Salamat sa'yo, liwanag ng aking araw,
Sa bawat pagkupas ng lakas, ika’y aking silong at galak.
Ang iyong tinig ay himig ng pag-asa’t pag-unawa,
Na tila ulan sa tuyong lupa ng aking damdamin.
Sa bawat hakbang na ako’y nanghihina at nag-aalinlangan,
Nariyan ka—tahimik ngunit matatag na sandigan.
Hindi man sapat ang mga salita upang masuklian,
Ang puso ko’y sumisigaw ng pasasalamat na walang hanggan.
Dahil sa’yo, natutunan kong muling ngumiti,
At yakapin ang bukas nang may pag-ibig at pag-asa sa mithi.