NSFWdaddydaddy
Journeyman
Chapter 2: Tita Leah’s POV
Tanghali nang dumating si BJ.
Mainit ang araw, pero mas mainit ang naramdaman ko nang makita ko ang tingin niya. Naka-shorts ako na sobrang ikli at oversized white shirt na manipis. Walang bra. Alam kong kitang-kita ang madilim na dulo ng utong ko tuwing gumagalaw. Dapat ay nahiya ako. Dapat ay pumasok ako agad para magbihis. Pero hindi. Ngumiti lang ako.
“BJ, nandito ka na pala.”
“Oo, Tita,” sagot niya nang normal. Pero ang mga mata niya… hindi normal. Parang gutom.
Pumasok ako sa CR para maligo. Naiwan ang pinto nang hindi sarado nang husto. Hindi ko sinadya. O baka sinadya. Hindi ko alam. Naramdaman ko ang tingin. Alam kong nandoon siya. Alam kong nakatingin siya sa silhouette ko—hubad, tubig na dumadaloy sa malalaking suso pababa sa makapal na pwet. Pagkatapos, inihagis ko ang basang black lace panty at bra sa basket.
Nang makalabas ako nang naka-towel, dumeretso ako sa kwarto. Hindi ko sinadya na iwan ang CR nang ganoon. O baka sinadya ulit.
Kinabukasan, napansin ko ang mantsa.
Kinuha ko ang panty. Puting mantsa. Makapal. Hindi tubig. Hindi sabon. Alam ko kung ano ’yon , tamod. Tiningnan ko si BJ nang matagal.
“BJ… anong nangyari dito?”
Agad siyang nagkunwaring nahihiya. Nakayuko. “Tita….” yun lang ang nasabi niya.
Galit ako. Sobrang galit. Pero hindi ko siya pinilit na aminin. Hindi ko tinawagan ang asawa ko. Bakit? Hindi ko alam. O baka alam ko, ayoko lang aminin.
“Huwag mong ulitin ’yan. Please. Pamangkin kita.”
Tumango siya. Pero may something sa mata niya na nagsasabing hindi siya nagsisisi.
Gabi ng sumunod na araw. Pagod na pagod ako galing klase. Naka-shorts at manipis na sando, walang bra. Naupo sa sofa, nagsara ang mata, at nakatulog. Mga anak nasa kwarto na.
Nang magising ako, naramdaman ko ang malagkit.
Sa pisngi. Sa labi. Sa leeg. Sa sando. Sa dibdib.
Namutla ako, pagkatapos namula. Ang Amoy , masarap , nakakasabik
“Anong… ano ’to? BJ?”
Nagkunwari siyang nagulat. “Tita… sorry, kasi…” hindi na natapos ang sasabihin niya.
Tumayo ako, galit na galit. “Anong ginawa mo?! Hindi ka ba nahihiya?! May asawa ako! May mga anak ako! Ang baboy mo!”
Pero may hesitation. Hindi ko siya sinigawan nang buong lakas. Hindi ko tinawagan ang asawa. Hindi ko siya pinalayas. Bakit?
“Linisin mo ’tong sofa. Ngayon na. At huwag mong ulitin. Please. Sobrang mali ’tong ginagawa mo.”
Tumango siya, mukhang totoong nagsisisi. “Oo, Tita. Pasensya na. Hindi ko na uulitin.”
Pero habang nililinis niya ang sofa, may init sa tiyan ko na ayoko aminin. May kiliti. May basang-basa sa pagitan ng hita ko. At galit ako sa sarili ko dahil doon.
Ilang araw ang lumipas. Hapon. Mga anak nasa labas. Ako nasa kusina. Si BJ… naiwan mag-isa.
Biglang may kakaibang katahimikan. Pumunta ako sa laundry. Wala ang panty na kagagamit ko lang. Ang puso ko ay biglang mabilis na tumibok.
Diretso ako sa CR.
Bumukas ang pinto.
Nakita ko ang lahat—tite niya sa kamay, panty ko, puti na ang dulo.
“Ulit?! BJ, sumosobra ka na?!”
Tinapon ko ang towel, kinuha ang panty at inihagis. “Anong ginagawa mo, BJ?! Hindi ka ba nahihiya?! Hindi ko na mapapatawad ’to!”
Nagkunwari siyang nataranta. Tinakpan niya ang sarili, nakayuko. “Tita… pasensya na. Hindi ko sinasadya. Siguro nangungulila lang ako sa Ex ko. Nagsisisi ako. Huwag mo sana akong pagalitan. Alam kong mali. Sobrang mali. Hindi ko na uulitin. Pakiusap… last na ’to, promise.”
Nanatili akong nakatayo, hininga nang mabilis. Galit na galit, pero may iba. May init. May kaba. May basang-basa ulit sa pagitan ng hita ko na ayoko aminin.
Umupo ako sa labas ng CR, hawak ang noo. Pagod. Conflicted.
Matagal akong nanahimik. Tapos nagsalita nang mahina.
“BJ… pamangkin kita, tita mo ako. Simula nung **** ka pa, magkasama na tayo. Ayoko… ayoko ng kahihiyan. Ayoko na malaman ng asawa ko ’to. Ayoko na malaman ng kahit sino… basta huwag mo na ulitin, please. Kaya… pinatatawad kita. Pero huwag mo nang ulitin. Please. Huwag mo akong gawing ganito.”
Tumango siya nang mabilis, mukhang totoong nagsisisi. “Oo, Tita. Pasensya na. Hindi ko na uulitin. Nahihiya ako sa’yo… sobra.”
Pero habang nakaupo pa rin siya sa CR, alam kong may something sa mata niya.
At sa loob-loob ko, habang nanginginig ang kamay at basang-basa pa rin ang pagitan ng hita ko…
Hindi ko alam kung kaya kong pigilan ang sarili ko.
Tanghali nang dumating si BJ.
Mainit ang araw, pero mas mainit ang naramdaman ko nang makita ko ang tingin niya. Naka-shorts ako na sobrang ikli at oversized white shirt na manipis. Walang bra. Alam kong kitang-kita ang madilim na dulo ng utong ko tuwing gumagalaw. Dapat ay nahiya ako. Dapat ay pumasok ako agad para magbihis. Pero hindi. Ngumiti lang ako.
“BJ, nandito ka na pala.”
“Oo, Tita,” sagot niya nang normal. Pero ang mga mata niya… hindi normal. Parang gutom.
Pumasok ako sa CR para maligo. Naiwan ang pinto nang hindi sarado nang husto. Hindi ko sinadya. O baka sinadya. Hindi ko alam. Naramdaman ko ang tingin. Alam kong nandoon siya. Alam kong nakatingin siya sa silhouette ko—hubad, tubig na dumadaloy sa malalaking suso pababa sa makapal na pwet. Pagkatapos, inihagis ko ang basang black lace panty at bra sa basket.
Nang makalabas ako nang naka-towel, dumeretso ako sa kwarto. Hindi ko sinadya na iwan ang CR nang ganoon. O baka sinadya ulit.
Kinabukasan, napansin ko ang mantsa.
Kinuha ko ang panty. Puting mantsa. Makapal. Hindi tubig. Hindi sabon. Alam ko kung ano ’yon , tamod. Tiningnan ko si BJ nang matagal.
“BJ… anong nangyari dito?”
Agad siyang nagkunwaring nahihiya. Nakayuko. “Tita….” yun lang ang nasabi niya.
Galit ako. Sobrang galit. Pero hindi ko siya pinilit na aminin. Hindi ko tinawagan ang asawa ko. Bakit? Hindi ko alam. O baka alam ko, ayoko lang aminin.
“Huwag mong ulitin ’yan. Please. Pamangkin kita.”
Tumango siya. Pero may something sa mata niya na nagsasabing hindi siya nagsisisi.
Gabi ng sumunod na araw. Pagod na pagod ako galing klase. Naka-shorts at manipis na sando, walang bra. Naupo sa sofa, nagsara ang mata, at nakatulog. Mga anak nasa kwarto na.
Nang magising ako, naramdaman ko ang malagkit.
Sa pisngi. Sa labi. Sa leeg. Sa sando. Sa dibdib.
Namutla ako, pagkatapos namula. Ang Amoy , masarap , nakakasabik
“Anong… ano ’to? BJ?”
Nagkunwari siyang nagulat. “Tita… sorry, kasi…” hindi na natapos ang sasabihin niya.
Tumayo ako, galit na galit. “Anong ginawa mo?! Hindi ka ba nahihiya?! May asawa ako! May mga anak ako! Ang baboy mo!”
Pero may hesitation. Hindi ko siya sinigawan nang buong lakas. Hindi ko tinawagan ang asawa. Hindi ko siya pinalayas. Bakit?
“Linisin mo ’tong sofa. Ngayon na. At huwag mong ulitin. Please. Sobrang mali ’tong ginagawa mo.”
Tumango siya, mukhang totoong nagsisisi. “Oo, Tita. Pasensya na. Hindi ko na uulitin.”
Pero habang nililinis niya ang sofa, may init sa tiyan ko na ayoko aminin. May kiliti. May basang-basa sa pagitan ng hita ko. At galit ako sa sarili ko dahil doon.
Ilang araw ang lumipas. Hapon. Mga anak nasa labas. Ako nasa kusina. Si BJ… naiwan mag-isa.
Biglang may kakaibang katahimikan. Pumunta ako sa laundry. Wala ang panty na kagagamit ko lang. Ang puso ko ay biglang mabilis na tumibok.
Diretso ako sa CR.
Bumukas ang pinto.
Nakita ko ang lahat—tite niya sa kamay, panty ko, puti na ang dulo.
“Ulit?! BJ, sumosobra ka na?!”
Tinapon ko ang towel, kinuha ang panty at inihagis. “Anong ginagawa mo, BJ?! Hindi ka ba nahihiya?! Hindi ko na mapapatawad ’to!”
Nagkunwari siyang nataranta. Tinakpan niya ang sarili, nakayuko. “Tita… pasensya na. Hindi ko sinasadya. Siguro nangungulila lang ako sa Ex ko. Nagsisisi ako. Huwag mo sana akong pagalitan. Alam kong mali. Sobrang mali. Hindi ko na uulitin. Pakiusap… last na ’to, promise.”
Nanatili akong nakatayo, hininga nang mabilis. Galit na galit, pero may iba. May init. May kaba. May basang-basa ulit sa pagitan ng hita ko na ayoko aminin.
Umupo ako sa labas ng CR, hawak ang noo. Pagod. Conflicted.
Matagal akong nanahimik. Tapos nagsalita nang mahina.
“BJ… pamangkin kita, tita mo ako. Simula nung **** ka pa, magkasama na tayo. Ayoko… ayoko ng kahihiyan. Ayoko na malaman ng asawa ko ’to. Ayoko na malaman ng kahit sino… basta huwag mo na ulitin, please. Kaya… pinatatawad kita. Pero huwag mo nang ulitin. Please. Huwag mo akong gawing ganito.”
Tumango siya nang mabilis, mukhang totoong nagsisisi. “Oo, Tita. Pasensya na. Hindi ko na uulitin. Nahihiya ako sa’yo… sobra.”
Pero habang nakaupo pa rin siya sa CR, alam kong may something sa mata niya.
At sa loob-loob ko, habang nanginginig ang kamay at basang-basa pa rin ang pagitan ng hita ko…
Hindi ko alam kung kaya kong pigilan ang sarili ko.