“Sa bawat pag-alalay mo sa mga oras ng aking pangangailangan,
Maraming salamat, hindi ko kayang sukatin ang iyong kabutihan.
Sa iyong mga mata na nagbigay liwanag sa madilim kong daan,
Sa iyong mga kamay na nagbigay lakas at nagbigay suporta,
Walang katumbas ang pasasalamat na nararamdaman ko sa iyong malasakit.
Ang bawat hakbang mo ay nagiging gabay sa aking paglalakbay,
At sa bawat pagdapo ng iyong mga salita, na para bang ako’y niyayakap,
Ang puso ko’y puno ng pasasalamat, puno ng pagkilala sa iyong mga sakripisyo.
Sa bawat sakripisyong ibinuhos mo para sa akin, sa bawat oras na inialay,
Sa bawat malasakit na hindi mo ipinagdamot—lahat ng iyon ay nakaukit sa aking alaala.
Sa lahat ng ito, ang tanging kayang ibalik ng aking puso ay isang taimtim na pasasalamat,
Na sana’y madama mong mula sa kaibuturan ng aking kaluluwa,
Ikaw ay hindi lamang kaibigan, kundi isang biyaya sa aking buhay.
Maraming salamat, at sana’y mapuno rin ang iyong buhay ng kagalakan,
At sa lahat ng iyong pangarap, magsanib ang mga bituin upang matupad mo ito.