NSFWMiguel Rio
Forum Guru
Ang Lihim na Pagnanasa sa Hot Mom ng Friend Ko
Chapter 4
Isang Sabado ng hapon, mag takipsilim na, pagpasok ko sa gate nila, tahimik na tahimik ang buong bahay – hindi katulad ng dati na rinig ko pa lang mula sa labas ang maligayang tawa ni Tita Joy o yung malambing niyang “Marco! Andito ka na naman, kain ka muna!” na palaging nakakawala ng pagod ko kahit galing pa ako sa eskwela.
Pagbukas ko ng pinto, nakita ko agad siya: nakaupo sa gitna ng sofa, paa nakapatong sa center table, pero matamlay ang postura. Nakatitig lang siya sa TV na nakapatay, parang blankong screen ang pinagmamasdan niya kahit wala namang palabas. Hawak niya ang cellphone, pero nakapatong lang sa hita niya, hindi man lang ginagalaw, hindi nag-scroll, hindi nag-text.
May something sa mukha niya na agad kong napansin – yung dati-rati naka-flash na ngiti hanggang tenga, ngayon wala. Yung mga mata niya na palaging nagniningning kapag nakikita ako, ngayon parang may ulap, may lungkot na nakatago sa likod ng pilit na kalmado. Parang may mabigat na dinadala na ayaw niyang ipakita sa mundo.
Lumapit ako, ngiti-ngiti pa rin kahit kabado na ako sa loob.
“Tita, okay lang po kayo?” tanong ko nang mahina, halos pabulong, takot ko kasing masira yung katahimikan.
Tiningala niya ako, pilit na ngumiti – yung tipong ngiti lang sa labi, hindi umabot sa mata.
“Oo naman, Marco. Fine lang ako,” sagot niya, pero halata ko talaga ang pagkukunwari.
May bahid ng pagod sa boses niya, parang pinipilit na maging normal. May paraan siya ng pag-iwas ng tingin na hindi ko pa nakita noon – parang ayaw niyang makita ko kung ano talaga ang nasa loob niya.
Maya-maya, habang nakatingin pa rin ako kay Tita Joy, biglang lumabas si Denny mula sa kanyang kwarto, kinuha ang phone at wallet niya.
“Pre, may bilhin lang ako sa mall ha, saglit lang! Babalik lang ako nga mga dalawang oras,” sabi niya nang masigla, sabay suot ng crocs at labas agad ng pinto.
Narinig ko pa ang tunog ng gate na sumara, at biglang naging sobrang tahimik ang buong bahay – kami na lang dalawa ni Tita Joy ang naiwan.
Nakita ko siyang tumayo nang dahan-dahan, parang mabigat ang katawan, kinuha ang puting mug ng kape sa side table, at naglakad papuntang terrace. Naka-simple na gray cotton sundress siya na hanggang tuhod, manipis lang ang tela kaya kita ang outline ng katawan niya sa ilalim ng liwanag. Buhok niya nakalugay, medyo magulo pa, at kita ko ang pagod sa balikat niya habang naglalakad.
Sa terrace, umupo siya sa paborito niyang wooden bench na may cushion, inilagay ang mug sa gilid, at nakatitig na lang sa mga halaman – sa mga pothos na nakasabit, sa mga roses na bagong dilig. Hangin ang humahampas sa mukha niya, ginugulo ang buhok niya, pero malungkot pa rin ang ekspresyon: labi nakapikit nang bahagya, kilay medyo nakakunot, parang may dinadala na hindi niya mailabas.
Lumapit ako, dahan-dahan, takot kong masira yung katahimikan. “Tita, pwede po bang makisama?” tanong ko, ngiti pa rin kahit kabado na ako sa loob.
Tumingin siya sa akin, ngumiti nang pilit pero may lambing pa rin. “Oo naman, Marco. Upo ka nga rito,” sabi niya, tinapik ang upuan sa tabi niya. “Mainit ba sa loob? Masarap dito sa terrace, sariwa ang hangin,” dagdag niya, hinila ang isang throw pillow at inilagay sa likod niya, sabay deep breath na parang pinipilit mag-relax.
Nakaupo kami sa terrace, magkatabi sa wooden bench, pero ang usapan namin ay parang lumulutang lang sa hangin – walang gaanong buhay, walang tawa, parang pareho kaming pagod kahit wala namang ginagawa.
“Alam mo, Marco, noong **** pa ako, ang dami kong pangarap,” simula niya, titig sa tasa ng kape na malamig na. “Gusto ko talagang maging flight attendant. Mag-travel, makakita ng ibang bansa, makasuot ng uniform at heels araw-araw. Ang saya siguro noon.”
“Talaga po, Tita? Bagay na bagay po sa inyo yun,” sabi ko, ngiti na pilit.
“Kasooo… nangyari ‘to,” sabi niya, sabay mahinang tawa na walang gana. “Nabuntis ako kay Denny nung 18 anyos pa lang ako. Si Derek, sa tingin ko mabait, pinakasalan agad ako. Ayun, biglang routine na lang – bahay, anak, asawa. Minsan, feeling ko nakulong ako sa apat na sulok ng bahay na ‘to.”
Tahimik ako saglit, hindi ko alam kung ano ang sasabihin.
“Pero okay lang naman po siguro, Tita… may family kayo,” sabi ko, medyo mababa ang boses.
“Oo naman,” sagot niya, ngiti na pilit. “Pero minsan, naiisip ko… ano kaya kung natuloy yung pangarap ko? Ano kaya kung nakalipad ako sa Singapore, sa Paris… nakasuot ng red lipstick at heels sa airport?”
“Eh di po ngayon, Tita, magsuot kayo ng red lipstick at heels sa bahay na lang,” biro ko, pilit na pasiglahin ang usapan.
Tumawa siya nang mahina.
“Hay naku, Marco, sa bahay lang? Baka magtaka si Denny kung bigla akong mag-heels habang nagluluto ng adobo.”
“Eh bakit po hindi? Baka maging viral pa, ‘Hot Mom Cooking in Heels’,” tawa ko.
Ngumiti siya nang konti, pero mabilis nawala.
“Siguro nga… pero parang ang layo na ng mga ganung bagay.”
Tahimik ulit. Hangin lang ang naririnig, at yung malayong tunog ng tricycle sa labas.
Hanggang sa hindi ko na nakayanan ang katahimikan. Tumingin ako sa kanya, seryoso na.
“Tita… grabe po, swerte talaga ni Tito Derek,” sabi ko nang mahina pero buo, titig ko sa mukha niya. “Kahit anong routine, kahit anong nakaraan… ang ganda niyo po, sexy, mabait, maalaga… siguradong masaya siya palagi sa inyo. Perfect wife po kayo.”
Bigla siyang napabuntong-hininga – malalim, mabigat. Walang reaksyon sa mukha niya. Parang may sumakit sa dibdib niya, kita ko sa mata niya na may namuo na luha na pinipigilan. Hindi siya nagsalita. Tanging tunog lang ng hangin at mga dahon ang naririnig.
“Tita… bakit po?” tanong ko nang mahina, halos pabulong, takot kong masira ang katahimikan pero hindi ko na rin kayang hindi malaman.
Hindi agad siya sumagot. Tumingin siya sa akin, mata medyo namumula na, parang nagdadalawang-isip kung sasabihin o itatago na lang. Hinintay ko lang, hindi ako gumalaw, titig ko lang sa kanya.
“Marco…” simula niya, boses mababa at nanginginig nang bahagya. “Hindi lahat ng nakikita mo sa labas, ganun kaganda at kasaya sa loob.”
Huminga siya nang malalim, parang pinipilit ang sarili.
“Hindi ko ‘to gusto ikuwento sa iba… sa mga kaibigan ko, sa pamilya ko, kahit kay Denny pa. Pero ikaw… parang anak ko na rin. At kaibigan ko na talaga, kahit **** ka pa sa akin. Pwede bang makipag-usap ako sa’yo nang matino? Promise mo, hindi mo sasabihin kahit kanino?”
“Promise po, Tita,” sagot ko agad, seryoso na seryoso, inilagay ko pa ang kamay ko sa dibdib ko. “Kahit ano po, pwede niyo sabihin sa akin. Mature naman na po akong mag isip kahit 19 lang. Kahit gaano kabigat, kaya ko pong pakinggan.”
Tumango siya, pero napabuntong-hininga ulit – mas malalim, mas mabigat, parang may tinatanggal sa dibdib niya.
“May hinala ako… na may ibang babae si Derek,” sabi niya nang mahina, halos pabulong, mata nakayuko sa tasa ng kape na malamig na. “Wala akong pruweba. Walang text, walang picture, wala akong nakita. Pero alam ng babae kapag may mali. Parang… iba na yung pakiramdam. Woman’s intuition, Marco.”
Tumango siya, pero napabuntong-hininga ulit – huminga siya ng mas malalim, mas mabigat, parang may tinatanggal sa dibdib niya, parang pinipilit na maging matapang.
“Noong una, akala ko pagod lang siya sa trabaho. Pero nitong mga nakaraang buwan… bigla na lang siyang late umuwi, kahit wala namang overtime. Sabi niya traffic, sabi niya meeting, pero parang hindi ko na feel yung dating excitement niya kapag uuwi na siya. Dati, kahit pagod, may yakap pa, may halik, may kwento. Ngayon… parang routine na lang. Pagtapos kumain, tulog agad, o kaya cellphone lang hawak.”
Tumingin siya sa akin, mata medyo basa na.
“Tapos… yung amoy niya. Minsan, may ibang pabango na hindi ko kilala. Sabi niya bagong cologne daw sa office, pero hindi ko matanggap. Tapos yung damit niya, minsan may mantsa na hindi ko alam kung ano. Sabi niya kape, pero… iba yung amoy. At yung cellphone niya – dati, kahit saan iniiwan. Ngayon, kahit maligo, dala-dala. Kahit matulog, nakapatong sa unan, face down pa. Minsan nagigising ako sa gabi, nakikita ko siyang nagte-text sa dilim, agad itinatago kapag nararamdaman niyang gising ako. Parang may tinatago talaga.”
Napahimas siya sa noo, parang nahihirapan.
“At yung intimacy namin… halos wala na. Dati, kahit pagod siya, may lambing pa. Ngayon, kapag hinahawakan ko siya, parang may distansya. Sabi niya pagod lang, pero… iba na talaga. Tapos nitong isang linggo, may nakita akong resibo sa bulsa niya – hotel sa Makati, lunch time. Sabi niya client meeting daw, pero bakit hotel? Tapos yung credit card bill namin last month, may charge sa isang lingerie shop. Sabi niya gift daw sa sister niya, pero hindi naman birthday ng kahit sino.”
Hindi siya umiyak, pero kita ko sa mata niya ang sakit – yung sakit na pinipilit itago.
“May aaminin ako, actually hindi na bago ‘to, Marco. Nahuli ko na siya noon – mga anim na taon na ang nakaraan. May nakita akong messages sa phone niya, may pictures pa. Isang babae sa opisina niya. Tapos yung late nights, yung biglaang ‘out-of-town’ na wala namang meeting. Nahuli ko siya sa hotel pa nga, kasama niya yung babae. Umiyak ako nang umiyak, halos maghiwalay na kami. Pero nangako siya, Marco. Nangako siyang magbabago na. Na ako lang. Na hindi na mauulit. Pinatawad ko siya… kasi mahal ko, kasi may anak kami, kasi ayokong masira ang pamilya.”
Tumingin siya sa akin, mata medyo basa na.
“Tapos nitong mga nakaraang buwan… pareho na naman. Late umuwi, traffic daw, meeting daw. Cellphone dala kahit maligo. Resibo ng hotel sa Makati, lingerie sa credit card bill. Pabango na pambabae. Mantsa sa damit na hindi kape. At yung intimacy namin… halos wala na. Dati kahit pagod siya, may lambing pa. Ngayon… parang may distansya. Parang… may ibang ‘Joy’ na siya ulit.”
Hinawakan niya ang kamay ko nang mahina, parang humihingi ng lakas na hindi niya masabi. Ang mga daliri niya malamig, nanginginig nang bahagya, pero hinigpitan niya ang hawak ko na parang ako na lang ang huling sandalan niya. Tahimik lang siya saglit pagkatapos sabihin ang lahat, pero nakikita ko na ang balikat niya ay unti-unting nanginginig. Parang may sumasabog sa loob niya na hindi na niya makayanan. Tumulo ang luha niya, tahimik pero malalim, parang dam na sumabog nang tuluyan.
Bigla na lang siyang napahikbi – “huhuhu…” – maliit pa lang sa simula, pero hindi na niya napigilan. Humagulhol na siya nang sunod-sunod – “huhuhu… huhuhu…” – katawan niya nanginginig, balikat nakakababa, mukha niya nakayuko na parang hindi na makatingin sa akin.
“Takot ako Marco… ayoko nang maramdaman ulit yung sakit na yun,” sabi niya na basag na basag ang boses, halos hindi na makahinga sa pag-iyak. “Ayoko nang magising ulit na parang may sumasaksak sa dibdib ko. Ayoko nang matulog na umiiyak.... huhuhuhu.... ayoko na.”
Bigla siyang lumapit at yumakap sa akin – mahigpit na mahigpit, parang ako na lang ang natitira niyang mundo. Umiyak siya sa balikat ko, mukha niya nakasubsob sa leeg ko, luha niya basa na basa sa shirt ko. Ramdam ko ang paghagalpak ng hikbi niya sa dibdib ko, ang init ng katawan niya na nanginginig sa sakit.
Yumakap din ako sa kanya – mahigpit na mahigpit, parang hindi ko na siya bibitawan pa para bigyan siya ng assurance, braso ko nakapalibot sa maliit niyang baywang, hinila ko siya palapit pa, kamay ko humahaplos sa likod niya, pataas-pababa, dahan-dahan, parang hinahagod ko ang lahat ng sakit niya.
“Shhh… Tita… okay lang… ilabas mo lang…” bulong ko, hinaplos ko ang buhok niya, hinila ko siya palapit pa. Ramdam ko ang init niya sa dibdib ko, ang bawat hikbi niya na parang tumatama sa puso ko.
“Huhuhu… Marco… bakit ganito ulit…” hikbi niya, mas lalong hinigpitan ang yakap sa akin, kamay niya nakahawak sa likod ko na parang takot siyang bitawan ko siya. "Hindi ko kaya… huhuhu…”
“Shhh… Tita… nandito lang ako,” bulong ko sa tenga niya, humangin ang hininga ko sa buhok niya. “Andito lang ako na ka agapay mo. Hindi kita iiwan," sagot ko, hinaplos ko ang likod niya nang mas malambot, dahan-dahan, parang hinahagod ko ang lahat ng sakit niya. "Kahit anong mangyari, kahit anong oras, kahit anong kailangan mo, tawagin mo lang ako… nandito lang ako para sa iyo. Promise yan. Shhh… ilabas mo lang… nandito lang ako… hindi kita bibitiwan…”
Higit niyang hinigpitan ang yakap niya sa akin, mas lalong umiyak, humahagulhul na ngayon– “huhuhu… huhuhu…” – katawan niya nanginginig nang sobra, luha niya tumutulo na sa leeg ko.
“Salamat… salamat talaga, Marco,” sabi niya sa pagitan ng hikbi, boses nanginginig. "Salamat at nandito ka palagi na sumuporta sa akin. Salamat sa pagiging mabuting kaibigan. Kahit kayo ng anak ko ang talagang magkaibigan... pero para na ring kabarkada ang turing ko sa iyo, isang closed confidant na pwede kong makipag kwentohan sa aking mga problema."
Humikbi siya ulit, mas malakas.
“Sa’yo ko lang naikwento ito… huhuhu… ma-feel ko ang confidence at safety pag kausap kita. Kahit malaki ang agwat ng edad natin at mas **** ka pa… feel ko na naintidihan mo ako at matured kang kausap. Salamat sa pagiging kaibigan ko… huhuhu… sa pagpapahiram ng balikat mo para iyakan… sa pagdidinig mo sa akin kahit ang bigat-bigat.”
Hinaplos ko ang buhok niya, hinila ko siya palapit pa hanggang wala nang puwang sa pagitan namin. Ramdam na ramdam ko ang init ng katawan niya at ang lambot ng dibdib niya sa dibdib ko – mainit, malaki, malambot, matambok pa rin kahit umiiyak siya –gumagalaw sa bawat hikbi niya, parang hinahagod ako ng malalambot na unan na sobrang sarap sa pakiramdam.
Malapit na malapit ang mukha ko sa leeg niya, kaya malanghap ko ang kanyang bango – pinaghalong perfume, pawis mula sa stress, at natural na halimuyak ng babae na nakakalasing at nakakalibog. Habang hinahagod at hinahaplos ko ang likod niya sa ilalim ng manipis na damit habang magkayakap, nararamdaman ko kung gaano ka sexy ang kanyang katawan, randam ko ang bawat kurba – ang maliit na baywang, ang malapad na balakang, ang makinis na balat na parang seda.
Napaka-hot at napaka-sexy talaga ni Tita Joy – kahit umiiyak, kahit nasasaktan, lalo siyang gumaganda, lalo siyang nakakaakit.
Ma feel ko rin ang biglang pagtigas ng burat ko – medyo na libogan ako – ngayon ko lang nadarama kung ganano kalambot at kalaki ang malulusog niyang mga suso na naipit sa dibdib ko. Parang gusto ko na siyang hubaran ng kanyang buong saplot at angkinin ang kanyang pagkababae, parang gusto ko na siyang halikan at laplapin ang kanyang mapupulang mga labi, gusto ko nang tikman ang leeg niya, ang dibdib niya, ang lahat-lahat niya. Umaapaw talaga ang alindog ng babaeng ito.
Pero pinilit ko pa ring kontrolin ang sarili ko. Hindi pwede. Ayaw kong ma feel ni Tita Joy na nag take advantage ako sa kanyang napaka vulnerable na sitwasyon ngayon. Ayaw ko na i take advantage ang kanyang kahinaan ngayon para tikman ang kanyang pagkababae, na tinatake advantage ko ang sitwasyon niya para makuha ko ang matagal ko nang pinapantasya.
Nasa lowest point siya ngayon at pwede kong manipulahin siya at at gamitin ang kanyang emosyon para bumigay siya sa akin at makuha ang gusto ko. Sa isip ko, pwede ko na siyang buhatin, dalhin sa kwarto, ihiga sa kama, at angkinin nang buo ang pagkababae niya – ngayon na, habang mahina siya, habang kailangan niya ako.
Nakayakap pa rin si Tita Joy sa akin na umiiyak. Ang kanyang maliit at makurbang katawan ay nakadikit sa aking malapad na dibdib. Hindi ako nagsalilta, hinayaan ko lang siya mag munimuni, niyakap ko lang siya para ma feel niya ang comfort.
Oo, matagal na akong nalibogan sa kanya at ito na ang perfect na pagkakataon: siya nasasaktan, vulnerable, humihingi ng yakap, at ako nandito, malakas, concerned sa kanya. Pwede ko siyang halikan sa labi, pwede kong idiin ang sarili ko, pwede kong gamitin ang emosyon niya para bumigay siya. Pero hindi. Hindi ko ‘yon gagawin.
Lumapit siya sa akin at humingi ng tulong. Totoo din naman talaga ang intensyon ko na tulongan siya, walang bahid ng ka plastikan o ibang maitim na motibo. Gusto ko siyang pasayahin, gusto kong mawala ang sakit niya, gusto kong manumbalik ang Tita Joy na kilala ko na masayahin, na laging nakangiti at nakakapagpabuhay ng mood ng lahat. Tutulongan ko siya na may purong intention para mawala at ma aliboyohan ang sakit na nanadarama niya ngayon.
Kahit gaano kalakas ang libog ko ngayon, kahit gaano kalapit ang panaginip ko, pipigilan ko. Para sa kanya. Kasi mahal ko siya – hindi lang sa katawan, kundi sa buo niyang pagkatao. Kaya hinigpitan ko lang ang yakap ko, hinaplos ang likod niya nang mas malambot, at hinintay ko siyang humupa ang iyak niya – kahit sa loob ko, halos sasabog na ako sa pagnanasa at pagmamahal na halo-halo. Hindi ko siya sasaktan. Hindi ko siya gagamitin. Kung darating man ang araw na ibibigay niya ang sarili niya sa akin, gusto ko, buo siya. Masaya siya. At hindi dahil sa sakit niya. Kundi dahil gusto niya rin ako. Tulad ng gusto ko sa kanya.
“Shhh… Tita… okay lang umiyak,” bulong ko, hinaplos ko ang likod niya nang mas malambot. Sabihin mo lang kung may kailangan ka,” bulong ko ulit, hinaplos ko ang buhok niya na basa pa ng luha. “Kahit ano… kahit anong tulong… sabihin mo lang, gagawin ko. Andito lang ako palagi.”
Tumango siya sa balikat ko, umiiyak pa rin pero humihina na ang hagulhol.
“Anyway… wala pa namang solid evidence, Tita,” dagdag ko, mahina pero malinaw. “Baka na trauma lang po kayo dahil sa na experience mo noon, hindi pa naman sure ngayon. Huwag niyo na po masyadong isipin kung hindi pa po sigurado. Ma over stress lang kayo niyan. Nakikita ko po kasi… hindi kayo yung masayahing Tita Joy na kilala ko ngayon. Yung Tita Joy na laging nakangiti, nakakatawa, nakakapagpabuhay ng mood ng lahat. Cheer up po… please.”
Tahimik siya saglit, tapos bigla akong nag-joke para maiba ang mood.
“Tita, alam niyo ba na sa pag pasok ko kanina sa bahay ninyo ay parang nasa horror movie ako?
“Ha? Bakit?” tanong niya, umangat ang ulo niya, mata basa pa rin.
"Kasi para kang multo! Pagbukas ko ng pinto, nakita kita nakaupo sa gitna ng sofa, pero matamlay ang postura. Nakatitig ka lang sa TV na nakapatay, blanko ang screen ang pinagmamasdan ninyo na wala namang palabas. Tapos hawak mo ang cellphone, pero nakapatong lang sa hita mo, hindi man lang ginagalaw, hindi nag-scroll, hindi nag-text. Yung mukha mo walang ngiti, yung mata may lungkot na nakatago sa likod ng pilit na kalmado. Nakakatakot!", sabi ko para patatawahin siya.
Tumawa siya nang mahina, sabay hampas sa braso ko.
“Tse! **** ka talaga! Anong tingin mo sa akin, si Sadako o si Valak?” pero nakangiti na siya, may dimple na ulit, mata nagliwanag na.
"Ayan! Ayan ang gusto kong makita. Iyan ang Tita Joy na kilala ko,” sabi ko, ngiti hanggang tenga. “Masayahin, cheerful, at higit sa lahat… napaka-ganda." Hinawakan ko ang pisngi niya, hinaplos ko nang mahina. “Ayan, bumalik na ang beauty mo! Hindi ka na pang horror, para ka ng pang telenovela, pang Marimar o Carmela, ala Marian Rivera."
"Gagi ka talaga Marco. Binobola mo na nman ako," sabi niya na may halong lambing. Pero may ngiti na sa mapupulang mga labi niya. Ang cute ng smile niya na may dimples. Ang ganda talaga ni Tita Joy sa malapitan, ilang pulgada lang ang pagitan ng aming mga mukha.
"Totoo naman ah, hindi bola, may similarity kayo ni Marian Rivera."
"Bahala ka," ngumiti na siya at wala ng luha. Pero yumakap na naman siya sa akin at sinandal ang ulo niya sa malapad kong dibdib.
"Salamat talaga Marco ha sa pakikinig mo sa akin," sabi niya, boses malambot na malambot na. "At least naibsan ang sakit at pag-alala na nadarama ko. Sana hindi ako pabigat sa yo."
“Hindi po, Tita,” sagot ko agad, hinigpitan ko ang pag hug sa kanya. “Kahit anong oras po, kahit anong kwento, andito lang ako. Kahit gaano kabigat, kaya ko po.”
Ngumiti siya nang totoo, kahit maliit lang, pero sapat na para makita ko ulit yung Tita Joy na kilala ko. Yumakap din siya pabalik sa akin nang mahigpit, inilagay ang ulo niya sa balikat ko, parang doon na siya komportable.
“Pero Marco… ito lang ang pakiusap ko sa’yo. Huwag na huwag mong sasabihin kay Denny. Ayokong malaman niya na ganito ang tatay niya noon – na may history ng pagtataksil. Ayokong magkaroon siya ng galit o sama ng loob sa ama niya. Ilang kaibigan ko lang ang nakakaalam, at ikaw na ngayon. Promise mo ‘to sa akin, ha? Huwag na huwag mong sasabihin kahit kailan. Gusto ko pa rin siyang lumaki na iginagalang ang tatay niya, kahit… kahit nasasaktan ako noon.”
“Promise po, Tita,” sagot ko agad, hinigpitan ko ang hawak sa kamay niya. “Hinding-hindi ko sasabihin kay Denny. Secret natin ‘to forever.”
“Salamat, Marco… salamat talaga. Alam ko kaya kong magtiwala sa’yo.”
Tsup!
Hinalikan ko ang noo niya at niyakap. Sa labas, parang mag-jowa kami – magkayakap sa terrace, sa ilalim ng ilaw ng buwan, katawan magkadikit, hangin malamig pero mainit ang yakap namin sa isa’t isa..
Sobrang saya ko dahil alam kong nagtitiwala siya sa akin. At sa loob-loob ko… kung totoo man ang hinala niya, kung talagang niloloko siya ni Tito Derek, handa akong punan ang lahat ng kulang niya, lalo na ang pakikipaglambingan at pasayahin ang pagkababae niya.
Chapter 4
Isang Sabado ng hapon, mag takipsilim na, pagpasok ko sa gate nila, tahimik na tahimik ang buong bahay – hindi katulad ng dati na rinig ko pa lang mula sa labas ang maligayang tawa ni Tita Joy o yung malambing niyang “Marco! Andito ka na naman, kain ka muna!” na palaging nakakawala ng pagod ko kahit galing pa ako sa eskwela.
Pagbukas ko ng pinto, nakita ko agad siya: nakaupo sa gitna ng sofa, paa nakapatong sa center table, pero matamlay ang postura. Nakatitig lang siya sa TV na nakapatay, parang blankong screen ang pinagmamasdan niya kahit wala namang palabas. Hawak niya ang cellphone, pero nakapatong lang sa hita niya, hindi man lang ginagalaw, hindi nag-scroll, hindi nag-text.
May something sa mukha niya na agad kong napansin – yung dati-rati naka-flash na ngiti hanggang tenga, ngayon wala. Yung mga mata niya na palaging nagniningning kapag nakikita ako, ngayon parang may ulap, may lungkot na nakatago sa likod ng pilit na kalmado. Parang may mabigat na dinadala na ayaw niyang ipakita sa mundo.
Lumapit ako, ngiti-ngiti pa rin kahit kabado na ako sa loob.
“Tita, okay lang po kayo?” tanong ko nang mahina, halos pabulong, takot ko kasing masira yung katahimikan.
Tiningala niya ako, pilit na ngumiti – yung tipong ngiti lang sa labi, hindi umabot sa mata.
“Oo naman, Marco. Fine lang ako,” sagot niya, pero halata ko talaga ang pagkukunwari.
May bahid ng pagod sa boses niya, parang pinipilit na maging normal. May paraan siya ng pag-iwas ng tingin na hindi ko pa nakita noon – parang ayaw niyang makita ko kung ano talaga ang nasa loob niya.
Maya-maya, habang nakatingin pa rin ako kay Tita Joy, biglang lumabas si Denny mula sa kanyang kwarto, kinuha ang phone at wallet niya.
“Pre, may bilhin lang ako sa mall ha, saglit lang! Babalik lang ako nga mga dalawang oras,” sabi niya nang masigla, sabay suot ng crocs at labas agad ng pinto.
Narinig ko pa ang tunog ng gate na sumara, at biglang naging sobrang tahimik ang buong bahay – kami na lang dalawa ni Tita Joy ang naiwan.
Nakita ko siyang tumayo nang dahan-dahan, parang mabigat ang katawan, kinuha ang puting mug ng kape sa side table, at naglakad papuntang terrace. Naka-simple na gray cotton sundress siya na hanggang tuhod, manipis lang ang tela kaya kita ang outline ng katawan niya sa ilalim ng liwanag. Buhok niya nakalugay, medyo magulo pa, at kita ko ang pagod sa balikat niya habang naglalakad.
Sa terrace, umupo siya sa paborito niyang wooden bench na may cushion, inilagay ang mug sa gilid, at nakatitig na lang sa mga halaman – sa mga pothos na nakasabit, sa mga roses na bagong dilig. Hangin ang humahampas sa mukha niya, ginugulo ang buhok niya, pero malungkot pa rin ang ekspresyon: labi nakapikit nang bahagya, kilay medyo nakakunot, parang may dinadala na hindi niya mailabas.
Lumapit ako, dahan-dahan, takot kong masira yung katahimikan. “Tita, pwede po bang makisama?” tanong ko, ngiti pa rin kahit kabado na ako sa loob.
Tumingin siya sa akin, ngumiti nang pilit pero may lambing pa rin. “Oo naman, Marco. Upo ka nga rito,” sabi niya, tinapik ang upuan sa tabi niya. “Mainit ba sa loob? Masarap dito sa terrace, sariwa ang hangin,” dagdag niya, hinila ang isang throw pillow at inilagay sa likod niya, sabay deep breath na parang pinipilit mag-relax.
Nakaupo kami sa terrace, magkatabi sa wooden bench, pero ang usapan namin ay parang lumulutang lang sa hangin – walang gaanong buhay, walang tawa, parang pareho kaming pagod kahit wala namang ginagawa.
“Alam mo, Marco, noong **** pa ako, ang dami kong pangarap,” simula niya, titig sa tasa ng kape na malamig na. “Gusto ko talagang maging flight attendant. Mag-travel, makakita ng ibang bansa, makasuot ng uniform at heels araw-araw. Ang saya siguro noon.”
“Talaga po, Tita? Bagay na bagay po sa inyo yun,” sabi ko, ngiti na pilit.
“Kasooo… nangyari ‘to,” sabi niya, sabay mahinang tawa na walang gana. “Nabuntis ako kay Denny nung 18 anyos pa lang ako. Si Derek, sa tingin ko mabait, pinakasalan agad ako. Ayun, biglang routine na lang – bahay, anak, asawa. Minsan, feeling ko nakulong ako sa apat na sulok ng bahay na ‘to.”
Tahimik ako saglit, hindi ko alam kung ano ang sasabihin.
“Pero okay lang naman po siguro, Tita… may family kayo,” sabi ko, medyo mababa ang boses.
“Oo naman,” sagot niya, ngiti na pilit. “Pero minsan, naiisip ko… ano kaya kung natuloy yung pangarap ko? Ano kaya kung nakalipad ako sa Singapore, sa Paris… nakasuot ng red lipstick at heels sa airport?”
“Eh di po ngayon, Tita, magsuot kayo ng red lipstick at heels sa bahay na lang,” biro ko, pilit na pasiglahin ang usapan.
Tumawa siya nang mahina.
“Hay naku, Marco, sa bahay lang? Baka magtaka si Denny kung bigla akong mag-heels habang nagluluto ng adobo.”
“Eh bakit po hindi? Baka maging viral pa, ‘Hot Mom Cooking in Heels’,” tawa ko.
Ngumiti siya nang konti, pero mabilis nawala.
“Siguro nga… pero parang ang layo na ng mga ganung bagay.”
Tahimik ulit. Hangin lang ang naririnig, at yung malayong tunog ng tricycle sa labas.
Hanggang sa hindi ko na nakayanan ang katahimikan. Tumingin ako sa kanya, seryoso na.
“Tita… grabe po, swerte talaga ni Tito Derek,” sabi ko nang mahina pero buo, titig ko sa mukha niya. “Kahit anong routine, kahit anong nakaraan… ang ganda niyo po, sexy, mabait, maalaga… siguradong masaya siya palagi sa inyo. Perfect wife po kayo.”
Bigla siyang napabuntong-hininga – malalim, mabigat. Walang reaksyon sa mukha niya. Parang may sumakit sa dibdib niya, kita ko sa mata niya na may namuo na luha na pinipigilan. Hindi siya nagsalita. Tanging tunog lang ng hangin at mga dahon ang naririnig.
“Tita… bakit po?” tanong ko nang mahina, halos pabulong, takot kong masira ang katahimikan pero hindi ko na rin kayang hindi malaman.
Hindi agad siya sumagot. Tumingin siya sa akin, mata medyo namumula na, parang nagdadalawang-isip kung sasabihin o itatago na lang. Hinintay ko lang, hindi ako gumalaw, titig ko lang sa kanya.
“Marco…” simula niya, boses mababa at nanginginig nang bahagya. “Hindi lahat ng nakikita mo sa labas, ganun kaganda at kasaya sa loob.”
Huminga siya nang malalim, parang pinipilit ang sarili.
“Hindi ko ‘to gusto ikuwento sa iba… sa mga kaibigan ko, sa pamilya ko, kahit kay Denny pa. Pero ikaw… parang anak ko na rin. At kaibigan ko na talaga, kahit **** ka pa sa akin. Pwede bang makipag-usap ako sa’yo nang matino? Promise mo, hindi mo sasabihin kahit kanino?”
“Promise po, Tita,” sagot ko agad, seryoso na seryoso, inilagay ko pa ang kamay ko sa dibdib ko. “Kahit ano po, pwede niyo sabihin sa akin. Mature naman na po akong mag isip kahit 19 lang. Kahit gaano kabigat, kaya ko pong pakinggan.”
Tumango siya, pero napabuntong-hininga ulit – mas malalim, mas mabigat, parang may tinatanggal sa dibdib niya.
“May hinala ako… na may ibang babae si Derek,” sabi niya nang mahina, halos pabulong, mata nakayuko sa tasa ng kape na malamig na. “Wala akong pruweba. Walang text, walang picture, wala akong nakita. Pero alam ng babae kapag may mali. Parang… iba na yung pakiramdam. Woman’s intuition, Marco.”
Tumango siya, pero napabuntong-hininga ulit – huminga siya ng mas malalim, mas mabigat, parang may tinatanggal sa dibdib niya, parang pinipilit na maging matapang.
“Noong una, akala ko pagod lang siya sa trabaho. Pero nitong mga nakaraang buwan… bigla na lang siyang late umuwi, kahit wala namang overtime. Sabi niya traffic, sabi niya meeting, pero parang hindi ko na feel yung dating excitement niya kapag uuwi na siya. Dati, kahit pagod, may yakap pa, may halik, may kwento. Ngayon… parang routine na lang. Pagtapos kumain, tulog agad, o kaya cellphone lang hawak.”
Tumingin siya sa akin, mata medyo basa na.
“Tapos… yung amoy niya. Minsan, may ibang pabango na hindi ko kilala. Sabi niya bagong cologne daw sa office, pero hindi ko matanggap. Tapos yung damit niya, minsan may mantsa na hindi ko alam kung ano. Sabi niya kape, pero… iba yung amoy. At yung cellphone niya – dati, kahit saan iniiwan. Ngayon, kahit maligo, dala-dala. Kahit matulog, nakapatong sa unan, face down pa. Minsan nagigising ako sa gabi, nakikita ko siyang nagte-text sa dilim, agad itinatago kapag nararamdaman niyang gising ako. Parang may tinatago talaga.”
Napahimas siya sa noo, parang nahihirapan.
“At yung intimacy namin… halos wala na. Dati, kahit pagod siya, may lambing pa. Ngayon, kapag hinahawakan ko siya, parang may distansya. Sabi niya pagod lang, pero… iba na talaga. Tapos nitong isang linggo, may nakita akong resibo sa bulsa niya – hotel sa Makati, lunch time. Sabi niya client meeting daw, pero bakit hotel? Tapos yung credit card bill namin last month, may charge sa isang lingerie shop. Sabi niya gift daw sa sister niya, pero hindi naman birthday ng kahit sino.”
Hindi siya umiyak, pero kita ko sa mata niya ang sakit – yung sakit na pinipilit itago.
“May aaminin ako, actually hindi na bago ‘to, Marco. Nahuli ko na siya noon – mga anim na taon na ang nakaraan. May nakita akong messages sa phone niya, may pictures pa. Isang babae sa opisina niya. Tapos yung late nights, yung biglaang ‘out-of-town’ na wala namang meeting. Nahuli ko siya sa hotel pa nga, kasama niya yung babae. Umiyak ako nang umiyak, halos maghiwalay na kami. Pero nangako siya, Marco. Nangako siyang magbabago na. Na ako lang. Na hindi na mauulit. Pinatawad ko siya… kasi mahal ko, kasi may anak kami, kasi ayokong masira ang pamilya.”
Tumingin siya sa akin, mata medyo basa na.
“Tapos nitong mga nakaraang buwan… pareho na naman. Late umuwi, traffic daw, meeting daw. Cellphone dala kahit maligo. Resibo ng hotel sa Makati, lingerie sa credit card bill. Pabango na pambabae. Mantsa sa damit na hindi kape. At yung intimacy namin… halos wala na. Dati kahit pagod siya, may lambing pa. Ngayon… parang may distansya. Parang… may ibang ‘Joy’ na siya ulit.”
Hinawakan niya ang kamay ko nang mahina, parang humihingi ng lakas na hindi niya masabi. Ang mga daliri niya malamig, nanginginig nang bahagya, pero hinigpitan niya ang hawak ko na parang ako na lang ang huling sandalan niya. Tahimik lang siya saglit pagkatapos sabihin ang lahat, pero nakikita ko na ang balikat niya ay unti-unting nanginginig. Parang may sumasabog sa loob niya na hindi na niya makayanan. Tumulo ang luha niya, tahimik pero malalim, parang dam na sumabog nang tuluyan.
Bigla na lang siyang napahikbi – “huhuhu…” – maliit pa lang sa simula, pero hindi na niya napigilan. Humagulhol na siya nang sunod-sunod – “huhuhu… huhuhu…” – katawan niya nanginginig, balikat nakakababa, mukha niya nakayuko na parang hindi na makatingin sa akin.
“Takot ako Marco… ayoko nang maramdaman ulit yung sakit na yun,” sabi niya na basag na basag ang boses, halos hindi na makahinga sa pag-iyak. “Ayoko nang magising ulit na parang may sumasaksak sa dibdib ko. Ayoko nang matulog na umiiyak.... huhuhuhu.... ayoko na.”
Bigla siyang lumapit at yumakap sa akin – mahigpit na mahigpit, parang ako na lang ang natitira niyang mundo. Umiyak siya sa balikat ko, mukha niya nakasubsob sa leeg ko, luha niya basa na basa sa shirt ko. Ramdam ko ang paghagalpak ng hikbi niya sa dibdib ko, ang init ng katawan niya na nanginginig sa sakit.
Yumakap din ako sa kanya – mahigpit na mahigpit, parang hindi ko na siya bibitawan pa para bigyan siya ng assurance, braso ko nakapalibot sa maliit niyang baywang, hinila ko siya palapit pa, kamay ko humahaplos sa likod niya, pataas-pababa, dahan-dahan, parang hinahagod ko ang lahat ng sakit niya.
“Shhh… Tita… okay lang… ilabas mo lang…” bulong ko, hinaplos ko ang buhok niya, hinila ko siya palapit pa. Ramdam ko ang init niya sa dibdib ko, ang bawat hikbi niya na parang tumatama sa puso ko.
“Huhuhu… Marco… bakit ganito ulit…” hikbi niya, mas lalong hinigpitan ang yakap sa akin, kamay niya nakahawak sa likod ko na parang takot siyang bitawan ko siya. "Hindi ko kaya… huhuhu…”
“Shhh… Tita… nandito lang ako,” bulong ko sa tenga niya, humangin ang hininga ko sa buhok niya. “Andito lang ako na ka agapay mo. Hindi kita iiwan," sagot ko, hinaplos ko ang likod niya nang mas malambot, dahan-dahan, parang hinahagod ko ang lahat ng sakit niya. "Kahit anong mangyari, kahit anong oras, kahit anong kailangan mo, tawagin mo lang ako… nandito lang ako para sa iyo. Promise yan. Shhh… ilabas mo lang… nandito lang ako… hindi kita bibitiwan…”
Higit niyang hinigpitan ang yakap niya sa akin, mas lalong umiyak, humahagulhul na ngayon– “huhuhu… huhuhu…” – katawan niya nanginginig nang sobra, luha niya tumutulo na sa leeg ko.
“Salamat… salamat talaga, Marco,” sabi niya sa pagitan ng hikbi, boses nanginginig. "Salamat at nandito ka palagi na sumuporta sa akin. Salamat sa pagiging mabuting kaibigan. Kahit kayo ng anak ko ang talagang magkaibigan... pero para na ring kabarkada ang turing ko sa iyo, isang closed confidant na pwede kong makipag kwentohan sa aking mga problema."
Humikbi siya ulit, mas malakas.
“Sa’yo ko lang naikwento ito… huhuhu… ma-feel ko ang confidence at safety pag kausap kita. Kahit malaki ang agwat ng edad natin at mas **** ka pa… feel ko na naintidihan mo ako at matured kang kausap. Salamat sa pagiging kaibigan ko… huhuhu… sa pagpapahiram ng balikat mo para iyakan… sa pagdidinig mo sa akin kahit ang bigat-bigat.”
Hinaplos ko ang buhok niya, hinila ko siya palapit pa hanggang wala nang puwang sa pagitan namin. Ramdam na ramdam ko ang init ng katawan niya at ang lambot ng dibdib niya sa dibdib ko – mainit, malaki, malambot, matambok pa rin kahit umiiyak siya –gumagalaw sa bawat hikbi niya, parang hinahagod ako ng malalambot na unan na sobrang sarap sa pakiramdam.
Malapit na malapit ang mukha ko sa leeg niya, kaya malanghap ko ang kanyang bango – pinaghalong perfume, pawis mula sa stress, at natural na halimuyak ng babae na nakakalasing at nakakalibog. Habang hinahagod at hinahaplos ko ang likod niya sa ilalim ng manipis na damit habang magkayakap, nararamdaman ko kung gaano ka sexy ang kanyang katawan, randam ko ang bawat kurba – ang maliit na baywang, ang malapad na balakang, ang makinis na balat na parang seda.
Napaka-hot at napaka-sexy talaga ni Tita Joy – kahit umiiyak, kahit nasasaktan, lalo siyang gumaganda, lalo siyang nakakaakit.
Ma feel ko rin ang biglang pagtigas ng burat ko – medyo na libogan ako – ngayon ko lang nadarama kung ganano kalambot at kalaki ang malulusog niyang mga suso na naipit sa dibdib ko. Parang gusto ko na siyang hubaran ng kanyang buong saplot at angkinin ang kanyang pagkababae, parang gusto ko na siyang halikan at laplapin ang kanyang mapupulang mga labi, gusto ko nang tikman ang leeg niya, ang dibdib niya, ang lahat-lahat niya. Umaapaw talaga ang alindog ng babaeng ito.
Pero pinilit ko pa ring kontrolin ang sarili ko. Hindi pwede. Ayaw kong ma feel ni Tita Joy na nag take advantage ako sa kanyang napaka vulnerable na sitwasyon ngayon. Ayaw ko na i take advantage ang kanyang kahinaan ngayon para tikman ang kanyang pagkababae, na tinatake advantage ko ang sitwasyon niya para makuha ko ang matagal ko nang pinapantasya.
Nasa lowest point siya ngayon at pwede kong manipulahin siya at at gamitin ang kanyang emosyon para bumigay siya sa akin at makuha ang gusto ko. Sa isip ko, pwede ko na siyang buhatin, dalhin sa kwarto, ihiga sa kama, at angkinin nang buo ang pagkababae niya – ngayon na, habang mahina siya, habang kailangan niya ako.
Nakayakap pa rin si Tita Joy sa akin na umiiyak. Ang kanyang maliit at makurbang katawan ay nakadikit sa aking malapad na dibdib. Hindi ako nagsalilta, hinayaan ko lang siya mag munimuni, niyakap ko lang siya para ma feel niya ang comfort.
Oo, matagal na akong nalibogan sa kanya at ito na ang perfect na pagkakataon: siya nasasaktan, vulnerable, humihingi ng yakap, at ako nandito, malakas, concerned sa kanya. Pwede ko siyang halikan sa labi, pwede kong idiin ang sarili ko, pwede kong gamitin ang emosyon niya para bumigay siya. Pero hindi. Hindi ko ‘yon gagawin.
Lumapit siya sa akin at humingi ng tulong. Totoo din naman talaga ang intensyon ko na tulongan siya, walang bahid ng ka plastikan o ibang maitim na motibo. Gusto ko siyang pasayahin, gusto kong mawala ang sakit niya, gusto kong manumbalik ang Tita Joy na kilala ko na masayahin, na laging nakangiti at nakakapagpabuhay ng mood ng lahat. Tutulongan ko siya na may purong intention para mawala at ma aliboyohan ang sakit na nanadarama niya ngayon.
Kahit gaano kalakas ang libog ko ngayon, kahit gaano kalapit ang panaginip ko, pipigilan ko. Para sa kanya. Kasi mahal ko siya – hindi lang sa katawan, kundi sa buo niyang pagkatao. Kaya hinigpitan ko lang ang yakap ko, hinaplos ang likod niya nang mas malambot, at hinintay ko siyang humupa ang iyak niya – kahit sa loob ko, halos sasabog na ako sa pagnanasa at pagmamahal na halo-halo. Hindi ko siya sasaktan. Hindi ko siya gagamitin. Kung darating man ang araw na ibibigay niya ang sarili niya sa akin, gusto ko, buo siya. Masaya siya. At hindi dahil sa sakit niya. Kundi dahil gusto niya rin ako. Tulad ng gusto ko sa kanya.
“Shhh… Tita… okay lang umiyak,” bulong ko, hinaplos ko ang likod niya nang mas malambot. Sabihin mo lang kung may kailangan ka,” bulong ko ulit, hinaplos ko ang buhok niya na basa pa ng luha. “Kahit ano… kahit anong tulong… sabihin mo lang, gagawin ko. Andito lang ako palagi.”
Tumango siya sa balikat ko, umiiyak pa rin pero humihina na ang hagulhol.
“Anyway… wala pa namang solid evidence, Tita,” dagdag ko, mahina pero malinaw. “Baka na trauma lang po kayo dahil sa na experience mo noon, hindi pa naman sure ngayon. Huwag niyo na po masyadong isipin kung hindi pa po sigurado. Ma over stress lang kayo niyan. Nakikita ko po kasi… hindi kayo yung masayahing Tita Joy na kilala ko ngayon. Yung Tita Joy na laging nakangiti, nakakatawa, nakakapagpabuhay ng mood ng lahat. Cheer up po… please.”
Tahimik siya saglit, tapos bigla akong nag-joke para maiba ang mood.
“Tita, alam niyo ba na sa pag pasok ko kanina sa bahay ninyo ay parang nasa horror movie ako?
“Ha? Bakit?” tanong niya, umangat ang ulo niya, mata basa pa rin.
"Kasi para kang multo! Pagbukas ko ng pinto, nakita kita nakaupo sa gitna ng sofa, pero matamlay ang postura. Nakatitig ka lang sa TV na nakapatay, blanko ang screen ang pinagmamasdan ninyo na wala namang palabas. Tapos hawak mo ang cellphone, pero nakapatong lang sa hita mo, hindi man lang ginagalaw, hindi nag-scroll, hindi nag-text. Yung mukha mo walang ngiti, yung mata may lungkot na nakatago sa likod ng pilit na kalmado. Nakakatakot!", sabi ko para patatawahin siya.
Tumawa siya nang mahina, sabay hampas sa braso ko.
“Tse! **** ka talaga! Anong tingin mo sa akin, si Sadako o si Valak?” pero nakangiti na siya, may dimple na ulit, mata nagliwanag na.
"Ayan! Ayan ang gusto kong makita. Iyan ang Tita Joy na kilala ko,” sabi ko, ngiti hanggang tenga. “Masayahin, cheerful, at higit sa lahat… napaka-ganda." Hinawakan ko ang pisngi niya, hinaplos ko nang mahina. “Ayan, bumalik na ang beauty mo! Hindi ka na pang horror, para ka ng pang telenovela, pang Marimar o Carmela, ala Marian Rivera."
"Gagi ka talaga Marco. Binobola mo na nman ako," sabi niya na may halong lambing. Pero may ngiti na sa mapupulang mga labi niya. Ang cute ng smile niya na may dimples. Ang ganda talaga ni Tita Joy sa malapitan, ilang pulgada lang ang pagitan ng aming mga mukha.
"Totoo naman ah, hindi bola, may similarity kayo ni Marian Rivera."
"Bahala ka," ngumiti na siya at wala ng luha. Pero yumakap na naman siya sa akin at sinandal ang ulo niya sa malapad kong dibdib.
"Salamat talaga Marco ha sa pakikinig mo sa akin," sabi niya, boses malambot na malambot na. "At least naibsan ang sakit at pag-alala na nadarama ko. Sana hindi ako pabigat sa yo."
“Hindi po, Tita,” sagot ko agad, hinigpitan ko ang pag hug sa kanya. “Kahit anong oras po, kahit anong kwento, andito lang ako. Kahit gaano kabigat, kaya ko po.”
Ngumiti siya nang totoo, kahit maliit lang, pero sapat na para makita ko ulit yung Tita Joy na kilala ko. Yumakap din siya pabalik sa akin nang mahigpit, inilagay ang ulo niya sa balikat ko, parang doon na siya komportable.
“Pero Marco… ito lang ang pakiusap ko sa’yo. Huwag na huwag mong sasabihin kay Denny. Ayokong malaman niya na ganito ang tatay niya noon – na may history ng pagtataksil. Ayokong magkaroon siya ng galit o sama ng loob sa ama niya. Ilang kaibigan ko lang ang nakakaalam, at ikaw na ngayon. Promise mo ‘to sa akin, ha? Huwag na huwag mong sasabihin kahit kailan. Gusto ko pa rin siyang lumaki na iginagalang ang tatay niya, kahit… kahit nasasaktan ako noon.”
“Promise po, Tita,” sagot ko agad, hinigpitan ko ang hawak sa kamay niya. “Hinding-hindi ko sasabihin kay Denny. Secret natin ‘to forever.”
“Salamat, Marco… salamat talaga. Alam ko kaya kong magtiwala sa’yo.”
Tsup!
Hinalikan ko ang noo niya at niyakap. Sa labas, parang mag-jowa kami – magkayakap sa terrace, sa ilalim ng ilaw ng buwan, katawan magkadikit, hangin malamig pero mainit ang yakap namin sa isa’t isa..
Sobrang saya ko dahil alam kong nagtitiwala siya sa akin. At sa loob-loob ko… kung totoo man ang hinala niya, kung talagang niloloko siya ni Tito Derek, handa akong punan ang lahat ng kulang niya, lalo na ang pakikipaglambingan at pasayahin ang pagkababae niya.
