NSFW
Zinxys
Journeyman
Si Andrei, fourth year Architecture student sa isang old university sa Manila. Laging late sa dorm dahil sa plates at rendering hanggang madaling araw. Yung dorm niya, isa sa pinakalumang building—may kwentong haunted daw ang third floor CR, pero hindi siya naniniwala.
Isang gabi, past 3 AM, nag-CR siya sa third floor kasi mas malinis at walang tao. Pagpasok, nakita niya ang malaking full-length mirror sa dingding malapit sa lababo—hindi niya napansin dati. Parang bagong lagay, crystal clear, walang gasgas.
Pagtingin niya sa salamin, normal lang—siya mismo, pagod na mukha, naka sando at shorts. Pero nang tumalikod siya para maghugas ng kamay, biglang may lumitaw sa likod niya sa reflection: isang babae, naka white camisole at panty lang, maputi, mahaba ang buhok, nakatayo mismo sa likod niya.
Nagulat si Andrei. Lumingon agad—walang tao sa likod. Balik sa salamin: wala na rin. Akala niya hallucination dahil sa pagod.
Pero nang muling tumingin, bumalik ulit ang babae—ngayon mas malapit na, halos nakadikit na sa likod niya sa reflection. Ngumiti siya, malambot pero mapang-akit. Hinawakan niya ang balikat ni Andrei sa salamin—pero sa totoong buhay, naramdaman niya ang haplos. Mainit. Totoo.
“Pumasok ka rito…” bulong ng boses sa tenga niya, kahit walang tao.
Parang na-pull si Andrei. Biglang nawala ang reflection niya sa salamin—at pumasok siya sa loob ng salamin mismo. Parang tubig na dumaloy sa katawan niya, malamig pero hindi masakit.
Pagbukas ng mata, nasa parehong CR pa rin—pero iba na. Walang fluorescent light, tanging soft candle glow. At sa harap niya, yung babae—hubad na, katawan perpekto, dibdib matambok, hiwa makinis at basa na agad.
“Ako si Elena,” sabi niya habang lumalapit. “Matagal na akong naghihintay dito… sa salamin. Ikaw ang unang lalaking nakapasok sa loob ng maraming taon.”
Hinila niya si Andrei sa dingding—pero hindi dingding na, parang malambot na kama na lumitaw. Inihiga niya si Andrei. Hinubad ang shorts niya nang mabilis. Matigas na agad ang titi niya.
“Gusto ko maramdaman ka… lahat mo.”
Umupo si Elena sa ibabaw, hinawakan ang titi, hinaplos muna gamit ang daliri, tapos ipinasok nang dahan-dahan. Mainit. Masikip. Parang unang beses pero puno ng libog. Napahawak si Andrei sa balakang niya habang sumasakay siya—mabagal muna, pataas-baba, habang nakatingin sa mata niya.
“Ahhh… ang laki mo… ang sarap mo sa loob ko…”
Binilisan niya. Malakas na untog, tunog ng balat sa balat na sumasalamin sa buong kwarto. Hinawakan niya ang dibdib ni Elena, pinisil ang utong, dinilaan hanggang mapahalinghing siya nang malakas.
“Marco… sa loob… punuin mo ako… gusto ko maramdaman ang init mo…”
Isang malalim na tulak pa—sumabog si Andrei sa loob niya. Mainit na tamod na pumupuno, tumutulo sa hita niya. Sabay silang napaungol, nanginginig ang katawan ni Elena habang nakapulupot ang mga binti, pinipigilan siyang lumabas.
Nanatili silang ganun saglit.
Maya-maya, bumulong si Elena habang hinahalikan ang leeg niya.
“Pwede kang bumalik… basta tuwing gabi, pag wala nang tao sa CR. Basta titingin ka sa salamin at sasabihin mo ang pangalan ko.”
Tumango si Andrei, pawis pa rin.
Paglabas niya sa salamin—parang walang nangyari. Normal na ulit ang CR, walang babae, walang haplos. Pero basa pa rin ang boxer niya, at may amoy sex pa rin sa katawan niya.
Mula noon, bawat gabi past midnight, pumupunta si Andrei sa third floor CR. Tinitingnan ang salamin, binubulong:
“Elena…”
At pumasok ulit siya—sa mundo kung saan walang katapusan ang kantutan, walang katapusan ang init, at si Elena ang tanging laging handa para sa kanya.
Pero isang gabi, nang pumasok siya, hindi lang si Elena ang naroon.
May iba pang mga anino sa likod—mga babaeng katulad niya, mga dating nakatira sa salamin.
Ngumiti si Elena.
“Ngayon, hindi na tayo dalawa lang… gusto nila rin makilala ka.”
At doon nagsimula ang tunay na walang hanggan—sa loob ng salamin, kung saan ang bawat haplos ay mas mainit, bawat labasan ay mas malalim, at bawat pangalan na binubulong ay nagdadala ng bagong katawan na handa para sa kanya.
Hanggang sa isang araw, hindi na siya lumabas pa.
Sa third floor CR, nanatiling bukas ang pinto. Walang tao. Pero sa salamin, kita pa rin ang anino ni Andrei—nakahiga, napapaligiran ng mga babae, habang patuloy ang ungol na hindi na maririnig sa labas.
Isang gabi, past 3 AM, nag-CR siya sa third floor kasi mas malinis at walang tao. Pagpasok, nakita niya ang malaking full-length mirror sa dingding malapit sa lababo—hindi niya napansin dati. Parang bagong lagay, crystal clear, walang gasgas.
Pagtingin niya sa salamin, normal lang—siya mismo, pagod na mukha, naka sando at shorts. Pero nang tumalikod siya para maghugas ng kamay, biglang may lumitaw sa likod niya sa reflection: isang babae, naka white camisole at panty lang, maputi, mahaba ang buhok, nakatayo mismo sa likod niya.
Nagulat si Andrei. Lumingon agad—walang tao sa likod. Balik sa salamin: wala na rin. Akala niya hallucination dahil sa pagod.
Pero nang muling tumingin, bumalik ulit ang babae—ngayon mas malapit na, halos nakadikit na sa likod niya sa reflection. Ngumiti siya, malambot pero mapang-akit. Hinawakan niya ang balikat ni Andrei sa salamin—pero sa totoong buhay, naramdaman niya ang haplos. Mainit. Totoo.
“Pumasok ka rito…” bulong ng boses sa tenga niya, kahit walang tao.
Parang na-pull si Andrei. Biglang nawala ang reflection niya sa salamin—at pumasok siya sa loob ng salamin mismo. Parang tubig na dumaloy sa katawan niya, malamig pero hindi masakit.
Pagbukas ng mata, nasa parehong CR pa rin—pero iba na. Walang fluorescent light, tanging soft candle glow. At sa harap niya, yung babae—hubad na, katawan perpekto, dibdib matambok, hiwa makinis at basa na agad.
“Ako si Elena,” sabi niya habang lumalapit. “Matagal na akong naghihintay dito… sa salamin. Ikaw ang unang lalaking nakapasok sa loob ng maraming taon.”
Hinila niya si Andrei sa dingding—pero hindi dingding na, parang malambot na kama na lumitaw. Inihiga niya si Andrei. Hinubad ang shorts niya nang mabilis. Matigas na agad ang titi niya.
“Gusto ko maramdaman ka… lahat mo.”
Umupo si Elena sa ibabaw, hinawakan ang titi, hinaplos muna gamit ang daliri, tapos ipinasok nang dahan-dahan. Mainit. Masikip. Parang unang beses pero puno ng libog. Napahawak si Andrei sa balakang niya habang sumasakay siya—mabagal muna, pataas-baba, habang nakatingin sa mata niya.
“Ahhh… ang laki mo… ang sarap mo sa loob ko…”
Binilisan niya. Malakas na untog, tunog ng balat sa balat na sumasalamin sa buong kwarto. Hinawakan niya ang dibdib ni Elena, pinisil ang utong, dinilaan hanggang mapahalinghing siya nang malakas.
“Marco… sa loob… punuin mo ako… gusto ko maramdaman ang init mo…”
Isang malalim na tulak pa—sumabog si Andrei sa loob niya. Mainit na tamod na pumupuno, tumutulo sa hita niya. Sabay silang napaungol, nanginginig ang katawan ni Elena habang nakapulupot ang mga binti, pinipigilan siyang lumabas.
Nanatili silang ganun saglit.
Maya-maya, bumulong si Elena habang hinahalikan ang leeg niya.
“Pwede kang bumalik… basta tuwing gabi, pag wala nang tao sa CR. Basta titingin ka sa salamin at sasabihin mo ang pangalan ko.”
Tumango si Andrei, pawis pa rin.
Paglabas niya sa salamin—parang walang nangyari. Normal na ulit ang CR, walang babae, walang haplos. Pero basa pa rin ang boxer niya, at may amoy sex pa rin sa katawan niya.
Mula noon, bawat gabi past midnight, pumupunta si Andrei sa third floor CR. Tinitingnan ang salamin, binubulong:
“Elena…”
At pumasok ulit siya—sa mundo kung saan walang katapusan ang kantutan, walang katapusan ang init, at si Elena ang tanging laging handa para sa kanya.
Pero isang gabi, nang pumasok siya, hindi lang si Elena ang naroon.
May iba pang mga anino sa likod—mga babaeng katulad niya, mga dating nakatira sa salamin.
Ngumiti si Elena.
“Ngayon, hindi na tayo dalawa lang… gusto nila rin makilala ka.”
At doon nagsimula ang tunay na walang hanggan—sa loob ng salamin, kung saan ang bawat haplos ay mas mainit, bawat labasan ay mas malalim, at bawat pangalan na binubulong ay nagdadala ng bagong katawan na handa para sa kanya.
Hanggang sa isang araw, hindi na siya lumabas pa.
Sa third floor CR, nanatiling bukas ang pinto. Walang tao. Pero sa salamin, kita pa rin ang anino ni Andrei—nakahiga, napapaligiran ng mga babae, habang patuloy ang ungol na hindi na maririnig sa labas.
