NSFWAlam mo yung tipong matagal mo nang tropa, pero isang araw biglang nagbago yung tingin mo sa kanya? Ganun talaga nangyari sa’kin.
Si K. — matangkad, maputi, matalino, yung tipong pag nagsasalita parang laging may sense. College pa kami nung naging close kami. Hindi kami magka-section, pero lagi kaming magkakasama sa tambayan, sa library, sa gala sa may Katipunan. Walang landian, walang lambing. Puro kwentuhan tungkol sa acads, games, anime, tsaka random deep talks hanggang madaling araw sa chat.
Isang Sabado, nag-aya siya sa game room sa may Timog. Sabi niya, “sure trip mo ‘to, dami Xbox, may beer din.” Sige, game. Nagkita kami doon bandang hapon.
Suot ko yung usual kong maluwag na oversized shirt (yung dating pang-dorm) at cycling shorts na medyo manipis na. Walang bra kasi sobrang init nun araw, at feeling ko naman tropa lang naman, walang malisya.
Una, normal lang talaga. Naglalaro kami ng Street Fighter, Mortal Kombat, nagkakainan ng nachos, tumatawa sa mga tawa niya na sobrang lakas. Tapos bigla, habang nakaupo ako sa bean bag, hinila niya pababa yung shorts ko hanggang tuhod. Nagulat ako pero natawa lang ako kasi OA. Sabi ko, “Ano ba ‘yan!” Siya rin natawa, parang biro lang.
Pero after mga 10 minutes, nagpahinga kami sa isang sulok na medyo madilim, yung may malaking sofa na parang semi-private. Doon na siya nagbago ng ugali.
Tumingin siya sa’kin ng diretso, tapos hinawakan yung baywang ko. Sabi ko, “uy, ano ‘yan…” pero di ko natapos yung sasabihin ko kasi hinila na ulit niya pababa yung shorts ko — this time seryoso na. Sinubukan ko pang itaas pero mabilis siya. Inilagay niya yung isa niyang tuhod sa pagitan ng hita ko, hinila ako pababa kaya napahiga ako sa sofa.
Tinakpan ko pa mukha ko ng dalawang kamay sa hiya. Pero ramdam ko na yung init sa gitna ko kahit wala pa siyang ginagawa. Bigla niyang ipinasok yung daliri niya sa gilid ng shorts — diretso, walang pasubali. Natigilan kami pareho.
Basang-basa na pala ako. Sobrang basa na kahit siya napatigil saglit at tumingin sa’kin ng gulat. Nahiya ako bigla, pero hindi ko na maitago yung paghinga ko na lumalakas na.
Nung nakita niyang hindi ako galit, pinasok ulit niya yung daliri — dalawa na this time. Malalim, mabagal pero siguradong galaw. Nanlambot ako agad. Hindi na ako makapalag, hindi na makapagsalita. Parang nawala yung lakas ko sa tuhod, sa braso, sa boses. Yung tipong kahit gusto mong tumayo, hindi kaya.
Tinanggal na niya yung shorts ko nang tuluyan. Tapos narinig ko yung zipper niya. Tinakpan ko pa rin mukha ko, pero ramdam ko na yung init ng katawan niya na lumalapit. Hinawakan niya yung hita ko, hinila pababa yung panty ko ng konti, tapos… diretso na.
Ang unang pasok, sobrang sakit-sarap. Yung tipong sumigaw ako sa loob ng bibig ko pero walang lumabas na tunog. Hinawakan niya yung bewang ko ng mahigpit, binabaan ako ng dahan-dahan pero malalim. Ramdam ko yung bawat galaw niya — yung init, yung tigas, yung para bang puno ako nang todo.
Tatlong round kami nun araw na ‘yon.
Una yung mabilis at marahas, parang hindi na makapaghintay. Pangalawa, mas mabagal, halos parang tinikman niya ako — hinahalikan yung leeg ko, dinidilaan yung tainga ko habang bumabaon siya nang malalim. Pangatlo, pagod na kami pero hindi pa tapos — pinatayo niya ako, hinawakan yung likod ko, pinasok mula sa likod habang nakahawak ako sa sandalan ng sofa. Yung tipong ramdam ko yung bawat bayo hanggang sa may tumulo na sa hita ko.
Pagkatapos non, tahimik kami saglit. Binigyan niya ako ng tissue, tinulungan akong ayusin yung damit. Pero yung titig niya… parang sinasabi na “hindi pa tapos ‘to.”
After that day, kapag nagte-text siya na “libre mo ba?” sumasama pa rin ako. Kahit alam ko na malamang mauuwi ulit sa ganun. Kahit alam ko na kapag hinawakan niya lang yung baywang ko o hinila pababa yung damit ko, basa na agad ako bago pa man magsimula.
Ngayon, kahit matagal na since last, kapag naiisip ko lang yung unang pagkakataon na yun — yung gulat, yung hiya, yung biglang pag-init ng katawan ko — basa na agad ako ulit. Parang may permanenteng switch na na-on sa loob ko.
Hindi ko alam kung dapat ba akong mahiya o magpasalamat. Pero alam ko isa lang: gusto ko ulit maramdaman yun.
Kung ikaw yung tipo na natuturn-on sa sudden, sa unexpected, sa “hindi dapat pero bakit ganito kasarap” moments… alam mo na siguro yung feeling.
Ingat kayo dyan.
Si K. — matangkad, maputi, matalino, yung tipong pag nagsasalita parang laging may sense. College pa kami nung naging close kami. Hindi kami magka-section, pero lagi kaming magkakasama sa tambayan, sa library, sa gala sa may Katipunan. Walang landian, walang lambing. Puro kwentuhan tungkol sa acads, games, anime, tsaka random deep talks hanggang madaling araw sa chat.
Isang Sabado, nag-aya siya sa game room sa may Timog. Sabi niya, “sure trip mo ‘to, dami Xbox, may beer din.” Sige, game. Nagkita kami doon bandang hapon.
Suot ko yung usual kong maluwag na oversized shirt (yung dating pang-dorm) at cycling shorts na medyo manipis na. Walang bra kasi sobrang init nun araw, at feeling ko naman tropa lang naman, walang malisya.
Una, normal lang talaga. Naglalaro kami ng Street Fighter, Mortal Kombat, nagkakainan ng nachos, tumatawa sa mga tawa niya na sobrang lakas. Tapos bigla, habang nakaupo ako sa bean bag, hinila niya pababa yung shorts ko hanggang tuhod. Nagulat ako pero natawa lang ako kasi OA. Sabi ko, “Ano ba ‘yan!” Siya rin natawa, parang biro lang.
Pero after mga 10 minutes, nagpahinga kami sa isang sulok na medyo madilim, yung may malaking sofa na parang semi-private. Doon na siya nagbago ng ugali.
Tumingin siya sa’kin ng diretso, tapos hinawakan yung baywang ko. Sabi ko, “uy, ano ‘yan…” pero di ko natapos yung sasabihin ko kasi hinila na ulit niya pababa yung shorts ko — this time seryoso na. Sinubukan ko pang itaas pero mabilis siya. Inilagay niya yung isa niyang tuhod sa pagitan ng hita ko, hinila ako pababa kaya napahiga ako sa sofa.
Tinakpan ko pa mukha ko ng dalawang kamay sa hiya. Pero ramdam ko na yung init sa gitna ko kahit wala pa siyang ginagawa. Bigla niyang ipinasok yung daliri niya sa gilid ng shorts — diretso, walang pasubali. Natigilan kami pareho.
Basang-basa na pala ako. Sobrang basa na kahit siya napatigil saglit at tumingin sa’kin ng gulat. Nahiya ako bigla, pero hindi ko na maitago yung paghinga ko na lumalakas na.
Nung nakita niyang hindi ako galit, pinasok ulit niya yung daliri — dalawa na this time. Malalim, mabagal pero siguradong galaw. Nanlambot ako agad. Hindi na ako makapalag, hindi na makapagsalita. Parang nawala yung lakas ko sa tuhod, sa braso, sa boses. Yung tipong kahit gusto mong tumayo, hindi kaya.
Tinanggal na niya yung shorts ko nang tuluyan. Tapos narinig ko yung zipper niya. Tinakpan ko pa rin mukha ko, pero ramdam ko na yung init ng katawan niya na lumalapit. Hinawakan niya yung hita ko, hinila pababa yung panty ko ng konti, tapos… diretso na.
Ang unang pasok, sobrang sakit-sarap. Yung tipong sumigaw ako sa loob ng bibig ko pero walang lumabas na tunog. Hinawakan niya yung bewang ko ng mahigpit, binabaan ako ng dahan-dahan pero malalim. Ramdam ko yung bawat galaw niya — yung init, yung tigas, yung para bang puno ako nang todo.
Tatlong round kami nun araw na ‘yon.
Una yung mabilis at marahas, parang hindi na makapaghintay. Pangalawa, mas mabagal, halos parang tinikman niya ako — hinahalikan yung leeg ko, dinidilaan yung tainga ko habang bumabaon siya nang malalim. Pangatlo, pagod na kami pero hindi pa tapos — pinatayo niya ako, hinawakan yung likod ko, pinasok mula sa likod habang nakahawak ako sa sandalan ng sofa. Yung tipong ramdam ko yung bawat bayo hanggang sa may tumulo na sa hita ko.
Pagkatapos non, tahimik kami saglit. Binigyan niya ako ng tissue, tinulungan akong ayusin yung damit. Pero yung titig niya… parang sinasabi na “hindi pa tapos ‘to.”
After that day, kapag nagte-text siya na “libre mo ba?” sumasama pa rin ako. Kahit alam ko na malamang mauuwi ulit sa ganun. Kahit alam ko na kapag hinawakan niya lang yung baywang ko o hinila pababa yung damit ko, basa na agad ako bago pa man magsimula.
Ngayon, kahit matagal na since last, kapag naiisip ko lang yung unang pagkakataon na yun — yung gulat, yung hiya, yung biglang pag-init ng katawan ko — basa na agad ako ulit. Parang may permanenteng switch na na-on sa loob ko.
Hindi ko alam kung dapat ba akong mahiya o magpasalamat. Pero alam ko isa lang: gusto ko ulit maramdaman yun.
Kung ikaw yung tipo na natuturn-on sa sudden, sa unexpected, sa “hindi dapat pero bakit ganito kasarap” moments… alam mo na siguro yung feeling.
Ingat kayo dyan.
