NSFW
sojerooo
Forum Guru
This was originally written by me. I don’t know, I just had some free time and was looking for something to exercise my mind.
Title: Tukso at Lihim: Ang Pagsuko ni Mayanne
Chapter 1
Mainit ang hapon, at pagod na si Joel. Maghapon na siyang nagde-deliver, pero kahit anong pagod, hindi siya puwedeng tumigil. Kailangan niyang kumita—dahil kung hindi, sino pa ang aasahan niya? Wala na siyang pamilya. Wala siyang kapatid, wala ring mga magulang na naghihintay sa kanyang pag-uwi. Ang tanging meron siya ay ang motor niyang hinihulugan at ang trabahong pilit niyang kinakapitang mahigpit.
Nagpatuloy siya sa pagmamaneho, hindi alintana ang bigat ng mundo sa kanyang balikat. Samantala, sa kabilang bahagi ng kalsada, nasa loob ng kanyang SUV si Mayanne. Mula nang bumalik siya mula sa ibang bansa, hindi na siya sanay magmaneho. Madalas siyang kinakabahan, lalo na’t mag-isa na lang siya sa bahay.
Nasa ibang bansa ang asawa niya, at ang nag-iisang anak nila ay nag-aaral sa ibang siyudad. Matagal siyang nagtrabaho sa ibang bansa para sa pamilya nila, pero ngayon, bumalik siya sa isang tahimik na bahay. At ngayong araw, isang iglap lang, nagbago ang lahat.
Habang minamaneho niya ang sasakyan, biglang nahulog ang cellphone niya. Awtomatikong inabot niya ito, ngunit sa pagkakamali, imbes na preno ang matapakan niya, gas pedal ang naapakan niya nang madiin.
Sa isang iglap, bumangga siya.
May malakas na tunog ng impact.
May isang katawan na tumilapon sa kalsada.
At sa loob ng ilang segundo, nagdilim ang mundo ni Mayanne.
-Ospital at Desisyon-
Gising si Joel, pero parang wala siyang nararamdaman. Masakit ang katawan niya, pero higit pa roon, parang wala na siyang silbi. Parang gusto na niyang sumuko. Nakatingin lang siya sa kisame ng ospital, habang naririnig niya ang mahihinang yabag ni Mayanne sa tabi ng kama niya. "Hindi ko sinasadya..." Mahinang bulong ni Mayanne, halos hindi lumalabas ang boses niya. Hindi siya makatingin nang diretso kay Joel. Hindi niya alam kung paano haharapin ang sitwasyong ito. Alam niyang may kasalanan siya. At alam niyang puwedeng humantong ito sa demanda.
Nang lumabas siya ng kwarto, nanginginig pa rin ang kamay niya nang kunin ang cellphone niya at tawagan ang asawa niya sa ibang bansa. Nang sumagot ito, hindi niya napigilan ang mga luhang bumagsak mula sa kanyang mga mata.
"Honey..." Mahina ang boses niya. "May naaksidente ako."
"Anong ibig mong sabihin?" Sagot ng asawa niya, halatang nag-aalala.
"Nabangga ko ang isang ****."
"****?"
"Hindi ko alam... hindi ko alam ang gagawin ko. Paano kung kasuhan ako? Paano kung—" Napahawak siya sa noo, hindi mapakali. "Ayokong makulong."
Tumahimik ang asawa niya sa kabilang linya, tila iniisip ang sitwasyon.
"Kamusta siya?" Tanong nito.
"Nasa ospital. Maraming bali, pero mabubuhay siya..."
"May pamilya ba siya?"
Walang sagot si Mayanne. Saglit siyang napatingin sa loob ng silid kung saan nakahiga si Joel, tahimik at nakatingin sa kawalan.
"Wala."
Muli siyang natahimik. Tatlong buwang pagpapagaling, iyon ang sabi ng doktor. Tatlong buwan na siya ang may pananagutan sa isang taong hindi niya kilala.
"Honey," bulong niya, "ano ang gagawin ko?"
Sa kabilang linya, malalim ang buntong-hininga ng kanyang asawa.
"Ikaw ang bahala, Mayanne. Kung sa tingin mong ito ang tamang gawin..."
Napakapit siya sa cellphone.
Tamang gawin.
Maya-maya, bumalik siya sa silid ni Joel. Tahimik pa rin ito, hindi siya kinakausap, pero alam niyang gising ito.
Lumapit siya sa kama, pilit na pinapalakas ang loob niya.
"Joel," mahina niyang sabi. "Wala kang matutuluyan, hindi ba?"
Dahan-dahang tumingin si Joel sa kanya, malamlam ang mga mata.
"Huwag kang mag-alala..." Huminga siya nang malalim bago nagpatuloy.
"Ako ang bahala sa’yo."
Tatlong Buwan
Tatlong buwang pagsubok.
Tatlong buwang puno ng katahimikan, tensyon, at hindi inaasahang emosyon.
Hindi nila alam kung paano haharapin ang isa’t isa.
Pero sa bawat araw na lumilipas, unti-unting nagbabago ang mundo nilang dalawa.
At sa loob ng tatlong buwang iyon, isang bagay ang siguradong mangyayari—hindi na sila babalik sa dati nilang buhay.
Chapter 2
Tahimik ang buong bahay habang dahan-dahang itinulak ni Mayanne ang mga kagamitan sa paglilinis papasok sa silid. Hindi ito bago sa kanya—ilang taon siyang nag-alaga ng matanda sa ibang bansa, sanay siya sa ganitong gawain. Pero iba ito. Dahil hindi isang matandang amo ang aalagaan niya ngayon, kundi isang binatang halos kasing-edad lang ng kanyang anak.
Hindi pa rin siya makapaniwala na umabot siya sa ganitong sitwasyon. Kung may sapat lang silang pera, matagal na sana niyang kinuha ng private nurse si Joel. Pero kapos sila sa pera. Ang ipon nilang mag-asawa ay halos naubos na sa gastusin sa bahay at sa tuition ng anak nilang nasa ibang siyudad.
Kaya walang ibang opsyon kundi siya mismo ang mag-alaga kay Joel. Dahan-dahan siyang lumapit sa kama. Nakapikit si Joel, pero alam niyang gising ito—ramdam niya ang bahagyang tensyon sa katawan nito nang lumapit siya.
"Joel," mahina niyang sabi. "Maglilinis tayo ng sugat mo. Kailangan nating linisin niyan para hindi ma impeksyon..."
Saglit siyang tumigil, nag-aalinlangan sa susunod na sasabihin.
"...Kailangan rin kitang linisin."
Napadilat si Joel, at agad siyang lumingon palayo. Halata sa mukha nito ang matinding pag-aalangan.
"H-hindi na po.."
Dahan-dahan niyang hinawakan ang braso ni Joel para alalayan itong tumayo sa rolling bed. Nang magdikit ang balat nila, agad niyang naramdaman ang pag-iinit ng katawan nito.
Nagpigil siya ng hininga.
Hindi ito dapat big deal. Ilang taon siyang nagtrabaho bilang caregiver, sanay siya sa ganito.
Pero hindi niya maalis sa isip na ibang-iba ang pakiramdam ngayon.
Dahil si Joel ay isang binata.
At siya naman ay isang babaeng matagal nang walang katabi sa kama.
Napalunok siya. Hindi, hindi siya dapat mag-isip ng ganito. Isa itong tungkulin, wala itong ibang kahulugan.
"May sakit pa ang katawan mo," sabi niya, pilit na ginagawa ang boses niyang kalmado. "Dahan-dahan lang."
Habang inalalayan niya si Joel, napansin niyang hindi ito makatingin sa kanya. Namumula ang mukha nito, at mahigpit ang kapit sa braso niya.
Nang sa wakas ay maitayo niya ito sa rolling bed, agad siyang tumalikod at kinuha ang bimpo sa planggana.
Nag-aalangan siyang lumapit ulit.
"Papahiran muna kita ng maligamgam na tubig," aniya, pilit na hindi nagpapahalata ng nerbiyos.
Napakagat-labi si Joel at tumango lang, hindi makapagsalita.
Sa tahimik na silid, marahang dumampi ang basang bimpo sa kanyang balat.
Ramdam ni Mayanne ang tension sa pagitan nila. Ramdam niya ang pagpipigil ni Joel sa kanyang paghinga, at ang paninigas ng katawan nito sa bawat haplos niya.
At doon niya naisip—hindi lang siya ang nahihirapan sa sitwasyong ito.
Dahan-dahang piniga ni Mayanne ang basang bimpo, hinayaan niyang tumulo ang tubig pabalik sa planggana.
Halatang nahihiya ito, at kahit may sakit ang katawan, pilit nitong hinigpitan ang hawak sa kumot na nakatakip sa kanyang dibdib.
"Joel," mahinang sabi ni Mayanne. "Tatanggalin ko lang ang suot mong damit para mapunasan kita nang maayos."
Napakagat-labi si Joel. Hindi siya makasagot agad. Kita niya ang pamumula sa mukha nito, at ang paninigas ng kanyang katawan.
"H-Huwag na po..." bulong ni Joel, halos hindi lumalabas ang boses.
Napalunok si Mayanne.
Alam niyang mahirap ito para kay Joel—lalaki ito, may pride, may dignidad. Pero wala siyang ibang pagpipilian. Wala silang pera para kumuha ng tagapag-alaga. At kung hindi niya ito gagawin, paano na lang ang kalagayan ni Joel?
Lumunok siya ng laway at marahang lumapit.
"Pasensya ka na, Joel. Pero kailangan natin 'to."
Nanginginig ang kamay ni Mayanne habang dahan-dahang inaangat ang laylayan ng suot na damit ni Joel. Ramdam niya ang init ng balat nito sa kanyang mga daliri, at hindi niya alam kung bakit parang may kuryenteng dumaloy sa kanyang katawan.
Hindi dapat ganito ang maramdaman niya.
Ito ay isang responsibilidad—wala itong ibang kahulugan.
Pero bakit parang bumibigat ang kanyang paghinga?
Napapikit si Joel, pilit na itinatago ang hiya sa sarili.
Ayaw niyang maramdaman ito.
Pero sa bawat dampi ng kamay ni Mayanne, sa bawat banayad nitong haplos habang tinatanggal ang kanyang damit, may kung anong gumagapang sa kanyang balat.
Nakakabaliw ang katahimikan.
Hanggang sa tuluyang matanggal ni Mayanne ang kanyang damit, at bumungad sa kanya ang hubad na katawan ni Joel—may mga pasa pa rin sa dibdib, may mga bakas pa ng sugat, pero sa kabila noon, isang katawan ng isang binata ang nasa harapan niya.
Napasinghap siya.
Agad niyang iniwas ang tingin, hindi dapat siya tumitig, pero parang hindi niya mapigilan ang mabilis na pagtibok ng kanyang puso.
Ano ba ‘tong nararamdaman ko?
Title: Tukso at Lihim: Ang Pagsuko ni Mayanne
Chapter 1
Mainit ang hapon, at pagod na si Joel. Maghapon na siyang nagde-deliver, pero kahit anong pagod, hindi siya puwedeng tumigil. Kailangan niyang kumita—dahil kung hindi, sino pa ang aasahan niya? Wala na siyang pamilya. Wala siyang kapatid, wala ring mga magulang na naghihintay sa kanyang pag-uwi. Ang tanging meron siya ay ang motor niyang hinihulugan at ang trabahong pilit niyang kinakapitang mahigpit.
Nagpatuloy siya sa pagmamaneho, hindi alintana ang bigat ng mundo sa kanyang balikat. Samantala, sa kabilang bahagi ng kalsada, nasa loob ng kanyang SUV si Mayanne. Mula nang bumalik siya mula sa ibang bansa, hindi na siya sanay magmaneho. Madalas siyang kinakabahan, lalo na’t mag-isa na lang siya sa bahay.
Nasa ibang bansa ang asawa niya, at ang nag-iisang anak nila ay nag-aaral sa ibang siyudad. Matagal siyang nagtrabaho sa ibang bansa para sa pamilya nila, pero ngayon, bumalik siya sa isang tahimik na bahay. At ngayong araw, isang iglap lang, nagbago ang lahat.
Habang minamaneho niya ang sasakyan, biglang nahulog ang cellphone niya. Awtomatikong inabot niya ito, ngunit sa pagkakamali, imbes na preno ang matapakan niya, gas pedal ang naapakan niya nang madiin.
Sa isang iglap, bumangga siya.
May malakas na tunog ng impact.
May isang katawan na tumilapon sa kalsada.
At sa loob ng ilang segundo, nagdilim ang mundo ni Mayanne.
-Ospital at Desisyon-
Gising si Joel, pero parang wala siyang nararamdaman. Masakit ang katawan niya, pero higit pa roon, parang wala na siyang silbi. Parang gusto na niyang sumuko. Nakatingin lang siya sa kisame ng ospital, habang naririnig niya ang mahihinang yabag ni Mayanne sa tabi ng kama niya. "Hindi ko sinasadya..." Mahinang bulong ni Mayanne, halos hindi lumalabas ang boses niya. Hindi siya makatingin nang diretso kay Joel. Hindi niya alam kung paano haharapin ang sitwasyong ito. Alam niyang may kasalanan siya. At alam niyang puwedeng humantong ito sa demanda.
Nang lumabas siya ng kwarto, nanginginig pa rin ang kamay niya nang kunin ang cellphone niya at tawagan ang asawa niya sa ibang bansa. Nang sumagot ito, hindi niya napigilan ang mga luhang bumagsak mula sa kanyang mga mata.
"Honey..." Mahina ang boses niya. "May naaksidente ako."
"Anong ibig mong sabihin?" Sagot ng asawa niya, halatang nag-aalala.
"Nabangga ko ang isang ****."
"****?"
"Hindi ko alam... hindi ko alam ang gagawin ko. Paano kung kasuhan ako? Paano kung—" Napahawak siya sa noo, hindi mapakali. "Ayokong makulong."
Tumahimik ang asawa niya sa kabilang linya, tila iniisip ang sitwasyon.
"Kamusta siya?" Tanong nito.
"Nasa ospital. Maraming bali, pero mabubuhay siya..."
"May pamilya ba siya?"
Walang sagot si Mayanne. Saglit siyang napatingin sa loob ng silid kung saan nakahiga si Joel, tahimik at nakatingin sa kawalan.
"Wala."
Muli siyang natahimik. Tatlong buwang pagpapagaling, iyon ang sabi ng doktor. Tatlong buwan na siya ang may pananagutan sa isang taong hindi niya kilala.
"Honey," bulong niya, "ano ang gagawin ko?"
Sa kabilang linya, malalim ang buntong-hininga ng kanyang asawa.
"Ikaw ang bahala, Mayanne. Kung sa tingin mong ito ang tamang gawin..."
Napakapit siya sa cellphone.
Tamang gawin.
Maya-maya, bumalik siya sa silid ni Joel. Tahimik pa rin ito, hindi siya kinakausap, pero alam niyang gising ito.
Lumapit siya sa kama, pilit na pinapalakas ang loob niya.
"Joel," mahina niyang sabi. "Wala kang matutuluyan, hindi ba?"
Dahan-dahang tumingin si Joel sa kanya, malamlam ang mga mata.
"Huwag kang mag-alala..." Huminga siya nang malalim bago nagpatuloy.
"Ako ang bahala sa’yo."
Tatlong Buwan
Tatlong buwang pagsubok.
Tatlong buwang puno ng katahimikan, tensyon, at hindi inaasahang emosyon.
Hindi nila alam kung paano haharapin ang isa’t isa.
Pero sa bawat araw na lumilipas, unti-unting nagbabago ang mundo nilang dalawa.
At sa loob ng tatlong buwang iyon, isang bagay ang siguradong mangyayari—hindi na sila babalik sa dati nilang buhay.
Chapter 2
Tahimik ang buong bahay habang dahan-dahang itinulak ni Mayanne ang mga kagamitan sa paglilinis papasok sa silid. Hindi ito bago sa kanya—ilang taon siyang nag-alaga ng matanda sa ibang bansa, sanay siya sa ganitong gawain. Pero iba ito. Dahil hindi isang matandang amo ang aalagaan niya ngayon, kundi isang binatang halos kasing-edad lang ng kanyang anak.
Hindi pa rin siya makapaniwala na umabot siya sa ganitong sitwasyon. Kung may sapat lang silang pera, matagal na sana niyang kinuha ng private nurse si Joel. Pero kapos sila sa pera. Ang ipon nilang mag-asawa ay halos naubos na sa gastusin sa bahay at sa tuition ng anak nilang nasa ibang siyudad.
Kaya walang ibang opsyon kundi siya mismo ang mag-alaga kay Joel. Dahan-dahan siyang lumapit sa kama. Nakapikit si Joel, pero alam niyang gising ito—ramdam niya ang bahagyang tensyon sa katawan nito nang lumapit siya.
"Joel," mahina niyang sabi. "Maglilinis tayo ng sugat mo. Kailangan nating linisin niyan para hindi ma impeksyon..."
Saglit siyang tumigil, nag-aalinlangan sa susunod na sasabihin.
"...Kailangan rin kitang linisin."
Napadilat si Joel, at agad siyang lumingon palayo. Halata sa mukha nito ang matinding pag-aalangan.
"H-hindi na po.."
Dahan-dahan niyang hinawakan ang braso ni Joel para alalayan itong tumayo sa rolling bed. Nang magdikit ang balat nila, agad niyang naramdaman ang pag-iinit ng katawan nito.
Nagpigil siya ng hininga.
Hindi ito dapat big deal. Ilang taon siyang nagtrabaho bilang caregiver, sanay siya sa ganito.
Pero hindi niya maalis sa isip na ibang-iba ang pakiramdam ngayon.
Dahil si Joel ay isang binata.
At siya naman ay isang babaeng matagal nang walang katabi sa kama.
Napalunok siya. Hindi, hindi siya dapat mag-isip ng ganito. Isa itong tungkulin, wala itong ibang kahulugan.
"May sakit pa ang katawan mo," sabi niya, pilit na ginagawa ang boses niyang kalmado. "Dahan-dahan lang."
Habang inalalayan niya si Joel, napansin niyang hindi ito makatingin sa kanya. Namumula ang mukha nito, at mahigpit ang kapit sa braso niya.
Nang sa wakas ay maitayo niya ito sa rolling bed, agad siyang tumalikod at kinuha ang bimpo sa planggana.
Nag-aalangan siyang lumapit ulit.
"Papahiran muna kita ng maligamgam na tubig," aniya, pilit na hindi nagpapahalata ng nerbiyos.
Napakagat-labi si Joel at tumango lang, hindi makapagsalita.
Sa tahimik na silid, marahang dumampi ang basang bimpo sa kanyang balat.
Ramdam ni Mayanne ang tension sa pagitan nila. Ramdam niya ang pagpipigil ni Joel sa kanyang paghinga, at ang paninigas ng katawan nito sa bawat haplos niya.
At doon niya naisip—hindi lang siya ang nahihirapan sa sitwasyong ito.
Dahan-dahang piniga ni Mayanne ang basang bimpo, hinayaan niyang tumulo ang tubig pabalik sa planggana.
Halatang nahihiya ito, at kahit may sakit ang katawan, pilit nitong hinigpitan ang hawak sa kumot na nakatakip sa kanyang dibdib.
"Joel," mahinang sabi ni Mayanne. "Tatanggalin ko lang ang suot mong damit para mapunasan kita nang maayos."
Napakagat-labi si Joel. Hindi siya makasagot agad. Kita niya ang pamumula sa mukha nito, at ang paninigas ng kanyang katawan.
"H-Huwag na po..." bulong ni Joel, halos hindi lumalabas ang boses.
Napalunok si Mayanne.
Alam niyang mahirap ito para kay Joel—lalaki ito, may pride, may dignidad. Pero wala siyang ibang pagpipilian. Wala silang pera para kumuha ng tagapag-alaga. At kung hindi niya ito gagawin, paano na lang ang kalagayan ni Joel?
Lumunok siya ng laway at marahang lumapit.
"Pasensya ka na, Joel. Pero kailangan natin 'to."
Nanginginig ang kamay ni Mayanne habang dahan-dahang inaangat ang laylayan ng suot na damit ni Joel. Ramdam niya ang init ng balat nito sa kanyang mga daliri, at hindi niya alam kung bakit parang may kuryenteng dumaloy sa kanyang katawan.
Hindi dapat ganito ang maramdaman niya.
Ito ay isang responsibilidad—wala itong ibang kahulugan.
Pero bakit parang bumibigat ang kanyang paghinga?
Napapikit si Joel, pilit na itinatago ang hiya sa sarili.
Ayaw niyang maramdaman ito.
Pero sa bawat dampi ng kamay ni Mayanne, sa bawat banayad nitong haplos habang tinatanggal ang kanyang damit, may kung anong gumagapang sa kanyang balat.
Nakakabaliw ang katahimikan.
Hanggang sa tuluyang matanggal ni Mayanne ang kanyang damit, at bumungad sa kanya ang hubad na katawan ni Joel—may mga pasa pa rin sa dibdib, may mga bakas pa ng sugat, pero sa kabila noon, isang katawan ng isang binata ang nasa harapan niya.
Napasinghap siya.
Agad niyang iniwas ang tingin, hindi dapat siya tumitig, pero parang hindi niya mapigilan ang mabilis na pagtibok ng kanyang puso.
Ano ba ‘tong nararamdaman ko?
