NSFW
minelle
Forum Expert
Chapter 1: Basketball Team
Ang pangalan niya ay Lia, sophomore sa isang kilalang unibersidad sa Maynila. Payat, morena, mahaba ang buhok na laging nakatali sa ponytail, at may mga salamin na laging nakasabit sa ulo kapag nagbabasa. Sa labas, mukha siyang tipikal na honor student na laging nasa library. Pero tuwing gabi ng laro ng varsity basketball team, nagiging ibang tao siya.
Nagsimula ‘to noong freshman year niya. Natalo ang team sa championship noon, at sa sobrang sama ng loob, nag-inuman ang buong tropa sa condo ng team captain na si Marco. Si Lia, roommate ng girlfriend ni Marco, ay napasama lang talaga sa inuman. Alas-dose na ng gabi, lasing na lahat, biglang may nagbiro.
“Kapag nanalo tayo next game next week, may reward ba?”
Tiningnan ni Marco si Lia habang nakangisi. “Kung manalo tayo, ikaw ang reward.”
Tawanan sila. Akala ni Lia biro lang. Pero noong talagang nanalo sila sa susunod na laro, hinintay siya ni Marco sa labas ng dorm niya.
“Seryoso kami, Lia. Isang gabi lang.”
Tumango siya. Hindi niya alam kung bakit. Siguro dahil curious siya. Siguro dahil gusto niyang maramdaman na kailangan siya rin siya kahit papaano. Siguro dahil sa itsura ni Marco na parang hindi tatanggap ng hindi.
Pumasok siya sa condo nila kinagabihan. Labindalawa sila noon, kasama ang coach na umuwi na. Labing-isang lalaki, pawisan pa galing sa laro, amoy beer at sigarilyo. Walang nagsalita noong una. Si Marco lang ang lumapit, hinawakan siya sa baywang, at hinila papunta sa gitna ng sala.
Hindi siya nilapastangan nang brutal. May respeto pa rin. Pero walang humindi. Isa-isa siyang nilapitan, hinawakan, hinigaan, kinantot. Sa sofa, sa sahig, sa mesa, sa banyo. May mga oras na dalawa o tatlo sila sa kanya nang sabay. May mga oras na siya lang mag-isa ang gumagalaw habang tinitingnan siya ng iba.
Noong una, natakot siya. Pero noong makita niyang lahat sila ay parang mga asong sabik na sabik sa kanya, parang naging hari siya ng gabi. Naging ritual na nila ‘to.
Tuwing mananalo ang team, may text si Lia galing kay Marco: “Locker room. 11 PM.”
At pupunta siya. Minsan nakasuot ng cheerleader uniform na hiniram lang niya sa kaibigan. Minsan naka-jeans lang at hoodie. Pero palaging walang panloob.
Isang gabi, nanalo sila sa finals. Championship ulit. Labing-anim na sila ngayon kasama ang mga bagong recruits. Sa locker room pa rin nangyari. Basang-basa pa sila sa pawis, jersey nila nakababa sa baywang. Si Lia, nakaupo sa bench, nakabuka ang mga hita, habang isa-isa silang lumalapit.
May umiyak siya noong gabing ‘yon. Hindi dahil nasaktan siya. Kundi dahil pakiramdam niya, sa unang pagkakataon, may kabuluhan siya sa mundong ‘to. Na kahit papaano, kailangan siya. Na siya ang dahilan kung bakit mas lalong ginaganahan ang team na manalo.
Pagkatapos ng championship, may nag-aya na itigil na raw. “Baka mabuntis,” sabi ng isa. “Baka may makakaalam,” sabi ng iba.
Pero si Marco lang ang may desisyon.
“Next season pa ulit,” sabi niya habang hinahaplos ang pisngi ni Lia. “Kung mananalo ulit tayo, ikaw pa rin ang premyo.”
Tumango si Lia. Walang salita.
Sa labas ng locker room, tahimik na ang gabi. Pero sa loob, mainit pa rin ang hangin, amoy pawis at tamod at pagnanasa. At si Lia, habang inaayos ang damit niya at nilalagay ulit ang salamin sa mata, ngumiti sa sarili.
Bukas, babalik siyang honor student ulit. Magbabasa sa library. Magtatype ng thesis. Pero sa tuwing may laro, alam niyang may naghihintay sa kanyang labing-anim na lalaki na handang ibigay lahat ng tagumpay nila, kapalit ng isang gabi niya.
At handa siyang ibigay ‘yon.
Paulit-ulit.
Hangga’t nananalo sila.
Ang pangalan niya ay Lia, sophomore sa isang kilalang unibersidad sa Maynila. Payat, morena, mahaba ang buhok na laging nakatali sa ponytail, at may mga salamin na laging nakasabit sa ulo kapag nagbabasa. Sa labas, mukha siyang tipikal na honor student na laging nasa library. Pero tuwing gabi ng laro ng varsity basketball team, nagiging ibang tao siya.
Nagsimula ‘to noong freshman year niya. Natalo ang team sa championship noon, at sa sobrang sama ng loob, nag-inuman ang buong tropa sa condo ng team captain na si Marco. Si Lia, roommate ng girlfriend ni Marco, ay napasama lang talaga sa inuman. Alas-dose na ng gabi, lasing na lahat, biglang may nagbiro.
“Kapag nanalo tayo next game next week, may reward ba?”
Tiningnan ni Marco si Lia habang nakangisi. “Kung manalo tayo, ikaw ang reward.”
Tawanan sila. Akala ni Lia biro lang. Pero noong talagang nanalo sila sa susunod na laro, hinintay siya ni Marco sa labas ng dorm niya.
“Seryoso kami, Lia. Isang gabi lang.”
Tumango siya. Hindi niya alam kung bakit. Siguro dahil curious siya. Siguro dahil gusto niyang maramdaman na kailangan siya rin siya kahit papaano. Siguro dahil sa itsura ni Marco na parang hindi tatanggap ng hindi.
Pumasok siya sa condo nila kinagabihan. Labindalawa sila noon, kasama ang coach na umuwi na. Labing-isang lalaki, pawisan pa galing sa laro, amoy beer at sigarilyo. Walang nagsalita noong una. Si Marco lang ang lumapit, hinawakan siya sa baywang, at hinila papunta sa gitna ng sala.
Hindi siya nilapastangan nang brutal. May respeto pa rin. Pero walang humindi. Isa-isa siyang nilapitan, hinawakan, hinigaan, kinantot. Sa sofa, sa sahig, sa mesa, sa banyo. May mga oras na dalawa o tatlo sila sa kanya nang sabay. May mga oras na siya lang mag-isa ang gumagalaw habang tinitingnan siya ng iba.
Noong una, natakot siya. Pero noong makita niyang lahat sila ay parang mga asong sabik na sabik sa kanya, parang naging hari siya ng gabi. Naging ritual na nila ‘to.
Tuwing mananalo ang team, may text si Lia galing kay Marco: “Locker room. 11 PM.”
At pupunta siya. Minsan nakasuot ng cheerleader uniform na hiniram lang niya sa kaibigan. Minsan naka-jeans lang at hoodie. Pero palaging walang panloob.
Isang gabi, nanalo sila sa finals. Championship ulit. Labing-anim na sila ngayon kasama ang mga bagong recruits. Sa locker room pa rin nangyari. Basang-basa pa sila sa pawis, jersey nila nakababa sa baywang. Si Lia, nakaupo sa bench, nakabuka ang mga hita, habang isa-isa silang lumalapit.
May umiyak siya noong gabing ‘yon. Hindi dahil nasaktan siya. Kundi dahil pakiramdam niya, sa unang pagkakataon, may kabuluhan siya sa mundong ‘to. Na kahit papaano, kailangan siya. Na siya ang dahilan kung bakit mas lalong ginaganahan ang team na manalo.
Pagkatapos ng championship, may nag-aya na itigil na raw. “Baka mabuntis,” sabi ng isa. “Baka may makakaalam,” sabi ng iba.
Pero si Marco lang ang may desisyon.
“Next season pa ulit,” sabi niya habang hinahaplos ang pisngi ni Lia. “Kung mananalo ulit tayo, ikaw pa rin ang premyo.”
Tumango si Lia. Walang salita.
Sa labas ng locker room, tahimik na ang gabi. Pero sa loob, mainit pa rin ang hangin, amoy pawis at tamod at pagnanasa. At si Lia, habang inaayos ang damit niya at nilalagay ulit ang salamin sa mata, ngumiti sa sarili.
Bukas, babalik siyang honor student ulit. Magbabasa sa library. Magtatype ng thesis. Pero sa tuwing may laro, alam niyang may naghihintay sa kanyang labing-anim na lalaki na handang ibigay lahat ng tagumpay nila, kapalit ng isang gabi niya.
At handa siyang ibigay ‘yon.
Paulit-ulit.
Hangga’t nananalo sila.
