NSFW
Dontbegae_21
Fanatic
Maulan na Sabado ng hapon. Tahimik lang sa bahay. Nasa trabaho si Papa, at kaming dalawa lang ni Grace ang naiwan.
Nasa kusina siya, nagluluto, habang ako naman ay nakaupo sa sala, nakikinig sa patak ng ulan. Amoy kape at tinapay, may halong amoy ng bagong ulan mula sa bintana.
“Drew,” tawag niya, “gusto mo ba ng mainit na tsokolate?”
Tumango lang ako. “Sige po.”
Maya-maya, lumapit siya, may dalang dalawang tasa. “Inumin mo, baka lumamig.” Nang abutin ko ‘yung tasa, dumikit saglit ang kamay ko sa kanya. Hindi ko alam kung bakit parang tumigil ang oras. Napatingin siya sandali, tapos ngumiti lang, ‘yung tipong simpleng ngiti pero may kung anong lambing.
Umupo siya sa tabi ko. “Tahimik mo ngayon ah,” sabi niya.
“Wala lang po,” sagot ko. “Sanay lang siguro ako na si Papa ‘yung kasama ko tuwing weekend.”
Tumango siya, tahimik sandali. “Alam kong mahirap tanggapin na may bago sa buhay mo. Pero gusto ko lang naman, maging maayos tayo. Ayokong isipin mo na pinapalitan ko ang mama mo.”
Napatingin ako sa kanya. “Hindi ko naman po iniisip ‘yon. Mabait ka naman, Grace.”
Napangiti siya. “’Yan lang, ‘Grace.’ Wala nang ‘po’? Hahaha.”
Napakamot ako sa ulo. “Nakasanayan ko na kasi.”
“Tawagin mo na lang akong Grace kapag tayong dalawa lang. Parang kaibigan,” sabi niya.
Ngumiti ako nang bahagya. “Sige, Grace.”
Tahimik ulit. Rinig lang namin ang ulan at ang tunog ng kutsarang inaayos niya sa mesa.
“Ang lamig,” sabi niya, sabay yakap sa sarili.
Kinuha ko ‘yung kumot sa sofa at inabot sa kanya. “Heto, gamitin mo.”
“Salamat,” sabi niya. Pagkatapos ay bahagyang tinakpan din ako ng kalahati. “Huwag kang magyabang, hati tayo rito.”
Pareho kaming natawa.
Hindi ko alam kung bakit, pero parang ang gaan ng pakiramdam. Wala namang espesyal na nangyari. Pero habang umuulan sa labas at unti-unting lumamig ang gabi, parang may kakaibang init sa loob ng bahay — ‘yung hindi dahil sa apoy, kundi dahil sa taong katabi mo.
Nasa kusina siya, nagluluto, habang ako naman ay nakaupo sa sala, nakikinig sa patak ng ulan. Amoy kape at tinapay, may halong amoy ng bagong ulan mula sa bintana.
“Drew,” tawag niya, “gusto mo ba ng mainit na tsokolate?”
Tumango lang ako. “Sige po.”
Maya-maya, lumapit siya, may dalang dalawang tasa. “Inumin mo, baka lumamig.” Nang abutin ko ‘yung tasa, dumikit saglit ang kamay ko sa kanya. Hindi ko alam kung bakit parang tumigil ang oras. Napatingin siya sandali, tapos ngumiti lang, ‘yung tipong simpleng ngiti pero may kung anong lambing.
Umupo siya sa tabi ko. “Tahimik mo ngayon ah,” sabi niya.
“Wala lang po,” sagot ko. “Sanay lang siguro ako na si Papa ‘yung kasama ko tuwing weekend.”
Tumango siya, tahimik sandali. “Alam kong mahirap tanggapin na may bago sa buhay mo. Pero gusto ko lang naman, maging maayos tayo. Ayokong isipin mo na pinapalitan ko ang mama mo.”
Napatingin ako sa kanya. “Hindi ko naman po iniisip ‘yon. Mabait ka naman, Grace.”
Napangiti siya. “’Yan lang, ‘Grace.’ Wala nang ‘po’? Hahaha.”
Napakamot ako sa ulo. “Nakasanayan ko na kasi.”
“Tawagin mo na lang akong Grace kapag tayong dalawa lang. Parang kaibigan,” sabi niya.
Ngumiti ako nang bahagya. “Sige, Grace.”
Tahimik ulit. Rinig lang namin ang ulan at ang tunog ng kutsarang inaayos niya sa mesa.
“Ang lamig,” sabi niya, sabay yakap sa sarili.
Kinuha ko ‘yung kumot sa sofa at inabot sa kanya. “Heto, gamitin mo.”
“Salamat,” sabi niya. Pagkatapos ay bahagyang tinakpan din ako ng kalahati. “Huwag kang magyabang, hati tayo rito.”
Pareho kaming natawa.
Hindi ko alam kung bakit, pero parang ang gaan ng pakiramdam. Wala namang espesyal na nangyari. Pero habang umuulan sa labas at unti-unting lumamig ang gabi, parang may kakaibang init sa loob ng bahay — ‘yung hindi dahil sa apoy, kundi dahil sa taong katabi mo.
