NSFWPagpasok ko sa empty classroom, nandoon agad si Rhea—nakasandal sa bintana, nakatingin sa akin na parang alam na niya kung bakit ako bumalik.
“Late ka,” sabi niya, pero nakangiti.
Lumapit ako. Hindi ko alam kung sino ang unang gumalaw, pero bigla na lang sobrang lapit namin.
Naririnig ko yung hinga niya.
Nararamdaman ko yung init niya sa balikat ko.
Hinawakan niya ang kuwelyo ko, bahagyang hinila.
“Eighteen ka na, Theo,” bulong niya. “Pwede ka nang umamin.”
Hindi ko siya hinalikan—pero hinawakan ko baywang niya, mabagal, sigurado.
At nang magdikit ang noo namin, alam naming pareho:
Hindi na ito crush ng estudyante.
Ibang level na.
“Late ka,” sabi niya, pero nakangiti.
Lumapit ako. Hindi ko alam kung sino ang unang gumalaw, pero bigla na lang sobrang lapit namin.
Naririnig ko yung hinga niya.
Nararamdaman ko yung init niya sa balikat ko.
Hinawakan niya ang kuwelyo ko, bahagyang hinila.
“Eighteen ka na, Theo,” bulong niya. “Pwede ka nang umamin.”
Hindi ko siya hinalikan—pero hinawakan ko baywang niya, mabagal, sigurado.
At nang magdikit ang noo namin, alam naming pareho:
Hindi na ito crush ng estudyante.
Ibang level na.
