NSFW
burnek123
Forum Veteran
Prologue -
Isang Alaala na Ayaw Tumahimik
May mga alaala na kahit gaano mo katagal iwasan, marunong silang maghintay.
Hindi sila sumisigaw. Hindi rin sila humahabol. Nandiyan lang sila—nakaupo sa isang sulok ng isip mo, tahimik, pero gising. At sa tuwing humihina ang ingay ng mundo, saka sila lalapit.
Matagal ko nang iniisip na tapos na ako roon. **** pa ako noon, sabi ko sa sarili ko. Matagal na iyon. Marami nang nangyari. Pero habang tumatanda ako, mas lalong nagiging malinaw ang isang tanong na hindi ko naman tinanong dati:
Kailan nga ba talaga ako tumigil sa pagiging ****?
Hindi ko maalala ang eksaktong araw kung kailan nagsimulang bumigat ang loob ko. Ang naaalala ko lang, may mga sandaling bigla na lang akong humihinto—sa gitna ng katahimikan, sa gitna ng pagod—at may isang pakiramdam na umaangat mula sa kailaliman ng alaala. Hindi siya galit. Hindi rin siya takot. Isa siyang halo ng lungkot at pagkakaalam na huli na.
Ngayong matanda na ako, mas malinaw ko nang nakikita ang mga bagay na hindi ko pa kayang intindihin noon. Nakikita ko kung gaano kaaga akong namulat sa mga tanong na wala pa akong kakayahang sagutin. At mas nakikita ko kung gaano katahimik ang pagkakalugmok ng isang batang walang salitang magagamit para ipagtanggol ang sarili niya.
Hindi ko ito sinusulat para manisi.
Hindi rin para magpatawad.
Sinusulat ko ito dahil may batang bersyon ko na hindi kailanman nagtanong—at walang nagtangkang magtanong para sa kanya.
KABANATA 1
Comment lang kayo if want nyo malaman kung ano nangyare sa susunod na kabanata
Isang Alaala na Ayaw Tumahimik
May mga alaala na kahit gaano mo katagal iwasan, marunong silang maghintay.
Hindi sila sumisigaw. Hindi rin sila humahabol. Nandiyan lang sila—nakaupo sa isang sulok ng isip mo, tahimik, pero gising. At sa tuwing humihina ang ingay ng mundo, saka sila lalapit.
Matagal ko nang iniisip na tapos na ako roon. **** pa ako noon, sabi ko sa sarili ko. Matagal na iyon. Marami nang nangyari. Pero habang tumatanda ako, mas lalong nagiging malinaw ang isang tanong na hindi ko naman tinanong dati:
Kailan nga ba talaga ako tumigil sa pagiging ****?
Hindi ko maalala ang eksaktong araw kung kailan nagsimulang bumigat ang loob ko. Ang naaalala ko lang, may mga sandaling bigla na lang akong humihinto—sa gitna ng katahimikan, sa gitna ng pagod—at may isang pakiramdam na umaangat mula sa kailaliman ng alaala. Hindi siya galit. Hindi rin siya takot. Isa siyang halo ng lungkot at pagkakaalam na huli na.
Ngayong matanda na ako, mas malinaw ko nang nakikita ang mga bagay na hindi ko pa kayang intindihin noon. Nakikita ko kung gaano kaaga akong namulat sa mga tanong na wala pa akong kakayahang sagutin. At mas nakikita ko kung gaano katahimik ang pagkakalugmok ng isang batang walang salitang magagamit para ipagtanggol ang sarili niya.
Hindi ko ito sinusulat para manisi.
Hindi rin para magpatawad.
Sinusulat ko ito dahil may batang bersyon ko na hindi kailanman nagtanong—at walang nagtangkang magtanong para sa kanya.
KABANATA 1
Comment lang kayo if want nyo malaman kung ano nangyare sa susunod na kabanata
