailing ako.

"Wala."

Ngumiti siya.

Hindi ko na alam kung bakit.

Pero sa gabing iyon...pakiramdam ko ay may hinihintay akong bagay na hindi naman dapat hintayin.

"Sige na nga."

Bahagya siyang natawa.

"Akala ko iiwan mo na naman ako."

Napailing ako.

"Hindi ah. Kailan ba kita iniwan pag nag-papasama ka sakin? Tara."

Tahimik kaming sumakay ng jeep.

Hindi tulad noong nakaraang gabi, hindi agad nagsalita si Aya.

Paminsan-minsan ay sumusulyap lang siya sa akin, saka muling ibinabaling ang tingin sa bintana.

Ako naman, nakatitig lang sa mga ilaw sa labas.

Hindi ko alam kung bakit.

Pero pakiramdam ko, kahit gaano kabilis tumakbo ang jeep, hindi pa rin ako makaalis sa gabing nasaksihan ko.

"Julian."

Napalingon ako.

"Hindi ka talaga okay."

Napangiti ako nang pilit.

"Halata ba?"

"Hindi lang halata."

Huminga siya nang malalim.

"Ikaw ang top one sa batch."

Tumigil siya sandali.

"Kanina... mali ang sagot mo."

Napabuntong-hininga ako.

"Napansin mo pala."

"Siyempre."

Bahagya siyang ngumiti.

"Kung ikaw ang nagkamali, ibig sabihin may something talaga sa'yo."

Hindi ako nakasagot.

May mga lihim na hindi kayang ikuwento, kahit sa pinakamalapit na kaibigan.

Ilang minuto kaming parehong natahimik. Hanggang sa bumaba kami sa kanto ng Barangay Quebiawan.

Tahimik ko siyang inihatid sa kanilang gate.

Bago siya pumasok, humarap siya sa akin.

"Julian."

"Hmm?"

"Gusto ko lang sabihin..."

Bahagya siyang napayuko.

"Hindi kita tinitingnan bilang kalaban."

Napakunot ang noo ko.

"Ha?"

"Sa ******."

Napangiti siya.

"Akala yata ng lahat, dahil top one ka at top two ako, lagi tayong naglalaban."

Bahagya siyang umiling.

"Pero para sa akin..."

"...kaibigan kita."

Natahimik ako.

Hindi ko inaasahang maririnig iyon mula sa taong halos araw-araw kong inaagawan ng pinakamataas na marka.

"At kung nahihirapan ka man..."

Nag-angat siya ng tingin.

"...sa review..."

"...o kahit sa kahit anong bagay..."

"...handa kitang tulungan."

Walang halong kompetisyon ang boses niya.

Walang pagyayabang.

Walang kaplastikan.

Sincere lang.

Napangiti ako sa unang pagkakataon sa buong araw.

"Salamat, Aya."

"Friends?"

Iniabot niya ang kanyang maliit na kamao.

Napangiti uli ako.

"Friends."

Marahan kong binangga ang kamao niya gamit ang akin.

Akala ko ay iyon na ang katapusan ng usapan.

Bigla siyang lumapit.

Bago pa ako makapag-react...

Smack.

Isang mabilis na halik ang dumampi sa aking kanang pisngi.

Para akong estatwang hindi makagalaw.

Nanlaki ang mga mata ko.

"A-Aya..."

Namula ang buong mukha niya.

"A-Ah... thank you pala sa lagi mong paghatid."

Mabilis niyang tinakpan ang kanyang mukha gamit ang dalawang kamay.

"Teka... aalis na ako!"

Halos patakbong pumasok siya sa loob ng kanilang bakuran. Bago tuluyang magsara ang gate, sumilip pa siya sandali.

Ngumiti.

Kumaway.

Pagkatapos ay dali-daling nagtago ulit.

Napailing na lang ako.

Kung ibang lalaki siguro ang nasa sitwasyon ko...

baka hindi na mawala ang ngiti sa kanyang labi.

Si Aya ang pinakamaraming may crush sa buong batch.

Maganda.

Matalino.

Mabait.

At ngayong gabi...

tila may ipinahihiwatig siyang higit pa sa simpleng pagkakaibigan.

Pero habang naglalakad ako pauwi...

hindi ang halik ni Aya ang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko.

Kundi ang ngiti.

At mga mata...ng isang babaeng hindi ko dapat mahalin.

Si Tita Josephine.

Nagmadali akong umuwi matapos ihatid si Aya.

Pagdating ko sa bahay, nadatnan kong bihis na bihis na si Mama Loren. Nakasuot siya ng isang simpleng navy blue na dress at maayos na nakapusod ang kanyang buhok. Halatang nagmadali siyang mag-ayos, ngunit hindi pa rin nawala ang pagiging elegante niya bilang ****** principal. Karga niya si Baby Maureen na masayang naglalaro sa laylayan ng kanyang kuwelyo.

"Julian!" tawag niya nang makita ako. "Salamat at dumating ka na."

Bago pa ako makapagtanong, maingat niyang inilipat si Maureen sa mga bisig ko.

"Ano 'to, Ma?" natatawa kong tanong habang inaayos ang pagkakakarga sa ****.

Napangiwi siya.

"Sorry talaga, anak. Late na late na ako."

Sinulyapan niya ang wristwatch niya at napabuntong-hininga.

"May dinner kasi para sa akin. Birthday treat daw ng mga higher-ups sa Department of Education. Kanina pa nila ako hinihintay."

Tumango ako.

"Okay lang, Ma. Ako na bahala rito."

Ngumiti siya nang maluwag.

"Alam kong kaya mo."

Kinurot niya nang marahan ang pisngi ni Baby Maureen.

"Behave ka kay Kuya Julian ha."

Napatawa si Maureen at inabot ang salamin ko.

"Hoy, huwag 'yan..." natatawa kong sabi habang inilalayo nang bahagya ang mukha ko.

Natawa rin si Mama.

"Kita mo? Favorite ka talaga niyan."

Saglit siyang tumahimik bago muling humarap sa akin.

"Pasensya na talaga, ha? Imbes na tayo ang magdi-dinner ngayong birthday ko."

Umiling ako.

"Okay lang, Ma. Bawi na lang tayo."

"Promise." Ngumiti siya. "Ikaw naman ang ililibre ko sa susunod. Kahit saan mo gusto."

"Sige. Pero huwag masyadong mahal."

"Aba, marunong ka pang mahiya."

Pareho kaming natawa.

Kinuha na niya ang handbag na nakapatong sa mesa at muling sinulyapan ang oras.

"Naku, kailangan ko nang umalis."

Lumapit siya at hinalikan ako sa noo.

"Take care kay Maureen."

"Opo."

"At pakisabi kay Josephine na baka medyo gabihin na ako."

"Opo."

"Love you, anak."

"Love you too, Ma."

Mabilis siyang lumabas ng bahay.

Maya-maya pa'y narinig ko na ang pag-andar ng makina ng kanyang sasakyan hanggang sa tuluyan itong mawala sa tapat ng aming bahay.

Biglang natahimik ang buong sala.

Ako na lang at si Baby Maureen ang naiwan.

Habang marahang inuuga ko siya sa aking mga bisig, hindi ko maiwasang mapatingin sa pintuan.

Ano kaya ang gagawin ko kapag dumating na si Tita Josephine?

Paulit-ulit kong inensayo sa isip ang gusto kong sabihin.

"Tita... patawad."

Hindi.

Masyadong maikli.

"Tita, patawarin mo ako. Hindi na mauulit. Handa akong tanggapin ang galit mo."

Mas maayos.

Kung kailangan kong lumuhod sa harap niya...

Gagawin ko.

Kung kailangan kong magmakaawa...

Gagawin ko rin.

Hindi ko alam kung mapapatawad pa niya ako. Pero isa lang ang sigurado. Hindi ko kayang magpatuloy na ganito kami—na parang dalawang estrangherong magkasama sa iisang bahay.

Makalipas ang ilang minuto, narinig ko ang pagbukas ng gate. Kasunod noon ay ang tunog ng susi sa doorknob.

Dumating na si Tita Josephine.

Naka-office uniform pa rin siya. Bahagyang gusot na ang manggas ng kanyang blouse at halatang pagod na pagod sa maghapong trabaho. May dala siyang maliit na eco bag sa isang kamay habang ang isa naman ay marahang minamasahe ang kanyang batok.

Napatingin siya sa sala.

Naroon ako, marahang inuugoy si Baby Maureen na kararating lang sa mahimbing na tulog. Sandaling nagtama ang aming mga mata.

Hindi ko alam kung ano ang mas mabigat sa sandaling iyon—ang katahimikan o ang konsensyang pareho naming pasan.

Huminga ako nang malalim.

"Tita..."

Isa pa lang ang hakbang ko palapit sa kanya nang bigla niya akong itinulak sa dibdib. Hindi naman malakas.

Pero sapat para mapahinto ako.

Hindi siya nagsalita. Isang matalim na tingin lang ang ibinigay niya sa akin bago niya isinara ang pinto ng silid. Napatingin ako sa saradong pinto.

Unti-unti kong ibinaba ang ulo ko.

"...Sorry..."

Halos bulong na lang ang lumabas sa bibig ko.

Hindi ko alam kung bakit hindi ko iyon masabi nang malakas.

Dahil ba natatakot akong may makarinig?

O dahil pakiramdam ko, wala akong karapatang humingi ng tawad?

Walang sumagot mula sa loob.

Tanging katahimikan lang ang bumungad sa akin.

Tahimik kong ibinalik si Baby Maureen sa kanyang higaan bago ako dumiretso sa sarili kong kuwarto.

​

---

Binuksan ko ang reviewer ko.

Pinilit kong ilihis ang isip ko.

Physics.

Ito ang kailangan ko ngayon.

Hindi emosyon.

Hindi konsensya.

Physics.

Sa gitna ng pahina, nakasulat ang tanong na ibinigay kanina ng instructor.

Inertia — NOT A FORCE

Friction — IS A FORCE

Napatingin ako nang matagal sa dalawang linyang iyon.

Napakasimple.

Napakadali.

Pero kanina, hindi ko iyon nasagot nang maayos.

Yung ginawa ko kay Tita Josephine...was it forced?

Pero umuungol siya.

Nasasarapan siya.

Tapos hinalikan pa ako ng masuyo sa labi.

Kung pwersahan iyon, bakit niya nagustuhan?

Kumuha ako ng lapis at isinulat sa gilid ng reviewer ang paliwanag.

Napabuntong-hininga ako.

Parang ako rin.

Noon...

iisa lang ang direksiyon ng buhay ko.

Aral.

UPCAT.

Pangarap.

Paulit-ulit.

Parang isang bagay na patuloy lang sa sariling landas. Hanggang sa may dumating na pangyayaring nagpabago sa lahat. Muli kong binuksan ang reviewer. Pinilit kong magbasa.

Pero sa gabing iyon, mas mabigat ang konsensya kaysa sa anumang librong kaya kong basahin.

Lumipas ang mga sumunod na araw na tila pare-pareho lamang ang takbo.

Gigising ako nang maaga.

Papasok sa ******.

Didiretso sa review center.

Uuwi nang gabi.

Matutulog.

Paulit-ulit.

Ngunit sa loob ng bahay, may isang bagay na tuluyan nang nagbago.

Tahimik na si Tita Josephine.

Kung dati ay siya pa ang unang bumabati ng "Kumain ka na ba?" o "Kamusta ang exam mo?", ngayon ay ni hindi man lang kami halos nagkakatitigan.

Kapag nasa kusina ako, doon naman siya sa sala.

Kapag papasok ako ng bahay, saka naman siya papasok sa kuwarto.

Parang sinasadya niyang laging may pagitan sa amin.

Ilang beses kong sinubukang magsimula ng usapan.

"Tita..."

Hindi siya lumilingon.

"May kailangan po ba kayong ipabili?"

"Wala."

Maikli.

Malamig.

Hanggang doon lang.

Hindi na ako nagpumilit.

Unti-unti kong tinanggap na baka iyon na ang kapalit ng pagkakamaling hindi ko na mababawi.

Samantala, ilang linggo na lamang ang natitira bago ang UPCAT.

Pinilit kong ibalik ang sarili ko sa dating Julian.

Review.

Mock exams.

Practice tests.

Vocabulary.

Physics.

Mathematics.

Tuwing nasa review center ako, buong lakas kong kinukumbinsi ang sarili na iyon lang ang dapat kong isipin.

At sa loob ng ilang araw...

akala ko unti-unti ko nang naibabalik ang dating pokus ko.

Akala ko unti-unti ko nang naiiwan sa likod ang mga pangyayaring ayaw kong balikan.

Akala ko...

nakakalimot na ako.

Ngunit mali pala ako.

 

[cerealmilk]

Araw ng Sabado.

Nasa Baguio si Mama Loren para sa isang seminar ng Department of Education. Dahil doon, mas naging tahimik ang bahay. Mas madalang ang kwentuhan sa hapag-kainan, at mas kapansin-pansin ang katahimikan sa bawat sulok ng bahay.

Maaga pa lamang ay abala na si Tita Josephine sa paglilinis. Nagsimula siya sa sala, saka nagpunas ng mga bintana at istante. Paminsan-minsan ay yumuyuko siya upang pulutin ang mga laruan ni Baby Maureen na nagkalat sa sahig.

Tahimik lang siyang gumagawa ng mga gawaing-bahay.

Tahimik din akong nakamasid mula sa may pintuan ng kusina.

Ilang araw ko nang hinihintay ang pagkakataong makausap siya nang kaming dalawa lang ang nasa sala. Sa tuwing susubukan ko noon, palagi siyang may dahilan para umiwas o lumayo.

Ngayon lang siya tila walang mapagtataguan.

Huminga ako nang malalim.

Pinunasan ko ang pawis sa aking palad bago dahan-dahang lumapit.

"...Tita."

Napahinto siya sa pagpupunas ng mesa. Marahan siyang napalingon sa akin. Halatang hindi niya inaasahang lalapitan ko siya.

“I’m so sorry.” maluha-luha kong sinabi sa kanya. Nakatitig lang siya sa akin.

“Di ko na kaya na ganito tayo Tita, gagawin ko ang lahat para mapatawad mo ako, please?” lumuhod na ako sa kanyang harapan. Wasak na ang puso ko sa malamig niyang trato sa akin.

“Pero Julian...”

“Diba may usapan tayo?”

“Diba nag promise ka sa akin?”

“So, bakit mo nga ginawa iyon?”

Ang paalala niya sa akin ay parang kutsilyo na hinagis papunta sa puso ko.

Parang akong **** na tinanong kung bakit ako kumuha ng laruan na hindi akin, o nang-agaw ng kendi, kahit alam kong bawal.

Hindi ko alam ang isasagot.

Tita, sorry, tinamaan kasi ako ng libog...

Natukso lang ako bilang lalaki...

Dapat hindi ko ginawa iyon...

lalo na kung may nararamdaman na pala ako para sa iyo.

Natigilan ako sa huling pangungusap na iyon.

Bago pa man ako makapagsalita, umalis na si Tita Josephine at pumasok sa kanyang kwarto. Hindi ko na siya muling nakita sa araw na iyon.


Linggo.

Maaga akong nagising sa tunog ng pagbukas ng pinto ng kabilang kuwarto.

Paglabas ko, nadatnan kong bihis na si Tita Josephine. Nakasuot siya ng simpleng puting blouse at mahabang palda, hawak ang kanyang maliit na handbag habang inaayos ang buhok sa harap ng salamin. Sa loob ng silid nila, mahimbing pa ring natutulog si Uncle Dan. Nakabukas ang bentilador at malakas pa rin ang kanyang hilik.

Mukhang magsisimba siya.

Mabilis akong naligo at nagpalit ng damit. Nang makita niya akong lumabas ng kuwarto, bahagya siyang natigilan.

"...Sasama ako," mahinahon kong sabi.

Hindi siya agad sumagot.

Ilang segundo ang lumipas bago siya marahang tumango.

"Kung gusto mo."

Tahimik kaming naglakad papunta sa simbahan.

Marami nang tao sa bakuran ng parokya. May mga batang nakaputi na naghahabulan, matatandang magkakasabay magdasal ng rosaryo, at mga tindera ng kandila sa gilid ng gate.

Pagpasok namin sa loob, agad kaming sinalubong ng malamig na hangin at amoy ng insenso. Tahimik akong lumuhod. Habang nagsisimula ang Misa, wala akong ibang hinihingi sa aking panalangin.

Hindi mataas na marka sa UPCAT.

Hindi scholarship.

Hindi tagumpay.

Isa lang.

Sana, balang araw, mawala ang galit na nakita ko sa kanyang mga mata.

Sana, kahit hindi niya makalimutan ang nangyari, dumating ang araw na magawa niya akong patawarin.

Tahimik kong ibinaba ang aking ulo.

Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming araw, pakiramdam ko ay wala akong maipagtatanggol sa sarili ko.

Ang kaya ko na lamang gawin...ay humingi ng awa.

Dumating ang bahagi ng Misa para sa pagbibigayan ng kapayapaan.

Tahimik kong itinaas ang aking ulo.

Isa-isang nagkamayan ang mga tao sa paligid.

Nag-atubili si Josephine.

Sandali siyang tumingin sa akin.

Pagkatapos ay marahan siyang tumango.

"Peace be with you."

Mahina ang kanyang boses.

Ngunit sa unang pagkakataon matapos ang ilang araw ng malamig na pakikitungo, hindi na iyon puno ng galit.

Tinanggap ko ang kanyang kamay.

"And also with you."

Hindi ko alam kung iyon ba ay tanda ng pagpapatawad o simpleng paggalang sa banal na sandaling iyon. Pero sapat na iyon upang gumaan nang kaunti ang bigat na matagal ko nang pasan.

Pagkatapos ng Misa, dumiretso si Josephine sa harapan ng simbahan.

Naroon si Among Edu, ang paring tumayong ama at gumabay sa kanya mula pa noong siya'y ****.

Masaya silang nagkumustahan.

Kumusta ang trabaho sa barangay.

Kumusta si Baby Maureen.

At kung nakaka-adjust na ba siya sa mga pagbabago sa kanilang buhay.

Tahimik lang akong nakatanaw mula sa di kalayuan.

Hindi ko sila nilapitan.

Pakiramdam ko, may mga pag-uusap na mas mabuting hayaan munang matapos bago ako muling humarap sa kanya.

Napansin ko ang isang bukas na flower shop sa malapit. Pumunta ako doon at bumili ng bouquet ng mga rosas at may kasamang tatlong white na tulips. Napakaganda nito, parang si Tita Josephine noon, everytime na tinitignan niya ako at ngumingiti sa akin.

Binigay ko sa kanya ito pagkatapos ng pag-uusap nila ni Among Edu.

“Tita, sorry, umm...heto ang peace offering ko sa iyo.” nahihiya kong abot sa kanya. Abot tenga ang ngiti niya nang tanggapin niya ito.

Mas maganda ang ngiti mo sa akin ngayon, Tita Josephine.

Hinding hindi ko ipagpapalit sa kahit na anong bulaklak sa buong mundo.

Natigilan ako nang mapansin ko si Among Edu na nakatingin sa aming dalawa. Hindi naman siguro niya mami-misinterpret?

Peace offering lang naman ito kay Tita Josephine.

Nginitian niya kami at saka na ito naglakad palayo.

“Oh Tita...”

“Bati na tayo ah.”

Parang magkasintahan lang na kakagaling sa isang matinding away.

“Hmm...pag-iisipan ko pa.” pakipot pa nito sa akin. Pero napapangiti naman sa bawat titig niya sa mga bulaklak na alay ko sa kanya.

Tuluyan nang gumaan ang pakiramdam ko nang masilayan kong muli ang kanyang ngiti. Hindi ko man alam kung lubos na niya akong napatawad, sapat na sa akin na muli niya akong kinausap.

Kasabay noon, kumalam ang tiyan ko.

"Tita... gutom na ako," natatawa kong sabi habang hinihimas ang tiyan ko.

Napailing siya.

"Alam ko na 'yan. Kanina pa kita naririnig na nagrereklamo."

"Talaga ba? Hindi ko napansin."

"Kasi buong Misa yata, tiyan mo ang nag-a-Amen."

Napatawa ako.

"Grabe naman."

"Saan mo gustong kumain?" tanong niya.

"Kahit saan. Basta libre mo."

"Libre ko?" taas-kilay niyang tanong.

"Opo. Peace offering."

"Aba, baliktad yata."

"Sige na nga... ako na lang manlilibre pag nagkatrabaho na ako."

"Tandaan ko 'yan ha."

"Naka-record na ba?"

"Nasa memory ko na."

Pareho kaming natawa.

Habang naglalakad papunta sa maliit na restaurant malapit sa simbahan, kung anu-anong kuwento ang napag-usapan namin.

"Kamusta na review mo?"

"Okay naman... pero feeling ko mas mahirap pa rin ang Math kaysa Physics."

"Talaga? Akala ko kabisado mo na lahat."

"Sabi lang nila 'yun."

"Bakit, hindi ba?"

"Hindi. Kapag may hindi ako alam, naggo-Google rin ako."

Natawa siya.

"Akala ko naman walking encyclopedia ka."

"Naku, kung gano'n lang sana."

“Hmmm...may girlfriend ka na ba?” curious niyang tanong.

“Wala.” Tipid kong sagot.

Ikaw lang kasi ang gusto ko...bulong ko sa aking sarili.

“Pero sa talino mong iyan, wala bang nagkakacrush sayo? O baka naman may crush ka?”

“Di ko alam eh.”

"Pero yung seatmate ko sa review, si Aya. Madalas nagpapahatid kasi gabi na kami natatapos."

“Baka crush ka nun...” medyo seryosong tugon ni Tita Josephine.

“Hinalikan ako sa pisngi...nung isang gabi.” nahihiya kong pagtatapat sa kanya.

“Edi gusto ka niya.”

“Talaga ba?”

“Kaming mga babae...”

“...hindi maglalakas ng loob halikan ang isang lalaki kung wala kaming gusto sa kanya.” tuloy niya. Seryoso pa rin ang tono ni tita.

“Top 2 siya ng batch namin.”

“Sus, kaya pala. Baka may kailangan lang sa’yo. Hahaha! Joke lang ha.”

"Pero... mabait ba?" habol niyang tanong.

"Oo. Madaldal nga lang."

"Parang ikaw."

"Ako? Tahimik kaya ako."

Napahagalpak siya ng tawa.

"Tahimik? Simula paglabas natin ng simbahan, ikaw na yata ang siyamnapung porsiyento ng usapan."

Napakamot na lang ako sa ulo.

"Ngayon ko lang ulit kasi naramdaman na may nakikinig sa mga kuwento ko."

Saglit siyang natahimik.

Pagkatapos ay bahagyang ngumiti.

"Kwento ka lang." malambing niyang tugon sa akin.

Hindi ko na namalayang nakarating na pala kami sa restaurant.

Sa unang pagkakataon matapos ang ilang araw ng mabigat na katahimikan, naging magaan muli ang aming pag-uusap.

Umorder kami ng sinigang na baboy sa bayabas, at baby squid in olive oil. Nakakatakam ang ulam. Sa sobrang gutom namin ay focused na focused kami sa aming pagkain.

Di ko mapigilan na nakawan ng sulyap si Tita.

Napansin pala niya.

“Julian, bakit palagi ka tumitingin sa akin? Marumi ba mukha ko?”

Nagulat ako sa tanong niya.

“Ang ganda-ganda kasi ng mukha mo, Tita, di nakakasawang tignan.”

Akala ko’y kinakausap ko lang ang sarili ko.

Nabigla ako dahil nasabi ko pala iyon ng totohanan!

Bigla akong nabilaukan...

tawa siya nang tawa.

Ako naman, namumula sa hiya.

“Oh, bakit namumula ka, Julian?”

“Sigurado ka bang mukha ko lang ang maganda?”

“...wala nang iba?” sabay ngiti niya sa akin.

Naubo ulit ako sa tanong niya, habang patuloy siyang humahagalpak sa kakatawa.

Pagkatapos ng aming masarap na “lunch date”, umuwi na kami.

Pagsapit namin sa bahay, wala na si Uncle Dan.

Marahil ay umalis na naman para sa kung anong "sideline" na madalas ay hindi ko rin naman alam kung totoo.

Mahimbing na ring natutulog si Baby Maureen sa kanyang maliit na higaan.

Tahimik ang buong bahay.

Parang bumalik na naman kami sa dati naming routine.

Diretso si Tita Josephine sa likod-bahay upang maglaba.

Ako naman ay inutusan niyang magwalis ng bakuran at magligpit ng ilang gamit sa sala.

"Wag mong kalimutan magwalis mamaya.”

"Opo."

 

[cerealmilk]

Maikli lang ang naging usapan namin. Pero para sa akin, malaking bagay na iyon. Ilang araw din kasi niyang halos hindi ako kinakausap. Tahimik kong tinapos ang lahat ng ipinagawa niya.

Habang nagwawalis, paminsan-minsan ay napapatingin ako sa kanya sa may lababo. Tahimik lang siyang nagkukusot ng mga damit. Ang simpleng ganda niya ay nakakapawi ng pagod.

Bahagyang nakangiti.

Bumalik na ang lambing sa kanyang mukha.

Nahuli na naman niya akong nakatitig sa kanya. Sinuklian niya ako ng isang matamis na ngiti. Para akong nanlambot sa kilig...

“Huy Julian, matutunaw ako sa titig mong yan. Haha!” sabay tawa nito sa akin.

Namula ako sa hiya...tumalikod na lang ako para magwalis ulit.

Nang matapos ang labada, piniga niya ang huling damit at isinampay ito sa sampayan.

Di naglaon ay sabay na kaming pumasok sa bahay. Nanlalagkit na ako sa ginawang paglilinis at naghanda na ako para mag shower.

"Ako muna sa banyo," mahinahon niyang sabi.

Tumango lang ako.

Narinig ko ang pagbukas ng shower makalipas ang ilang sandali.

Samantala, ipinagpatuloy ko ang pagliligpit ng mga upuan sa sala. Habang inilalagay ko ang isang timba malapit sa banyo, napansin kong bahagyang nakabukas ang pinto.

Napakunot ang noo ko.

Lumapit ako nang kaunti.

Sira pala ang doorknob.

Hindi na sumasara nang maayos ang latch kaya may maliit na siwang ang pinto.

Naalala kong ilang araw na pala iyong maluwag. Hindi lang namin naipapaayos. Napaatras ako ng isang hakbang. Saglit akong napatitig sa siwang ng pinto.

Madali lang sanang sumilip.

Walang makakaalam.

Hindi naman niya siguro mapapansin.

Dahan-dahan akong lumapit.

At muli kong nasilayan ang langit.

Tinigasan ako sa aking nakikita.

Ang aking bente-dos anyos na tita, kitang-kita ko ang glorya ng kanyang kahubdan.

Makinis at shaved na pussy, mala-porselanang balat na pantay sa buong katawan niya, pinkish na utong at malaking dibdib...hindi siya mukhang isang bagong panganak na ina.

Ang katawan niya ay parang isang dalaga, at maikukumpara ang itsura niya sa isang sikat na artista...

Sa tanawing iyon ay lalong tumigas ang aking titi.

Inilabas ko ito habang maingat na nagtatago sa likod ng pinto. Nagsimula na akong magsalsal.

Aking iginala ang aking mga mata sa iba’t ibang bahagi ng katawan ni Tita Josephine.

Di ko namalayan na...

“Ano, titingin ka na lang ba dyan?” may lambing na sabi ni Tita Josephine,

Ang mga mata niya ay naka focus na pala sa akin.

Punong puno na ito ng pagnanasa.

Nakatitig ito sa aking matigas na titi.

Napalunok ako ng laway.

Hindi na ako nag-atubili.

Binuksan ko na ang pinto.

Ang pinto patungo sa puso ng aking pinakamamahal na Tita Josephine.

...at isang pinto sa aking puso na kailanman ay hindi na maisasara.

Mabilis kong hinubad ang aking mga damit.

Ngayon, parehas na kaming hubad sa harap ng isa’t isa.

Malalim ang aming paghinga.

Taboo...

Oo...maaaring isa itong ipinagbabawal na pag-ibig.

Nakalimutan kong mayroon nang nag-mamay-ari sa puso ni Josephine.

Nakalimutan din ni Josephine na hindi ko pagmamay-ari ang kanyang puso.

Pero...

Nilapitan ko pa rin siya.

Parang dinig hanggang sa labas ng bahay ang kabog ng aming dibdib.

Idinikit ko ang aking katawan sa kanya.

Sobrang init, nakakapasong init.

Inilapit ko ang aking mukha sa kanya...

...tinitigan ko siyang mabuti.

...saka ko sinigurado na itanim ang napakagandang memoryang iyon sa kailaliman ng aking puso.

Pagkatapos, hinalikan ko siya sa ikalawang pagkakataon.

Gumanti siya ng halik.

Masuyo kaming naghahalikan, sipsip sa laway, dila sa dila.

Parang kaming magkasintahan na sabik sa labi ng isa’t isa.

Mas mapusok kaysa nung unang nagtalik kami.

Walang ibang makakarinig.

Walang ibang makakaalam.

Kami lang.

Isang bagong kasalanan.

Isang napakasarap na kasalanan.

Dumidikit na ang aking matigas na titi sa makinis na puson ni Josephine. Nararamdaman ko ang malamig na buhos ng shower, at ang usok na nanggagaling sa aming mainit na katawan.

Hinawakan na ni Josephine ang aking titi, hinahagod ng taas-baba, habang mapusok pa rin kaming naghahalikan.

Sinimulan na niyang ikiskis ang aking kahabaan sa kanyang hiwa, na nagsisimula nang dumulas.

“Ahhhhhh, hmmmmm, slurp...ahhhhhh...tigas nito Julian...”

“Titahhhhh...ang dulas ng...hiwa moooh...”

Her deliriously erotic moans are combining with mine...like a choir approaching the glorious chorus of a heavenly hymn!

“Ahhhhhh!!! Julian, ang sarap mooooooh! Ayan na akooooo!!!” sabay nilabasan si Josephine sa aking titi, kahit ulo pa lang nito ang nakapasok sa kanya. Hinalikan niya ako muli.

Sinapo ko na ang kanyang naglalakihang mga suso at masuyong dinilaan ang kanyang magkabilaan na utong.

“Sige Julian, dedehin mo ako, sayong sayo iyan...ahhhh...”

“Ang sarap mong kumain ng suso Julian. Wag kang titigil please...”

Salitan kong sinipsip at dinilaan ang mga ito, di nakakasawa ang mga mabibilog na suso ni Tita. Mas napaungol siya ng kinagat-kagat ko ang kanyang mga utong.

Pagkatapos ko doon ay dahan-dahan akong bumaba sa kanyang katawan, sinisigurado ko na tikman ang bawat parte at kanto, pati ang kanyang makikinis na kili-kili ay hindi ko pinalampas.

Nagtagal ako sa may bandang puson niya, pinapasadahan ko ng dila ang makinis at nakakahalinang balat ni Josephine.

Pagkatapos ay sa singit naman ang pinuntirya ko. Napahiyaw ng malakas si Tita sa tindi ng sensasyon na idinulot sa kanya.

“Wag mo na akong pasabikin pa Julian, kainin mo na ang pussy koooohhhh...” malanding pagmamakaawa nito sa akin.

Tinupad ko ang kagustuhan niya. Diniin ko na ang aking dila sa kanyang hiwa. Sumasabaw na ito, madulas at mainit.

Pinasadahan ko ang kabuuan ng kanyang hiwa ng may giliw at buong pagmamahal.

Lumakas ang ungol ni tita.

Walang kasawaan kong kinain ang kanyang hiyas, na parang pag-aari ko na ang kanyang katawan.

Nilabasan muli si Tita nang supsupin ko ang kanyang clitoris, pinaikot ikot ko kasi ang aking dila sa paligid nito.

“Nakakabaliw naman yang ginagawa mo Julian koooo...” sigaw niya habang nilalabasan siya.

Pinatayo na ako ni Tita at siya naman ang lumuhod sa harapan ko.

Nakatutok na ngayon ang aking sandata sa kanyang harapan. Bahagya pa itong tumama sa pisngi niya.

“Grabe Julian, ang laki at ang haba talaga nito...sex machine ka ba? Hahaha!”

Napatitig si Tita dito, yung mata niya napupuno ng libog at napakagat pa siya sa kanyang lower lip.

“Nasubukan mo na ba ang blowjob?”

“Hindi pa Tita. Wala pang ibang babae na gumalaw sa akin, kundi...ikaw.”

“Grabe ka naman sa akin, eh ikaw nga itong mapangahas na gumalaw sa akin!” hindi pa rin humihiwalay ang tingin niya sa titi ko.

“Pero, aaminin ko...” napasinghap si Tita Josephine.

“Nasarapan ako nun, kahit na hindi ka marunong tumupad sa usapan.”

Bumuka ang bibig niya, di pa rin inaalis ang tingin sa aking nakatayo na titi.

“Hmmmmm...sinubukan kong iwasan to.” sabay himas niya dito.

“Para akong naadik nung una ko itong nakita.”

“Kaya ako nagalit...”

“Mas lalo ko kasing hahanap-hanapin ito pag di ako umiwas.” pagtatapat niya sa akin.

“Pag sinimulan natin, wala nang atrasan.”

“Kaya...”

“Gusto mo na ba, Julian?”

“Gusto mo na bang angkinin si Tita?” buong suyo na tanong sa akin ni Josephine, ang kanyang mapupungay na mata ay nakatitig sa akin.

Hindi ko na mapigilan ang aking nararamdaman para kay Tita Josephine.

...at mas inudyukan pa ito ng aking umaapoy na libog habang nakatitig sa nakahubad niyang katawan.

“OO!”

“Iyong-iyong-iyo ako ngayon!”

“...gamitin mo ako!”

“...pagsawaan mo ang katawan ko Josephine! “

“Sayo lang ako!” pagmamakaawa kong sigaw sa kanya.

Pagkatapos nun, isinubo na niya ang aking naghuhumindig na titi!

“Ahhhh...sobrang sarap ng ginagawa mooooo!”

“Slurp...slurp...ahhhh...” sabay subo at dila niya sa kahabaan ng aking titi.

Tila isang diyosa ang gumagawa ng milagro sa aking titi

...dumadaloy ang napakasarap na sensasyon sa buong katawan ko.

Napapatingala ako sa sobrang sarap.

Sasabayan pa niya ito ng salsal sa puno ng aking titi, dahil lampas kalahati lang ang kaya ng kanyang bibig.

“Napakahaba ng titi mo Julian, sorry, hindi kaya ng bibig ko. Gagalingan ko na lang ha.” malanding tugon ni Tita Josephine sa akin sabay subo muli nito.

“Hmmmmm...”

“Gwark, gwark, slurpppp...”

Ginawa niyang lollipop ang ulo, sisipsipin at didilaan niya ito, pagkatapos ay tutunog ito ng “Pop!”.

Ang galing mag blowjob ni Josephine...

Pinigilan ko ang sarili ko na labasan.

Gusto ko rin siyang mapaligaya ng mas matagal.

“Ahh tita, gusto ko na...gusto na kitang angkinin...” pigil ko sa ulo niya para di ako agad labasan.

“Hmmmmm...pop!” sabay hugot nito sa aking titi.

Tumayo si Tita Josephine at muli kaming naghalikan.

Humarap siya sa pader ng banyo at itinukod ang kanyang kamay sa pader. Lumuhod ako sa kanyang likuran. Nakatutok na sa aking mukha ang kanyang nakausling puwet.

Matambok ito, at bilugan. Ang sarap palu-paluin. Ganun nga ang ginawa ko. Halos namula ang kanyang puwet sa lakas ng aking mga hampas.

“Napaka-naughty boy mo pala Julian...” nakakalibog nitong tingin sa akin.

Dinilaan ko ang magkabilang pisngi ng kanyang puwet. Wala itong kabuhok-buhok. Kaya naman akin na rin hinimod ang kanyang hiyas, hanggang sa butas ng kanyang puwet na pinkish.

“Ahhhhhh grabe...sarap!!! Ahhhhh-ughhhhh! Don’t stop!” ginigiling na niya ang kanyang balakang para mas lumalim ang hagod ng aking dila.

Hanggang sa ilang saglit lang ay nilabasan na naman siya, diretso sa aking dila ang kanyang napakasarap na katas!

Hinatak na niya ako palapit sa kanya gamit ang aking titi.

“Hihihi, ang haba talaga nito Julian.”

“Ngayon, tignan natin kung kasya yan sa akin.”

Dahan-dahan munang binaon ni Tita Josephine ang aking titi, tila sinusukat kung hanggang saan ang kaya niya.

Libo-libong boltahe naman ang hatid sa akin ng kanyang ginagawa, dumudulas na sa buong kahabaan ko ang katas niya.

“Ughhhh grabe kaaaaa Julian ko, ang sarap...”

Di ko na natiis.

Bigla kong kinuha ang kanyang beywang at hinila ito papunta sa akin, sumagad sa loob ang aking titi at tumama ang bilugan niyang puwet sa aking puson!

Napabitaw sa hawak si Tita Josephine sa pagkabigla.

“Ohhhhh sheeeeet ka Julian! Bakitttt mo sinagad?!? Fwaaaaaah!”

“Tita, di ko na talaga kaya, ang sarap kasi ng ginagawa mo!”

“Ohhhh grabe ka, para akong na-devirginize!”

Dahil masikip ang puki ni Tita, nakadagdag ito sa sensasyon na naramdaman ko.

Dahan-dahan ako umindayog.

Nararamdaman kong mas lalong sumisikip ito.

Dumudulas at kumakatas doon sa loob.

Inabot ko ang bibig ni Tita Josephine. Naghahalikan kami habang buong lakas akong kumakadyot sa likod ni Tita Josephine.

“Julian, lalabasan na naman ako! Ahhh sige pa kantot lang!”

Nilabasan na naman si Tita!

Gigil niyang inabot ang aking bibig at hinigop ang aking dila.

Inabot ko ang kanyang mga suso at nilapirot ang mga utong niya.

Pinaharap ko si tita.

Itinaas niya ang kanyang kanang hita, at sinapo ko iyon.

Itinutok at ipinasok niya ang aking titi sa kanyang hiwa.

Malalim ngunit masuyo akong nagiindayog nang patayo, patungo sa loob ng hiyas ni tita, habang patuloy kaming naghahalikan.

Para kaming isang pares ng mananayaw na nagtatanghal.

...may perpektong rhythm at galaw sa bawat indayog.

Tanging ang maiingay at masasarap na ungol ko ang kumakausap sa kanya, hindi ko inaalis ang aking mga mata sa kanyang nakakalibog na mukha.

Buong banyo ang saksi sa aming masarap na kasalanan.

“Julian...lala...lalabasan na naman ako”

“...ahhhhh! Ahhhhhhh!” nangisay si Tita Josephine habang tumutulo ang kanyang katas sa aking kahabaan.

Lumuhod ito at sinubo ang aking titi.

Sinimot niya ang bawat katas na natira doon.

Nahalina ako sa kanyang nakabukang hiyas.

Gusto ko rin kainin yon.

Pinahiga ko siya sa tiles nang hindi nahuhugot ang titi ko sa bibig niya.

Ipinaupo ko ang kanyang hiyas sa aking bibig at saka ito kinain.

Nakipag lips-to-lips ako sa kanyang hiyas.

Syempre, hindi rin nagpatalo si Josephine.

Ginalingan din niya ang pagsubo sa aking titi habang kinakabayo ang dila ko.

Muffled na tunog ng mahahalay na ungol ang lumalabas sa aming bibig habang kinakain namin ang isa’t isa.

Talagang iisa na kami.

Walang makakapigil.

Nilabasan na naman si Tita Josephine...

Sa sobrang tindi ng kanyang orgasmo, dinilaan niya ang aking bayag!

Sobrang sarap ng kanyang ginawa!

Pagkatapos ay umangat siya at saka humarap sa akin. Sobrang ganda talaga niya. Kinuha niya ang aking titi at itinutok muli sa kanyang hiyas.

Naglabas pasok ito sa kanyang puki.

Walang ibang salita.

Salpukan ng aming katawan lang.

Nagkatitigan kami.

“Ang gwapo mo talaga...ahhh...sayo lang ako Julian...”

“Ako din, tita...sobrang nagagandahan ako sa iyo...at...ang galing galing mo...”

Nararamdaman kong malapit na akong labasan, paano ba naman...

...mala-anghel kasi at napakalibog ng mukhang nakatutok sa aking mukha.

Nasa sukdulan na ako.

“Tita, malapit na ako...”

“Ako din...Julian, grabe ka...ang galing mong magpaligaya! Ahhhhh!” nangisay muli siya...

“Ahhhh titahhhh...ayan na akooo ughhhhh!” saka ko nilaliman ang aking kadyot...

Sabay naming naabot ang rurok!

...tuloy tuloy lang ang pagputok ng aking tamod sa loob ni Josephine. Sagad na sagad ang aking titi sa loob ng kanyang hiyas.

“Ang init...shet! Ang init ng katas mo Juliannnnn...ang sarap...ohhhhhhhhhhhh!”

Naghalikan kami habang patuloy akong nagpuputok sa loob niya. Humigpit pa lalo ang kanyang hiyas...

Lupaypay ako sa sobrang dami ng aking naipunla sa kanya. Di nagtagal ay lumambot at nahugot na ang aking titi. Lumabas mula sa kanyang hiwa ang aking bulto-bultong tamod. Habang nakaupo sa flooring ng banyo ay sinubo muli ni Tita ang aking titi, sinisimot ang bawat tamod na humahabol palabas sa akin.

Nagpatuloy kami sa aming pagligo.

Sinabunan niya ako, nilinis ang aking titi at bayag.

Pagkatapos ay siya naman. Nagkamali pa ako dahil ipinasok ko ang aking kamay na may sabon sa loob ng kanyang hiyas.

Napahiyaw siya.

Hindi daw ganun maglinis ng loob. Kailangan ay feminine wash ang gamitin.

“Ay sorry, first timer eh.” nagtawanan kaming dalawa, pagkatapos ay nagbanlaw na kami.

Pagkatapos magbihis ay nagluto muna ng hapunan namin si Tita Josephine. Nakakagutom din pala ang sex. Natakam ako sa kanyang luto. Ang bango ng adobong baboy ay umaalingasaw sa buong bahay.

“Parang ngayon lang kita ulit nakitang nagluto, Tita Josephine.”

“Wala kasi si Ate Loren, kaya ako ang magluluto ngayon.”

“Pwede mo ba akong...gawan ng baon bukas?”

“Oo naman, lulutuan kita ng tinola, yun ang favorite mo diba?”

“Yehey! Salamat!” sabay halik ko sa kanyang pisngi. Napangiti siya.

“Kaw talaga, para kang ****!”

“Syempre, lulutuan mo ako ng masarap.”

Pagkatapos ay kumain na kami. Ang sarap ng luto ni Josephine. Para sa akin, siya na ang pinakamasarap magluto! (Sorry, Mama)

Napa extra rice pa ako sa sarap ng ulam. Di tumigil sa kakatawa si Tita Josephine.

“Huy, mag dahan-dahan ka naman, baka mabulunan ka!”

“Eh ang sarap kasi ng luto mo!”

Pagkatapos namin kumain, ako na ang naghugas ng pinggan.

Binuksan ni Tita Josephine ang TV at nanuod ng kanyang sinusubaybayan na K-Drama.

Alchemy of Souls ang palabas.

Ang bidang lalaki, napamahal sa kanyang maestra na babae na si Naksu.

Ngunit lingid sa kanyang kaalaman, ang babaeng iyon ay nakatakdang maghatid sa kanya ng matinding panganib.

Tinabihan ko si Tita Josephine sa sofa at sumandal ito sa akin.

Di nagtagal, narinig ko ang mahinang paghilik nito.

Tinitigan ko ang kanyang maamo at magandang mukha.

Tita, pinapangako ko sa iyo.

Hinding hindi kita iiwan.

Hinding hindi na kita bibitawan.

Alam kong mahirap.

Pero...

Di ako bibitaw.

Lagi lang akong nandito, sa piling mo.




POV ni Josephine

Hindi tama ito. Isa na namang kasalanan ito.

Pero bakit ganto?

Napakasaya ko.

Masaya ako sa kasalanang ito.

Hindi katulad ng iba.

Sobrang panatag ko sa piling ni Julian.

Pakiramdam ko, parang tahanan ko siya.

Ligtas ako sa kanyang mga kamay.

Hinding hindi ko ito naramdaman sa kahit na sinong lalaki...

Sobrang sarap sa pakiramdam. Nakalimutan ko na ang lahat ng problema sa mundo.

Tinitigan kong muli si Julian, masaya pa rin siyang nanonood ng TV.

Napaka-gwapong ****.

Kahit pasan niya ang mundo.

Abot langit ang ngiti niya sa piling ko.

Salamat, Julian, kahit ngayong araw lang.

Naramdaman ko ang tunay na pagmamahal.

--

Itutuloy...

Maraming salamat sa patuloy na pagtangkilik! Please heart and comment if you like this story

 

[manwolf23]

next chapter bossing saan ka hehe bitin

 

[lithiumpower]

maraming salamat paps